นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [Vanguard] Kai x Misaki Fan 9

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่า ช่วงนี้ติดโควิดยาวเลยเนอะ ; - ; ทุกคนก็รักษาสุขภาพกันด้วยน๊าาา แต่เพราะเหตุนี้ทำให้ข้าพเจ้าสามารถมีเวลาแต่งฟิคได้อย่างต่อเนื่องจริง ๆ ค่ะปกติ 1 ปี 1 ตอนใช่ไหมคะ ? ฮั่นแน่ รอบนี้ปล่อยบท 9 แล้วน๊าาา รอบนี้รู้สึกจะแต่งเพลินเลยค่ะยาวกว่าบทอื่นอยู่พอควรล่ะมั้ง ( ครุ่นคริดส์แพ๊บ ) จริง ๆ จะแต่งให้จบวันไปเลยก็เกรงว่าจะยาวไปเลยขอตัดไว้ตรงนี้นะคะ .. เล่นมาเที่ยวกันแบบนี้มันก็ต้องยาวหน่อยอะเนอะ ฮาาา ยังไงก็ขอขอบคุณทุกคนที่ยังติดตามนะคะ !

ปอลิง. อย่าลืมใช้จักรยานในการอ่านนะฮ๊าฟฟฟ
ปอลิง 2. อาจจะมีคำผิดเพราะเบลอ ๆ ไว้จะมาตามแก้นะคะ
sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 เม.ย. 63 / 03:20


บทที่ 9

เกาะสวรรค์แดนใต้

 

หลังจากที่ทางร้าน xxxx ได้ติดต่อผ่านอีเมล์มาหาผู้จัดการร้านแคปปิตอลอย่างคุณชินแล้วและได้มีการดำเนินยืนยันสิทธิ์ ทางร้านก็ได้แจกแจงรายละเอียดต่าง ๆ มากมายมาทางอีเมล์แน่นอนว่าค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปกลับก็ไม่ต้องเสียสักแดงเดียว อย่างเดียวที่ต้องรับผิดชอบคือหากทำข้าวของบนเกาะอย่างของในบ้านพักได้รับความเสียหาย ทางร้านจะไม่ช่วยในจุดนี้แต่อย่างใดผู้ใช้สิทธิ์จะต้องพึงระวังเอาเอง แถมโควต้าการพาคนในครอบครัวหรือคนสนิทก็ไม่จำกัดจะพาไปกี่คนก็ย่อมได้แต่ต้องดูแลให้ทั่วถึงและรับผิดชอบดูแลกันเอาเอง ซึ่งทางร้านจะไม่รับผิดชอบหากเกิดเหตุสุดวิสัยอะไรแต่อย่างใดเพราะสิทธิ์อื่น ๆ ที่มอบให้ก็ถือว่ามากพอแล้ว

 

เกาะสวรรค์แดนใต้วันที่ 1 [ 10.25 น. ]

" เกาะสวรรค์แดนใต้จ๋าา ~ ฉันมาหาแล้ว ว วว ยะฮู้วว ! "

โมริคาว่าตะโกนออกไปอย่างสุดเสียงหลังจากที่ตัวเขาได้ลงมาเหยียบบนพื้นเกาะ

" แหม ๆ ก่อนหน้านั้นมาช่วยกันยกของเข้าบ้านกันก่อนนะ "

คุณชินพูดขัดขึ้นทันทีแต่ดูเหมือนจะไม่ทัน ..

" เอาล่ะทุกคน ! ไปสำรวจพื้นที่กันเถอะ "

" โอ้วว วว !! "

โมริคาว่าหันมาชักชวนทันทีก่อนที่จะมีเสียงบางกลุ่มตอบรับคำชวนของเขาและหายแจ้นไปในพริบตา

" ฝากด้วยนะคุณชิน "

หลังจากที่บางกลุ่มได้วิ่งแจ้นทิ้งสัมภาระไปแล้วมิซากิก็เอ่ยขึ้นมาเรียบ ๆ พร้อมเดินขึ้นบ้านพักไปซะดื้อ ๆ

" นี่ ๆ อาจังพวกเราก็ไปเดินดูรอบ ๆ เกาะกันเถอะนะ "

" ก็ดีเหมือนกันนะคะท่านเร็น "

และก็หายไปอีกสอง ...

