From you in another land ; | #hyunseungmin

ตอนที่ 1 : / first place /

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    2 พ.ค. 62

/ first place /



‘ Happy birth day to you ‘

‘สุขสันต์วันเกิดนะ’

  / — 220918

“มีความสุขมากๆนะลูก”
“ครับแม่”

ภายในบ้านหลังเล็กๆหลังนึง เด็กผู้ชายวัย18ปี กับแม่ของเขา
กำลังฉลองวันเกิดให้กับ คิมซึงมิน ปีนี้เขาจะอายุ18ปีบริบูรณ์
การฉลองวันเกิดเล็กๆในบ้านที่มีผู้อาศัยแค่เพียง2คน

/ เหมือนจะเหงา แต่ก็ยังมีแม่อยู่ข้างๆ

“แม่ขอโทษจริงๆนะ แต่แม่ไม่มีเวลาจะไปซื้อเค้กวันเกิดให้ลูกเลย”
“ไม่จำเป็นสักหน่อย ของแบบนั้นน่ะ แค่มีแม่ผมก็มีความสุขแล้วครับ”
“ดึกแล้วนะ จะไปนอนเลยไหม?”
“ผมยังไม่ง่วง”

เด็กชายเดินไปนั่งบนโซฟากับผู้เป็นแม่ก่อนจะเสสายตามองไปยัง
กรอบรูปเล็กๆที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะวางของ 

/ รูปของพี่ชายที่จากไปอย่างทรมาณนั่นแหละ

“พี่วอนพิลมีอะไรจะให้ลูกด้วยนะ”
“พี่วอนพิล?”
“ก่อนเขาตาย เขามีของขวัญให้ลูกด้วย”
“ทำไมเพิ่งให้ผมตอนนี้...”
“เขาบอกกับแม่ว่าให้ลูกตอนที่ลูกอายุ18บริบูรณ์น่ะ”
“งั้นเหรอครับ...”
“ของอยู่ที่ห้องพี่เขานั่นแหละ จะไปเอาเลยก็ได้ แม่ไป
นอนก่อนนะ”
“ฝันดีครับแม่”

คิมซึงมินลุกจากโซฟาแล้วเดินไปยังห้องริมขวาสุด
มันเป็นห้องนอนของพี่ชายเขาที่ไม่ได้เปิดมานานนับ10
ปี

“แค่กๆ!...ฝุ่นเยอะเป็นบ้าเลย...”

ด้วยความที่ไม่ได้เปิดมานาน ไร้การทำความสะอาดใดๆ
ห้องเก่าๆที่มีเฟอร์นิเจอร์มากมายตั้งเรียงรายอยู่ในสภาพ
ที่เก่าและชำรุดไปตามกาลเวลา

คิมซึงมินเดินไปนั่งบนเตียงของผู้เป็นพี่ชายก่อนจะจ้องมอง
ไปยังกล่องสีแดงเล็กๆกล่องนึงที่ตั้งอยู่บนหัวเตียง

“มีกระดาษติดบนกล่องด้วยแฮะ...”

‘สุขสันต์วันเกิดนะ น้องชาย’

“....”

“ชอบมาทำให้คิดถึงอยู่เรื่อยเลย...”

ซึงมินบ่นกับตัวเองก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกล่องนั้นมา
เด็กชายใช้มือปัดฝุ่นบนตัวกล่องก่อนจะค่อยๆเปิดฝา
กล่องขึ้นมาช้าๆ

ภายในกล่องพบกับกระดาษแผ่นนึงที่ถูกพับเอาไว้จน
เป็นรอยยับ

‘ถึง คิมซึงมิน ฉัน คิมวอนพิล พี่ชายของนายนั่นแหละ
ถ้านายได้อ่านกระดาษแผ่นนี้แสดงว่านายอายุ18แล้ว
สินะ ฉันเดาว่านายน่าจะเข้าสมัครเป็นทหารรึเปล่า?
ถ้าฉันเดาผิดก็คงแย่เลย ถ้าหากว่านายได้ถูกรับเลือก
เป็นทหารแล้ว ฉันขอให้นายปฏิบัติภารกิจอย่างโชคดี
นายน่ะฉลาด คงไม่ตายง่ายๆหรอกใช่มั้ย?’

