| GOT7 | ` Who is my bro ? ( markbam )

ตอนที่ 18 : ❀ my bro - 17 Picnic Pick Love

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,816
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    28 ต.ค. 57

© themybutter
 


Who’s My BRO ?

-chapter17-

 



 

 

“คุณแม่จะไปทำงานแล้วหรอครับ”

“หื้มม ทำไมวันนี้คนดีของแม่ตื่นเช้าจังครับ”

หญิงสาวร่างเล็กหันไปหอมแก้มลูกชายสุดที่รักที่เห็นเดินสีหัวเด่นลงมาจากชั้นสอง แปลกจริงๆเลยวันนี้ลูกแบมของเธอตื่นเช้าทั้งๆที่เป็นวันหยุด ปกติเขาจะชอบใช้เวลาในช่วงเช้าหมกตัวอยู่บนห้อง สายๆค่อยลงมาทานข้าวเสียมากกว่า ไหงวันนี้ลูกชายมาแปลกน้า

 

“น้องแบมจะไปตลาดครับ”

“ลูกชายจะไปตลาดหรอเนี่ย พ่อไม่ได้หูฝาดใช่ไหม”

ชายร่างสูงดูมีอายุเดินเข้ามาหาลูกชายหัวแก้วหัวแหวนพร้อมกับเหล่ตามองราวกับว่ากำลังจับผิด ปกติถ้าบ้านเราจะไปซื้อของสดก็ต้องห้างสรรพสินค้าเสียมากกว่า พอได้ยินว่าลูกชายจะไปตลาดก็ถึงกับต้องรีบทักเลยทันที

 

“ทำไมคุณพ่อกับคุณแม่ต้องตกใจขนาดนั้นด้วย แค่น้องแบมไปตลาดเอง”

เด็กน้อยทำหน้าตายู่เหมือนจะน้อยใจที่ท่านทั้งสองทำท่าทางราวกับเห็นสิ่งเหลือเชื่อเหนือสิ่งมหัศจรรย์ทั้งปวง

 

“ก็ปกติลูกไม่ค่อยชอบไปตลาดนิหน่า เห็นทุกทีก็ซื้อของแต่ในซุปเปอร์มาร์เก็ต”

“ทำไมวันนี้ถึงอยากไปตลาดได้หล่ะ หื้ม”

เดินมาขยี้ผมลูกชายที่ทำท่าน่าเอ็นดูให้ได้รักอยู่ตลอดเวลา แบมแบมพอได้ยินคำถามที่ถูกตั้งขึ้นมาก็ถึงกับต้องก้มหน้าซ้อนอาการใบหน้าขึ้นสีอย่างรวดเร็ว เมื่อนึกถึงบทสนทนากับเพื่อนสนิทเมื่อวานนี้

 

ยองแจ.. ถ้าเราจะซื้อของมาทำอาหาร เราต้องไปซื้อที่ไหนถึงจะดีหรอ

อืมมม.. ถ้าไปซุปเปอร์มาร์เก็ตก็ได้นะแต่ของมันไม่สดเท่าไหร่ ไม่มีโอกาสได้เลือกมากด้วย

แล้วถ้าไปตลาดหล่ะ

ก็ถ้าซื้อที่ตลาด มันมีให้เลือกเยอะ อีกอย่างแม่เราเคยบอกว่าระหว่างเดินจ่ายตลาดมันจะรู้สึกมีความสุขที่ได้ทำอาหารให้สามีแล้วก็ครอบครัว อะไรประมาณนี้แหละ

‘-///////////////-’

แบมแบมถามทำไมหรอ

พรุ่งนี้เราจะเข้าครัวหน่ะ ก็เลยลองถามยองแจดู

แหนะ! จะเลือกไปตลาดใช่มั้ยล๊า

บ้า!.. ไปนอนแหล่ววว

 

 

รู้สึกมีความสุขที่จะได้ทำอาหารให้กับสามีทานอย่างงั้นหรอ แบมแบมไม่มีซะหน่อย แต่ที่เลือกไปซื้อของที่ตลาดก็เพราะว่าอยากเลือกของเยอะๆต่างหากหล่ะ จริงๆนะ ._.

 

เมื่อคืนหลังจากที่วางสายยองแจไปแล้วพี่มาร์คก็ไลน์มาคุยกับเขากว่าจะยอมเข้านอนก็ดึกอยู่เหมือนกัน แล้วกว่าแบมแบมจะข่มตาหลับได้ก็ใช่เล่นเลยด้วย ก็พี่เขาเล่นยิงมุกเสี่ยวใส่แบมทุก5นาทีเลยอ่ะดิ ยิ้มจนแก้มจะแตกละลายรวมไปกับหมอนอยู่แล้ว

 

“ขับรถดีๆนะครับ”

เมื่อคุณพ่อกับคุณแม่ที่ออกไปทำงานพร้อมกันขับรถออกจากบ้านไปแล้ว เด็กน้อยหัวสองสีที่มีความมุ่งมั่นจะทำอาหารมื้อเล็กๆสำหรับไปปิกนิกที่สวนสาธารณะก็รีบจัดการกับตัวเองในทันที เขาตัดสินใจเดินไปที่ตลาดเพียงคนเดียวโดยไม่ให้พ่อกับแม่ไปส่งเพราะว่าตลาดก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านเท่าไหร่ ระหว่างเดินจะได้คิดเมนูไปด้วยไง

 

พอมาถึงที่ตลาดสดคนก็ไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ ร่างเล็กเริ่มปฏิบัติการจ่ายตลาดในทันโดยเริ่มเดินจากโซนของสดแล้วก็ไปโซนของแห้ง หยิบชิ้นนู้นขึ้นมาดูพอไม่ถูกใจก็วางลงแล้วก็หยิบชิ้นใหม่ เป็นอย่างที่ยองแจบอกจริงด้วยแฮะ

      ยิ้มหวานยังคงหุบยิ้มไม่ได้ในเมื่อสมองมันฉายแต่ใบหน้าของคนที่กำลังจะได้ทานมันแล้วแบมแบมก็ทำอะไรไม่ได้อีกเลยนอกจากระบายออกมาทางรอยยิ้ม

         

พี่มาร์คกำลังทำให้แบมแบมมีความสุข

ใจมันเต้นตึกตักๆ..

 

เมื่อได้ของครบแล้วคนตัวเล็กก็รีบเดินกลับบ้านในทันที เพราะเหลือเวลาอีกแค่2ชั่วโมงเท่านั้นเดี๋ยวคนที่จะมารับที่บ้านจะได้มารอแบมแบมเตรียมของเอา แหนะ พอนึกถึงก็ยิ้มอีกละ พี่เขาเป็นผีใช่ม้ะบอกแบมแบมที ลอยลิ่วๆไปมาในหัวแบมแบมอยู่ได้ อยากเอาเชือกทำเป็นบ้วงแล้วคล้องคอพี่มาร์คไว้กับต้นมัคลีนอยที่สุด จะได้ไม่มาตามติดแบมแจแบบนี้ ._.

