นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

โลกแห่งความฝัน โลกของฉันกับเธอ

โดย Zarene

ความฝันที่อยู่ในมือฉัน มันคือพลังที่ยิ่งใหญ่

ยอดวิวรวม

606

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


606

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 มิ.ย. 52 / 18:43 น.
นิยาย š觤ѹ šͧѹѺ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 ฝันสร้างคุณ หรือคุณสร้างฝัน

ฉันฝันกับฉันอยาก มันคืออันเดียวกัน

ฉันอยากจะเป็นนักบินเพื่อจะได้ขับเครื่องบินลำใหญ่ๆที่มีแผงควบคุมเต็มไปหมด

ฉันอยากจะเป็นนักเขียน เพื่อเติมเต็มฝันแก่ใครหลายๆคน

ฉันอยากจะเป็นนักร้อง เพื่อเติมเต็มความสนุกสนานให้แก่ผู้ฟัง

ฉันอยากเป็นฑูต เป็นตัวกลางในการสื่อสาร

มันน่าแปลกดีใช่ไหม

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 มิ.ย. 52 / 18:43


ความฝันเป็นสิ่งที่อยู่คู่กับหลายๆคนมาช้านาน

 

ความฝันคืออะไร

 

สิ่งที่เราปรารถนา หรือสิ่งที่จะเกิดขึ้นจริงในอนาคต

 

ฝันสร้างคุณ หรือคุณสร้างฝัน

 

ในความเป็นจริง

 

ฝันให้ไกล แล้วไปให้ถึง

 

เป็นสี่งที่ทุกคนสามารถทำได้

 

หากคุณตั้งใจจริง

 

 

ผมคือคนๆหนึ่งที่มีความฝัน แต่ไม่เชื่อฝัน

 

ผมเป็นเด็กที่เกิดมาในครอบครัวที่ไม่มีจะกิน จะมีก็แต่กระท่อมโทรมๆผุๆใกล้จะหลับไปตลอดกาลหลังหนึ่งซึ่งอยู่ในส่วนหนึ่งของชนบท ที่ที่เป็นที่พักอาศัย เป็นที่หลับนอน เป็นที่ให้พึ่งพิงในยามหนาวก็เท่านั้นเอง

 

แต่มันก็เท่านั้น

 

ผมอาศัยอยู่กับคุณตาผู้แสนดี แกเป็นที่พึ่งพิงสำหรับผม แกสวมเสื้อเก่าๆมีรอยเปื้อนและรอยเย็บตามที่ต่างๆซึ่งไม่ต่างกับผมนัก แกสวมแว่นตาอันเล็กๆที่ได้รับบริจาคมา ในช่วงเวลานั้นแกดีใจมากที่ได้แว่นตาอันใหม่ แกขอบคุณคนที่บริจาคแว่นตาโดยการจับมือขึ้นลงบ่อยๆ แกบอกกับผมว่าแกทำให้เขารู้สึกดีที่ได้ทำบุญกับคนชราอย่างแก

 

ผมน่ะแม้จะมีสายเลือดของคุณตาไหลเวียนแต่ผมก็มีนิสัยต่างจากคุณตาลิบลับ

 

อย่างน้อยก็ต่างกันที่ความฝัน

 

ฝันของผมมักเป็นฝันลมๆแล้งๆ แต่ฝันบ่อย ผมคงจะเหมาะกับการเป็นศิลปินไส้แห้งคนหนึ่ง

 

แต่คุณตาของผม แกไม่ค่อยฝัน เพราะต้องทำงานเพื่อเลี้ยงชีวิตแกและผม ทำให้ไม่มีเวลาฝัน แต่หากแกได้ฝันแล้ว แกจะพยายามทำความฝันให้กลายเป็นความจริง

 

นั่นคือสิ่งที่แกแตกต่างจากผม เป็นสิ่งที่ผมไม่มี นั่นเพราะผมรู้น่ะสิ ว่าฝันของผมไม่มีทางเป็นจริงไปได้

 

ผมเคยฝันว่าผมได้กินอาหารอร่อยๆแบบคนที่มีฐานะ

 

