คัดลอกลิงก์เเล้ว

Doubt.... สงสัยกับค้นหา #ก้อยดาว#

โดย BBTaeSanan

''ฉักรักแกมากกนะ.....แต่ฉันเลือกแกไม่ได้" .......................................................................... "ขอโทษนะ.. ที่ฉันเป็นผู้ชายให้แกไม่ได้"

ยอดวิวรวม

3,434

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


3,434

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


36
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 พ.ย. 58 / 19:50 น.
นิยาย Doubt.... ʧ¡Ѻ #´#

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 Running away from your problems is a race you will never win.

''การวิ่งหนีให้ไกลจากอุปสรรคและปัญหาต่างๆของคุณคือการแข่งขันที่คุณจะไม่มีวันชนะ''


"ถ้าฉันบอกแกยังจะเดินเคียงข้างฉันไหม?"
.
.
.
.
.

"บางครั้งฉันก็คิดว่าฉันสนิทกับแกที่สุด.... แต่ทำไมเหมือนมีกำแพงมากั้นระหว่างเราล่ะ"
.
.
.
.
.
.

"บางครั้งผมก็คิดว่าการที่เราเป็นผู้ชายที่ปกป้องคนรักได้.....จะเป็นคนที่ผู้หญิงรักเรามากที่สุด"




ดุจดาว จำรัสไพศาล - ดาว
วิริยา ก่อเกียรติภิรมย์ - ก้อย
เอกภพ สัจจะตันติธรรม - เน็ท

About Fiction
สวัสดีครับ นี่เป็นฟิคเรื่องแรกของไรท์ที่ได้แต่งของฮอร์โมน บทความเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเนื้อหาจริงในเรื่องHormonestheseries3 เป็นการแต่งขึ้นมาจากInnerล้วนๆ Fictionเรื่องนี้จะเป็นเรื่องอีกโลกของก้อย-ดาว-เน็ท 
ขอบคุณที่รับอ่านและติชมครับ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 พ.ย. 58 / 19:50


Doubt
.
สงสัยกับค้นหา

" คุณเคยสงสัยมั้ยว่า ยิ่งเราค้นหามันเท่าไหร่ ... เราก็ยิ่งยากที่จะเจอมัน... "

          คุณเคยมั้ย คุณเคยแอบรักเพื่อนมั้ย? แน่นอนทุกคนเคยแอบรักเพื่อน ซึ่งฉันก็เป็นคนๆหนึ่งที่ตอนนี้กำลังหลงรักเพื่อน..... ฉันมีเรื่องๆหนึ่งที่จะต้องปกปิดมันไว้.. คือฉันหลงรักเพื่อนตัวเอง ฉันรักดวงตาคู่นั้น ฉันรักดวงตาที่เวลาเธอยิ้มมันจะโค้งรูปเป็นสระของไทย ฉันรักจมูกคู่นั้น มันสวยงามได้รูปและน่าบีบให้หายหมั่นเขี้ยว ฉันรักปากรูปนั้น มุมปากที่คอยแย้มยิ้ม คอยพ่นคำออดอ้อนที่ทำให้ฉันใจอ่อนได้ทุกครั้งเวลาที่เธอพูด...

            แต่ตอนนี้ดวงตาคู่นั้นที่ฉันเคยมองกลับหายไป... มีแต่ความเศร้าที่มองมาที่ฉัน จมูกที่ได้รูปนั่นกลับมีรอยแดงที่ผ่านการร้องไห้ มุมปากที่เคยยิ้มนั้นกลับกัดกันจนเป็นห้อเลือด ฉันไม่เข้าใจ... ฉันพยายามค้นหาหลายครั้งว่าทำไมเธอถึงเสียใจ ทั้งๆที่เธอเป็นคนบอกฉันว่าเรื่องระหว่างเรามันเป็นไปได้ ทำไมถึงร้องไห้ทั้งๆที่เธอเป็นคนทำร้ายฉัน...
" ก็ก้อยมันมาชอบฉันเองนี่!! "