         

เพ้ออีกแล้ว.. สนใจกับข้าวต่อซี่แบมแบม

 

เมนูที่อยากทำไปปิกนิกกับพี่มาร์ควันนี้ก็มีไม่มากหรอกครับ ก็แค่สปาเก็ตตี้ไก่ไวท์ซอส ข้าวผัดหมูอบ แซนวิชแฮม ขนมหวานอีก2-3อย่าง แล้วก็น้ำสับปะรดคั้นสด แค่นี้จริงๆนะ ><

 

ผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลลายหมีริลัคคุมะถูกสวมทับเข้าไปก่อนจะเริ่มต้นทำอาหารอย่างจริงจัง เสียงฮัมเพลงระหว่างเข้าครัวเป็นเครื่องหมายที่บอกว่าแบมแบมกำลังมีความสุขมากกับการได้ทำอะไรเพื่อคนที่ตัวเองคิดถึงอยู่ตลอดเวลา รอยยิ้มที่ผุดอยู่บนใบหน้าเล็กยิ้มไม่หุบแถมยังยิ้มกว้างขึ้นไปอีกเมื่อ...



 

 

ตึ่ง

 



 

มาร์คมั้ยครับ :

[ตื่นยังครับเด็กน้อย]

[]

 

 

คนขี้กวน(ใจ)ทักมา..

รอยยิ้มมันเลยถูกระบายให้ยกสูงขึ้นไปอีก..

 

 

BbamBbam :

[ตื่นนานแล้วครับ]

[พี่มาร์คเพิ่งตื่นแน่เลย]

[จอมขี้เกียจ!]

 

มาร์คมั้ยครับ :

[ก็เมื่อคืนหลับฝันดีเลยไม่ค่อยอยากตื่นไง]

 

BbamBbam :

[ฝันว่าอะไรอะ เล่าให้น้องแบมฟังหน่อย]

 

ระหว่างนั้นก็เขี้ยวน้ำซอสสปาเก็ตตี้ไปด้วย แก้มที่ยกยิ้มขึ้นอยู่ตลอดเวลาจนทำให้แบมแบมเริ่มรู้สึกเมื่อย เป็นสัญญาณให้ตัวเองรู้ตัวแล้วว่ายังไม่ได้หยุดยิ้มเลยตั้งแต่เริ่มทำอาหารมา

 

พอวางมือถืงลงแล้วหันไปสนใจหอมหัวใหญ่บนเขียงได้ไม่นาน เสียงแจ้งเตือนแอพพลิเคชั่นไลน์ก็ดังขึ้นมาอีกรอบ

 

มาร์คมั้ยครับ :

[ฝันว่า.. มีนางฟ้ามาให้พรเพราะว่าพี่หล่อที่สุดปฐพี]

[เค้าบอกว่าพี่หล่อมากจนต้องประทานพรให้หนึ่งข้อ]

[พี่ก็เอ๊ะในใจ หล่อๆงี้เอาพรอะไรดีถึงจะสมความหล่อ]

[คนมันหล่อมากไงคิดอะไรไม่ออกหรอกตอนนั้น พี่ก็นึ๊กนึกว่าจะขอพรอะไรดี..]

 

BbamBbam :

[พอเลยพี่มาร์ค]

[น้องแบมอ่านมา3-4บรรทัด จับใจความอะไรไม่ได้เลยนอกจากพี่มาร์คหล่อ]

[- -]

 

ไม่เถียงนะ..

น้องแบมยอมรับ : )

 

แต่จ้างให้ก็ไม่ชมต่อหน้าหรอก หมั่นไส้ :p

 

พอหลังจากที่ฟังคนหลงตัวเองเด้งไลน์มาได้อีกสักพักก็วางมือถือชั่วคราว เพราะไม่อย่างนั้นอาหารที่จะเตรียมไปสวนสาธารณะต้องไม่เสร็จแน่ๆ มือเล็กยุ่งเกี่ยวกันเป็นพัลวัน หยิบนู้นจับนี่แต่ก็ไม่เกิดอุปสรรคระหว่างการทำอาหารแต่อย่างใด สงสัยนางฟ้าเปลี่ยนมาให้พรกับแบมแบมแทนละมั้งครับ..

 

จนในที่สุดอาหารหน้าตาหน้ากินก็เสร็จ มือเล็กจัดการแพ็คใส่พัฟแวร์สำหรับสองคน จากนั้นก็เอามาจัดใส่ตระกร้าให้เรียบร้อย เตรียมพร้อมสำหรับปิกนิกมื้อหวานที่ใกล้จะได้เวลาแล้ว

 

แค่คิดก็ใจเต้นแล้วแฮะ..

ยังไม่เคยทานข้าวกับพี่มาร์คสองคนแบบนี้เลย..

 

 

คนบ้าอะไรเนี่ย ทำแบมแบมจะหุบยิ้มไม่เป็นอยู่แล้ว..

 

 

 

ปี๊น ปี๊น

 

 

อ๊ะ...”

 

ยืนบิดอยู่หน้าตะกร้าอาหารได้สักพักก็มีเสียงแตรรถที่มาจอดเทียบหน้าบ้านดังขึ้น ถ้าไม่มีแตรรถมาช่วยไว้แบมแบมคงได้กลายเป็นมนุษย์ไร้กระดูกแน่ๆ บิดจนรู้สึกเจ็บกระดูกสันหลังไปหมดแล้วเนี่ย

 

“มาแล้วครับบบ”

คนตัวเล็กรีบวิ่งออกมาที่หน้าบ้าน เลื่อนรั้วไม้ออกทันทีเมื่อเห็นว่าคนที่มาเยือนเป็นใคร พี่มาร์คที่นั่งอยู่ในรถพยักพเยิดให้เจ้าตัวเล็กเปิดประตูบ้านออกให้สุดเพื่อที่จะเอารถเข้ามาจอด สร้างความงงงวยให้กับคนถูกสั่งอย่างมาก ก็ในเมื่อเราจะไปสวนสาธารณะกันก็ต้องขับรถไปไม่ใช่หรอ ทำแล้วทำไม..

 

“ฝากจอดหน่อยนะครับ”

ขายาวที่ก้าวลงมาจากรถรีบเอ่ยตอบคำถามเจ้าตัวเล็กที่มองอย่างสงสัยตั้งแต่ใช้ให้เปิดประตูบ้านแล้ว

 

“แล้วเราจะไปสวนสาธารณะยังไงอะพี่มาร์ค เดินหรอ”

แต่จะว่าไปมันก็ไม่ไกล้นิหน่า..

