| GOT7 | ` Who is my bro ? ( markbam )

ตอนที่ 19 : ❀ my bro - 18 Ceramic man

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,753
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    28 ต.ค. 57

© themybutter
แอ่ะ อ่านตอนที่แล้วยัง
ดูอีกทีซิที่รัก




Who’s my BRO?

-chapter18-

 

 

 



 

 

 

“ไง..มาร์ค”

 

 

“.....”

 

เสียงเรียบนิ่งที่เหมือนสะกดทุกสิ่งอย่างในบริเวณนั้นดังขึ้น มันค่อนข้างจะเป็นประโยคทักทายแสนธรรมดา แต่สำหรับคนที่ถูกเรียกกลับรู้สึกว่ามันคือเสียงที่ทำให้เขาเกือบจะร้องไห้ เหมือนกับตัวเองกำลังกลัวอะไรบางอย่างขึ้นมาเสียดื้อๆ

 

มือใหญ่ข้างซ้ายของพี่มาร์ครีบเอี้ยวมาคว้าเอาที่เอวบางของคนที่ซ้อนท้าย หมายจะให้คนตัวเล็กหลบเข้าไปอยู่ข้างหลังของตัวเอง ทั้งๆที่ร่างที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าก็ไม่ซาตานหรือยักษ์จากที่ไหน แต่ทำไมมันถึงเป็นระบบอัตโนมัติที่จะบดบังคนตัวเล็กให้มากที่สุด

 

“หวัดดี.. แจบอม”

มาร์คสัมผัสได้ว่าร่างข้างหลังของตัวเองกำลังส่งกระแสจิตมาถึงเขาด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่ได้ต่อต้านกับการกระทำใดหนำซ้ำยังกระชับมือของตัวเองที่กุมอยู่ตรงหน้าท้องแกร่งอีกด้วย

 

มาร์คไม่รู้ว่าแบมแบมกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ที่แน่ๆ แบมแบมไม่ได้เอ่ยทักทายแจบอมอย่างที่รุ่นน้องคนนึงควรทำ

 

“มาทำอะไรกันหรอ”

ดูเหมือนบรรยากาศมันเริ่มอึมแล้ว มาร์คเลยเป็นฝ่ายเปิดคำถามขึ้นก่อน ตั้งใจไว้ว่าพูดอีกสอง-สามประโยคก็จะรีบปั่นจักรยานออกจากตรงนี้ทันที

 

“ฉันมาถ่ายภาพส่งวิชาโฟโต้หน่ะ”

แจบอมตอบคำถามของเพื่อนทันที ฟังจากน้ำเสียงแล้วมันคงไม่ได้มีอะไรในใจอย่างที่เขากำลังกังวลหรอก เพราะคนอย่างแจบอม ถ้ามีอะไรสงสัยหรือไม่เข้าใจมันจะรีบถามในทันที หรือแม้แต่เห็นอะไรที่ไม่ถูกต้องก็จะต้องจัดการให้ได้

 

ไม่ถูกต้องเหมือนที่เขากำลังเป็นอยู่ในตอนนี้

 

“มาร์ครู้มั้ย แจบอมเลือกเราเป็นนายแบบด้วยแหละ”

เสียงหวานใสของเลขาฯคนสนิทดังขึ้นทำลายความคิดฟุ้งซ่านของมาร์คออกไป สติที่ปลิวกระเจิงค่อยๆกลับมารวมตัวอีกครั้งพร้อมกับปรับสีหน้าให้เข้ากับสถานการณ์ให้มากที่สุด ส่งรอยยิ้มหล่อกลับไปให้จินยองเพื่อเป็นสัญญาณให้รู้ว่าเขาได้ยินมันแล้ว

 

“เพราะนายน่ารักไงจินยอง แจบอมมันก็เลย..”

“พูดอะไรของนาย”

ประธานชั้นปีรีบพูดแย้งก่อนจะเตะเข้าที่ล้อหน้าจักรยานของเพื่อนไปหนึ่งที จนของในตะกร้ากระทบกันเกิดเสียงดัง เรียกความสนใจให้คนที่เพิ่งถีบล้อรถต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “นายมาปิกนิคหรอ”

 

“อ๋อ.. อื้มม..”

สงสัยแจบอมคงจะเห็นตะกร้าแล้วก็อุปกรณ์ต่างๆที่เจ้าตัวเล็กเป็นคนเอามากองสุมไว้ที่ตะกร้ารถเลยทำให้แจบอมต้องตั้งคำถามขึ้น ถ้าหากไม่รีบตอบอาจจะทำให้แจบอมเบนความสนใจไปทางสิ่งที่เขาไม่ต้องการให้มันเป็นก็ได้

 

“แล้วนี่ มากับใครหน่ะ”

 

แต่ก็คงไม่ทันแล้ว..

 

มาร์คสัมผัสได้ถึงแรงสะดุ้งน้อยๆจากฝ่ามือที่จับอยู่ที่หน้าท้องตนเอง ตามมาด้วยเสียงหายใจเข้าออกแรงขึ้นของแบมแบม เหมือนกับว่ากำลังกลัวเพื่อนของเขาตรงหน้า สาเหตุที่ทำให้เป็นเช่นนั้นมาร์คเองก็ไม่อาจรู้ได้ ได้แต่หวังว่าจะไม่เป็นเรื่องเดียวกันก็พอ เพราะน้องยังไม่รู้ความจริงที่มาร์คยังไม่ได้บอก

 

แต่จะอย่างไรก็ช่าง ตอนนี้คนตัวเล็กเริ่มขยับตัวแล้วก็ชะโง้กใบหน้าออกมาจากหลังแกร่งที่ละน้อย ก่อนจะทักท้ายรุ่นพี่แจบอมด้วยน้ำเสียงสุภาพ

 

“สวัสดีครับ รุ่นพี่แจบอม”

ขอบคุณที่น้องทำน้ำเสียงเป็นปกติ จะได้ไม่ผิดสังเกตอย่างที่มาร์คคิด

 

“น้องแบมแบม เดือนคณะของเราใช่มั้ย”

 

“ครับ”

 

เผลอกำแฮนด์จักรยานแน่นจนมันเจ็บร้าวขึ้นมาถึงช่วงกลางท้องแขน ยิ่งได้ยินการคุยสัมพันธ์โต้ตอบกันแล้ว ความวุ่นวายในหัวสมองมันก็ยิ่งตีกันวุ่น มันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆที่จะอยู่ตรงนี้นาน เพราะเขาไม่มั่นใจว่าแจบอมจะรู้อะไรมากกว่านี้หรือไม่

 

“มาเที่ยวกับพี่..”