           ใช่ฉันชอบเธอ... แต่ทำไมเธอถึงบอกว่าเรื่องระหว่างเรานั้นมันแปลกประหลาด? ฉันผิดใช่มั้ยที่ฉันชอบเธอ ฉันใช่มั้ยที่ฉันรักผู้หญิง เพราะฉันเข้าใจว่าความรักนั้นไม่ได้อยู่ที่เรื่องเพศ แต่อยู่ที่"หัวใจ" ฉันคิดว่ามันไม่ผิดเพราะในตอนนั้นที่ฉันฟังเธอ"เล่าประสบการณ์แสนเลวร้าย" 
หัวใจฉันก็รู้สึกเหมือนโดนหอกอันแหลมคมแทงเข้าอย่างจัง ทำไมน่ะเหรอ.... เพราะเธอคือหัวใจของฉันไปแล้ว... ฉันยกหัวใจให้เธอทั้งใจแล้ว....

     ในวันนั้นที่เธอถามฉัน ฉันแค่ต้องการคำตอบเดียว อยากให้เราเป็นอะไรกัน เป็นแฟนหรือเป็นเพื่อน ฉันค่อนข้างที่จะมั่นใจว่าเธอจะพูดคำตอบแบบไหนฉันก็พร้อมที่จะฟัง แต่... เธอไม่พูดมันออกมา มันคงถึงเวลาที่ฉันต้องยอมแพ้ซักที ฉันรอคำตอบนี้มานาน จนฉันคิดว่านี้แหละคือคำตอบของฉัน คือ 
                                                                                    " เธอไม่ได้รักฉันเลย "

ทำไมกันนะ บางครั้งฉันก็คิดว่าฉันสนิทกับแกที่สุด.... แต่ทำไมเหมือนมีกำแพงมากั้นระหว่างเราล่ะ ดาว.....

 " เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม? "
     นั่นคือคำที่ฉันพูดเมื่อฉันได้นักเธอมาพบที่ดาดฟ้าโรงเรียน วันปิดเทอมวันนั้นฉันยังจำได้ดี.. วันที่มีเรื่องกับเพื่อนในกลุ่มนั้นฉันยังจำได้ดี... วันที่ฉันกอดเธอจากด้านหลังวันนั้นฉันยังได้ดี...  วันที่ฉันจูบกับเธอวันนั้นฉันก็ยังจำได้ดี.... คุณเคยมั้ย ว่าเรานั้นตกหลุมรักคนที่เรารักนั้นได้ซ้ำๆทุกวันโดยที่ไม่เบื่อ ใช่.... ฉันตกหลุมรักเธอ ยิ่งเราใกล้กัน ยิ่งเราสนิทกัน ทำให้ฉันรู้สึกว่า " ฉันหลงรักเพื่อนคนนี้ " 

          แต่ในวันนี้ที่ฉันถามเธอไป เธอกลับถามฉันว่า
                                                                      " แบบเดิมของแกคือแบบไหนหรอ? "
          ฉันเงียบ.....
ไม่ใช่ว่าฉันไม่กล้าบอก.... แต่ฉันไม่มั่นใจว่ารักของเรานั้นจะถูกมองยังไง.... ทุกๆคนคงคิดว่ารักของเรามันผิด ทุกๆคนคงมองฉันว่า เธอจะแคร์ไปทำไมในเมื่อคนทั้งโลกไม่ได้แคร์เธอ...ใช่ ทั้งโลกไม่ได้แคร์ฉัน แต่คนที่เป็นโลกทั้งใบของฉันนั้นแคร์... ซึ่งก็คือแม่ของฉัน.....

     ฉันกลัวการออกจากรอบ ฉันกลัวการไม่ยอมรับ ฉันกลัวการที่ฉันต้องเสียคนที่รักไป ฉันกลัวทุกอย่างๆที่จะทำให้ฉันเสียใจ ฉันกลัวยามที่เธอจะมีใครอีกคน แต่ฉันทำไมได้..... ฉันไม่สามารถเดินรั้งเธอไว้ได้ ฉันนี่แหละที่เป็นคนตัดความสัมพันธ์ของเรา.....

