รักของเราเป็นเพียงคู่นอน ★Love is one night stand★ Yaoi [Mpreg]

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 15 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,017
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    1 มิ.ย. 61

ตอนที่ 15

“กล้วยๆ ถึงแล้ว”

ผมลืมตาขึ้นมองคนสะกิด มองไปรอบๆก็ไม่เห็นคนบนรถแล้ว

“เราโทรให้พี่จิมมารับแล้ว เดี๋ยวเราไปส่ง”

ผมลงรถตามดรีมมา รู้สึกดีขึ้นมาหน่อยแต่ก็ยังมึนๆ

“เดี๋ยวกับพร้อมผม”

พอลงรถมาผมก็เจอคุณธรรศยืนอยู่

“เอ่อ…เดี๋ยวผมไปส่งก็ได้ครับ”

คุณธรรศดึงผมไปขึ้นรถคันหรูโดยปล่อยดรีมให้ยืนค้างอยู่ท่าเดิม ผมมองดรีมที่ยกมือขึ้นมาเป็นสัญลักษณ์ว่าเดี๋ยวโทรหาผมพยักหน้าตอบรับ

ผมหลับต่อทันทีเข้ามานั่งในรถเรียบร้อยแล้ว ไม่ได้สนใจคุณธรรศที่เข้ามานั่งในรถแล้ว ผมรู้แค่ว่ารถเคลื่อนตัวออกไปเรื่อยๆก่อนจะหยุดลงประตูข้างรถจะเปิดออก ทำเอาผมที่พิงอยู่แทบหัวทิ่มแต่ก็มีมือหนามารองรับ ตัวผมลอยหวือเข้าสู่อ้อมแขนแกร่ง ผมรู้ตัวแต่ความง่วงก็มีมากพอจนผมไม่อยากขยับตัวเลย ผมถูกวางบนเตียงนอนนุ่มพร้อมๆกับการเข้าสู่การหลับ




[ Thrust part ]

ผมมองคนที่นอนหลับไปอย่างง่ายดาย ผมเคยดูแลคนป่วยครั้งสุดท้ายก็ก่อนที่พ่อจะเสีย นี่เป็นเพียงครั้งที่สองกับการดูแลคนป่วยที่ไม่มีแม่หรือพยาบาลคอยช่วยอยู่ข้างๆ แล้วจะรอดมั้ย?

ยิ่งทริปที่ผ่านมาสร้างความหงุดหงิดให้ผมมากๆ เมื่อแผนการที่วางไว้ต้องถูกวางใหม่เพราะน้องสาวของเพื่อนที่ตอแยไม่เลิก แถมเจ้าลูกน้องตัวดีก็ยังชอบมายุ่งกับ ‘คนของผม’ ให้ออกอาการแปลกๆอีก แต่อย่างน้อยทุกอย่างก็ไม่ได้แย่เสมอไป

การแกล้งเมาแบบที่ไม่เคยเป็นเพราะปกติพอผมเมาแล้วจะนิ่งๆ ก็ตลกตัวเองดี แต่ด้วยความกรึ่มๆทำให้มีอะไรกันไปจนกล้วยถึงขั้นสลบไม่สบายหนัก ตกใจตัวเองในตอนแรกแต่ตอนนี้ต้องมาหนักใจเพราะไม่รู้จะดูแลคนป่วยยังไง คงจะมีแค่ทางเดียว แถมดูเหมือนเจ้าตัวจะโกรธผมเรืองของอรด้วย

(“มีอะไรรึเปล่าลูก”)

น้ำเสียงนุ่มอบอุ่บดังมาตามสาย

“ธรรศมีเรื่องรบกวนแม่หน่อยครับ แม่ว่างมั้ย”

ที่นี่เวลาเป็นช่วงเย็นที่นู่นก็คงจะเพิ่งบ่ายและงานที่นู่นมักจะยุ่งตลอดเวลาทำให้นานๆทีผมจะได้ติดต่อกับแม่