“มีแค่นี้เหรอ?”

ซึงมินอ่านกระดาษแผ่นนั้นด้วยความแปลกใจก่อนจะ
พลิกไปด้านหลังของกระดาษ

‘แวมไพร์น่ะไม่ได้โหดร้ายเสมอไปหรอกนะ เขาก็มีเหตุผล
ของเขา แต่มันก็เป็นอีกนึงสาเหตุที่ทำให้พี่ตายนั่นแหละ’

“แวมไพร์ที่ไม่โหดร้ายมันมีด้วยรึไง ในเมื่อมันก็เป็นอีกนึงสา
เหตุที่ทำให้พี่ตายน่ะ...”

ซึงมินวางกระดาษลงบนเตียง แม้เขาจะไม่รู้สาเหตุว่าพี่ของเขา
ตายยังไง รู้เพียงแต่ว่าสาเหตุการตายก็เพราะแวมไพร์

“ที่ผมไม่ได้เจอหน้าพี่ก็เพราะพวกมันไม่ใช่รึไง...”

คิมซึงมินลุกออกจากห้องแล้วเดินกลับไปอย่างห้องของตน

/ นึกว่าของขวัญจะเซอร์ไพรส์กว่านี้ซะอีก เพราะเป็นพี่หรอก
นะถึงไม่โกรธน่ะ

“ฝันดีครับ พี่วอนพิล”

แล้วเด็กหนุ่มก็เข้าสู่ห้วงนินทรา



/ 7:00 AM /

“ซึงมิน!!”

เด็กหนุ่มร่างเล็กคนนึงตะโกนทักทายคิมซึงมินอย่างเป็นมิตร

“เสียงดังเกินไปแล้วนะ จีซอง”

เด็กผู้ชายผมสีทองอีกคนว่ากล่าวตักเตือนเพื่อนของตน

“เอาน่า อย่าบ่นมากได้ไหม ฟิลิกซ์”
“พวกนายไม่ไปเข้าแถวกันเหรอ?”
“เขายังไม่เรียกรวมน่ะ”

ฟิลิกซ์กล่าว จีซองและฟิลิกซ์ เป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของซึงมิน 
จีซองเป็นคนที่ทะเล้น แต่ฟิลิกซ์จะเป็นคนที่ค่อน
ข้างมีระเบียบและสุขุม

ในวันนี้ เหล่าเด็กๆที่มีอายุไม่ต่ำกว่า15 และ ไม่เกิน22ปี
ต่างมารวมตัวกันที่ลานน้ำพุของตัวเมือง 

เนื่องจากวันนี้เป็นวันประกาศการรับเลือกทหารของเมือง
การได้รับเลือกเป็นทหารถือเป็นหน้าที่ที่มีเกียรติสูงสุด และ
โดยเฉพาะ ทหารเอก จะถูกรับเลือกเพียง 20 คนจากผู้สมัคร
800 กว่าคน ทหารเอกจะได้ทำงานภายในวังและยังเป็นตำแหน่ง
ที่ใครๆก็ต้องการจะเป็น

“ผู้สมัคร ขอให้มารวมตัวกันที่ลานหน้าน้ำพุ ภายในเวลา 7:50 น.
พวกเราจะทำการกักเขตและบริเวณพื้นที่ที่เกี่ยวข้องกับการ
ประกาศผลนี้ เพื่อไม่ให้ผู้คนภายนอกได้เข้ามาครับ”

“เขาเรียกรวมแล้ว ไปกันเถอะ”
“อือ ไปกันๆ!”
“5เดือนที่ผ่านมา มันจะมีความหมายรึเปล่านะ...”