     และวันนั้นก็มาถึง.... วันที่เธอได้เจอคนที่พร้อมจะคอยปกป้องดูแลเธอ คนที่คอยเทคแคร์เธอยามเธอเหงา เศร้า สุข ในตอนนั้นที่เธอร้องไห้
ฉันอยากจะเดินไปหาเธอใจจะขาด ฉันอยากเดินเข้าไปกอด และร้องบอกว่า ฉันรักเธอนะ ฉันรักเธอ... แต่ฉันทำไม่ได้ เหมือนมีโซตรวนคอยล่ามฉันเอาไว้ และโซ่ตรวนนั้นบอกฉันว่า " เธอทำแบบนี้ถูกแล้ว... ปล่อยให้เขาเป็นอิสระเถอะ.. "

" ลองดูนะ "
     คำสั้นๆ.. ที่เหมือนไม่มีอะไร แต่สำหรับฉัน มันคือเครื่องประหารชั้นดีที่ค่อยกรีดหัวใจของฉันให้เต้นช้าลง คำๆนี้วนเวียนอยู่ในหัวฉันหลายครั้ง
พวกเขา2คนจับมือกัน ทั้งที่คนๆนั้นควรจะเป็นฉัน แต่ไม่ใช่ คนๆนั้นเป็น" เขา " ฉันกระทืบเท้าตัวเองอยู่หลายๆครั้งว่าทำไมไม่ตามพวกเขาไป
แต่พอลองคิดดูอีกที ฉันมีสิทธิ์ที่จะตามเขาไปด้วยหรอ ในเมื่อพวกเขา2คน " เป็นแฟนกัน "
ถ้าวันนั้นฉันบอกกับแกไปตรงๆว่าฉันชอบแก แกยังจะเดินเคียงข้างฉันไหม ก้อย.....

" เราอาจจะเป็นคนคนนั้นให้แกก็ได้นะ "
     
     ผมรู้การที่ผมพูดไปอย่างนั้นมันผิด.... แต่ผมคิดว่าทุกๆคนคงไม่อยากมองคนที่เราชอบนั้นร้องไห้หรอกว่ามั้ย? คุณคิดว่าผมแปลกมั้ย?
ถ้าผมชอบคนที่มีแนวโน้มเป็นเลสเบี้ยน ผมไม่ได้กล่าวหาว่ามันไม่ดีนะ ผมเข้าใจด้วยซ้ำ แต่ว่าในเมื่อผมชอบไปแล้ว ผมคงจะเลิกชอบยาก

     ผมไม่รู้ว่าวันนั้นเธอมีเรื่องอะไรกับใครมา แต่ก็คงจะเกี่ยวกับ " เธอ " คนนั้น คุณเชื่อมั้ยว่าผมอิจฉา " เธอ " มาตลอด " เธอ "เป็นคนที่ได้รับความรักอย่างเต็มเปี่ยม โดยที่เธอนั้นไม่เคยหันมามองผมด้วยซ้ำ แม้แต่ชื่อผม เธอยังจำไม่ได้เลย แล้วเรื่อง " เธอ " คนนั้นเธอกลับจำได้ทุกอย่าง ไม่ว่ารายละเอียดยิบย่อยแค่ไหนเธอก็ยังจำได้ ผมอิจฉา..... ผมต้องการที่จะปกป้องเธอ ผมอยากให้เธอมีความสุข ผมไม่อยากให้เธอร้องไห้ ผมไม่อยากให้ 
" เธอ " คนนั้น ต้องมาทำร้ายคนที่ผมชอบเป็นครั้งที่สอง......

บางครั้งผมก็คิดว่าการที่เราเป็นผู้ชายที่ปกป้องคนรักได้.....จะเป็นคนที่ผู้หญิงรักเรามากที่สุด ใช่มั้ย? ก้อย

What comes easy won't last. What lasts won't come easy.