" อ๋าาา อะ! ไคคุง ชินโจคุง จะช่วยฉันสินะ ~ "

คุณชินหันมาหาทั้งสองที่ยังไม่ได้เดินไปไหนพร้อมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ้อนวอนสุด ๆ ทำให้ทั้งคู่หันมามองหน้ากันโดยมิได้นัดหมาย ..

 

ณ บนบ้านพักโซนนั่งเล่น [ 10.40 น. ]

หลังจากที่ทั้งสามคนได้ช่วยเหลือซึ่งกันและกันในเรื่องของการแบกสัมภาระมาเก็บตามห้องแล้วมีเท็ตสึที่ได้ขอตัวเข้าห้องพักไปก่อนทางคุณชินเองก็ไปเช็คความเรียบร้อยต่าง ๆ เผื่อมีอะไรตกขาดบกพร่อง ส่วนไคเองก็มานั่งพักที่โซนนั่งเล่นเพื่อดูบรรยากาศของทะเลที่สามารถมองทะลุออกไปได้ ไม่ว่าจะเสียงคลื่นที่ซัดกระทบเข้าฝั่ง หรือกลิ่นอายของลมทะเลที่พัดเข้ามาไม่หยุดทุกอย่างในห้วงเวลานี้สามารถทำให้คน ๆ นึงที่กำลังเหนื่อยล้ากลับมามีชีวิตชีวาได้ในทันที ..

" เหนื่อยแย่เลยสิ ? "

เสียงเรียบดังขึ้นมาจากข้างหลังของชายหนุ่มที่กำลังดื่มด่ำไปกับความงดงามของธรรมชาติทำให้เขาต้องคิ้วเล็กน้อยเพราะเสียงเรียบ ๆ นิ่ง ๆ แบบนี้เป็นเสียงที่คุ้นหูเขามากที่สุด

" โทคุระ ? "

ไคเอ่ยเรียกหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างหลังตนขณะเดียวกันที่เขากำลังจะหันไปหา หน้าของเขาก็กระทบเข้ากับขวดน้ำขวดนึงที่มิซากิยื่นมาให้

" อะ .. ขอบใจ "

เพราะใบหน้าที่กระทบเข้ากับขวดน้ำทำให้ไคต้องหยุดชะงักไปชั่วครู่ก่อนที่จะเอ่ยขอบคุณกับอีกฝ่ายพร้อมรับขวดน้ำมา

เมื่อฝ่ายชายรับขวดน้ำไปก็ทำให้มิซากิคลียิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

เป็นช่วงเวลาที่เงียบสงบเมื่อทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกันแค่สองต่อสองภายในโซนนั่งเล่น เสียงบรรเลงจากธรรมชาติที่ยังคงบรรเลงไม่หยุดหย่อนจึงทำให้บรรยากาศรอบตัวพวกเขาไม่ได้ตึงเครียดเหมือนครั้งก่อน

" อา จะว่าไปโทคุระ.. ช่วงก่อนหน้านี้ที่จะมาเที่ยวกันเจ้ามิวะได้มาคุยอะไรกับเธอบ้างหรือเปล่า ? "

" หืม ? มิวะเหรอจะว่าไปก็ไม่ได้มาที่ร้านพอ ๆ กับนายนั้นแหละนะพึ่งมาเจอกันก็วันนี้นี่แหละมีอะไรหรือเปล่า ? "

" เปล่าหรอก "

ไคเอ่ยกลับไปในทันทีก่อนที่จะยกขวดน้ำขึ้นจิบเล็กน้อย

" แล้วช่วงที่ไม่มาร้านเป็นอะไรหรือเปล่า ? หรือจู่ ๆ หวัดก็กลับมาน่ะ ? "

" สนใจด้วยหรือไงเรื่องของฉัน ? "

" อะ -- "

มิซากิอ้ำอึ้งไปชั่วขณะพร้อมกันนั้นใบหน้าของเธอก็ขึ้นสีเล็กน้อย

" ฉันล้อเล่นน่า ก็แค่มีธุระอะไรนิดหน่อยเลยไม่ได้ไปที่ร้าน "

" ก็ดีแล้วล่ะที่ไม่ได้เป็นหวัดอีก เออ .. งั้นฉันขอตัวกลับห้องก่อนแล้วกันนะ "

ว่าจบมิซากิก็รีบลุกออกจากเก้าอี้พร้อมกลับห้องไปในทันที ไคที่ยังคงนั่งอยู่ก็ได้แต่เหลียวหลังมองตามแผ่นหลังของเธอไปจนลับสายตา