 

“ไม่ครับ.. เราจะขี่จักรยานไปกัน”

พี่มาร์คเดินอ้อมไปหลังรถMU7ของตัวเองก่อนจะเปิดประตูหลังแล้วยกจักรยานของตัวเองออกมา รถยนต์พี่เขาค่อนข้างจะใหญ่พอสมควรเลยพับเบาะเก็บแล้วเอารถจักรยานใส่มาได้ตั้ง1คันแหนะ พอพี่แกยกลงมาวางบนพื้นได้ก็จัดการตั้งขาตั้งแล้วก็ปัดเศษฝุ่นที่ฝ่ามือเล็กน้อย

 

“แต่จักรยานของน้องแบมยางแบนอะ”

บอกพร้อมกับชี้นิ้วเรียวยาวไปทางริมรั้วบ้านที่มีซากจักรยานจ่ายตลาดยืนพิงแบบเหี่ยวๆอยู่ที่ข้างรั้วนั่น ถ้าพี่มาร์คมีจักรยานแล้วแบมไม่มีก็ต้องเดินตามหรอเนี่ย เหนื่อยแย่ดิ

 

“ถึงยางไม่แบนก็ไม่ให้เอาไปหรอก”

“อ้าว..”

“เดี๋ยวพี่มาร์คขี่คันนี้ แล้วน้องแบมก็ซ้อนท้ายไง”

มือใหญ่ตบปุๆที่อานรถเป็นเชิงให้คนตัวเล็กรับรู้ว่านี่คือยานพาหนะสำหรับเราทั้งสองคน

 

ซ้อนท้ายจักรยานพี่มาร์คเนี่ยนะ..

‘///////////////////’

 

“ทำไมครับ ไม่ไว้ใจพี่หรอ พี่มาร์คไม่พาไปล้มพี่ไหนหรอกหน่า”

“มะ ไม่ใช่อย่างงั้นน้า น้องแบมแค่...”

“แค่...?”

“ฮื่อ... แค่...”

“แค่กลัวพี่หนักหรอ ไม่เป็นไรหรอก เราก็ไม่ค่อยอ้วนเราไหนน้า แค่อว..”

 

ปึ่ก

 

เสียงฝ่ามือเล็กที่ฟาดเข้าที่ไหล่แกร่งดึกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินรุ่นพี่กำลังจะพูดว่าแบมตัวหนัก ร้ายนักนะ! จะว่าแบมแบมอ้วนเป็นหมูใช่ไหม แต่เอาเถอะ คราวนี้จะไม่โกรธ..

 

เห็นว่ากำลังเขินอยู่หรอก!

 

“เอ๊า.. จะไปไหนหล่ะ”

“ไปเอาของครับ พี่มาร์ครออยู่นี่นะ เดี๋ยวน้องแบมมา”

รีบวิ่งเข้าไปในตัวบ้านหนีความเขินเกือบไม่ทัน ร่างเล็กเดินเข้ามาหยิบของในครัวพร้อมกับสิ่งของที่จำเป็นสอง-สามอย่าง โดยไม่ลืมที่จะเช็คความเรียบร้อยทุกอย่างอีกครั้ง เขาจำได้ว่าเขาเช็คมันหลายรอบแล้ว แต่มันก็ยังอยากตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่ได้ลืมนู้นนี่อยู่ดี ใส่ใจมันในทุกขั้นตอนเหมือนกับว่ามันเป็นเดทแรกอย่างงั้นแหละ..

 

แบมแบมยกตะกร้าหวายสีน้ำตาลเข้มออกมานอกตัวบ้านเห็นพี่มาร์คยืนอิงรถเอามือล้วงกระเป๋ามองมาที่เขาแบบไม่วางตา ทำไมถึงชอบเก็กหล่อให้คนถูกมองต้องใจสั่นเป็นระยะแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้ พอแบมแบมเดินมาถึงพี่เขาก็จัดการเข็นรถออกไปที่นอกรั้วบ้านทันที

 

“ทำอะไรมาทานหรอครับ”

“ไม่บอกหรอก”

“แล้วไม่บอกหรอกอะไรนี่มันอร่อยมั้ยอะ”

กวนเข้าให้หนึ่งดอก คนตัวเล็กที่รู้ว่าตัวเองกำลังถูกกวนก็หมายจะฟาดเข้าให้ที่แขนแกร่ง แต่ก็ช้ากว่าพี่เขาที่ยื่นมันมารับตะกร้าไปถือไว้เสียก่อน จากนั้นพี่เขาก็เอามันไปไว้ที่ตะกร้ารถจักรยานแล้วก็ขึ้นควบอานรถ พยักพเยิดให้คนที่ยืนนิ่งขึ้นมาซ้อนตามเสียที เพราะดูจากท่าแล้วถ้าไม่เรียกก็คงจะยืนอยู่ตรงนั้นจนตะวันตกดินเป็นแน่

 

 

“พร้อมยังครับ”

เสียงทุ้มเอี้ยวตัวมาด้านหลังเพื่อที่จะสนทนากับผู้ด้วยสารหน้าหวาน แบมแบมเงยหน้ามองพี่มาร์คพร้อมกับพยักหน้าแล้วก็ยิ้มหวานส่งไปให้ แต่คิ้วหนาของพี่มาร์คก็ขมวดกันเป็นปมเหมือนกับว่ามีคำถามที่กำลังสงสัยอยู่ยังไงอย่างงั้น

 

“พร้อมแล้วจริงหรอ ไม่กลัวตกหรือยังไง”

“น้องแบมซ้อนรถจักรยานเป็นหน่า พี่มาร์คมีหน้าที่ขี่ก็ขี่ไปเลย”

บุ้ยให้คนที่ตั้งคำถามที่ถามราวกับว่าเขาไม่เคยซ้อนจักรยานอย่างงั้นแหละ

 

“พี่มาร์คไม่ได้มีหน้าที่แค่ขี่อย่างเดียว ยังมีหน้าที่ต้องดูแลผู้โดยสารคนนี้ด้วยรู้มั้ย”

จากนั้นก็ค่อยเอื้อมมือไปจับมือบางขึ้นมาวางแหมะที่เอวหนาของตัวเองเอาไว้ ทั้งสองข้างเลยด้วย ยังไม่พอมีกระชับฝ่ามือนุ่มให้กำเสื้อบริเวณหน้าท้องของตัวเองให้แน่นขึ้นไปอีก รู้มั้ยว่ามือแบมสั่นมากแต่ก็ไม่แพ้พี่มาร์คเลย รายนั้นเห็นสั่นตั้งแต่เอื้อมมาคว้ามือแบมแล้ว

 

“เกาะเอาไว้.. ถ้าน้องแบมตกรถไปพี่จะได้รู้ โอเคนะครับ”

“อื้มม”

ขานตอบรับให้ใบหน้าหล่อเป็นเสียงอื้มมยาวๆ ไม่ได้แฝงไปด้วยความรำคาญแต่ประการใด เพราะตอนนี้แบมแบมเขินเกินกว่าที่จะพูดประโยคอื่นได้ ไม่รู้ว่าพี่มาร์คไปเรียนศาสตร์แห่งการทำละลายมากจากไหน แบมแบมจะกลายเป็นน้ำเหลวนองพื้นถนนอยู่แล้ว

 

หลังจากนั้นก็ได้ฤกษ์ให้ล้อจักรยานคันสีเหลืองปั่นออกไปสักที ตะกร้าสีน้ำตาลข้างหน้ารถคงจะหนักอยู่ไม่น้อยบวกกับน้ำหนักของแบมแบมที่ก็ไม่น้อยเหมือนผู้หญิงร่างบางทั่วไป พอเป็นแบบนี้พี่มาร์คต้องหนักมากแน่ๆ แต่โชร์เฟอร์ก็ไม่ได้ปริปากบ่นสักคำ ระหว่างเดินทางยังมีร้องเพลงจีบนกจีบไม้ข้างทางไม่ยอมหยุด ถามว่าพี่เขาไม่คุยกับแบมหรอ..