“เอ้ยเดี๋ยวไปก่อนนะ มีธุระหว่ะ”

รีบตัดฉับประโยคคมของแจบอมในทันทีที่ได้ยิน กำลังคิดอยู่พอดีว่ามันคงเข้าใจเหมือนที่แจ็คสันเข้าใจ ที่ว่าน้องรู้แล้วว่าพี่มาร์คเป็นใคร พอมันจะพูดคำว่าพี่รหัสมันก็เลยเป็นอัตโนมัติที่มาร์คจะต้องหลีกเลี่ยงมัน เมื่อเขาเอ่ยจบก็ไม่รอคำตอบอนุญาตแต่อย่างใด รีบออกแรงปั่นจักรยานออกจากตรงนั้นทันที

 

ถ้าหากอยู่นานกว่านี้..

แจบอมคงจะพูดว่ามาร์คเป็นพี่รหัสแบมแบม

และหลังจากนั้นมันคือสิ่งที่เขายังไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเลย..

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

บนเส้นทางกลับบ้านของคนตัวเล็ก ไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุยกันเหมือนในตอนขาไป มีเพียงแต่เสียงตะกร้อรถจักรยานที่ดังเอียดอ๊าดเป็นจังหวะ ไม่มีใครคิดจะพูดอะไรหลังจากที่ปั่นออกมาจากสวนสาธารณะ ในหัวใจของคนพี่ได้แต่เฝ้าภาวนาให้คนตัวเล็กไม่ได้คิดกลัวในสิ่งเดียวกับที่เขากำลังเป็น ขอแค่นั้นจริงๆ

 

“พี่มาร์ค..”

“ว่าไงครับ”

“เงียบจัง.. ร้องเพลงหน่อยซิ”

เสียงหวานกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมทำให้คนฟังถึงกับโล่งใจไปมาก ตอนแรกที่บรรยากาศมันเงียบเขาคิดมากเกินไปจริงๆสินะ

“เอาเพลงอะไรดี”

หันหลังมาหาคนฟังที่รีเควซเพลงพร้อมกับยิ้มส่งกลับไปให้จนคนซ้อนท้ายต้องยกมือขึ้นมาจิ้มแก้มสากไปสองที

“เอาเพลงอะไรก็ได้.. น้องแบมชอบฟังหมดเลย”

“ชอบฟังพี่ร้องเพลงหรอ งั้นพี่จะร้องจีบทุกวันเลย ดีมั้ย”

พูดพร้อมกลับหันกลับไปปั่นจักรยานเหมือนเดิม จากนั้นเสียงเพลงรักที่ถูกร้องด้วยเสียงนุ่มทุ้มก็ดังขึ้นจนทำให้คนนั่งฟังอยู่ข้างหลังต้องเผลอขยำเสื้อบริเวณหน้าท้องแกร่งด้วยความเขิน พอเห็นปฏิกิริยาของคนตัวเล็กแล้วมาร์คก็เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกและแทนที่ด้วยทุ่งดอกซากูระสีหวานยังไงอย่างงั้น

 

“พี่มาร์คครับ”

“หื้ม?” เสียงเรียกของแบมแบมทำให้เขาต้องหยุดร้องเพลงแล้วหันหลังกลับมาอีกครั้ง

“เมื่อกี๊ที่เราเจอพี่แจบอมกับพี่จินยอง.. ทำไมเราถึงต้องรีบปั่นจักรยานหนีออกมาด้วยอะ”

 

ว่าแล้วว่าน้องต้องถาม..

จะตอบว่าอะไรหล่ะทีนี้..

 

“........”

“ยังไงน้องแบมก็ขอบคุณนะที่พาออกมา ไม่งั้นได้ร้องไห้แน่เลย”

“จะร้องทำไมละ หื้ม”

“ก็พี่แจบอมน่ากลัวอะ กลัวพี่เขาจะสั่งให้มอบลงพื้นแล้วคลานไปบนถนนอีก”

“ฮ่าๆ.. แจบอมมันไม่ทำหรอก หมดช่วงรับน้องแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ”

มือใหญ่กระชับเข้าที่หลังมือเล็กที่เกาะเอวตัวเองให้มั่นขึ้น ในใจรู้สึกโล่งขึ้นมาจากเมื่อครู่จนความกังวลที่มีมันคลายหายไปหมดเมื่อรู้ว่าแบมแบมไม่ได้คิดเหมือนที่เขาคิด

 

 

หลังจากบทสนทนาของเราจบลง มาร์คก็เริ่มร้องเพลงขึ้นมาอีกครั้งเพื่อปรับในบรรยากาศมันกลับมาเป็นแบบเดิม ในใจไม่คิดถึงอะไรอีกแล้วน้องจากเด็กผู้ชายตัวเล็กๆที่อยู่ข้างหลังเขา

 

เมื่อมาถึงบ้านของคนตัวเล็กพี่มาร์คก็จัดการยกของเข้าบ้านแล้วก็รีบกลับคอนโดของตัวเองไปเพราะยังมีงานที่ต้องสะสางนิดหน่อย ประจวบกับที่เจ้าตัวเล็กจะต้องรีบกลับไปทำการบ้านของตัวเองก็เลยทำให้ต้องจำใจแยกกัน ก่อนขับรถออกไปพี่มาร์คยกมือขึ้นมาทำท่าโทรศัพท์เป็นเชิงบอกว่าถ้าถึงแล้วจะโทรหา แถมท่าส่งจูบสุดน่ารักไปอีกหนึ่งทีจนน้องต้องแลบลิ้นส่งไปให้แล้ววิ่งเข้าบ้านไป

 

 

จำไว้นะครับ..

ว่าความรักของเราคือสิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้..

 

 

.

.

 

 

08:00 น.

 

“สายแล้วๆ ทำไงดี”

มือเล็กพันเนคไทรอบคอตัวเองพลางบ่นไปด้วย เสื้อนักศึกษายังคงถูกปล่อยชายออกมาเนื่องจากเขารีบมากจนยังไม่มีเวลามาจัดการในส่วนนี้ และเมื่อร้อยเข็มขัดเสร็จก็รีบคว้ากระเป๋าเป้ของตัวเองมาสะพานไว้โดยไม่ลืมที่จะหยิบกระดานสเก็ตมาด้วยเนื่องจากวันนี้เป็นคลาสดรออิ้งครั้งแรก แถมยังมีท่าว่าจะสายตั้งแต่วันแรกเลยด้วย เมื่อคืนไม่น่าคุยกับพี่มาร์คจนเผลอหลับไปเลยอะ แต่ถือว่าเป็นรางวัลให้พี่เขาก็แล้วกัน เห็นว่ารอแบมแบมทำการบ้านจนเสร็จเลยโทรมา อีกอย่างพี่เขาทำให้แบมกดวางสายไม่ได้เลยด้วย..

 

ไม่เล่านะว่าพี่เขาพูดอะไรบ้าง แบมจะเก็บไว้เขินคนเดียว .////////.