ไม่นานมากนักคนอื่น ๆ ที่ต่างพากันไปเดินรอบเกาะก็ทยอยกันกลับมาทำให้บรรยากาศที่เงียบสงบภายในโซนนั่งเล่นต้องพังทลายลงในทันที

" โหยยย สุดยอดเลยนะเนี่ยไม่คิดว่าเกาะนี้จะกว้างใหญ่ไพศาลขนาดนี้น่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า "

มิวะเอ่ยขึ้นพร้อมกับหัวเราะล่าออกมา

" จริงด้วยค่ะ นี่ขนาดยังเดินไม่ครบถ้วนก็รู้สึกได้เลยว่าต้องกว้างมากแน่ ๆ ก่อนจะเดินครบพวกเราอาจจะหลงกันก่อนก็ได้มั้งคะ "

เอมิพูดเสริมขึ้นทันทีก่อนที่จะหันไปคุยกับผู้เป็นพี่ชาย

" ไอจิเป็นไงบ้างไหวหรือเปล่า ? "

" ไหวสิไม่เป็นไรหรอกน่า "

" โถ่ เพราะเห็นดูเหนื่อย ๆ นะถึงได้ขอให้ทุกคนกลับกันมาก่อนน่ะ "

" ฮ่ะ ๆ ก็บอกแล้วไงว่าไปเดินกันต่อก็ได้น่ะฉันไม่เป็นไรหรอก "

" ถ้าฉันทิ้งให้ไอจิกลับเองแล้วเกิดหลงทางขึ้นมาก็จะให้ทำยังไงล่ะ "

" ใจเย็น ๆ ก่อนนะคร้าบคุณเอมิยังไงพวกเราเองก็ตั้งใจจะกลับบ้านพักกันอยู่แล้วไปสำรวจต่อทีหลังก็ไม่สายหรอกนะครับ "

คามุยรีบพูดขัดทันทีเมื่อเห็นว่าไอจิหูชาไปแล้ว ..

" น่า ๆ ไว้เราไปสำรวจกันพรุ่งนี้เช้าต่อดีไหมครับทุกคน "

" โอ้ ! "

หลังจากที่เร็นเอ่ยชักชวนทุกคน ทุกคนต่างก็พร้อมใจขานรับกันทันที

" เฮ้อ งั้นฉันจะขึ้นไปจัดของก่อนนะ ไอจินั่งพักอยู่กับทุกคนไปก่อนล่ะ ไมจังไปกันเถอะนะ "

" อื้อ ! "

เอมิถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะเดินออกไปพร้อมกับเพื่อนสนิทของเธฮ

" ว่าแต่ไคพรุ่งนี้ไปสำรวจเกาะกับพวกผมไหมครับ ~ "

" ฉันขอผ่าน "

" อ้าวทุกคนกลับกันมาแล้วเหรอครับ "

จู่ ๆ คุณชินก็เดินเข้ามาพร้อมทักทายทุกคนที่ยังอยู่ในโซนนั่งเล่นก่อนที่จะเอ่ยอะไรต่ออีกเล็กน้อย

" จะว่าไปเดี๋ยวก็ใกล้เวลามื้อเที่ยงแล้วทุกคนอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมเดี๋ยวผมจะทำให้แล้วกันนะ แต่ว่ามื้อเย็นทุกคนต้องลงมือทำกันเองล่ะอุตส่าห์มาพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งทีนี่นะ "

" อะไรก็ได้แหละครับ อืม.. งั้นผมจะไปช่วยอีกแรงนะผู้จัดการ "

มิวะเอ่ยขึ้น

" ขอบใจนะมิวะคุง "

" งั้นผมจะไปช่วยอีกแรงนะ ~ "

" อะ ! ฉันด้วยค่ะ "

เมื่อเร็นเสนอตัวจะไปช่วยอาซากะก็รีบเอ่ยตามในทันที

" ฮ่า ๆ ขอบคุณมากครับแต่มื้อเที่ยงผมตั้งใจทำอะไรเบา ๆ อยู่แล้วล่ะแค่มิวะคุงก็พอแล้ว เอาเป็นว่าทุกคนขึ้นไปจัดของกันที่ห้องก่อนแล้วกันนะครับ "

เมื่อคุณชินว่าจบทุกคนก็ต่างพยักหน้ากันก่อนที่จะสลายตัวไปตามห้องของตนเองกัน ..