ไม่คุยนะ..

แต่ร้องเพลงให้เลยต่างหาก..

 

อืมมม.. เวลาเพลงที่มันมีท่อนชวนเขินจนตัวบิดพี่เขาชอบหันมาร้องให้แบมฟังทุกทีเลย อยากจะดิ้นเพราะมันกำลังจะไม่ไหวแต่ก็กลัวจะทำให้รถล้ม ก็เลยได้แต่กำเสื้อของพี่เขาให้แน่นขึ้น ถือว่าหายกันแล้วกันเนาะ พี่มาร์คทำน้องแบมเขินเองนี่ ช่วยไม่ได้

 

ระยะทางของสวนสาธารณะมันไม่ได้ไกลเท่าไหร่หรอก เพราะเป็นทางผ่านไปมหาลัยนั้นเอง แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมวันนี้เราทั้งสองคนกลับรู้สึกว่ามันไกลเหลือเกิน คนที่กำลังปั่นก็ร้องเพลงส่งความสุขไม่ยอมหยุด คนที่ได้แต่นั่งฟังก็อมยิ้มแบบไม่มีเบื่อไปตลอดทางเหมือนกัน ขนาดมาถึงสวนสาธารณะพี่มาร์คยังแกล้งวนหาที่จอดรถจักรยานอยู่นานเลย ทั้งที่มีที่จอดเต็มลาน

อยากกล้ามขาใหญ่ก็เชิญเลย งุ้ย -/////- 

“เรียบร๊อย..”

คนหัวสีแดงที่จัดการล็อคล้อรถจักรยานกับที่จอดรถเสร็จเรียบร้อยก็ยืนขึ้นเต็มความสูง จากนั้นก็คว้ามือมาหยิบตะกร้าอาหารไปถือ แบมแบมที่ถืออยู่ก่อนแล้วก็เลยต้องร้องแย้งไป

 

“พี่มาร์คขับจักรยานแล้วอะ ให้น้องแบมถือตะกร้าก็ได้นะ”

“ได้ไงหล่ะ มันหนักนะ”

“ไม่เป็นไร น้องแบมไหว”

“เก็บแรงไว้ป้อนข้าวพี่มาร์คดีกว่าครับ”

 

พอได้ยินแบมนั้นแบมแบมก็ไม่อาจเก็บความเขินไว้ฟินในใจได้อีกต่อไป เลยแสดงออกมาทางท่าทางด้วยการเดินลิ่วนำไปโดยไม่สนใจเสียงคนพี่ที่ร้องเรียกให้รอตัวเองด้วย สมน้ำหน้า ชอบทำคนอื่นเขินดีนัก รีบเดินตามมาเลย

 

อากาศยามบ่ายในวันนี้ถือว่าไม่ร้อนมากเท่าไหร่ แดดก็เป็นแดดอ่อนๆ คนก็ไม่ค่อยเยอะด้วย แบมแบมเดินหาทำเลเหมาะๆอยู่ไม่นานก็เจอกับร่มใต้ต้นไม้เป็นลานกว้างๆใกล้บ่อน้ำพุ เมื่อจับจองด้วยสายตาเสร็จแล้วก็รีบจ่ำอ้าวไปสร้างแลนด์มาร์กในทันที คนที่เดินตามมาก็ต้องเร่งฝีเท้าตามไปด้วย

 

“ปูผ้าก่อนนะ เดี๋ยวก้นเปื้อน”

เมื่อพี่มาร์ควางตะกร้าลง น้องแบมก็รีบยกของออกมาวางไว้ จัดสถานที่ให้พร้อมด้วยการปูผ้าลายการ์ตูนน่ารักให้พอสำหรับนั่งสองคน จากนั้นก็จัดอาหารให้พร้อมสำหรับทานให้เสร็จสรรพ

 

“น่าทานจังเลยครับ”

“แน่นอนอยู่แล้ว ก็ทำเองหนิ”

ว่าพลางแจกอาวุธให้คนตัวสูงที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขา ระหว่างเราสองคนก็มีแค่พัฟแวร์ใส่อาหารสองสามกล่องแล้วก็กล่องขนมอีกไม่มากแล้วก็แก้วน้ำ2ใบเท่านั้น พอพี่มาร์คได้อาวุธแล้วก็จัดการกับอาหารตรงหน้าทันที คนที่นั่งมองอยู่ก็ได้แต่คอยลุ้นว่าพี่เขาจะพูดอะไรบ้างหลังจากที่ได้ลองชิมคำแรก..

 

ลุ้น..

 

“อื้อหือ..”

 

เสียงแบบนี้ไม่อร่อยแน่เลย..

 

“แค่กๆๆ...”

มือใหญ่ควานหาน้ำหลังจากที่เงยหน้าขึ้นมาจากสปาเก็ตตี้ แบมแบมเลยจัดการเทน้ำสับปะรดคั้นเย็นๆลงในแก้วแล้วก็ยื่นให้พี่เขาไป ในใจก็คิดแล้วแหละว่ามันคงไม่อร่อยมากจนพี่เขาต้องสำลักแน่ๆ ;-;

 

“ไม่อร่อยหรอ”

เสียงเล็กดูอ่อยลงอย่างเห็นได้ชัด คนฟังที่อาการกลับมาเป็นปกติแล้วก็หน้าเสียเลยเหมือนกันเมื่อเห็นสีหน้าคนตัวเล็ก

“ไม่ใช่ครับ มันอร่อยจนพี่ต้องรีบทานต่างหาก ก็เลยสำลัก”

“จริงนะ”

“จริงสิ นี่ไงจะหมดแล้วเนี่ย”

ชูกล่องแวร์ให้คนตัวเล็กดูก็พบว่าสปาเก็ตตี้ไก่ไวท์ซอสของตัวเองนั้นหมดแล้ว เหลือแต่เศษเส้นอยู่ไม่กี่คำเท่านั้น เรียกรอยยิ้มกว้างให้แต่งแต้มบนใบหน้าหวานแบบทันทีทันใด

ชื่นใจที่สุด ><

 

น้องแบมไม่ทานหรอ เดี๋ยวแย่งนะ

ทำท่าจะเอื้อมมือไปแย่งของในมือร่างบางแต่ก็ไม่ทันเพราะคนตัวเล็กเอามันหนีไปอีกทาง ได้ยังไงกันพี่มาร์คก็กินอย่างอื่นไปดิ อันนี้ของแบมแบมนะ!