 

เท้าเล็กซอยหยิกลงบันไดบ้านอย่างรวดเร็ว พอลงมาถึงห้องนั่งเล่นก็เห็นรุ่นพี่หัวสีแดงนั่งรออยู่ที่โซฟากับคุณแม่ที่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย เห็นหัวเราะออกมาเกือบทุกประโยคที่มาร์คพูด สงสัยกำลังจะปฏิบัติการเข้าทางแม่เหมือนที่พี่เขาขู่แบมแบมไว้เมื่อคืนแหละมั้ง(ว่าจะไม่พูดแล้วเชียว)

 

“น้องแบม.. ตื่นสายหรอ พี่เขามารอนานแล้วนะ”

“อ่าครับ ขอโทษด้วย”

ตามจริงก็ไม่อยากขอโทษหรอก ก็เพราะคนที่ทำให้เขาตื่นสายก็ตัวเองนั้นแหละ มาทำเป็นยิ้มหล่อละลายใจอีก หันหน้ากลับไปเลย

 

“ไม่เป็นไรครับคุณแม่ เดี๋ยววันหลังผมจะโทรปลุกน้องเอง”

อะไรนะ.. นี่เรียกแม่ของแบมแบมว่าคุณแม่แล้วงั้นหรอ ร้ายจังนะไอ่พี่หัวแดง!

 

ถ้าพี่มาร์คเข้ากับคุณแม่น้องแบมได้ ก็คงไม่มีปัญหาอะไรสำหรับความรักของเราสินะ

งั้นจีบแบมแบมผ่านแม่ก็แล้วกัน

เข้าทางแม่ได้เมื่อไหร่.. เราเสร็จพี่แน่ ไปไหนไม่รอดหรอก

 

ประโยคเมื่อคืนที่เราคุยกันวนเข้ามาให้ซ้ำๆบวกกับภาพที่พี่มาร์คนั่งคุยกับคุณแม่ทำให้แบมแบมต้องกระพริบตาเพื่อไล่อาการใจเต้นออกไป เข้ากันได้ขนาดนี้สงสัยพี่มาร์คคงจะจีบแบมแบมติดเร็วยิ่งกว่าจรวจที่ขี่ขึ้นดวงจันทร์แน่ๆ

 

“น้องแบมไปก่อนนะครับคุณแม่.. ลุกซิ”

ประโยคแรกหันไปบอกแม่ตัวเองก่อนตวัดสายตาไปหาคนที่นั่งอยู่ที่โซฟาอีกตัว พี่มาร์คลุกขึ้นโค้งให้หญิงสาววัยกลางคนอย่างสุภาพก่อนจะเดินมาหาเจ้าตัวเล็กแล้วคว้ากระดานสเก็ตไปถือให้

 

“แต่งตัวไม่เรียบร้อยเลย”

“ก็เพราะใครเล่า ทำน้องแบมตื่นสายแล้วยังมีหน้ามาดุอีก”

“มานี่มา”

ไม่ทันที่ร่างเล็กจะได้ต่อประโยคต่อคำ มือใหญ่ก็จัดการคว้าเอวบางเข้ามาใกล้ โดยไม่ลืมที่จะนำกระดานสเก็ตที่ใหญ่พอมาใช้บดบังช่วงเอวเอาไว้ จากนั้นก็ค่อยๆยัดชายเสื้อของคนตรงหน้าเข้าขอบกางเกงที่ละข้าง

 

คนถูกกระทำให้ถึงกับพูดไม่ออกเพราะไม่รู้จะโวยวายเรื่องไหนก่อนดี ไม่ว่าจะเป็นคุณแม่ที่มองอยู่(แอบเห็นว่ามีชะเง้อ) แล้วก็การกระทำที่ว่องไวแล้วก็จาบจ้วงแบบนี้ อยากจะแย่งกระดานไม้อัดมาฟาดเข้าให้แต่มันก็ทำไม่ได้ เดี๋ยวคุณแม่เห็นหมด เลยปล่อยให้พี่มันยัดชายเสื้อให้จนเรียบร้อยแล้วก็เดินออกจากบ้านไป

 

“พี่มาร์คมารอน้องแบมนานมั้ย”

“ไม่ครับ ก่อนเราลงมาประมาน30นาที”

นี่แหละที่เรียกว่านาน แต่ไม่เป็นไรหรอกมั้ง เห็นวันนี้พี่เขาบอกว่ามีเรียนปั้นเซรามิคที่โรงงานหลังตึกคณะ คงจะไปสายได้ แต่แบมแบมเนี่ยดิ วิชาดรออิ้งสุดโหด เห็นเขาบอกว่าอาจารย์เนี๊ยบเรื่องเวลามาก คาดว่าอาจจะโดนเพ่งตั้งแต่คาบแรก

 

“วันนี้เราเรียนครึ่งวันใช่ไหม”

พี่มาร์คที่จอดรถเรียบร้อยแล้วจัดการปลดเข็มขัดของตัวเองแล้วก็ของแบมแบมด้วย หันมาถามเจ้าตัวเล็กเพื่อความแน่ใจ เพราะวิชานี้เขาเรียนผ่านมาแล้วเลยรู้ดีกว่าจะเลิกกี่โมง คนตัวเล็กพยักหน้าเป็นเชิงตอบจากนั้นพี่เขาก็พูดต่อ“เลิกแล้วมาหาพี่ที่โรงงานด้วยนะ  เดี๋ยวกลับบ้านพร้อมกัน โอเคมั้ยครับ”

 

ถามพร้อมกับยิ้มส่งไปให้ แบมแบมก็ยิ้มตอบกลับเป็นเชิงว่าตกลง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจะไม่ได้เดินกลับบ้านคนเดียวอีกแล้ว ความรู้สึกเหงาระหว่างย่ำเท้าไปข้างหน้าก็คงจะหายไปด้วยสินะ

 

จากนั้นเราก็แยกกันที่หน้าตึก ความจริงพี่มาร์ครบเร้าว่าจะขึ้นมาส่งที่หน้าห้องเรียนแต่แบมแบมไม่ยอม เพราะว่าเดี๋ยวยองแจเห็นแล้วจะล้อเอา ก็เลยเลี่ยงจนพี่เขาเดินไปที่โรงงาน กว่าจะยอมไปก็ยากอยู่เหมือนกัน คนอะไรไม่รู้ ยิ่งแก่ยิ่งดื้อ

 

และก็ถือว่าเป็นโชคดีที่แบมแบมสามารถเข้ามานั่งเรียนได้โดยที่อาจารย์ไม่รู้ตัว เพราะเป็นช่วงที่อาจารย์กำลังเดินดูนักศึกษาตามแต่ละโต๊ะ ถือว่าเป็นช่วงนาทีทองของแบมแบมก็เลยวาปตัวเองเข้าไปในคลาสได้อย่างไม่มีใครสงสัย จะมีก็แต่เพื่อนนักสืบของเขาเนี่ยแหละ

 

“มาช้าไปเกือบครึ่งชั่วโมงเลย ตื่นสายหรอ”

“นิดหน่อยหน่ะ เมื่อคืนทำรายงานดึกไปหน่อย”

ร่างเล็กรีบจัดของบนโต๊ะของตัวเองให้เหมือนกับยองแจ ทำเนียนว่าตัวเองเข้าเรียนนานแล้ว จากนั้นก็ขึ้นโครงรูปตามที่อาจารย์สั่งไว้บนกระดานทันที