 

ณ ริมหาด [ 20.00 น. ]

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนบัดนี้ก็ดำเนินมาถึงช่วงย่ำค่ำแล้ว แน่นอนว่าช่วงเวลาแบบนี้ ในสถานที่แบบนี้สิ่งที่คู่ควรมากที่สุดสำหรับกิจกรรมในตอนนี้ก็คือ .. บททดสอบความกล้านั้นเอง

" เอาล่ะ ๆ รอบนี้ผมไม่แต่งเรื่องตำนานอะไรหรอกนะสบายใจได้ ฮ่ะ ๆ อะ ! แต่ว่าถึงจะไม่แต่งเรื่องแต่ก็ต้องมีบททดสอบความกล้าเหมือนเดิมอยู่นะครับ ~ "

เร็นยิ้มร่าก่อนที่จะหยิบกล่องใบใหญ่ใบนึงมาไว้บนตัก

" ท่านเร็นคะกล่องนี้มันหรือว่า ? "

" ใช่แล้วครับ กล่องจับฉลากแบ่งคู่ กฎก็ง่ายนิดเดียวแค่เดินกันไปเป็นคู่ตามทางก็พอแล้วเพราะจากเส้นทางบนเกาะดูเหมือนต่อให้ไม่มีตัวหลอกก็น่าจะหลอนอยู่นะครับ เอาล่ะ ! มาเริ่มจับฉลากกันเลยดีกว่านะครับ "

ทุกคนต่างย่อมรู้ดีว่าต่อให้ปฎิเสธที่จะเล่นมากแค่ไหนก็จะต้องโดนลูกตื้อของเร็นตามเคยทำให้ทุก ๆ คนต่างจำใจเล่นกันอย่างง่ายดาย .. และผลการจับคู่ก็ออกมาเป็นดังนี้

คู่ที่ 1 ไอจิ - อาซากะ

คู่ที่ 2 คามุย - โมริคาว่า

คู่ที่ 3 อิซากิ - เอย์จิ - เรย์จิ

คู่ที่ 4 เท็ตสึ - เอมิ - ไม

คู่ที่ 5 ไค - เร็น

คู่ที่ 6 มิซากิ - มิวะ

" อื้ม ~ เอาเป็นว่าก็คู่กันตามนี้นะครับ "

หลังจากที่ทุกคนต่างยืนประกบคู่กันเรียบร้อยแล้วเร็นก็เอ่ยขึ้นมาพลางยิ้มให้กับทุกคู่

" โถ่ .. ฉันเองก็อยากคู่กับท่านเร็นนะ "

" ชินโจ เท็ตสึ ! นายอีกแล้วเรอะ !! ครั้งก่อนนายก็ได้คู่กับเทพธิดาของฉันน หึ้ยยย หงุดหงิด "

" ฮึก คุณคามุยอย่าเสียใจเลยนะครับ "

" คคยสจล นะครับ "

และแล้วเสียงความไม่พอใจก็เริ่มดังขึ้นหลังประกบคู่กันอย่างเรียบร้อย

" พี่สาว พวกเราได้คู่กันด้วยล่ะ ~ ถ้าพี่สาวกลัวล่ะก็จะจับมือผมไว้ก็ได้นะ "

" ฉันขอปฎิเสธ "

" แหม ก็อย่าเผลอสะดุ้งจนมากอดผมแล้วกันเพราะถ้าเข้ามากอดแล้วผมไม่ปล่อยไว้แน่ "

มิวะพูดทีเล่นทีจริงพลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนที่จะหันไปเหลือบมองเพื่อนสนิทของตนที่ยืนอยู่ไม่ห่างมากนัก

" ... "

" ไค ~ พวกเราคู่กันล่ะถ้าเกิดมีอะไรล่ะก็ปกป้องผมด้วยนะ "

" ตัวของนายก็ดูแลตัวเองไปสิ "

ไคเอ่ยอย่างเรียบ ๆ ก่อนที่จะเดินออกจากจุดนั้นไป .. ทั้งมิวะและเร็นต่างหันมามองหน้ากันโดยที่ฝ่ายมิวะก็ได้ยกนิ้วยิ้มแปร้นให้เร็นไป

 

ณ จุด START ของบททดสอบ [ 20.15 น. ]