(“พอคุยได้ลูก มีอะไรรึเปล่า”)

“พอดีกล้วยไม่สบายครับแม่ ผม…ต้องทำยังไงบ้าง”

(“ตายแล้ว! ไม่สบายหนักมากมั้ยลูก พาน้องไปโรงพยาบาลดีกว่ามั้ย”)

เสียงปลายสายดูตกใจปนกังวล

“ไม่หนักขนาดนั้นครับ แต่ธรรศไม่รู้ว่าต้องทำยังไง”

(“งั้นธรรศทำตามที่แม่บอกนะลูก อย่างแรก…”)

ผมฟังแม่พูดแล้วจำให้ขึ้นสมอง พูดคุยกับท่านอีกนิดหน่อยแล้ววางสายไป ผมเดินไปทั่วห้องหาอุปกรณ์ตามที่แม่บอกมาวางเรียงแล้วเริ่มจัดการ

อ่า…วัดไข้ก่อนสินะ

10 นาทีผ่านไป…

แล้วผ้าต้องบิดหมาดแค่ไหนนะ

20 นาที่ผ่านไป…

แล้วยานี่กินแผงไหนเนี่ย!

30 นาทีผ่านไป…

โว้ยยยยยยยยย!!!!

“ไอ้หมอ! เข้ามาหากูที่ XXX ที ด่วนๆ”

.

.

.

“นี่ถ้ากูไม่ใช่เพื่อนมึงนะ สภาพอย่างกับมึงเพิ่งวิ่งผ่านสงครามมาเลย แล้วนั่น นั่นๆ”

“มึงอย่าพูดมาก รีบดูสิ”

ผมไล่เพื่อนที่มาถึงก็เอาแต่บ่นๆใส่ไปดูแลกล้วย ส่วนตัวเองก็มาเก็บของกระจัดกระจายไว้ รื้อเองเก็บเอง

“ไข้สูงพอตัว แต่กูฉีดยาให้แล้ว อะ”

ผมรับซองยามาจากมัน

“ยาแก้ไขและก็แก้อักเสบ มียาอีกตัวเดี๋ยวมึงเอาชื่อยาไปให้ลูกน้องมึงซื้อมาละกัน แล้วก็งดมีเพศสัมพันธ์ไปสักสองอาทิตย์นะ”

“ทำไม”

ผมเงยหน้ามองมันทันที นั่งสิ่งสำคัญนะ!

“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น ก็ตรงนั้นของคุณกล้วยอักเสบ มึงก็ต้องงดไปสักพักให้มันหายดีก่อนไม่งั้นจะติดเชื้อเป็นหนักกว่านี้”

เดี๋ยวนะ?

“มึงดูตรงนั้นหรอ!”

“เอ้า! กูก็ต้องดูหมดสิ! ไม่งั้นจะรักษายังไง!”

มันขึ้นเสียงใส่ผม

“…”

ไม่รู้จะว่ามันยังไง แต่ก็ยังหงุดหงิด ตรงนั้นเป็นของผมไม่อยากให้ใครเห็นทั้งนั้นแหละ!

“กูกลับละ”

มันเดินออกจจากห้องไป ผมเดินเข้าไปดูกล้วยก็เห็นนอนขดตัวเป็นกุ้ง เนื้อตัวขึ้นสีแดงอ่อนๆเพราะผิวที่ขาวใสมากๆ  เฮ้อออออ จะทำได้มั้ยเนี่ย เรื่องนั้นพอเห็นกล้วยทีไรก็มักจะหยุดไม่ค่อยอยู่ซะด้วย คงต้องห่างสักพักแล้ว

[ End Thrust part ]



@วันจันทร์


“มาไหวหรอกล้วย ทำไมไม่พัก”

พี่แจงที่เพิ่งเข้าบริษัทมาแล้วเห็นผมนั่งอยู่ที่โต๊ะก็รีบเดินเข้ามาหาแล้วว่าเสียงดุ