 

หลังจากนั้นก็ไม่เกิดสงครามแย่งสปาเก็ตตี้กันอีกเพราะต่างคนต่างก็จมอยู่กับอาหารคาวหวานตรงหน้ากันแบบเต็มที่ คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาจะคุยอะไรสักอย่างแต่ก็ต้องตกใจจนเกือบจะหดคอหนี เมื่อพี่มาร์คยื่นมือมาตรงหน้าเขา

 

“ทานยังไงให้เลอะเนี่ย หื้ม”

นิ้วโป้งใหญ่ปาดเข้าที่มุมริมฝีปากเอาไวท์ซอสที่ติดอยู่ออก คนที่ถูกทำให้ถึงกับสต๊าฟตัวเองไปเรียบร้อย กระพริบตาปริบๆเพื่อไล่อาการเขินตัวแตกให้มันค่อยๆเบาลง จนเมื่อพี่เขาถอยกลับไปนั่งแบบเดิมถึงได้กลับมาอยู่สภาพปกติ แอบถอนหายใจแบบโล่งอกด้วย

 

“ฮ่าๆ”

“หัวเราะอะไรอะ”

คนหัวแดงนั่งมองเขาม้วนเส้นเข้าปากแล้วก็หัวเราะน้อยๆใส่ อยู่ๆมาหัวเราะใส่กัน มีอะไรตลกหรือไง

 

“...”

พี่มาร์คไม่ตอบแต่เอานิ้วมาจิ้มๆที่แก้มตัวเองแล้วก็ทำหน้าเหมือนคนไม่รู้ไม่ชี้ พอแบมแบมเห็นก็รู้ตัวเลยทันทีจึงรีบหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาเปิดกล้องหน้าส่องตัวเองก็พบว่ามีไวท์ซอสจุดเล็กๆป้ายอยู่ที่แก้มใสของตัวเอง นี่เขาทานเลอะขนาดนี้เลยหรอเนี่ย แล้วทำไมพี่มาร์คเช็ดที่มุมปากให้แล้วไม่เช็ดที่แก้มแบมไปด้วยเล่า

 

แต่การตั้งคำถามของแบมแบมก็ได้คำตอบในเวลาต่อเมื่อพี่มาร์คทำการดูดนิ้วชี้ของตัวเองดังจ๊วบ ไอ่นิ้วที่เช็ดให้แบมอ่ะมันนิ้วโป้งไม่ใช่หรอ จำได้นะ! แสดงว่ารอยใหม่บนแก้มนี่ก็ฝีมือพี่ใช่ไหม!

 

ย๊า! แกล้งน้องแบมหรอ

ขว้างแตงกวาซอยชิ้นเล็กใส่กลางหน้าผากพี่มาร์คไปหนึ่งชิ้น มันตรงเป้าก็จริงแต่พี่เขาก็หยิบมันขึ้นมากินแบบไม่รู้สึกสำนึกใดๆ ยังไม่พอมีการดูดนิ้วชี้ตัวเองเพื่อล้อแบมแบมอีกต่างหาก

 

“พี่มาร์คอะ.. ”

“หื้ม? ทำไมครับ”

“ไม่มีอะไร อุทานเฉยๆ”

“อุทานเป็นชื่อพี่เนี่ยนะ”

“ม ไม่ใช่ซะหน่อย”

“แสดงว่าคิดถึงตลอดอะดิถึงอุทานออกมาเป็นชื่อพี่”

“ไม่ใช่ทั้งนั้นแหละ ไม่คุยด้วยแล้ว คนบ้า”

ก้มหน้างุดลงกับของกินตรงหน้า ไม่สนใจเสียงนกเสียงกาที่พยายามเรียกให้หันไปมองอีก เห็นแวบๆว่าพี่เขาแอบอมยิ้มตอนที่แบมแบมกำลังเคี้ยวข้าวด้วย เลิกมองกันสักทีได้ไหม แบมเขินหมดแล้วนะ

 

“อิ่มจังเลย”

คนตัวสูงบิดขี้เกียจไปมาเมื่อจัดการกับอาหารกองโตจนหมด ทั้งขนมหวานหรือแม้กระทั้งน้ำสับปะรดพี่มาร์คก็จัดการไม่ให้มันเหลือแม้แต่หยดเดียว คนที่เป็นคนทำมาก็ได้แต่ร้องกรี้ดดีใจอยู่เงียบๆ ไม่คิดว่าพี่เขาจะกินหมดไม่เหลือแบบนี้ อยากจะร้องดีใจแบบดังๆแต่ยังหาโอกาสไม่ได้เลยขอตัวเอาจานไปล้างที่อ้างล้างมืออีกฝั่งของลานน้ำพุโน้น

 

“ให้ไปด้วยไหม”

“ไม่เป็นไร น้องแบมล้างเองได้ นิดหน่อยเอง”

พูดจบก็ยกตะกร้าออกไปทันที ไม่อยากให้พี่มาร์คตามมาเพราะเดี๋ยวกรี้ดไม่ได้ ถูกมั้ย ><

 

ล้างจานไปด้วยยิ้มไปด้วยนี่มันมีความสุขสุดๆไปเลยแฮะ ความรู้สึกไม่เหมือนตอนที่คุณแม่ใช้ให้ล้างจานตอนเย็นเลยสักนิด ฮ่าๆ

 

พอล้างจานเสร็จก็กลับมาที่เดิมเห็นว่าพี่มาร์คนอนราบกับพื้นไปแล้ว ใบหน้าหล่อมีหนังสือเล่มบางกางปิดหน้าอยู่ สงสัยจะหลับแล้วไม่มีผ้าปิดตาแหละมั้ง แบมแบมก็เลยย่องเบาเดินเข้าไปแบบเงียบๆ วางตะกร้าให้เบามือที่สุด เสร็จแล้วก็ค่อยๆย่องไปประชิดคนตัวยาวบนพื้นอย่างช้าๆ

 

มือเล็กโบกปัดไปมาตรงบริเวณหนังสือเล่มน้อยแต่พี่มาร์คก็ยังไม่ขยับ พอเห็นว่าพี่ไม่ตื่นคนตัวเล็กก็เลยอ้อมไปตรงศีรษะแล้วนั่งพับเข่าอยู่ตรงบริเวณนั้น หน้าผากที่โผล่ออกมาจากปลายปกหนังสือขยับขึ้นลงแสดงว่าพี่เขาคงกำลังหลับไปแล้วแน่ๆ อากาศตรงนี้ก็กำลังดีมากๆด้วยแฮะ

 

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วพี่ตัวเองถึงเอาแต่จ้องคนตรงหน้าไม่ยอมหยุด แม้ว่าพี่เขาจะมีหนังสือปิดอยู่ที่หน้าก็ตามที ยังไงก็ยังอยากมองอยู่ดี เพราะถ้าให้มองตอนที่พี่เขาลืมตาอยู่ก็คงทำได้ไม่นาน

เพราะแบมแบมแพ้สายตาพี่มาร์คไง..