 

“แบมแบมรู้ยังว่าคลาสนี้เรียนครึ่งวันอะ”

“อ่าฮ่ะ รู้แล้วแหละ ไม่อยากเรียนกับอาจารย์หน้าดุนานสักเท่าไหร่”

ก็ดูหน้าเขาสิ ยังกับแวนโก๊ะบวกอาจารย์เฉลิมชัย โวยวายเสียงดังเป็นบ้า แต่ก็ทนฟังจนจบคลาสนั้นแหละ เรียนเสร็จเหมือนน้ำในหูจะสั่น เดินออกจากห้องเรียนแทบไม่ตรง ถ้าเป็นแบบนี้ทุกวัน มีหวังจบเทอมต้องจับมือกับยองแจพากันไปตรวจสภาพหูกันแน่ๆ

 

“ยองแจจะกลับเลยหรือเปล่า”

“ไม่อะ เรามีธุระนิดหน่อย”

“หื้ม? ธุระอะไรหรอ”

“หน่า.. ไม่ต้องรู้หรอก แล้วแบมแบมจะกลับเลยป่ะ”

“ว่าจะยังไม่กลับเหมือนกัน”

“ทำไมหล่ะ”

“ก็.. ก็เรามีธุระไง”

“เลียนแบบคำตอบชัดๆเลย”

จากนั้นเสียงหัวเราะก็ตามออกมาจากปากเพื่อนทั้งสองคน ร่างเล็กจ่ำอ้าวออกมาที่หน้าตึกก่อนจะโบกมือลายองแจแล้วก็แยกจากกันทันที ก่อนจะไปที่โรงงานกะจะแวะร้านค้าสักหน่อย เผื่อว่าพี่มาร์คจะหิวไม่รู้ว่าจะได้กินอะไรหรือยัง และพอซื้อของเสร็จก็รีบเดินไปที่โรงงานปั้นเซรามิคทันที

 

 

 

“สวัสดีครับ พี่แจ็คสัน”

เมื่อเดินมาถึงหน้าโรงงานก็เห็นร่างรุ่นพี่อีกคนที่คุ้นเคยยืนล้างกะละมังใส่ดินขาวอยู่ที่อ่างล้างมือข้างหน้าตึก เนื้อตัวพี่เขาดูสกปรกเอามากๆมีแต่รอยเลอะดิน อย่างว่าแหละ เรียกเอกเซรามิคก็ต้องลงทุนกันทั้งนั้น

 

“มาหาไอ่มาร์คหรอ มันอยู่ข้างในแหนะ”

บุ้ยปากไปทางเข้าโรงงาน ไม่รู้ว่าแบมแบมจะหน้าแดงทำไม แค่พี่แจ็คสันถามว่ามาหาพี่มาร์คเองนะ แค่นั้นเองนะ ไม่ร้ว่ารู้ได้ยังไงกัน

 

เท้าเล็กเดินผ่านไปโดยไม่สนใจสายตาที่เหมือนจะยิ้มขันออกมาน้อยๆของพี่แจ็คสันอีกต่อไป รีบรุจตัวเข้ามาในอาคารโรงงานทันที อาคารที่ว่าก็ไม่มีดีเทลโครงสร้างอะไรมาก มีแค่ห้องใหญ่ๆ3-4ห้อง แบ่งเป็นห้องโรงงาน ห้องเก็บผลงาน ห้องเตาอบ แล้วก็ห้องเก็บวัสดุเท่านั้น เมื่อแบมแบมเดินเลาะมาจนถึงห้องโรงงานก็ได้ยินเสียงเครื่องปั้นดังมาแต่ไกลจึงเดินเข้าไปในทันที

 

“ขออนุญาตครับ”

ค่อยๆเลื่อนประตูออกช้าๆ เห็นพี่มาร์คที่นั่งประจำเครื่องปั้นดิน สองมือใหญ่ประครองก้อนดินในมือกับแป้น สายตาคมจ้องไปที่สิ่งของในมืออย่างไม่วางตา แต่พอได้ยินเสียงแบมแบมพี่เขาก็รีบปิดสวิ๊ตซ์เครื่องของตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้นมาทันที ริมฝีปากของพี่เขาที่จากเมื่อครู่กำลังพลิกคว่ำราวกับคนกำลังมีความเครียด แต่พอได้เห็นหน้าคนตัวเล็กกลับยิ้มกว้างออกมาเสียอย่างงั้น และกำลังจะเอ่ยทักออกมาแต่ก็ไม่ทันอีกคนที่อยู่ในห้องนี้ด้วย

 

“แบมแบม!

“ยองแจ!

“ไหนบอกมีธุระไง/ไหนบอกมีธุระไง”

สองเสียงเล็กพากันหัวเราะกลบเกลื่อนจากนั้นก็หันหน้าหนีไปคนละทาง ใบหน้าที่ร้อนช่าออกมาอย่างปิดไม่มิดของยองแจทำให้แบมแบมต้องเอียงคอด้วยความสงสัย แล้วก็คลายลงทันทีเมื่อพี่แจ็คสันเดินเข้ามาพร้อมกับลากแขนยองแจให้มานั่งใกล้ๆ

 

“ที่แท้ก็มาหาพี่แจ็คสันนี่เอง” แบมแบม

“ไม่ได้มาหา บังเอิญผ่านมาต่างหาก กำลังจะกลับแล้วด้วย” ยองแจ

“อ้าว ไหนบอกจะช่วยงานพี่เย็นนี้ไง” พี่แจ็คสัน

“......” พี่มาร์ค(ซึนอยู่)

 

โถ่ ยองแจของแบมแบม ไม่ต้องหนีแล้ว แค่นี้ก็รู้แล้วว่าจะมาเฝ้าพี่แจ็คสันหน่ะ อยากจะเอ่ยถามความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่นะ เพราะตั้งแต่กลับมาจากค่ายก็ไม่เห็นยองแจบ่นเรื่องพี่เขาให้ฟังเหมือนเมื่อก่อน ต้องมีอะไรแปลกไปแน่ๆ หรือว่าทั้งสองคนจะคบกันแล้วนะ คิกๆ

 

“มานี่เลยเรา”

ยืนเขินแทนยองแจได้ไม่นานพี่มาร์คก็ลุกมารับตัวแบมแบมไปนั่งด้วย เห็นสภาพเนื้อตัวพี่มาร์คแล้วยิ่งกว่าพี่แจ็คอีก โคลนดำเลอะเต็มขากางเกงแล้วก็เสื้อไปหมด เอาเนคไทไปพันหัวไว้เหมือนกับพวกนักเลงหัวไม้อีกต่างหาก ดูไม่ได้เลยจริงๆ

 