“ไหวพี่แจง งานแค่นั่งพิมพ์นั่งดูเอกสารเอง”

ผมส่งยิ้มไปเป็นประกันให้พี่แจง

“เดี๋ยวก็เวียนหัว ดื้อจริงๆ ไม่ไหวก็กลับเลยนะอย่าฝืน”

พี่แจงพูดเรื่องงานอีกนิดหน่อยก็เดินกลับโต๊ะไป คนในแผนกเดินมาไถ่ถามผมเรื่อยๆเรื่องที่ไม่สบายแต่ผมก็รู้ว่าเรื่องที่ทุกคนต่างเดินเข้ามาคือเรื่องผมกับคุณธรรศ เพราะคุณธรรศต่อให้เป็นกันเองกับพนักงานแค่ไหนก็ไม่ขนาดนี้ ดีที่มีพี่แจงที่ย้ายมานั่งทำงานที่โต๊ะผมทำให้กันคนไปได้บ้าง

“ไปกินข้าวกันกล้วย ไปพร้อมพี่นี่แหละ ดรีมด้วยนะ”

พี่แจงที่พอถึงเวลาเที่ยงก็เก็บของแล้วชวนพากันไปกินข้าวที่ร้านอาหารใกล้ๆบริษัท

“พี่แจง แล้วน้องนิลจะกลับมาตอนไหนอ่ะ นี่หนูจะทนไม่ไหวแล้ว”

พี่พนักงานอีกฝ่ายที่มากินข้าวด้วยเริ่มบทสนทนาขึ้นหลังจากที่ทุกคนวางมือจากการกินข้าวแล้ว

“เห็นบอกว่า อาทิตย์หน้านะ แต่คุณอรนีนี่เธอทำอะไรล่ะ”

พี่แจงทำหน้าหน่ายตามประสาคนที่สู้รบกับคุณอรมาตลอด

“โหยยยย จะอะไรซะอีกล่ะพี่ ก็ไม่ยอมให้ใครส่งงานคุณธรรศน่ะสิพี่ นางแสกนทั้งหญิงและชายเลยด้วยนะ มีความอัพเลเวล…”

อีกมากมายของคำกล่าว ผมกับดรีมเลยได้แต่นั่งเงียบๆรอเวลาเข้างาน ผมพิงหัวกับไหล่ดรีมเพราะรู้สึกมึนหัวนิดๆ ภาพคุณธรรศกับคุณอรยังคงวนเวียนอยู่ และยิ่งคำบอกเล่าของคนที่นั่งร่วมโต๊ะก็ทำให้ผมรู้สึกแย่

“กลับมั้ยกล้วย ตัวร้อนอ่ะ”

ดรีมคลำไปตามหน้าผม ผมส่ายหัวให้ดรีมแล้วลุกขึ้นเมื่อถึงเวลาเข้างาน ผมแทบล้มตอนยืนขึ้นแต่ก็ยังทรงตัวไว้ อาการเหมือนเมื่อเช้าแต่ผมก็ยังตัดสินใจมาทำงานเพราะไม่อยากให้งานค้าง

ผมกลับมาทำงานด้วยอาการมึนนิดๆ อาการปวดหัวตุบๆกลับมาอีกครั้ง  พี่แจงกลับไปทำงานที่โต๊ะแล้วแต่ก็ยังมีเดินมาคุยงานที่โต๊ะบ้าง งานวันนี้ส่วนใหญ่เป็นงานพิมพ์ทำให้ผมตาลายไปหมด แต่ก็ยังฝืน

ครืด ครืด ครืด

[“กลับเดี๋ยวนี้”] from คนสำคัญ

เสียงสั่นของโทรศัพท์ทำให้ผมได้พักจากงานพิมพ์ตรงหน้ามาที่โทรศัพท์แทน แล้วพอเห็นข้อความที่เด้งเข้ามาก็ทำให้ผมนึกขึ้นได้ เมื่อเช้าตื่นมาผมไม่เจอใครเลย เห็นแต่ข้อความแปะที่ตู้เสื้อผ้าว่าวันนี้ให้ผมหยุดงาน