ผู้ที่สมัครทหารนั้นจะต้องได้รับการฝึกเป็นเวลา 5 เดือน
เพื่อทดสอบศักยาภาพทั้งทางร่างกาย สมอง และ จิตใจ

“แน่นอนว่ามันต้องมีความหมาย ฉันเชื่อ”

ฟิลิกซ์พูด แล้วยิ้มให้กับเพื่อนของตน ท่ามกลางเวลา 5
เดือน มันเป็นระยะเวลาที่ค่อนข้างหนักหนาสาหัสสำหรับ
พวกเขา แต่จาก 800 คน มีเพียง 200 คนเท่านั้นที่ได้รับ
เลือกเป็นทหาร เพราะจำนวนคนที่ต้องถูกตัดออกไปเยอะ
เป็นเท่าตัว จึงทำให้ซึงมินค่อนข้างกังวลกับผลที่จะออกมา

/ 8:00 AM /

“....”
“ทำไมล่ะ”
“ใจเย็นๆก่อนสิ”

ฟิลิกซ์พูดเตือนสติเพื่อนๆของตนที่กำลังท้อแท้กับสถานการณ์
ตอนนี้อย่างเป็นที่สุด จากการประกาศคัดเลือกรายชื่อทหาร
ทั้ง200คน ชื่อของพวกเขา ยังไม่ถูกประกาศออกมาเลย...

“ทีนี้ก็เหลือประกาศทหารเอก”
“พวกเราน่ะไม่ไหวหรอก”
“อย่าคิดแบบนั้นสิ จีซอง”

ฟิลิกซ์ยังคงเป็นคนที่พูดเตือนสติ ซึงมินได้แต่มองเพื่อนๆของ
ตนเอง ถ้าเราไม่ติด แม่จะรู้สึกยังไงนะ...

/ ต้องติดสิ พยายามมาขนาดนี้แล้ว

/ 8:15 AM /

“3รายชื่อสุดท้าย...”

ซึงมินได้แต่รอความหวัง แต่มันจะเป็นไปได้เหรอที่รายชื่อของ
ทหารเอก3อันดับแรกจะเป็นพวกเขา บ้าน่า เป็นไปไม่ได้หรอก

/ ช่วยเป็นไปได้ที ขอร้องล่ะ

“ฮัน จีซอง”

“หือ?”
“ไม่ต้องหือเลย นายติดแล้ว!”
“ชู่! เบาๆหน่อยฟิลิกซ์”
“บ้าน่า เขาต้องโกหกแน่ๆ”
“จีซอง ฟังฉันนะ นาย-ติด-แล้ว ได้ยินมั้ย นายติดแล้ว!”

“ลี ฟิลิกซ์”

“หือ?”
“เนี่ยนายก็หือเหมือนกันนั่นแหละ!”
“เอาจริงป่ะ จริงดิ”
“จริงแหละ ไม่ใช่ฝันหรอก”
“ซึงมิ๊นนนนนนนนนนน”
“พอแล้วๆ อย่ามากอดฉัน”

“คิม ซึงมิน”

“ซึงมินอาาาาาาาา นายติดแล้วววววว!”
“ซึงมิ๊นนนนนนน ฮือออออ”
“พอได้แล้วทั้ง2คน อายคนอื่นหน่อย”
“อย่าดุสิ...”
“ไม่ดีใจรึไง ซึงมิน”
“ก็ดีใจ”
“ดีใจแบบหน้านิ่งมากอ่ะ”
“ไม่จำเป็นต้องทำหน้าให้มันแบบยิ่งใหญ่นี่นา”

ซึงมินยิ้มออกมา ก่อนจะหันไปกอดเพื่อนทั้ง2คน ทำเอา
ฟิลิกซ์กับจีซองงงกันยกใหญ่

“อะไรเนี่ย ซึงมิน?”
“5เดือน....มีความหมายแล้วนะ”





/ 13:40 PM /

“งั้นฉันกลับก่อนนะ”
“อือ ไปดีมาดีล่ะ!”