พี่มาร์คจับให้แบมแบมนั่งตรงข้ามตัวเอง โดยคั่นด้วยเครื่องปั้นประจำตัวของพี่เขา จากนั้นก็เริ่มปั้นงานต่อโดยกลับเข้าสู่โหมดจริงจังอีกครั้ง คนที่นั่งเฝ้าก็ได้แต่มองอยู่เงียบๆ ไม่อยากรบกวนสมาธิสักเท่าไหร่เดี๋ยวถ้วยเซรามิคจะเบี้ยวเอา แต่ดูเหมือนคู่ข้างๆจะไม่เป็นแบบเราแฮะ เห็นยองแจได้ปั้นด้วยอะ สีหน้าของเพื่อนก็ดูสนุกด้วย อิจฉาจัง อย่างทำมั่ง

 

“ลองปั้นดูมั้ย”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำให้ศีรษะเล็กต้องผินกลับมาหาคนตั้งคำถาม พี่มาร์คล้างมือกับกะละมังข้างๆก่อนจะเช็ดมือตัวเองให้แห้งด้วยผ้า(เคย)ขาวที่ห้อยอยู่ตรงกระเป๋ากางเกง

 

“แบมทำได้ด้วยหรอ”

“ได้สิ เดี๋ยวพี่สอนเอง”

มือใหญ่เอื้อมมือเล็กมาจุ่มน้ำก่อนนะเอาไปตั้งไว้บนแป้นที่กำลังหมุนติ้ว เริ่มแรกเจ้าตัวเล็กก็คงกลัวเหมือนกับเขาเพราะมันหมุนเร็วจนกลัวดินที่กำลังปั้นอยู่จะหลุดออกจากฐาน พี่มาร์คจับฝ่ามือเล็กทั้งสองข้างให้อยู่ในท่าเตรียมพร้อมตั้งศูนย์ก้อนดิน พอได้ท่าที่เตรียมพร้อมแล้วก็ทาบมือของตัวเองบนมือของน้องทั้งสองข้าง

 

“พี่มาร์คอะ..”

“อุทานหรอ”

“บ้า”

กระซิบคุยกันอยู่สองคนเพราะกลัวเพื่อนจะได้ยิน จะไม่ให้อุทานออกมาได้ยังไงก็ตัวเองเล่นกุมมือของเขาไม่ปล่อยแบบนี้ แทบหัวของเราก็อยู่ใกล้กันไม่ถึงคืบด้วย เกือบจะโรแมนติดแล้วถ้าพี่มาร์คไม่ตัวเลอะแบบนี้

 

มือใหญ่ประครองสองมือน้อยให้เป็นไปตามการบังคับ ปากก็พูดสอนว่าต้องทำแบบไหนหรือห้ามทำแบบไหนเหมือนกับเป็นอาจารย์อย่างงั้นแหละ แต่สุดท้ายแบมแบมก็สามารถขึ้นรูปก้อนดินดำๆให้เป็นแก้วใบเล็กจนสำเร็จ พอเห็นดังนั้นพี่มาร์คจึงปล่อยให้แบมแบมปั้นมันเองโดยค่อยๆละมือตัวเองออกมา

 

“มาร์ค.. มึงจะไปที่ตึกกี่โมงว่ะ” เสียงพี่แจ็คสันที่กำลังเตรียมเก็บของล้างไม้ล้างมือหันมาถามเพื่อนของตัวเอง

“เย็นๆวะ มึงไปก่อนเลยเดี๋ยวกูตามไป”

“โอเคเว้ย แล้วเจอกัน”

จากนั้นพี่แจ็คสันก็เดินออกจากห้องไปพร้อมกับยองแจที่เดินตามตูดมา พอเดินผ่านแบมแบมแอบมีสะกิดหลังเล็กเบาๆ รู้หรอกหน่าว่าจะหาที่ระบายความเขิน ปิดแบมแบมไม่มิดหรอกเพื่อน พอทั้งสองคนออกไปห้องก็เงียบลง ไม่เหลือใครเลยนอกจากพี่มาร์คแล้วก็แบมแบม

 

“คนอื่นหายไปไหนกันหมดอะพี่มาร์ค”

“พูดอะไรหน่ะ คนอยู่เต็มเลย เห็นมั้ย”

“บ้าอะไรพี่มาร์ค น้องแบมไม่เล่นนะ!

คนตัวเล็กแหวเข้าให้จนเสียงมันดังไปทั่วทั้งบริเวณ เผลอเขยิบกายเข้ามาใกล้จนหัวเข่าของเราชิดกัน รู้สึกเสียวสันหลังวาบเลย

 

“ฮ่าๆ ไม่ต้องกลัวนะ พี่มาร์คอยู่ตรงนี้”

คนขี้แกล้งพูดออกมาจนบรรยากาศมันเกือบจะโรแมนติกอีกครั้ง ถ้าพี่เขาไม่ทำท่าเสยชายเนคไทไปไว้ข้างหลังใบหูแบบนั้นก็คงจะดูดีกว่านี้ แบบนั้นมันไม่เท่ห์เอาซะเลยพี่มาร์ค นี่เป็นเดือนคณะได้ยังไงเนี่ย วู้ว

 

“แล้วทำไมมาเรียนกันแค่สองคนอะ”

“ไม่ได้มาเรียน มาปั้นงานส่งต่างหาก มันยังไม่เสร็จไง แต่ของไอ่แจ็คสันอะงานค้างล้วนๆมันเลยเรียกน้องยองแจมาช่วย”

“อ่อ อย่างงี้นี่เอง นึกว่าหนีมาเฝ้าแฟนซะอีก”

“ใช่ครับ แจ็คสันมันบอกพี่ว่าให้แฟนมาเฝ้า”

“ห๊ะ พี่แจ็คสันกับยองแจ..”

คนตัวเล็กอ้าปากหวอ ตกใจกับประโยคที่พี่มาร์คพูด พอทวนประโยคอีกครั้งพี่เขาก็พยักหน้าเป็นเชิงยืนยัน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคู่ที่ทะเลาะตบตีกันเป็นประจำจะลงเอยกันเร็วขนาดนี้ แล้วปิดเงียบซะด้วยแฮะ ไม่ยอมบอกเพื่อนเลย เดี๋ยวเถอะยองแจ!

 

“แล้วน้องแบม.. ไม่สนใจอยากมีแฟนบ้างหรอ”

“....”

