[Fic Got7] All One Short #MarkNior #MarkJin

ตอนที่ 12 : [OS] เจ้าตัวอันตราย~ #โคโค่ #MarkNior

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 795
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    6 ก.ค. 59









"นอนสบายเลยนะ หืม.."






ฝ่ามือหนาเอื้อมมือไปเกาพุงของเจ้าโคโค่ สมาชิกคน(?)ใหม่ของหอด้วยความหมั่นเขี้ยว ซึ่งเจ้าตัวเล็กก็หันมามองตาแป๋ว ก่อนจะลุกขึ้นมายืนบนฟูกนุ่ม



มาร์คที่นั่งขัดสมาธิถ่ายคลิปของอีกฝ่ายไปด้วย เห็นดังนั้นจึงแกล้งเป่าลมใส่ขนปุยๆ พลางหัวเราะชอบใจ ที่โคโค่กระโดดงับอากาศอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ตรงหน้า




"พี่แกล้งอะไรโคโค่น่ะ?"




จินยองที่เดินผ่านมาที่ห้องนั่งเล่นหยุดมองการกระทำแปลกๆ ของพี่ชาย ก่อนจะนั่งคุกเข่าลงข้างๆ 




"เจ้านี่นอนมาทั้งวันแล้ว ต้องให้ออกกำลังกายบ้าง"




"หาเรื่องแกล้งโคโค่ล่ะสิไม่ว่า.."




ปากอิ่มหันไปยู่ใส่คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นตัวตั้งตัวตี เพื่อที่จะซื้อลูกหมามาเลี้ยง แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับเป็นเจ้าตัวซะเองที่แกล้งเจ้าตัวเล็กอยู่ได้ตลอดเวลา




"โอ๋~ โคโค่มาหาพี่มา.."




จินยองเอ่ยเรียกเจ้าตัวเล็กที่หันมามองเขามาแล้วพักใหญ่ ก่อนที่โคโค่จะวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปหาตามเสียงเรียก



แต่แทนที่จะเชื่อฟัง เจ้าตัวกลับงับลงที่นิ้วชี้ของจินยอง จนอีกฝ่ายต้องรีบชักมือกลับแล้วเอามืออีกข้างล็อคเจ้าตัวเล็กจอมเกเรเอาไว้




"นี่เธอกล้ากัดพี่เหรอ! ไหนมาให้จุ๊บลงโทษซิ"




เมื่อเห็นว่าจินยองโดนเจ้าตัวเล็กงับเข้าให้ คนที่นั่งดูอยู่เงียบๆ อย่างมาร์คก็หัวเราะขึ้นมาในทันที ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วที่จินยองพยายามจะเล่นกับหมา แต่เขาก็ไม่เคยเห็นว่าจะมีสักครั้ง ที่อีกฝ่ายจะเข้ากับเจ้าพวกนี้ได้สักที ทั้งที่เป็นอย่างนั้นแต่เด็กนี่กลับไม่เคยละความพยายาม ยอมที่จะเสี่ยงกับการถูกเมินทุกครั้งไป




"ท่าทางโคโค่จะไม่ชอบนายนะ"




จินยองเบะปากกับคำพูดตอกย้ำของอีกฝ่าย แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไม ทั้งที่เขาพยายามจะผูกมิตรกับเจ้าพวกนี้แท้ๆ แต่เจ้าตัวเล็กก็ยังไม่ยอมเล่นกับเขาเหมือนคนอื่นๆ คิดแล้วก็ได้แต่น้อยใจอยู่อย่างนั้น




"ไปก็ได้.. อย่ามาง้อนะ"




มือขาวขยับนิ้วชี้ไปที่โคโค่ ที่บัดนี้หนีกลับไปนอนซุกอยู่บนตักของมาร์ค





"เฮ้! เดี๋ยวสิ!"




มาร์คคว้าแขนของคนที่กำลังจะลุกหนี ให้ขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะกดปิดการถ่ายคลิปที่สมาร์ทโฟน แล้วอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นไปนั่งบนตักของจินยอง ซึ่งนั่นทำให้อีกฝ่ายเกร็งตัวโดยอัตโนมัติด้วยความไม่ชิน




"นอนนิ่งๆ นะ นั่นแหละ.. พี่จินยองเขาใจดีนะรู้ไหม"




มือของมาร์คจับมือของจินยองให้วางลงบนหัวของเจ้าโคโค่ พลางสอนวิธีลูบหัวเจ้าตัวเล็กอย่างเบามือไปด้วย 




น่าแปลก.. ทั้งที่จินยองควรจะรู้สึกดีที่โคโค่ยอมนอนนิ่งๆ อยู่บนตัก แต่กลับกลายเป็นว่าหัวใจของเขากำลังสั่น..




..สั่นโดยที่ไม่รู้สาเหตุว่า ทั้งหมดเป็นเพราะรอยยิ้มอันอ่อนโยนของมาร์คที่มีต่อโคโค่ แล้วเผื่อแผ่มาถึงเขา หรือเป็นเพราะความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่ยังคงประกบมือของเขาเอาไว้กันแน่




"รู้สึกดีไหม? .... จินยอง"




"ฮ... ฮะ.... อ๋อ รู้สึกดี..."




พอเจอคำถามที่ไม่ได้ทันได้ตั้งตัว จินยองก็เอ่ยตอบตะกุกตะกัก ไม่รู้ว่าคนถามตั้งใจจะถามถึงความรู้สึกไหนกันแน่ 





แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้.. เขาไม่อยากเข้าใกล้โคโค่อีกแล้ว เพิ่งรู้ตอนนี้เองว่า เจ้าโคโค่เป็นสิ่งมีชีวิตที่อันตราย โดยเฉพาะเวลาที่เจ้านี่อยู่กับมาร์คต้วน





อันตรายทั้งเจ้าตัวเล็ก ทั้งเจ้าของเลย 




'ใจยังสั่นไม่หยุดเลย'





://////;




-----


วูบ.. เบาเบา 

ฝาก #มนทินน่า คับ 

1 Jun 2015
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

65 ความคิดเห็น

  1. #58 pa_ern (@pa_ern) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 20:35
    อยากให้ไรท์วูบบ่อยๆ จัง 555555
    โคโค่หรือพี่มาร์คกันแน่ที่อันตราย
    #58
    0