 

คนตัวเล็กอยากเอาหนังสือออกเพื่อจะได้มองให้มันเต็มตากว่านี้แต่ก็กลัวว่าพี่เขาจะตื่น ก็เลยได้แต่มองหน้าปกหนังสือไปก่อน อีกอย่างถ้าเห็นหน้าพี่เขาแบบนั้นแบมแบมต้องแอบทำอะไรที่มันน่าอายแน่ๆเลย อย่างเช่น.. แอบจูบ

 

จูบหรอ..

บ้าหน่า..

 

รู้ตัวอีกทีหน้าตัวเองก็โน้มใบหน้าลงมาเกือบจะแตะสันหนังสือเข้าแล้ว ถ้าสติกลับมาไม่ทันคงได้มีคิสบุ๊คแน่ๆ ทำบ้าอะไรเนี่ย น่าอายที่สุดเลย..

      เมื่อคิดได้ดังนั้นกำลังจะหยัดให้ตัวเองกลับไปอยู่ในท่าเดิม แต่มันคงไม่ง่ายแบบนั้นหรอก ก็ในเมื่อ..

 

 

“จุ้บ..”

 

 

 

พี่มาร์คกำลังจูบแบมแบมอยู่แบบนี้..

 

 

 

 

 

 

งื้ออออออออ ;//////////////;

 

 

ทำไมเป็นคนแบบนี้ มือไว ปากไวเป็นที่สุดเลย เมื่อกี๊ที่แบมแบมกำลังจะถอนตัวออกแต่พี่เขากลับไวกว่าด้วยการดึงหนังสือที่คั้นระหว่างเราสองคนออกแล้วก็ล็อคท้ายทอยแบมแบมให้ก้มลงมาชิดกับริมฝีปากพี่เขาเนี่ยดิ

 

ปากของเราสองคนก็เลยชิดกันอยู่แบบนี้..

 

แถมไม่พอพี่เขายังกดท้ายทอยของแบมแบมให้ชิดลงมาอีกจนจมูกโด่งของพี่มาร์คโดนเข้ากับปลายคางมนเล็กนั่น งานนี้ถือว่าคุมสุดๆกับคนชื่อมาร์คนะ ได้สองเด้งเลย

 

“อื้ออ”

เสียงครางเบาๆร้องท้วงเมื่อเห็นว่านานเกินไปแล้วที่เราอยู่ในท่านี้ เอาจริงๆก็อายคนรอบข้างนะแต่ก็อายพี่มาร์คมากกว่า ไม่รู้ว่ารู้ได้ยังว่าเขาก้มลงมาทั้งๆที่ตัวเองปิดหน้าอยู่แท้ๆ

 

มือเล็กตีเบาๆที่ไหล่แกร่งทันทีเมื่อพี่เขาเอาแต่ยิ้มแล้วก็มองมาที่ตัวเองไม่ยอมหยุด จะยิ้มทำไมหนักหนา ก็แค่ได้ จ.. จูบ เอง

 

ไม่พูดแหล่ววว นอนบ้างดีกว่า ให้พี่มาร์คมองหน้าอยู่แบบนี้รู้สึกเสียเปรียบสุดๆ ร่างเล็กจัดการนอนราบลงไปกับพื้นเช่นเดียวกับพี่เขาแต่คนละทาง แต่ศีรษะของเรายังคงอยู่ในระดับเดียวกัน และเมื่อได้ท่านอนที่ลงตัว คนตัวเล็กก็แอบชำเลืองคนที่นอนอยู่ข้างๆก็พบว่าพี่เขาได้หันมามองอยู่ก่อนแล้ว

 

“พี่มาร์คอะ..”

“อุทานอีกละ”

“ไม่ใช่ซะหน่อย คราวนี้เรียกต่างหาก”

มือเล็กยกขึ้นมากุมกันไว้ที่หน้าอก เพราะตอนนี้รู้สึกว่าหัวใจมันยังไม่กลับไปเต้นเป็นจังหวะปกติเลยตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อครู่นี้

 

“เรียกทำไมหล่ะ หื้ม” ไม่ต้องมายิ้มหวานเลยนะ..

“จ..จูบน้องแบมทำไมอะ?”

ตอนแรกว่าจะไม่ถามแล้วแหละ แต่นี่มันครั้งที่สองแล้ว อยากจะถามให้มันรู้ไปเลยว่าจูบแบบนี้ทำไปมีสาเหตุอะไรเปล่า หรือว่าพี่เขาเป็นพวกปากpublic หื้อ? ทำบ่อยๆน้องแบมคิดไกลนะรู้ไหม

 

“ก็...”

คนตัวสูงยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยจากนั้นก็หันหน้ากลับไปมองท้องฟ้า

“...”

แต่คนที่กำลังตั้งใจฟังกลับยังมองเสี้ยวหน้าคมคายอยู่ในมุมเดิม ไม่ละไปไหน..

จดจ่อกับคำตอบที่ได้แต่เฝ้าถามตัวเองมานาน..

 

 

 

 

“พี่คงชอบเราเข้าแล้วแหละ”

 

!!!

 

“ชอบมากกว่าที่รุ่นพี่คนนึงจะชอบรุ่นน้องของตัวเอง”

 

!!!

 

“แบบนั้นมั้งครับ”

 

 

 

พี่มาร์ค...

 

 

ถ้าแบมแบมหูไม่หนวก พี่มาร์คเขากำลัง..

สารภาพรักอยู่ใช่ไหม..

 

 

“เงียบเลย.. ไม่พูดอะไรหน่อยหรอ”

คนหัวสีแดงหันกลับมาทางเดิม ทำให้แบมแบมต้องรีบเปลี่ยนทิศทางการมองของตัวให้หันไปมองท้องฟ้าแทน ทำไมวันนี้ก้อนเมฆเป็นสีชมพูไปหมดก็ไม่รู้

 

ไม่ใช่ไม่อยากพูด แต่ไม่รู้ว่าจะตอบว่าอะไรต่างหาก..

คนมันกำลังดีใจนี่..

 

“พี่มาร์ค..”

กระพริบตาปริบๆเพื่อไล่อาการประหม่าของตัวเอง พร้อมกับกำมือบนหน้าท้องของตัวเองแน่น

“ครับ?”

“น้องแบมถามอะไรหน่อยได้มั้ย”

“ได้สิ..” ตอนนี้พี่จะตอบทุกคำถามจากหัวใจของพี่เลยจริงๆ

“พี่มาร์คชอบน้องแบม...แบบ.. อ่า...”

 

“แบบคนรัก”

 

คำตอบที่ถูกตอบตั้งแต่ยังพูดคำถามไม่หมดทำให้แบมแบมต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงลำคอ ในหัวกำลังประมวลผลแปลความหมายคำว่า คนรัก’ ของพี่มาร์ค ส่วนหัวใจก็เต้นแบบที่ไม่มีใครสามารถห้ามมันได้อีกแล้ว

 

“เอ่อออ.. คือ..”

“ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ครับ พี่เข้าใจ”

 

ไม่ใช่แบบนั้นพี่มาร์ค..

 

“คือ..”

“ไม่ต้องชอ.. อุ๊บ!

 

มือเล็กจัดการปิดปากพี่มาร์คทันที ไม่อยากให้มีประโยคที่แบมแบมไม่อยากได้ยินหลุดออกมาจากปากพี่เขา จะบอกให้ไม่ต้องชอบพี่กลับอย่างนั้นหรอ ฝันไปเถอะ..

 

แบมชอบพี่ก่อนที่พี่จะชอบแบมอีก

สาบานได้ว่าแค่กระซิบกับตัวเองไม่ได้ต้องการให้ใครได้ยิน แต่คงเดาพลาดไปเมื่อคนที่นอนอยู่ข้างตัวเองกลับยิ้มกว้างโชว์ฟันสวยกลับมาให้

 

“น่ารักจังเลย.. คนอะไรเนี่ย”

“น่ารักบ้าอะไรเล่า”

นอนเล่นบนพื้นหญ้าดิ้นขลุกขลักไปมา เสียงหัวเราะที่หลุดออกมาจากริมฝีปากเล็กเป็นเหมือนเครื่องปั่นไฟให้คนตัวสูงได้ส่งมอบความรักที่มีให้กลับไปให้มากขึ้นเท่านั้น ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อที่เขาเอาแต่มองหาแต่คนตัวเล็ก แล้วก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ตัวเองต้องกลายมาเป็นคนที่คอยเอาใจใส่แล้วก็อยากเข้ามาดูแลปกป้องเด็กน้อยแก้มยุ้ยคนนี้กัน

 

โลกของเราทั้งสองกำลังเปลี่ยนเป็นสีชมพูแล้วแหละ..

แม้แต่พื้นหญ้าที่เรากำลังนอนอยู่ด้วยกันยังเปลี่ยนสีเลย..

 

: )

 

 

 

 

“ชอบน้องแบมตั้งแต่เมื่อไหร่อะ”

ตอนนี้เราสองคนขึ้นมาอยู่บนจักรยานเตรียมปั่นกลับบ้านเรียบร้อยแล้วแหละครับหลังจากที่นอนกลิ้งกันมานาน นานจนมีเวลาให้ความสัมพันธ์ของเราสองคนเริ่มเข้ามาหลอมรวมกันแล้วทีละนิด

 

“อืมมมมม.. ไม่บอก”

คนที่ทำหน้าที่ถีบจักรยานกระชับมือเล็กที่หน้าท้องของตัวเองให้แน่นขึ้น ประสานมือข้างซ้ายที่ปล่อยออกจากแฮนด์รถเข้ากับหลังมือเล็กเพื่อให้รู้ว่าเขาจะอยู่ตรงนี้และจะคอยปกป้องไว้

 

“ไม่เอาอะ น้องแบมหยักอั่กๆๆๆๆ รู้วๆๆๆๆ”

“ฮ่าๆๆๆๆ”

เสียงหัวเราะของคนหัวสีแดงดังขึ้นหลังจากที่ตัวเองปั่นจักรยานไปตรงทางที่ลาดยางมะตอยเป็นขั้นนูนขึ้นมาจากถนน ทำให้คนที่กำลังพูดอยู่ถึงกับเสียงสั่นจนฟังไม่เป็นภาษา คนตัวเล็กที่รู้ว่าตัวเองโดนแกล้งก็บิดพุงแกร่งให้เป็นการแก้แค้นไป

 

“ขี้แกล้งที่สุดเลย!

“ก็เราน่ารักนิหน่า..”

“น่าระ อั่กๆๆๆๆๆๆๆ อะไรกันเล่า.. นิหยุดแกล้งน้องแบมเดี๋ยวนี้นะ”

เสียงหัวเราะของพี่มาร์คยังคงดังออกมาเป็นระยะเมื่อตัวเองขับรถจักรยานวนไปมาอยู่ที่ถนนเส้นเดิม ยิ่งได้เห็นว่าคนข้างหลังกำลังโมโหนิดๆก็อยากจะจอดรถแล้วลงไปหอมแก้มให้หายหมั่นเขี้ยว ไม่รู้ว่าจะน่ารักไปถึงไหน แค่นี้ก็ทำให้เขาถอนตัวไปไหนไม่ได้แล้วจริงๆ

 

“อยากกลับบ้านหรือยังครับ”

“กลับก็ได้ แต่ปั่นอีกสักรอบไม่ได้หรอ”

อากาศดีทุกอย่างก็ลงตัวแบบนี้แล้วไม่อยากให้มันผ่านไปเร็วเลย คนตัวเล็กทำเสียงติดอ้อนเล็กๆจนคนฟังต้องยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็หันหน้าไปตั้งใจปั่นจักรยานพาคนตัวเล็กเที่ยวชมรอบสวนสาธารณะอีกสักรอบ

 

 

“อ้าว.. มาร์ค”

“เฮ้ หวัดดีจินยอง”

ระหว่างทางที่ปั่นจักรยานมาเรื่อยๆตามทางก็เจอกับเพื่อนในคณะพอดี เลยจอดรถคุยทักทายกันเสียหน่อย

 

“สวัสดีครับรุ่นพี่จินยอง”

คนตัวเล็กที่ซ้อนท้ายมาด้วยก้มหัวในรุ่นพี่คณะจนคนเห็นยังนึกเอ็นดู ไม่คิดว่าเดือนคณะของเราพอดูใกล้ๆมันจะน่ารักขนาดนี้

 

“นายมาคนเดียวหรอจินยอง”

 

“เปล่าอะ.. เรามากับ..”

 

 

 

 

“ไง.. มาร์ค”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100

 

-------------------------------------------

ใครมากับรุ่นพี่จินยองอะ.. ?

 

 

.

หายไปหลายวันเลย ขอโทษน้า หงิงๆๆๆ(อ้อน)

ไรท์มีเรื่องจะฟ้อง เมื่อวานมียุงบินเข้าปากอ่ะ แล้วมันก็เข้าไปในคอเฉยเลย

ตอนนี้ไม่รู้มันจะเป็นยังไงบ้าง เป็นห่วงยุงมาก เฮ้อ

 

 

 

 

 

ติดตามต่อในตอนหน้านะจ๊ะ ใครจะมา แล้วคนที่มาจะทำอะไร

พูดถึงฟิคในทวิตเตอร์บ้างก็ได้น้า อย่าลืมติดแท้ค #มบมบ ด้วย

ไรท์เข้าไปเช็คตลอดแหละ แต่ไม่มีใครเลย

55555555555555555555555555

 


 