" เอาล่ะครับ ณ ที่แห่งนี้ที่พวกเรายืนอยู่เป็นจุดสตาร์ทของบททดสอบนะครับ ทุกคู่จะได้รับไฟฉายกันคนล่ะกระบอกแล้วก็พลุแฟร์สำหรับทุกคนคนละ 1 อันไว้เผื่อสำหรับใครเดินหลงทางหรือพลัดหลงกับคู่ตัวเองแล้วหาทางออกไม่ได้นะครับ หากมีใครจุดสัญญาณพลุขึ้นมาจะเท่ากับว่ายกเลิกบททดสอบทันทีนะครับ และขอให้ทุกคนช่วยเดินมารวมกันที่มีคนจุดพลุขึ้นเพื่อเป็นการเกาะกลุ่มในการพากันกลับบ้านพักนะครับ "

" เห .. เจ้าเร็นเนี่ยเตรียมพร้อมสำหรับเรื่องนี้ดีชะมัดเลยแฮะ "

มิวะบ่นพึมพำออกมาหลังจากที่ได้ฟังเร็นอธิบายทุกอย่าง

" ดังนั้นเริ่มจากคู่ที่ 1 ก่อนนะครับ พอผ่านไปได้ 5 นาทีคู่ต่อ ๆ ไปก็เดินออกไปได้เลยนะครับ ~ ปลายทางของการเดินมันจะมาจบที่จุดนี้นั้นแหละครับไม่ต้องห่วง "

เร็นยิ้มแสดงความมั่นใจให้กับทุกคน ที่เขากล้ามั่นใจขนาดนี้เป็นเพราะเจ้าตัวได้แอบหยิบแผนที่ของเกาะนี้ติดมือมาแล้วนั้นเอง ..

 

ณ จุด START ของบททดสอบ [ 20.40 น. ]

ถึงเวลาเริ่มบททดสอบสำหรับคู่สุดท้ายแล้วมิวะและมิซากิต่างพากันเดินออกไปจากจุดสตาร์ท ..

กลิ่นอายในยามค่ำคืนที่กลายเป็นอีกหนึ่งในความงดงามของธรรมชาติที่เต็มไปด้วยความน่าค้นหา บรรยากาศโดยรอบไม่มีอะไรเป็นพิเศษมากนักมีเพียงแค่เสียงลมที่พัดผ่านไปอย่างแผ่วเบาเสียงคลื่นของทะเลที่กระทบเข้าหาฝั่งจากไกล ๆ และเสียงของใบไม้ที่เสียดสีกันเองจากแรงลมที่พัดมา ถึงแม้ว่าบรรยากาศจะชวนให้ขนลุกมากแค่ไหนก็ตาม .. แต่หญิงสาวก็ต้องทำใจดีสู้เสือเข้าไว้ก่อน

" นี่พี่สาว ไม่คิดบ้างเหรอว่าทำไมรอบนี้เจ้าเร็นถึงไม่แต่งเรื่องตำนานมาเล่าให้พวกเราฟังกันน่ะ "

มิวะเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่ดูน่าพิศวง ..

" ไม่รู้สิ หมอนั่นจะทำอะไรฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว "

" เห ~ ละถ้าผมบอกว่าที่นี้มีตำนานอยู่จริง ๆ ล่ะ ? "

มิวะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำลงก่อนที่จะเปลี่ยนสีหน้าให้ดูจริงจังขึ้น

" อึก ! "

มิซากิถึงกับหยุดชะงักไปชั่วครู่พลางจ้องไปยันคู่สนทนาและเมื่อเธอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ทำหน้าสบายใจเหมือนทุกครั้งใบหน้าของเธอก็เริ่มถอดสีเล็กน้อย .. ถึงจะเป็นผู้หญิงที่ดูสุขุมมากแค่ไหนแต่ก็ยังมีด้านที่อ่อนไหวอยู๋บ้างแน่นอนว่าสำหรับเรื่องนี้แล้วถ้าเป็นไปได้เธอเองก็ไม่อยากรับรู้และไม่อยากยุ่งเช่นกัน

" ฮ่า ๆๆๆ โดนเข้าแล้วพี่สาว ผมอำเล่นน่า ! "

" มิวะ นี่นาย !! "

มิซากิพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์สุด ๆ ก่อนที่เธอจะรีบเร่งฝีเท้าเดินนำฝ่ายชายไปทันที .. ด้วยความโมโหจากอีกฝ่ายทำให้มิซากิเดินนำออกห่างมาไกลพอสมควร เมื่อเธอเหลียวหลังกลับไปก็ไม่พบเงาของเพื่อนชายคนนั้นเลย ..