ผมเคยฝันว่าผมได้อยู่ในคฤหาสน์ไม่ต้องทนหนาวทนร้อนเหมือนอยู่ในกระท่อมที่เป็นบ้านในขณะนี้

 

ผมเคยฝันว่าผมมีเงินมากมายไว้ใช้จ่ายเหมือนคนอื่นๆ

 

ผมเคยฝันว่าผมได้เล่าเรียนหนังสือพร้อมกับเพื่อนๆ

 

ผมเคยฝันว่าได้อยู่ท่ามกลางสิ่งแวดล้อมอันสวยงาม ดึงดูดตาและน่าประทับใจ

 

ผมเคยฝันว่าผมได้อยู่กับครอบครัวพร้อมหน้า ทานอาหาร ไปเที่ยว และทำกิจกรรมต่างๆด้วยกัน

ผมเคยฝันว่าผมทำให้คุณตามีชีวิตที่สุขสบายจากน้ำพักน้ำแรงของผม

และผมยังเคยฝันอีกว่าผมมีชีวิตที่ดี มีความสุขและอยู่อย่างสุขสบาย ท่ามกลางสิ่งแวดล้อมที่สวยงามมีทุกอย่างเพียบพร้อมให้ผมได้เลือกสรร

แต่ก็นั่นล่ะ

มันคือความฝัน

ซึ่งไม่มีทางเป็นจริง

เพราะผมเป็นเด็กยากจน ที่ต้องช่วยเหลือคุณตาทำงานหาเงินมาประทังชีวิต ผมเป็นเพียงเด็กอายุ 10 ขวบ ที่ไร้การศึกษา ไร้ทรัพย์สมบัติ แต่ผมก็ยอมรับกับชีวิตของผมเอง

มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ผมรู้สึกท้อทอย หมดอาลัยตายอยากที่สุด เป็นครั้งเดียวที่ผมขังตัวเองอยู่ในสถานที่ที่ไม่มีใครเข้าถึง  ไม่แตะอาหารใดๆทั้งสิ้น ไม่พูดคุย และรู้สึกไม่อยากอยู่ในโลกนี้ โลกที่ผมไร้ความหวัง


นั่นคือครั้งที่ครอบครัวผมเป็นหนี้ เพราะโดนเศรษฐีคนหนึ่งผู้เป็นหุ้นส่วนกับคุณพ่อโกง ทำให้บริษัทที่คุณพ่อทำงานอยู่ล้มละลาย คุณพ่อจึงไปฟ้องร้อง แต่ก็ไม่ได้รับความยุติธรรม นั่นก็เพราะมีการโกงกันเกิดขึ้นอีก เศรษฐีนั่นนำเงินจำนวนมากไปให้เจ้าหน้าที่ ในที่สุด เมื่อคุณพ่อแพ้คดี จึงล้มป่วย ซึ่งทำให้คุณแม่ล้มป่วยลงด้วยเช่นกัน และทรัพย์สินก็ถูกริบ ทั้งคู่จึงทะเลาะกัน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ทั้งคู่ได้ล้มป่วยอีกครั้งและเสียชีวิตด้วยโรควัณโรค เพราะไม่มีเงินรักษา ญาติมิตรพองเพื่อนที่เหลืออยู่จึงจัดงานศพให้อย่างสมเกียรติ

 

ผมนั่งหน้าหลุมศพของทั้งคู่อยู่นานทีเดียว นานจนเห็นพระอาทิตย์เหนือศีรษะและพระจันทร์โผล่พ้นขอบฟ้า แสงจันทร์ไม่ได้ช้วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย ผมยังรู้สึกเหงา และเศร้ามากทีเดียว สักพักผมก็รู้สึกถึงเสียงฝีเท้าของคนคุ้นเคย บุคคลผู้เป็นที่รักอีกคนหนึ่ง

 

บุคคลผู้รอดพ้นจากเหตุการณ์นั้นมาได้อย่างปาฏิหารย์ เพราะสัญชาตญาณ

 

บุคคลผู้เป็นหนึ่งเดียว เป็นที่พึ่งพิงของผม เมื่อผมไม่เหลือใครอีกแล้ว

 

บุคคลนั้นคือคุณตาของผม

 

หลานรักแกกล่าวกับผมอย่างอ่อนโยน

 