อะไรที่ได้มาง่ายๆจะไม่คงอยู่ถาวร และอะไรที่คงอยู่ถาวรก็จะไม่ได้มาง่ายๆเช่นกัน

" ฉันว่าพวกแกไม่คุยกันนานเกินไปแล้วนะเว้ย "

" ก็ ก้อยเค้ามีแฟน เค้าก็ต้องมีเวลาให้แฟนเป็นเรื่องธรรมดานะแอล "

" มันก็ใช่ แต่ไม่ใช่ไม่คุยกันเลย!!! นี่ฉันจะอกแตกตายก็เพราะพวกแกเนี่ยแหละ เห็นแล้วมันอึดอัดนะยะ!!!! " 

" โอ๋ๆๆ ไม่เอาไม่อึดอัด เก๊าขอโต๊ดดดดดด " ว่าพลางฉันก็หันไปยิกแก้มของแอลเล่นๆเพื่อพยายามไถ่โทษ

" อย่ามาค่ะคุณดุจดาว !!! วิธีนี้ใช้กับฉันไม่ได้ผล " 

" แล้วจะให้ทำยังไงคะ คุณแอลขาาา " ฉันตัดพ้อด้วยความน้อยใจของเพื่อนตัวดี

" ไปคุยกับก้อยซะแล้วฉันจะหายโกรธ หรือไม่ก็เลี้ยงบุฟเฟต์แซลมอนฉันซะ!!! "
     
     บางครั้งฉันก็แอบคิดว่ายัยเพื่อนคนนี้อยากให้เพื่อนคืนดีกันหรือแค่เห็นแก่กิน....

" ถ้าแกจะบอกให้ฉันไปคุยกับก้อยก็บอกมาตรงๆ ไม่ใช่มาอ้างของกินแบบนี้ย่ะ!! "

" ก็บอกไปเมื่อกี๊แล้ว แกก็บอกว่าก้อยมันติดแฟน เดี๋ยวแม่ก็ดีดหน้าผากเรียกความทรงจำให้ " แอลที่ทำท่าจะดีดหน้าผากฉันก็รีบลุกขึ้นมา แต่ยังดีที่ฉันหลบได้

" โอเค ยอมแล้วๆ งั้นแกก็ไปบอกให้ก้อยมาเจอฉันที่ดาดฟ้าละกัน " ฉันเก็บข้าวของใส่กระเป๋าอย่างลวกๆ 

" โอเค ดาดฟ้านะ ถ้าวันนี้พวกแกไม่คุยกันให้เคลียร์แม่จะขังบนดาดฟ้าจริงๆด้วย "

" ค่าาาาาา คุณแอล "

" เอ้อ... ดาว "

" หืม...ว่าไง "

" Be yourself no matter whatever that say. " 
     ไม่ว่าใครจะว่ายังไงจงเป็นตัวของตัวเอง

" ขอบคุณนะแอล "

" ยินดีค่ะ คุณดุจดาว ก่อเกียรติภิรมย์ "

" ก็ว่าไป...." 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
          วันพิพากษารอบที่2ของฉันใกล้เริ่มขึ้นแล้ว ตอนนี้มีสิ่งกังวลใจของฉันมากมาย ฉันกลัวว่าเธอจะมากับเขา ฉันกลัวว่าฉันจะทนไม่ได้
ฉันกลัวว่าฉันจะไปลากเธอมาอยู่ข้างๆฉันแทนเขา ฉันกลัวถ้าฉันทำให้เธอเสียใจขึ้นมาอีก ครั้งนี้เธอจะจากฉันไปตลอดกาล........

แอ๊ด.......

" มีอะไรจะคุยกับฉันหรอ "

เธอมาแล้ว.. ฉันหันหลังกลับไปดู

เธอพาเขามาด้วย...

" ก้อย เอ่อ... แกจะให้ฉันอยู่ตรงนี้ด้วยจริงๆหรอ " เขาถามเธอ

" อืม... ไม่เป็นไรหรอก เราก็แค่มีเรื่องคุยตามประสา " เพื่อน " น่ะ "

" แต่ว่า... เราคิดว่ามันไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ เพราะเพื่อนแกก็คงอยากคุยกับแกแค่2คน ไว้แกคุยเสร็จเมื่อไหร่ แกโทรหาฉันนะ "

     ยังดีที่เขายังพอมีมารยาท เพราะไม่งั้นฉันคงตบะแตกเดินไปควงโคมไฟใส่เขาแล้ว

" เอาล่ะ เน็ทก็ไปแล้ว แกมีอะไรจะคุยกับฉันล่ะ " 

" แอล อยากให้เราคุยกันเหมือนเดิม.. "

" แอลอยากให้คุยหรือแกอยากคุยเองมากกว่าล่ะ "

ฉันควรจะตอบตามความจริงหรือความต้องการของฉันเองดีล่ะ....