พอพี่มาร์คหันมาถามประโยคนี้ก็ถึงกับแก้วเบี้ยวคามือ เสียศูนย์ไปกับประโยคชวนให้ต้องระเบิดตัวแตกอีกครั้งแล้วก็อีกครั้ง คำพูดพร้อมกับสายตาที่ดูอบอุ่นของพี่มาร์คทำให้แบมแบมต้องเป็นฝ่ายหันหน้าหนีตอบอะไรไม่ได้เลย ได้แต่นั่งเงียบแล้วก็เริ่มปั้นแก้วใบเล็กในมืออีกครั้ง

 

“ว่าไง ไม่อยากมีแฟนบ้างหรอ”

“ใครจะไปตอบเล่า”

เสียงเล็กบ่นอุบออกมาเบาๆ หวังจะให้เสียงเครื่องจักรช่วยบดบังแต่คงไม่เป็นดังหวังเพราะพี่มาร์คค่อยๆโน้มใบหน้าของตัวเองมาใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆแล้ว

 

“ยังไม่ต้องตอบก็ได้ครับ พี่มาร์คไม่รีบอยู่แล้ว”

จากนั้นก็เอื้อมมือมาเชยคางมนให้เชิดขึ้นมามองหน้าตรงๆ สายตาคมจ้องลึกมาในแก้วตาใสที่สั่นระริก ในใจของแบมแบมเริ่มปั่นป่วนอีกครั้งเมื่อพี่เขาใช้ปลายนิ้วโป้งลูบๆเบาบริเวณมุมปากล่าง

 

“อื้ออ”

ริมฝีปากนุ่มนิ่มถูกบดเบียดลงมาในที่สุด เพียงแค่มันแตะกันเบาๆก็เหมือนกันกับโลกทั้งโลกกำลังสั่นสะเทือนไปด้วย เพราะเจ้าก้อนหัวใจในอกข้างซ้ายมันกำลังทำงานอย่างหนัก เปลือกตาที่ปิดลงอัตโนมัติไม่สามารถยกขึ้นมามองภาพข้างหน้าได้อีกเลย

 

“อื้มม”

เสียงเล็กร้องทักขึ้นมาในที่สุดเมื่อเริ่มรู้สึกเมื่อยขึ้นมาบริเวณสันหลังเพราะเราสองคนโน้มตัวเข้าหากันมาเกินไป จะใช้มือยันพี่เขาออกก็ไม่ได้เพราะต้องคอยจับดินบนแป้นตลอดเวลา จึงทำได้แค่ส่งเสียงร้องท้วงออกไป และพี่เขาก็ถอนริมฝีปากออกมาอย่างจำยอมในที่สุด

 

ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากคนตัวเล็ก มีแต่สายตาของรุ่นพี่หัวแดงที่จ้องมาที่เขาอย่างต้องการจะสื่อความหมาย

 

“จอง”

“...”

“จูบแล้ว.. จองนะ”

“จองอะไรหลายครั้งเล่า”

 

ประโยคบ่นผสมความเขินของเด็กน้อยที่ก้มหน้าไม่หันขึ้นมามองคนตรงหน้าอีก เรียกเสียงหัวเราะในลำคอของพี่มาร์คได้เป็นอย่างดี ไม่รู้ทำไมวันนี้เขาถึงรู้สึกอยากเป็นเจ้าของหรืออยากครอบครองเด็กน้อยคนนี้มากเป็นพิเศษ ยิ่งได้เห็นความน่ารักและความน่าเอ็นดูของน้องมันก็ยิ่งมีความอยากเพิ่มขึ้นทุกวินาที

 

เป็นแบบนี้ทุกวันพี่มาร์คไม่เหนื่อยหัวใจแย่หรอครับ

 

มือใหญ่เอื้อมไปเขย่ากลุ่มผมของเด็กตรงหน้าเบาๆ แม้น้องจะไม่เงยหน้าขึ้นมามองแต่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าน้องกำลังยิ้มอยู่

 

“เขินคนเดียวไม่แบ่งกันเลย นี้แหนะ”

นิ้วใหญ่ป้ายดินปั้นไปที่แก้มยุ้ยหนึ่งที ทำให้น้องต้องเงยหน้าขึ้นมา แต่มาพร้อมกับค้อนวงโตที่ทำให้พี่มาร์คเกือบหงายหลังไปเลย

 

“ขี้แกล้งอะ เดี๋ยวหนีกลับบ้านเลย”

มือเล็กปาดเข้าที่แก้มของตัวเองหมายจะเช็ดคราบดินออกแต่คงลืมไปว่ามือตัวเองมันเลอะอยู่ก่อนแล้ว ยิ่งทำให้รอยมันขึ้นเป็นวงกว้างมากขึ้นกว่าเดิม คนที่มองน้องอยู่ในสายตาตลอดก็หัวเราะออกมาน้อยๆก่อนจะตัดสินใจปิดสวิตซ์เครื่องปั้นแล้วลุกขึ้นมาหาน้องในทันที

 

“มอมแมมจังเลย ไอ่ตัวเล็ก”

ว่าพลางแกะเนคไทของตัวเองม้วนเป็นกลมเล็กๆแล้วค่อยบรรจงเช็ดคราบดินที่พวงแก้มใส แบมแบมที่มือเปื้อนอยู่จะยกมือห้ามก็ไม่ได้เพราะกลัวจะยิ่งเปื้อนเข้าไปใหญ่ ได้แต่จ้องตาคนที่กำลังละเมียดเช็ดมันด้วยความตั้งใจ แล้วจู่ๆมันก็เกิดยิ้มกว้างขึ้นมา

 

“ยิ้มทำไม หื้ม” เสียงทุ้มต่ำของพี่มาร์คถามขึ้น

“ก็คนมันดีใจอะ”

“ดีใจอะไรหล่ะ” ถามพลางเก็บเนคไทเข้ากระเป๋ากางเกงเอาไว้เพราะถ้าเกิดน้องขอเอากลับบ้านไปซักเขาอาจจะต้องซวยแน่ๆ Mหลาซะขนาดนั้น

“ดีใจที่พี่มาร์คดูแลน้องแบมดีไง”

คนตัวเล็กพูดเสร็จก็เผลอยกไหล่ขึ้นด้วยอาการเขินอย่างปิดไม่มิด ทำให้รุ่นพี่ตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆต้องก้มลงมาหอมแก้มไปฟอดใหญ่ จากนั้นก็หันไปเก็บของทำความสะอาดบริเวณรอบทันที ปล่อยให้คนตัวเล็กนั่งบิดแล้วก็ดูเขาจนกว่าจะเก็บของเสร็จ

 

 

 

“เย็นนี้มีธุระที่ไหนมั้ยครับ”

“ไม่มีอะ วันนี้ว่าง”

“ดีเลย อยู่ช่วยพี่จัดงานหน่อยนะ พรุ่งนี้จะมีนิทรรศการคณะ ยังไม่ได้จัดสถานที่เลย”

“ก็ได้ครับ แต่ว่ามันจะดึกมั้ย น้องแบมจะได้โทรบอกคุณแม่”

“ไม่ต้องโทรหรอก พี่มาร์คขอให้แล้ว”

“น่าหมั่นไส้ที่สุด!