By @ckyhiq


ปล. ไรท์มาแก้คำผิดนิดหน่อยน้า

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

1,149 ความคิดเห็น

  1. #1123 9nawKIHAE (@ldhkwaang) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 17:38
    งานเข้าามั้ยยย สวีทอยู่ดีๆ เจอมารเจบี?เข้าให้ เจบีแน่ๆๆๆๆๆๆ
    #1123
    0
  2. #1047 Little Rebel (@beam-rr) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 01:27
    เนียร์มากับใคร บี๋รึเปล่า

    ฟินหงะ ฮื้ออออ น่ารัก

    บอกชอบกันแล้วด้วย

    แถมจูบครั้งที่สองด้วย
    #1047
    0
  3. #1046 Little Rebel (@beam-rr) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 01:27
    เนียร์มากับใคร บี๋รึเปล่า

    ฟินหงะ ฮื้ออออ น่ารัก

    บอกชอบกันแล้วด้วย

    แถมจูบครั้งที่สองด้วย
    #1046
    0
  4. #1016 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 14:47
    ประโยคสุดท้ายน่ากัวจัง 
    ใครอ่ะ
    #1016
    0
  5. #986 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 16:18
    จินยองมากับแจบอมรึป่าวเนี่ย ถ้ามาเห็นมาร์คกับน้องแบมความจะไม่แตกใช่ไหมอ่ะ
    #986
    0
  6. #924 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 17:41
    เจบีแน่เลยตายยยยยยยค่าาาาา
    #924
    0
  7. #832 Fahhy (@fahhyhottest) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 11:30
    เจบีสินะะะ
    #832
    0
  8. #758 Little IU (@iu-say-hi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 19:32
    พี่รหัสห้ามรักกับน้องรหัส แถมทั้งสองยังคิสกันแล้วด้วย น้องแบม2ไม่ช็อคคือแปลกมาก ฮื่อออออ T___T แต่ไม่ช้าก็เร็วคือต้องรู้อยู่ดี พี่หวังไม่ผิดนะ
    #758
    0
  9. วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 14:56
    555 ตามรอยพี่มาร์ค
    #739
    0
  10. #540 Tumbmong (@tumbmong) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2557 / 22:05
    ถ่อววววแบม รู้สึกตัวสักทีเถ้อะะะ เดี๋ยวก็หลงรักพี่รหัสตัวเองจนถอนตัวไม่ขึ้นกันพอดี
    #540
    0
  11. #498 ป้ามานี (@illsatanlli) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2557 / 07:12
    แจ๊คเอ้ยยยยยยยยยยยยยย แกนะแก
    #498
    0
  12. #482 ❥HGK (@cheese01) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2557 / 06:00
    เราว่าทันนะแจ็คสันอาจจะพูดว่า'พี่ระบบสุริยะ'ก็ได้หนิ55555
    #482
    0
  13. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  14. วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 13:10
    แหมพี่มาร์ค น้องหม่รู้ว่าแกเป็นพี่รหัสนะ แล้วแกดันทำงี้ เดี๋ยวโดนแบนหรอก
    #387
    0
  15. #383 (@turtletoey) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 00:00
    ไม่แปลกที่ทุกคนจะชอบแบม.. ไม่แปลกที่คะแนนจะเทไปที่แบม

    ไม่แปลกที่ต้วนจิคิสคิส ..หรอม -______-

    หลอกลวนลามน้องป่ะเนี่ยน ถึงมันจะได้ผลก็เห้อะ ก้ากกก.

    หื้อ ปิดปากทันมั้ย ? ทันมั้ย ทันมั้ยยย !

    กลัวจะไม่ทัน ถ้าไม่ทันก็กลัวแบมจะเข้าใจผิดในสิ่งที่ทำ

    ไม่ไม่ โนโนโน ไม่ดราม่าสิ ต้วนต้องอุดปาดทัน -..-
    #383
    0
  16. #346 FairyStar13 (@n13-berry) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 23:31
    ทำมายยยย คณะนี้ต้องห้ามเป็นแฟนกันด้วยนะ
    แต่ถึงจะห้าม พี่มาร์คก็จูบไปแล้วอ่ะ
    #346
    0
  17. #344 Mymildz (@m-mild) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 18:46
    แล้วทำไมพี่มาร์คไม่บอกว่าตัวเองเป็นพี่รหัสน้องแบมสักทีละค่าา รออะไรอยู่คะคุณชายยย

    ถ้าน้องรู้ทีหลังน้องอาจจะโกรธก็ได้นะ อีกนานมากๆก็ยิ่งโกรธ ระวังตัวไว้ด้วย 

    แต่น้องแบมน่าร้ากกกกกกกก พี่มาร์คคะวิธีให้กำลังใจเค้าทำกันแบบนี้หรอม 

    พูดสิว่าไม่ได้มีเจตนาอันใดแอบแฝง /me เหล่ตาจับผิด 
    #344
    0
  18. #340 At love (@ben161139) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 09:10
    ฮาพี่แจ็คอ่ะ
    #340
    0
  19. #339 ONI (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 03:10
    ตอนนี้มาร์คแบมน่ารักมากพี่มาร์คดูแลน้องดีมากๆ

    แล้วเมื่อเเบมรู้ความจริงจะโกรธพี่มาร์คหรือเปล่าน้าาาา

    หวังว่าแบมจะเข้าใจพี่มาร์คนะ

    ชอบจังเลยยยยยย
    #339
    0
  20. #338 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 01:39
    ทันมั้ยๆ น้องแบมเอะใจบ้างยังเนี่ย
    #338
    0
  21. #337 ok go (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 00:36
    ทำไมถึงไม่ยอมบอกน้อง หรือเพราะกลัวน้องไม่กล้าคบด้วยเหรอ

    แต่ตอนนี้มาร์คคึวินมากเลออ หล่อสุดไรสุด
    #337
    0
  22. #335 DKSm (@jigoo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 23:14
    ทำไมมาร์คไม่ยอมบอกว่าตัวเองเป็นพี่รหัสอ่ะ คือคนอื่นเขาก็รู้กันหมดเเล้วนะ เง้อออ เอาเถอะ ๆๆ
    แบมแบมน่ารักกก คือนิสัยดีและน่ารักจริง ๆ  ไม่แปลกเลยที่ทุกคนจะชอบแบม ก็แบมดีอ่ะ
    เเหน่ะ ๆๆ ตอนนี้มาร์คหลงแบมมากเลยนะ ท่าทางจะกลายเป็นรักแล้วด้วยล่ะ
    เเล้วพวกเขารักกัน... สุดท้ายรู้ว่าเป็นพี่รหัสน้องรหัสที่รักกันไม่ได้ จะทำยังไงล่ะ
    เห้ยยย เรื่องจะออกจะหวาน เราลากเจาดราม่าตลอดเลยอ่ะ ตีตัวเองแปป 55555555555 
    ฮิ้ววว มีจูบแรกกันแหละ ไวไฟกว่าเเจ็คสันที่พยายามจีบยองแจอีกนะ
    แจ็คสันยองแจก็ตลกก เป็นคู่ที่ดูฮาร์ดคอนะ 5555555555 
    มารอตอนต่อไปคร้าบบบ 
    #335
    0