แต่ถ้า... ถ้าฉันพลาดโอกาสครั้งนี้ไปมันคงไม่มีครั้งที่3 ถึงเวลาแล้วล่ะดุจดาว ถึงเวลาที่เธอควรจะได้ของของตัวเองกลับคืนมาซักที

" ใช่ ฉันอยากคุยกับแก "

" แล้วมันคือเรื่องอะไรล่ะ แกถึงนัดมาเจอที่ดาดฟ้าอีกครั้ง "

เอาล่ะดุจดาวเธอทำได้.. เธอทำได้..

" ฉ.....ฉัน..... "

" ...... " 

" ฉัน...... " 

พูดออกไปสิดุจดาว!!!!

" ถ้าแกไม่อยากพูด ก็ไม่เป็นไรนะ แต่ฉันต้องมีธุระไปทำต่อ ถ้าแกพร้อมที่จะพูดกับฉันเมื่อไหร่ก็บอกนะ... "

แววตานั่นอีกแล้ว.... แววตาเว้าวอนที่เธอขอคำตอบจากฉันอีกแล้ว ฉันทำให้เธอเสียใจอีกกี่ครั้งแล้วนะ แต่ก่อนที่จะบ่นบ้าบออะไร

ก้อยกำลังจะไปแล้วนะ!! ดุจดาว!!พูดออกไปสิ พูดออกไป!!!

" ฉันไม่ชอบแก!!!!! "

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

     อ่า... นี่สินะคำตอบที่ฉันเฝ้ารอ 

แกได้รู้แล้วนี่วิริยา ว่าดาวเกลียดฉัน

แกได้รู้แล้วนี่วิริยา ว่าที่ผ่านมาทั้งหมดแกแค่คิดไปเอง

สมใจแกแล้วไงวิริยา แต่ว่า.... ทำไม ทำไมน้ำตาถึงไหลออกมานะ

     แกรอคำตอบของคนที่แกรักมาตลอดไม่ใช่หรอ พอได้รู้แกกลับร้องไห้เนี่ยนะ บ้าไปแล้วน่าตัวฉัน ฮึก.... แต่ทำไมนะ มันไม่หยุดไหลซักที...
ขอร้องล่ะ... ฉันไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้เธอเห็นอีกแล้ว ขอร้องล่ะ.... หยุดไหลซักทีเถอะน้ำตาของฉัน

     ฉันไม่อยากที่จะค้นหา ' คำตอบ ' อีกต่อไปแล้ว

     ฉันไม่อยากที่จะสงสัย ' คำตอบ ' อีกต่อไปแล้ว

     พอกันทีสำหรับรักบ้าๆนี่ มันคงถึงเวลาที่ฉันต้องออกจากชีวิตแกจริงๆแล้วใช่มั้ย ถ้าฉันเป็นผู้ชาย ฉันคงจะคบกับแกได้แล้วใช่มั้ย
ฉันจะคบกับแกอย่างเปิดเผย โดยที่ไม่ต้องกังวลสายตาใคร ไม่ต้องกลัวว่ารักของเราจะล้ม ไม่ต้องกลัวสังคมที่คอยมองเราอย่างผิดปกติ
ไม่ต้องกลัวว่าฉันรักแกอย่างไม่ผิดเพศใช่มั้ย......

" ขอโทษนะที่ฉันเป็นผู้ชายให้แกไม่ได้ "

     ฉันเร่งรีบฝีเท้าไปหาประตู ฉันกลัวว่าฉันจะต้องฟัง ' คำตอบ ' ของเธออีก ฉันไม่อยากได้ยินอีกแล้ว

     กลัวเหลือเกินว่าถ้ายิ่งเธอพูดออกมา คำพูดเหล่านั้นจะกลายเป็นคมดาบกรีดหัวใจของฉัน

" ฉันไม่ชอบแก!!! "

พอเถอะที่รัก.... อย่าพูด ' คำตอบ ' ต่อเลย ฉันคิดว่าฉันคงทนไม่ไหวแล้วล่ะถ้าเธอพูดออกมา ฉันคิดว่าฉันคงตายแน่ๆถ้าเธอพูดอีกครั้ง

ได้โปรดอย่าทำร้ายฉันอีกเลยนะ... ฉันยอมแพ้แล้ว....