จัดการฟาดที่ต้นแขนแกร่งไปหนึ่งทีแรงๆโทษฐานออกตัวแรง พูดจนยอมให้คุณแม่อนุญาตก็คิดดูเอาเองแล้วกันว่าคารมพี่มาร์คมันดีขนาดไหน

 

สุดท้ายแล้วแบมแบมก็ต้องมาช่วยพี่มาร์คจัดสถานที่ในห้องกระจกในตึกคณะจนได้ บรรยากาศการจัดงานก็เป็นไปอย่างสนุกสนานเพราะรุ่นพี่ในคณะแต่ละคนก็พกความตลกมาเต็มกระเป๋า บางคนเดินเข้ามาคุยกับแบมแบมแล้วทำท่าจะเต๊าะพี่มาร์คก็จะชอบโยนของใส่พี่คนนั้น ขนาดตัวเองกำลังปีนอยู่บนนั่งร้านยังโยนของลงมาได้ สร้างเสียงหัวเราะให้กับรุ่นพี่ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นอย่างมาก

 

“ไอ่มาร์ค หวงน้องหรอมึงอะ”

รุ่นพี่คนนึงตะโกนขึ้นไปหาคนที่ปีนนั่งร้านอยู่ เรียกเสียงโหจากทุกคนใกล้ๆได้เป็นอย่างดี พอพี่มาร์คได้ยินก็ไม่รอช้ารีบตะโกนกลับลงมาเช่นกัน

 

“เออ.. เด็กกู! ไอ่สัด ปล่อยมือจากแก้มน้องนะเว้ย”

เมื่อหันไปเห็นแจ็คสันแกล้งไปเขย่าแก้มแบมแบมพี่มาร์คก็ยิ่งเดือด ทำท่าจะปีนลงมาถีบเพื่อนให้หลังแอ่นพอเพื่อนพี่เขายิ่งเห็นว่าเริ่มหงุดหงิดก็ยิ่งแกล้งใหญ่ จนแบมแบมต้องหัวเราะออกมาผสมโรงกับเขาไปด้วย

 

ถ้าเพื่อนรู้ว่ามาร์คหวงน้องเพราะอะไรมันจะไม่แกล้งแบบนี้แน่ๆ

 

เพราะทุกอย่างอยู่ในฐานะคนรัก..

ไม่ใช่พี่รหัส..

 

ทำงานกันเพลินมาก เผลอแวบเดียวก็เป็นเวลาเกือบ5ทุ่มเข้าให้แล้ว ดีที่คนตัวเล็กกับยองแจอาสาออกไปซื้อข้าวกล่องมาให้พวกรุ่นพี่ จึงทำให้งานถูกดำเนินมาเรื่อยๆ เรียกได้ว่าใกล้จะเสร็จแล้ว เหลือเช็คความเรียบร้อยแล้วก็เดินสายไฟรอบงานอีกนิดหน่อยเท่านั้น

 

“ยองแจจ๋า”

เสียงแหบพร่าของแจ็คสันที่เหงื่อท่วมตัวเดินเข้าไปหายองแจที่กำลังเก็บขยะบริเวณรอบๆกับแบมแบมดังขึ้น ในห้องกระจกตอนนี้เหลือเพียงไม่กี่คนแล้วจึงทำให้ไอ่แจ็คมันกล้าอ้อนน้องอย่างที่เห็น ส่วนมาร์คก็ได้แต่เงียบไว้ ถนัดอ้อนตอนอยู่กันสองคนมากกว่า

 

“อาราย”

เสียงยานคางของยองแจติดจะดูรำคานน้อยๆแต่พี่แจ็คสันก็ยังคงไม่เลิกอ้อน

“เหนื่อยอะ เช็ดเหงื่อให้หน่อย”

พอพี่แจ็คสันพูดจบยองแจก็รีบคว้าผ้าขนหนูของใครไม่รู้ปาใส่หน้าทันทีแล้วก็รีบเดินหนี เดือดร้อนพี่แจ็คต้องรีบวิ่งตามไป แหม แบมแบมรู้หรอกว่าจะแอบไปเช็ดให้กันที่มุมตึกอะ กลับมาจะแซวให้ยับเลย!

 

พี่ก็เหนื่อยนะครับ

หลังจากหัวเหราะเพื่อนได้ไม่นาน เสียงทุ้มที่แสนคุ้นเคยก็ดังขึ้นทำให้แบมแบมต้องหันกลับไปมองตามเสียง เห็นคนหัวแดงที่เนื้อตัวมอมแมมจากดินเมื่อตอนบ่ายแล้วก็ใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ เรียกได้ว่าพี่มาร์คกำลังอยู่ในคราบคนสกปรกทุกอนุขนอย่างเต็มรูปแบบ

 

“มานั่งพักก่อน”

ตบเก้าอี้ข้างตัวเองสองสามทีเป็นเชิงให้พี่มาร์คนั่งลง พอพี่มาร์คนั่งลงแบมแบมก็หยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองออกจากกระเป๋ามาเช็ดเหงื่อให้โดยที่ไม่ต้องร้องขอเลยสักนิด มือเล็กบรรจงซับเหงื่อบนใบหน้าหล่อช้าๆจนมันเริ่มสะอาดขึ้นมามากกว่าเมื่อครู่แล้ว

 

“อยากกลับยัง”

“แล้วพี่มาร์คเสร็จแล้วหรอ”

“เหลือนิดหน่อย เดี๋ยวให้ไอ่แจ็คสันกับเพื่อนที่เหลือจัดการ”

“ก็ได้ครับ ป่านนี้คุณแม่คงรอแย่”

“ไม่รอหรอก คุณแม่เข้านอนไปแล้ว”

“พี่มาร์ครู้ได้ไง อย่าบอกนะว่าเมื่อเช้าทันแลกเบอร์กันด้วย” ร้ายอะ!

“ไม่ได้แลกเบอร์ครับ แต่ว่าขออนุญาตให้น้องแบมไปค้างคอนโดพี่ต่างหาก” ร้าย x 1000

พี่มาร์คร้ายกาจ พี่มาร์คร้ายกาจ พี่มาร์คร้ายกาจ พี่มาร์คร้ายกาจ !!

ตัวอันตราย ตัวอันตราย ตัวอันตราย ตัวอันตราย ตัวอันตราย !!

 

“พี่มาร์คอะ..”

“อุทานบ่อยๆ เดี๋ยวพี่จะคิดว่าอ่อยนะครับ”

“ไม่ต้องมาพูดเลย ไปเก็บของ!

ค้อนกลับไปให้พร้อมชี้นิ้วไปที่กองสัมภาระตรงกลางเวที ทำให้พี่มาร์คต้องรีบวิ่งไปเก็บในทันที ก่อนวิ่งไปมีกระซิบทิ้งท้ายด้วย

 

ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ครับ มีเวลา.. ทั้งคืน

ร้าย X 10000000000000000000000000000000000

 

 

ย๊าส์!!! แบมแบมจะพ่นไฟ!!!

คนอะไรดักทางหนีคนอื่นทุกประตูเลย

ฆ่าให้ตาย ฆ่าให้ตาย ฆ่าให้ตาย

 

คืนนี้แบมแบมจะฆ่าพี่มาร์คให้ตาย..

คอยดู!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100%

 

 

--------------------------------

 

หูย ความจริงมีต่อแต่มันเริ่มยาวแล้ว ยกไปไว้ตอนหน้านะจ๊ะ

 

มีคนถามว่าทำไมหวานทุกตอนเลย เริ่มเบื่อแล้วนะ..

เบื่อได้อีกไม่นานหรอกรีดเดอร์จ๋า เพราะดราม่ามันกำลังจะ..