[“รอที่ลานจอดรถ รีบๆลงมา”] from คนสำคัญ

ข้อความต่อมาทำเอาผมรีบเก็บของแล้วไปขอลากลับก่อนกับพี่แจง ดรีมทำท่าพิมพ์โทรศัพท์ส่งให้ผมก่อนออกมา ผมพยักหน้าแล้วรีบตรงไปที่ลานจอดรถของบริษัททันที พอมาถึงก็เห็นรถคันหรูจอดรออยู่

“ทำไมไม่หยุด”

 ไม่ทันได้ปิดประตูรถ ก็ได้ยินคำถามมาจากริมฝีปากบาง

“…”

ผมเงียบไม่รู้สึกอยากพูดตอบอะไร ในหัวยังนึกถึงเรื่องคุณธรรศกับคุณอรเรื่อยๆ ผมพิงหัวไปกับกระจกรถแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง คุณธรรศที่พอไม่ได้คำตอบก็เร่งกระชากตัวรถให้ออกเคลื่อน หัวผมโขลกกับกระจกรถให้เจ็บนิดๆ ผมยังคงมองไปนอกหน้าต่าง จนรถหยุดลงผมออกจากรถแล้วเดินเข้าไปข้างในคอนโดโดยไม่รออีกคน ผมรู้สึกแค่อยากกินยาแล้วทิ้งตัวนอน

“กล้วย”

แขนผมถูกดึงไว้ก่อนที่จะเข้าไปในห้องนอน ผมหยุดเดินแล้วยืนอยู่นิ่งๆ

“เป็นอะไร”

“…”

ผมยังนิ่งไม่ตอบอะไร จนคุณธรรศน่าจะหมดความอดทนแล้ว จึงจับตัวผมให้หันกลับไปหาตัวเอง

“ทำไมไม่พูด เป็นอะไร”

“…”

ผมยังคงเงียบเม้มปากแน่น ในหัวประมวลความคิด รู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่เป็นแบบนี้ ทั้งปวดหัวตุบๆและยังอารมณ์ที่ดูจะงี่เง่าแบบไม่มีเหตุผล

“กล้วย!”

ผมตกใจกับการเรียกชื่อเสียงดังขนาดนี้ แต่ก่อนจะได้โต้อบอะไรผมก็รู้สึกจี๊ดในหัวก่อนความมืดจะครอบงำ

.

.

.

“กล้วย…”

“กล้วยลูก…”

.

.

.


“พ่อ…แม่”

.

.

.

“แม่อยู่นี่ลูก”

“ค่อยๆเดินนะลูก…”

“มาหาพ่อมา ก้าวๆจ้ำๆ”

.

.

.

“พ่อ…”


“แม่…”

.

.

.

“เก่งมากลูก”

“คนเก่งของแม่”

“ลูกลองกินนี่นะ อร่อยมากๆ”

“พ่อกับแม่รักลูกมากๆนะ”

.

.

.


“กล้วยคิดถึง…”

.

.

.

“เป็นเด็กดีของพ่อกับแม่แบบนี้นะลูก”

“พ่อเตือนลูกแล้วนะ ลูกวิ่งเองแล้วล้มเองเพราะงั้นลูกต้องลุกเองนะครับ”

“แม่ขอให้ลูกมีความสุขมากๆ”

“โชดีนะลูก…”

.

.

.