" แต่!!!! "

ไม่อยากฟัง!!

" ฉันรักแก!!!!! ฉันรักผู้หญิงที่ชื่อ วิริยา ก่อเกียรติภิรมย์ !!!! "

" ........ "
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

     เธอพูดออกไปแล้วดุจดาว เธอพูดออกไปแล้ว!!! ตอนนี้ฉันหลับตาปี๋ว่าเธอจะทำยังไง ฉันกลัวว่าเธอเดินต่อไปเรื่อยๆเพื่อไปหา ' เขา '

ตึก ตึก ตึก ตึก 

หัวใจของฉันขอร้องล่ะอย่าเต้นดังไปกว่านี้เลย ฉันไม่อยากให้เธอได้ยินมัน...

ฉันลืมตาขึ้นมาและพบว่าร่างของเธอนั้น......

ไม่อยู่แล้ว.........

จบแล้วดุจดาว ' รักของเธอ ' 

จบแล้วดุจดาว ใครมันจะฟังคำบอกรักโง่ๆ จากผู้หญิงโง่ๆ ที่เธอเคยทำร้ายเขามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

มันจบแล้วจริงๆ...

ลาก่อนความรักของฉัน ฮึก ฮึก....

บ้าเอ๊ยยยย ทำไมนะ... ในเมื่อฉันยอมรับแล้วไงว่ารักของฉันมันจบแล้ว แต่ทำไมน้ำตาบ้านี่ถึงไม่ยอมหยุดไหลซักที ฮึก ฮึก


ฉันหันหลังใส่ประตู แค่ประตูกลอนธรรมดาแต่ทำไมมันเป็นประตูแห่งความจริงสำหรับฉันนะ 

เธอไปแล้ว เธอไปหา ' เขา ' ซึ่งเป็นความจริง...

ใครมันจะโง่จมปลักกับความรักที่ทำให้เขาต้องทุกข์ทรมาณล่ะ

ฮึก ฮึก ฮึก เธอไปจริงๆแล้วใช่มั้ย ก้อย......

หมับ!!!!!!!

" ฉันคิดว่าคนแถวนี้ต้องการคนปลอบนะว่ามั้ย? "

" ก.... ก้อย? "

" ดุจดาวคนนี้ขี้งอแงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน "

" ก...แกไม่ได้ไปหาเขาหรอ? "

" เขาไหน? เขาเขียวอ่อ ฉันไม่ไปอ่ะตอนนี้ไม่มีอารมณ์ไปอ่ะ ต้องดูแลคนแถวนี้ก่อน ฮี่ฮี่ "

" อย่ามากวนนะก้อย! ฉันหมายถึง... ฟ... แฟนแก "

" ฉันบอกเลิกเขาไปแล้วล่ะ " 

" ห๊ะ!!!! เดี๋ยวๆ ฟืดดดดด ฉันคิดว่าแกบอกเลิกง่ายไปมั้ย!!??!! "

" ก็คนมันไม่ใช่ จะให้คบกันไปซักวันก็ต้องเลิกอยู่ดีป้ะ? "

" และที่สำคัญ.... ฉันคิดว่าฉันต้องมาดูแลคนที่ ' ใช่ ' สำหรับฉันก่อนสิ จริงมั้ย? "

คุณคิดว่าตอนนี้ฉันควรจะทำท่าทางยังไงดีล่ะ ดีใจ? เศร้า? สับสน?

" ไม่เอาไม่ร้องแล้วนะดาว ฉันกลับมาแล้วนี่ไงเห็นมั้ย วิริยา ก่อเกียรติภิรมย์ คนเดิมเพิ่มเติมคือรัก ดุจดาว จำรัสไพศาล "

"จะไม่ให้ร้องได้ไง!! แกหายไปตอนที่ฉันบอกรักเนี่ยนะ!! เป็นแกจะทนได้มั้ยเล่า!! ฮึก ฮึก ฟืดดดด "

น้ำมูกบ้านี่ก็ไม่ยอมหยุดซักที เสียมู้ดหมด...