จะ.. จะ...

 

ปึ่ก

 

(เสียงไอ่ดราม่าลื่นล้มเปลือกกล้วย)

 

 

#มบมบ

 

By @ckyhiq

 

 

 

 

 

--- สปอย ---

“เป็นแฟนกับพี่มาร์คนะครับ”

 

“เออไอ่มาร์ค มึงรู้เรื่องเฉลยสายรหัสยัง”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

1,149 ความคิดเห็น

  1. #1136 Mark Bam Za. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 13:34
    มีความฟินสูงงงง...555 อ๋อยคืนนี้จะรอดไมน้อหวานเย็นชื่นใจจจ.5555
    #1136
    0
  2. #1096 nuk (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กันยายน 2558 / 20:19
    โอ้ยเขินอ่านแล้วเขิน ไรท์รับผิดชอบรีดด้วยเมื่อยแก้มมากกกกกก
    #1096
    0
  3. #1048 Little Rebel (@beam-rr) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 09:32
    โห่ยยยยยย อ่านผิดรึเปล่า ตอนหน้าดราม่าหรอม -0- // แต่ตอนนี้ฟินนะ ยอมใจพี่มาร์คเลย555555
    #1048
    0
  4. #1017 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 14:58
    ไม่อย่าเอามาม่าเลย
    #1017
    0
  5. #999 รัก (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 22:26
    เจ้าเลห์จังน่าพี่มาร์ค

    #999
    0
  6. #988 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 11:22
    พี่มาร์คโครตร้ายเลยน๊าแหม ๆ เข้าทางคุณแม่น้องแบมนี่เอาใจไปเลย แล้วนี่ยังไงคุยกันแป๊บเดียวขออนุญาติให้มานอนค้างที่คอนโดได้แล้วอ่ะ
    #988
    0
  7. #925 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 17:44
    มาร์คตายแล้วใรรจะดูแลเราหล่ะ
    #925
    0
  8. #833 Fahhy (@fahhyhottest) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 12:00
    แงงงงไม่เอาดราม่าาาา TvT พี่มาร์คน้องแบมกำลังมีความสุขขขขงือออ
    #833
    0
  9. #796 Msc' (@msc-miw) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 16:41
    หวานซะ กลัวรู้ความจริงแล้วจะม่า อยากให้หวานไปตลอดๆๆๆ ><
    #796
    0
  10. #760 Little IU (@iu-say-hi) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 19:43
    หวานกันซะ งื้ออออออออออออ =\\= ไม่อยากให้รู้ความจริง ไม่อยากให้โมเมนต์นี้มันหายไป น้องแบม2ถึงจะเป็นพี่น้องรหัสกันก็รักกันได้นะ ฮริ้งง~
    #760
    0
  11. #541 Tumbmong (@tumbmong) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2557 / 22:52
    เหยยยยยย หอมหวานเกินไปแล้วววว ห้ามใจยังไงไหวว เสียงหัวใจมันเต้นเป็นชื่อเธอววววววววว #เลี่ยนแปรบบบบ 555
    #541
    0
  12. #499 ป้ามานี (@illsatanlli) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2557 / 07:15
    คือไม่อยากบอกนน้องเพราะอยากเป็นแฟนกับน้อง
    #499
    0
  13. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  14. วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 19:15
    โอ๊ยยยยย ค่อดน่ารักกันเลยอ่ะ อร๊ายยยย ฟิน พี่มาร์คแหม แกลืมกฏที่แจีบอมตั้งสินะ -____-
    #389
    0
  15. #385 jubjubLook (@lookjub) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 00:23
    ไรท์....ตอนแรก 75 % ไม่ใช่หรอ? แหมมมม ลงครบ 100% คือ ทอล์กใช่ป่ะ วันหลังลงให้หมดเลยนะ มาต่อให้แค่นิดเดียวเองอ่ะ งอนไรท์แล้ววว
    #385
    0
  16. #384 (@turtletoey) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 00:18
    น่ารักน่าฟัดมาก น้องแบม พวื้ออออ ~
    เป็นต้วนก็คงทำแบบนั้น..
    หล่อมากอะนาย ขอทำตาม♥ก่อนละกันเน้อว -..-
    #384
    0
  17. #379 Maanluhia (@namnhowsz) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 22:49
    ไรท์มาอัพไวๆน้า พี่มาร์คกับน้องแบมน่ารักมากเยย
    #379
    0
  18. #367 At love (@ben161139) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 13:41
    พี่มาร์คแทบจ๋อยอ่ะ
    #367
    0
  19. #366 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 11:25
    พี่มาร์คต้องทำให้ชัดเจนนะ เดี๋ยวน้องแบมเข้าใจผิดว่าที่ทำไปทั้งหมดเพราะเป็นพี่รหัส
    #366
    0
  20. #365 ok go (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 11:18
    อ๋อออ ที่ไม่ยอมบอกน้องเพราะงี้นี่เอง กลัวน้องเข้าใจเป็นอื่น และทำลายความรู้สึกหวานๆไป

    ก็จริงนะ มันจะเปลี่ยนไปจริงๆนั่นแหละ แต่เพราะมันผิดตั้งแต่เริ่มละไงที่เล่นมาแต่แรกน่ะ จะบอกไม่บอกก็แย่ทั้งคู่ เป็นกรรมของแกไปนะ 555555

    อย่าดราม่านะเราอยากอ่านกุ๊กกิ๊กก๊อกแก๊ก 55555
    #365
    0
  21. #363 jubjubLook (@lookjub) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 09:29
    กำลังค้างเลย อ่ะไรท์ กลับมาต่อไวๆๆเลยนะ แหมมมพี่มาร์คตอนแรกก็นึกว่าจะซึนแต่ที่ไหนได้. ไม่ซึนแหละ
    #363
    0
  22. #362 bim tekayu (@bim_tekayu) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 23:19
    พี่มาร์คแอบหื่น เอ่ะ!!หรือหื่นอยุ่แล้ว^^
    #362
    0
  23. #361 oni (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 19:58
    พี่มาร์คยังไม่ให้บอกอยากจะทำตามหัวใจว่างั้น



    แบมไม่เห็นรอยยุงกัดที่แขนพี่มาร์คบ้างหรือ



    สำหรับของฝาก(เลี้ยง)แสนน่ารัก



    หวานกันจนมดขึ้นรถบัสแว้ววววววววว



    หายไวไวคร่าาาาาาาาาาา
    #361
    0
  24. #358 jubjubLook (@lookjub) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 08:34
    ไรท์แกลังกันอีกแล้ววว นึกว่าจะลงให้ครบร้อย ที่ไหนได้ยังไม่ครบเลย รีดผู้นี้ขอให้ไรท์หายจากไข้ หายจากการเจ็บป่วยไวๆๆนะ จะได้มาอัพฟิคให้รีดอ่านต่ออออ......
    #358
    0
  25. #356 ONI (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2557 / 22:32
    หายไวไวน้าาาาาาา
    #356
    0