หลังจากรายงานตัวและรับฟังกฏระเบียบต่างๆเสร็จ 
ซึงมินก็เดินออกไปด้วยตัวคนเดียว 

“แวะที่นั่นสักหน่อยแล้วกัน”

เขาไม่ได้กลับบ้าน แต่เดินไปที่โบสถ์ท้ายหมู่บ้าน ซึงมินไป
ที่นั่นประจำ มันเป็นโบสถ์ที่สงบและร่มรื่น เพราะไม่ค่อยมีใคร
เข้าไปเท่าไหร่

เมื่อขาเรียวก้าวเข้าไปภายในโบสถ์ ก็พบกับเด็กผู้ชายคนนึงที่
สวมเสื้อฮู้ด น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน เขาคนนั้นนั่งจ้องมอง
ไปที่ผนังของโบสถ์ที่มีลวดลายการต่อสู้ระหว่างมนุษย์กับแวมไพร์
และการมีพระเจ้าเป็นกึ่งกลาง

“นายอายุเท่าไหร่”

เขาคนนั้นทักขึ้น คิมซึงมินไม่ได้รู้สึกกลัวแต่อย่างใด เพียงยืนอยู่
ข้างหลังเขาแล้วมองลงไปที่คนคนนั้น

“18 นายล่ะ”
“เหมือนกัน”

...

ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ชายคนนั้นจะทักขึ้นมาใหม่

“สมัครทหารเหรอ?”
“อืม”
“ได้เป็นรึเปล่า?”
“ได้ นายล่ะ ไม่ได้สมัครเหรอ?”
“ไม่ล่ะ”
“ทำไมล่ะ?”
“อย่างฉันน่ะ สมัครไปก็ไม่ได้อะไร อีกอย่างคนแบบฉันก็สมัคร
ไม่ได้หรอก”

/ อา...เป็นคนที่คิดในแง่ลบจังเลยนะ

“ที่นี่ไม่เคยมีแวมไพร์มาโจมตีเลยเหรอ?”
“ไม่หรอก แวมไพร์เข้าโบสถ์ได้ด้วยรึไง”
“เข้าได้สิ พวกชั้นสูงน่ะ เข้าได้”
“รู้เยอะจังนะ ไปรู้มาจากไหน?”
“แล้วนายจะรู้ไปเพื่ออะไร?”
“นั่นสิ”

/ เหมือนจงใจหาเรื่องเลยนะ

“นายเคยคิดรึเปล่า ว่าทำไม มนุษย์กับแวมไพร์ถึงเกลียดชัง
กันน่ะ”
“ไม่หรอก”
“งั้นเหรอ...นายชื่ออะไร”
“นายบอกชื่อของนายมาก่อน”
“จำไว้ว่า ฮวัง ละกัน นายล่ะชื่ออะไร”
“ไม่บอกหรอก”

ซึงมินพูดติดตลก ก็นะ เขาไม่ได้อยากบอกชื่อให้กับคนแปลกหน้าหรอกนะ ไว้ใจได้รึเปล่าก็ยังไม่รู้

/ นั่นแหละ ที่ที่พบกันครั้งแรก

คุยได้ไม่นาน คุณฮวังคนนั้นก็เดินออกจากโบสถ์ไป

/ อยากรู้จัก...จังเลยนะ


Chapter one End

เครื่องหมาย / = ความคิดจากก้นบึ้งหัวใจของคิมซึงมิน
เนื้อเรื่องที่เราแต่งเกิดจากความมโนของเราล้วนเลยนะคะ
ฝากติดตามผลงานด้วยนะคะ

thx for reading & enjoy my fic :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #11 Jane__v (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 02:03

    เพลินมากกกเหมือนเราเป็นบุกคนที่3ที่ยืนดูเหตุการณ์ของน้องมากกว่าการอ่านเฉยๆสนุกมากเลยสู้ๆนะคะ
    #11
    0
  2. #2 SNJ names (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 11:01
    เพลินมากกกก ชอบนะคะน่าสนใจมากเลย
    #2
    0