“ไม่…”

“อย่าทิ้งกล้วย…”

“กล้วยหนาว…”

“มันหนาว…หนาว”




[ Thrust part ]


ผมละสายตาจากโน๊ตบุ๊คไปมองคนที่กำลังพรึมพรำอะไรเบาๆอยู่ที่เตียง

“หนาว…”

ริมฝีปากอิ่มพูดแต่คำเดิมจนผมหันไปเบาแอร์ เอาผ้าห่มมาห่มให้เพิ่ม แล้วไปเอาผ้ามาชุบน้ำเช็ดตัว วัดอุณหภูมิ ในหัวพยายามนึกคำพูดของแม่ไปด้วย กว่าจะเสร็จก็เล่นเอาเหงื่อโชก แต่คนบนเตียงก็ยังเอาแต่พูดคำเดิมจนผมตัดสินใจทิ้งตัวลงนอนข้างๆแล้วโอบกอดร่างเล็กๆเข้ามาแนบอก ความร้อนที่แผ่ออกมาจนผมรู้สึกได้ ทำเอายิ่งร้อนใจ

หมับ!

“อย่า…อย่าทิ้งก..กล้วย”

ผมที่จะลุกไปเอาผ้ามาเช็ดตัวคนป่วยก็ต้องหยุดเมื่อได้ยินคำพูดที่ริมฝีปากอิ่มยังเปล่งออกมาเรื่อยๆ

“อยู่กับ…กล้วย”

“…ย..อย่า..ทิ้งกล้วย…นะ”

น้ำตาเม็ดใสไหลจากหางตาคู่สวย มันไหลออกมาเรื่อยๆราวกับกำลังฝันร้าย ผมเอามือเช็ดที่หางตาเบาๆ

“หนาว…หนาว”

ผมดึงร่างเล็กๆเข้ามาให้แนบชิดมากขึ้น ทำไมนะ? ทำไมผมถึงรู้สึกแย่ขนาดนี้? ตอนที่กล้วยไม่ยอมพูดด้วยก็ยังรู้สึกร้อนใจจนทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้ก็อยากให้ร่างเล็กๆนี้หายไวๆ…ทำไมนะ?

จุ๊บ…จุ๊บ…

กดจูบเบาที่หน้าผากเนียน ไล่ลงมาที่เปลือกตาบาง

จุ๊บ…จุ๊บ…จุ๊บ

ไล่ลงมาอีกที่จมูกเล็กที่ขึ้นสีแดงนิดๆที่ปลายจมูกมน จบที่ริมฝีปากอิ่มที่ขึ้นสีแดงจัด…หายไวๆนะ…มาหาคำตอบให้ฉันด้วย


[End Thrust part ]

      

----------------------------> TBC.

ครบแล้วววววว ยาวนานเหลือเกินนนน  ขออภัยในความผิดพลาดค่าาาา เปิดเรียนแล้ววุ่นมากๆ ช่วงหลังๆมีเศร้านิดๆสงสารกล้วยคงว้าเหว่มาก แต่ตอนนี้มีคนกอดแล้วนี่เนอะ >< อยากให้กล้วยตื่นมากกกกกก อบอุ่นจัดดด

สอบถามสักนิด??? : มีใครอยากให้เราลงแบบระบุวันแบบแน่นอนมั้ย แต่แบบนั้นเราจะลงได้ครั้งนึงต่ออาทิตย์นร้าาา ที่ลงในปัจจุบันเอาความพร้อมของเนื้อหาเป็นหลักก่อน แต่ถ้าใครอยากให้ลงอีกแบบลองเม้นระบุวันให้เราหน่อยนะคะ

อย่าลืมกดให้กำลังใจและเม้นให้กำลังใจเราด้วยนร้าาาา

ปล.ยังไม่ได้เช็คคำผิดนะคะ ใครเจอตรงไหนสะกิดหน่อยค่าาา เบลอไปหมดแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

96 ความคิดเห็น

  1. #22 PP1aGT7 (@PP1aGT7) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 22:34
    มีความหวงเด้ออออ ยังไงก็ได้น้า ขอแค่ไรท์ไม่ทิ้งก็พอ5555
    #22
    1
    • #22-1 Heart-wall (@thitirut2544) (จากตอนที่ 16)
      1 มิถุนายน 2561 / 20:26
      ไม่ทิ้งค่าาาาาาาาา
      #22-1