" เป็นฉันฉันก็ทนคงไม่ได้......

แต่ฉันมั่นใจว่าแกต้องทำแบบเดียวกับฉันที่กำลังทำตอนนี้แน่นอน... "

" ทำอะไร.... "

จูบ..... จูบ!!!!! ก้อยจูบ!! ฉัน!!!!! แต่..ช่างมันเถอะ

     ตอนนี้เรากำลังหาความหวานจากกันและกัน มันเป็นจูบที่เนิบนาบ ช้า ไม่ร้อนแรง แต่ว่ามันรู้สึกดีมากๆ เราหลงไปในภวังค์แห่งความหวาน
เราต่างไม่รู้ว่าที่สิ่งที่พวกเราทำอยู่นั้นมันจะผิดหรือถูก แต่ฉันคิดว่าฉันคงไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยไป จูบรสหวานจากคนที่เฝ้ารอ จูบในวันนั้นมันเทียบไม่ได้เลย 

" ฮ่า.... "

เรา2คนต่างหายใจไม่ออก จึงต้องผละออกจากกัน พวกเราหน้าแดงทั้งคู่ แต่คงเป็นฉันล่ะมั้งที่แดงมากๆ

" นี่ดาว.. "

" หืม.. ว่าไง "

" สรุปแกรักฉันใช่มั้ย คือแบบ.. แบบแฟนใช่มั้ย? "

" จูบกันขนาดนี้แล้ว แกยังคิดว่าฉันเป็นเพื่อนแกอยู่มั้ยล่ะ "

" ก็ถามเผื่อไว้ไง ฉันกลัวว่ามันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ "

" สำหรับแก ถ้ามันเป็นอารมย์ชั่ววูบ ฉันคงไม่ยืนให้มาดูดปากฉันนานขนาดนี้หรอกนะยะ "

" โถ่.... ที่รักกกก ทำไมหลังจากจูบเสร็จ ถึงได้ปากคอร้ายขนาดนี้ใครสอนกันฮึ " ก้อยว่าพลางก็ดึงฉันเข้าไปกอด

" ติดมาจากปากคนแถวนี้อ่ะ ชื่อว่าอะไรนะ วิริยา ก่อเกียรติภิรมย์ อ่ะ รู้จักป้ะ?? "

" รู้จักดีเลยล่ะคนนี้ ก็เป็นแฟนของดุจดาว ก่อเกียรติภิรมย์ไง "

" ฉันคิดว่าคำหลังมันจะไม่ใช่นะ " 

" เผื่อไว้ในอนาคต เข้าใจมั้ย "

"ค่ะ คุณวิริยา "

     นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้อยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นแบบนี้
     
     นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้คุยกับเธอแบบไม่มีความรู้สึกอึดอัด

     นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันรักอ้อมกอดขนาด160เซนติเมตร
     
     นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันเลิกรักเธอไม่ได้เลย....

" นี่ก้อย.... "

" หืม... ว่าไง " 

" แกมั่นใจใช่มั้ยว่าแกจะอยู่ข้างฉันตลอดไป... ฉันกลัว... กลัวที่จะเสียแกไปอีก กลัวสังคมไม่ยอมรับ และฉันกลัวที่สุดคือ...

ฉันกลัวแม่ไม่รักฉัน...."

" ดาว... ฟังฉันนะ ต่อให้คนทั้งโลกมองแกว่าเป็นตัวประหลาด คนพวกนั้นก็ต้องมันฉันประหลาดเหมือนกัน และฉันไม่แคร์ในเมื่อความรักของฉันก็คือ ' แก ' ฉันไม่ต้องการที่จะแคร์คนทั้งโลก แต่ฉันต้องที่จะแคร์แกคนเดียวเท่านั้น... แกไม่ต้องกังวลว่ากลัวแม่แกจะไม่รัก...."