" มิวะ อยู่ไหนน่ะ ? "

หญิงสาวขานเรียกชื่อเพื่อนชายออกไปอย่างสุดเสียงแต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงแค่เสียงของคลื่นที่กระทบเข้าฝั่งและเสียงเสียดสีกันของใบไม้ตามแรงลมที่พัดมา

" ย.. แย่ล่ะสิ "

มิซากิบ่นพึมพำออกมาทันทีจากที่เธอยืนรอได้สักพักแล้วก็ไม่เห็นวี่แววของใครเลยแม้แต่น้อย ก็คงต้องเป็นเช่นนั้นเพราะทั้งเธอและมิวะต่างเป็นคู่สุดท้ายที่เดินออกจากจุดสตาร์ทคงเป็นเรื่องยากที่จะเจอใครเดินมาอีกมีเพียงแค่มิวะเท่านั้นที่จะต้องเดินมาแต่ก็ไร้เงาของเพื่อนชายคนนั้น ..

เสียงของลมที่เริ่มพัดแรงมากขึ้นเสียงเสียดสีของใบ้ไม้ตามต้นไม้ใหญ่ที่ดังแรงขึ้นบรรยากาศโดยรอบ ณ ตอนนี้ถือว่าย่ำแย่สุด ๆ สำหรับผู้หญิงที่พลัดหลงอยู่คนเดียว .. มิซากิพยายามรวบรวมสติที่มีก่อนที่จะนึกขึ้นได้ว่าเร็นได้แจกพลุแฟร์ให้กับทุกคนเธอจึงใช้มือคลำ ๆ ที่กระเป๋ากางเกงข้างนึงเมื่อไม่มีข้างนึงก็ลองหาอีกข้าง แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกเพราะทั้ง 4 กระเป๋าของเธอไม่มีพลุแฟร์อยู่เลย

" .. ไปทำตกไว้ที่ไหนกันเนี่ย "

มิซากิลองมองทอดยาวไปยังเส้นทางที่เดินมาก็พบว่าเส้นทางที่ใช้เดินเริ่มมืดลงอย่างเห็นได้ชัดมีเพียงจุดที่เธอยืนอยู่เท่านั้นที่แสงจันทร์นั้นส่องสว่างได้อย่างเต็มที่

" อืม .. เอาไงดีล่ะ "

ยิ่งเวลาผ่านไปบรรยากาศรอบ ๆ ตัวเธอก็ยิ่งย่ำแย่ลงโดยเฉพาะแรงลมที่พัดเข้ามากระทบร่างกายของเธอมันยิ่งเย็นลงขึ้นทุกทีเพราะบรรยากาศรอบ ๆ ทำให้เธอเริ่มจิตตกลงขึ้นทีล่ะน้อย จนในตอนนี้ถึงแม้ไม่อยากรับรู้อะไรก็ตาม แต่สภาวะจิตใจที่ว่างเปล่ามันก็มากพอที่ความทรงจำบางส่วนจะถูกเปิดขึ้นมา .. ไม่ทันรู้ตัวหญิงสาวก็แหงนหน้ามองไปยังทางดวงจันทร์ที่กำลังลอยเด่นตระหง่านอยู่บนท้องนภา

" เหมือนกับในวันนั้น .. "

จู่ ๆ เธอก็บ่นพึมพำออกมา ไม่นานนักภาพในสมัยเด็กของเธอก็ถูกฉายซ้ำขึ้น ทุกเรื่องที่ถูกฉายล้วนเป็นเรื่องที่จำได้แม้แต่เรื่องของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่มีนัยน์ตาสีเขียวมรกตส่องประกายอย่างน่าหลงใหลไม่ว่าใครที่ได้สบสายตาคู่นั้นต่างก็ต้องไม่อยากละสายตาจากไปแม้แต่วินาทีเดียว เพราะนอกจากนัยน์ตาที่ชวนหลงใหลแล้วสิ่งที่น่าหลงใหลมากยิ่งกว่าก็คงเป็นรอยยิ้มพิมพ์ใจที่สดใสราวกับดวงอาทิตย์น้อย ๆ นั้นเอง

 

บทที่ 9

ผลงานอื่นๆ ของ Misakin

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 เมษายน 2563 / 17:11

    ขอให้ไคมาช่วยนะมิซากิ

    ปล.ทุกคนเล่นแรงไปรึเปล่านะ หรือมันบังเอิญพอดีกับพายุมาล่ะเนี่ยคะ

    #2
    0
  2. วันที่ 17 เมษายน 2563 / 22:38

    ต่อออออนะะะ

    #1
    0