ผมสามารถสัมผัสถึงความรัก ความห่วงใยที่มีต่อผมได้ ภายใต้คำพูดเพียงไม่กี่คำ

 

มันทำให้ผมรู้ว่าผมไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว

 

ทำให้ผมรู้ว่ายังมีคนห่วงใยและรักผมอยู่

 

และมันแปลว่าผมทำให้คนๆหนึ่งเป็นห่วงผมจนไม่ได้หลับนอน

 

ผมกอดแกเบาๆ ความอบอุ่นที่ผมเคยสัมผัสจากคุณพ่อคุณแม่ บัดนี้ผมสามารถสัมผัสได้อีกครั้งจากคุณตาคนเดียวของผม


แล้วผมก็กลับมามีชีวิตเหมือนเดิม แต่อาศัยในสถานที่ที่ต่างจากเดิม และต้องปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตของผมใหม่

โดยเริ่มต้นจาก

การตื่นตี 4 ในช่วงเช้า

 

ไปรับจ้างทำงานในที่ต่างๆ

 

แล้วค่อยกลับมากินข้าวแห้งๆกับเกลือที่เอาเหงื่อของผมและคุณตาไปแลก

 

ต่อจากนั้นก็ทำงานไม่หยุด

 

และได้มาเจอคุณตาอีกครั้งในยามวิกาล ซึ่งหน้ากระท่อมจะมีเทียนไขวางอยู่ แต่ก็ริบหรี่เต็มที เพราะลมหวิวๆเยือกเย็นที่พักผ่าน

นั่นคือเวลานอนของผม

 

ชีวิตของผมดำเนินมาเรื่อยๆจนกระทั่ง

 

คุณตาล้มป่วย

 

ผมรู้ดีว่าผมไม่สามารถช่วยอะไรคุณตาได้ ไม่สามารถพาไปโรงพยาบาลได้ รวมถึงไม่มียามารักษาด้วย

 

ผมจึงต้องทำงานเพิ่มขึ้นเพื่อหาเงินมารักษาคุณตา

 

และในตอนนั้นเอง

 

ผมได้พบกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งคาดว่าอายุน่าจะไล่เลี่ยกันกับผม เธอหน้าตาน่ารัก ดูสะอาดสะอ้าน ตากลมโต ผมสีดำขลับเงางาม เสื้อผ้าที่เธอสวมดูเหมือนคนมีฐานะ ผมจึงแปลกใจมากที่มีเด็กผู้หญิงฐานะดีหลงเข้ามาในชนบทแห่งนี้ ผมยืนนิ่งมองเธอเดินผ่านหน้าผมไป  ผมได้กลิ่นหวานๆจากตัวเธอ และเหมือนเธอจะสังเกตเห็นผม

เธอเดินตรงเข้ามาหา ทำให้ผมรู้สึกประหม่าใช่ย่อย แล้วผมก็ต้องประหม่ามากขึ้นอีกกับน้ำเสียงหวานๆของเธอ

 

ขอโทษนะคะ


อ่า ครับผมมองเห็นหน้าตาของเธอชัดขึ้นอีก เมื่อเธอมายืนตรงหน้าผม

 

ช่วยเป็นเพื่อนกับฉันได้ไหมคะ

 

ผมอึ้งและนิ่งไปพักใหญ่ จนเธอคงรู้สึกแปลกใจเหมือนกัน เอ่อ รังเกียจฉันเหรอคะ

 

อ่า ผมทำเธอหน้าเสียหรือเปล่านี่

 

ปะ เปล่าครับ ยินดีครับ

 

แล้วเธอก็ยิ้มอย่างยินดีเช่นกัน

 

แต่มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ของผม

 

นั่นหมายถึงอนาคตของผมด้วยเช่นกัน

อนาคตที่ยิ่งใหญ่นั้นถูกสร้างด้วยมือทั้งคู่ของผมนั่นเอง

ผลงานอื่นๆ ของ Zarene

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 คุคุคุ
    วันที่ 10 เมษายน 2553 / 15:37
    เก่งดีว่ะ...
    #2
    0
  2. วันที่ 17 มิถุนายน 2552 / 17:59
    แต่งดีมากเลยค่ะ
    #1
    0