ก้อยเว้นช่วงไว้

" เพราะฉันโทรไปขอลูกสาวของเขาเรียบร้อยแล้วล่ะ... "

" ห๊ะ!!!!! "

" ที่จริง... แม่แกก็รู้มาตั้งนานแล้วล่ะ แต่เขารอให้แกบอกด้วยตัวเองแค่นั้น "

" แล้วไอ้ที่ฉันกังวลมาตั้งแต่ต้นคืออะไรเนี่ย!!!!!!! "

อ๊าคคคค บ้าๆๆๆๆๆๆๆ บ้าที่สุดเลย

" นี่ๆคุณดุจดาว พอเลยฉันเจ็บไหล่หมดแล้ว แกไม่คิดบ้างหรอว่าฉันก็กลัวนะที่โทรไปถามแม่แก "

" ก็คนมันไม่รู้นี่!!! "

." แต่ตอนนี้แกก็รู้แล้วนี่ "

" ก็ใช่.... "

" เพราะฉะนั้น นี่...." ก้อยพองลมเข้าที่ปาก

" อะไรคะคุณวิริยา " 

" รางวัลไง นี่ฉันอุตส่าห์สู่ขอลูกสาวเลยนะ "

ฉันว่านะ วิริยา นี่แหละร้ายกาจที่สุดในบรรดาปัญหาของฉันทั้งหมด....

ฟอดดดดดดดดดดดด

ฉันรักปัญหาขนาด160เซนติเมตรจังเลย ♥

Fin.

-----------------------------------------------------------------Bonus Net'Part -------------------------------------------------------------------------------------------

" ขอโทษนะ "

" อืม... ไม่เป็นไร ในเมื่อแกมีความสุข ฉันก็ไม่อยากขัดแกหรอก "

     สิ่งที่ผมกลัวมาอีกแล้ว ทำไมกันนะ..... ทำไมเธอถึงต้องรัก 
" เธอ " คนนั้นมากกว่า 
" เธอ " ทำให้เธอเสียใจนะ
" เธอ " ทำร้ายเธอนะ


ทำไมไม่รักผมบ้างล่ะ.......

" แกดีสำหรับฉันนะเน็ท "

ใช่!!! ผมดีสำหรับเธอ แต่ทำไมเธอถึงไม่เลือกคนดีๆอย่างผมล่ะ....

" แต่ต่อให้แกดีขนาดไหนฉันคิดว่า ความรักของฉัน ก็ยังเป็น" ดาว " อยู่ดี "

" อืมเราเข้าใจ.... แกไปเถอะ "

ปากก็บอกไป แต่ในใจนี่แทบตายอยู่แล้วนะก้อย ทำไมกันนะ ทำไมเธอ ไม่เลือกที่ผมจะปกป้องเธอได้มากกว่าล่ะ ทำไมเธอถึงอยากปกป้อง " เธอ " คนนั้นด้วย บอกผมที......

ว่าผมปกป้องเธอไม่ได้งั้นหรอ...

เธอเดินจากผมไปแล้ว.... เธอไปหา ' รัก ' ที่ชื่อว่าดาว....

การเป็นคนดีอาจจะไม่ได้ผลลัพธ์ที่ดีเสมอไป....

นี่หรือว่าอาจจะเป็นกรรมที่ผมฉวยโอกาสเรื่องของคน2คนกันนะ.....

อ่า.... ช่างมันเถอะ ขอให้เธอโชคดีนะ

ความรักที่ผมปกป้องไม่ได้.......

---------------------------------------------------- Fin-----------------------------------------------------------------------------

ขอบคุณที่รับชมค่ะ นี่เป็นฟิคเรื่องแรกถ้าผิดพลาดประการใด ก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ^^''

 
     

ผลงานอื่นๆ ของ BBTaeSanan

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 naaim67
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 23:18
    ชอบบบบบ
    #5
    0
  2. #4 พิมพ์
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 08:54
    ไรท์เตอร์แต่งสนุกมากค่ะ ฟินนน แต่งอีกนะคะ ^^
    #4
    0
  3. #3 ชื่อเล่น
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 00:57
    น่ารักกกกก
    #3
    0
  4. วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 12:00
    ชอบบบบบอ้ะ ชอบบบมากกก เขิลลล แต่งออยปัง one shot บ้างสิ อยากอ่านนน
    #2
    0
  5. วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 06:50
    หนุกไรท์มาอัพต่อนะคะ
    #1
    0