รักของเราเป็นเพียงคู่นอน ★Love is one night stand★ Yaoi [Mpreg]

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 14 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,748
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    21 พ.ค. 61

ตอนที่ 14

“นั่งๆเลยกล้วย”

ผมนั่งลงที่ว่างข้างๆพี่แจง ซึ่งมันเป็นมุมที่ผมหันหน้าเข้าหาโต๊ะคุณธรรศที่นั่งหันหน้ามาทางผมพอดีข้างๆเป็นคุณอรกับคุณอิฐคนละฝั่ง ซึ่งตรงหน้าผมไม่มีคนนั่งยิ่งทำให้เห็นภาพบาดตาบาดใจมากไปอีก

“กล้วยไปนั่งอีกฝั่งมั้ย”

ดรีมที่กลับมาจากตักอาหารก็ถามผมที่นั่งกินอยู่เงียบๆ ผมหันไปยิ้มให้ดรีมแล้วส่ายหัวเบาๆ อยากจะบอกดรีมว่าเราเจอมาก่อนหน้านี้แล้วล่ะ

“งั้นอีกสักพักก็ไปเดินเล่นกันนะ”

ผมพยักหน้าให้ดรีมแล้วก้มลงกินต่อ ผมกินไปเรื่อยๆพูดคุยกับคนบนโต๊ะบ้าง ผมพยายามไม่มองไปทางโต๊ะนั้น แต่มันก็เป็นไปได้ยากมาก เพราะถึงไม่มองตรงๆก็จะต้องเฉียดไปมองบ้างอยู่ดี ภาพคุณอรคอยป้อนอาหารคุณธรรศและคุณธรรศก็ยังรับเข้าปากทำเอาใจผมหน่วงไปหมด 

“กล้วยครับ”

ผมเงยหน้าจากการพยายามแกะปูในจาน มองคนที่นั่งลงฝั่งตรงข้ามผมเป็นคุณอิฐ

“เมื่อคืนผมขอโทษนะ พอดียัยอรแอบตามมาเลยต้องย้ายที่นอนนิดหน่อย”

คุณอิฐส่งยิ้มบางๆมา ทำเอาเหล่าสาวๆบนโต๊ะพากันม้วนต้วนไปหมด

“ไม่เป็นไรครับคุณอิฐ”

ผมส่งยิ้มตอบกลับไป แต่แล้วโต๊ะผมก็ยิ่งครึกครื้นเมื่อคุณอิฐเดินกลับไปเอาจานที่โต๊ะแล้วมานั่งตรงข้ามผมพร้อมพาคนที่ผมพยามหลบสายตาและอีกหลายคนมานั่งร่วมโต๊ะกัน ยกเว้นคุณอรที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมโดยมีสีหน้าที่กำลังไม่พอใจอะไรบางอย่าง

จากที่ผมคิดจะไปเดินเล่นกับดรีมก็คงจะไม่ไหวแล้ว เพราะดรีมฟุบกับโต๊ะไปแล้ว เหลือไม่กี่คนเพียงบนโต๊ะเท่านั้น ผมบอกลาเหล่านักกินบนโต๊ะแล้วพาดรีมออกมา แต่พอเข้ามาในรีสอร์ทเดินจนจะถึงห้องดรีมก็ยืนตัวตรงแล้วหันมาฉีกยิ้มให้ผมจนผมแปลกใจ

“ดรีมแกล้งเมาหรอ”

 ผมเอ่ยถามดรีมที่ยังยืนยิ้มให้ผมอยู่

“ก็ใช่น่ะสิ ไม่งั้นนะดรีมคงโดนมากกว่านี้อ่ะ”

ผมอยากจะตีดรีมสักทีจริงๆ

“แล้วที่ฟุบหน้าแทบจุ่มจานข้าวนั่นแกล้งใช่มั้ย ดีนะที่เราดึงจานออกทัน”

ถ้าไม่ทันนะจะต้องเละและเป็นที่จดจำแน่ๆ

“ก็เรารู้ไงว่ากล้วยต้องเอาจานออกทัน”

ยังยิ้มอีก แต่ผมก็แปลกใจตั้งแต่แรกแล้ว เพราะจริงๆดรีมเป็นคนคอแข็งมากชนิดที่ยกเหล้าแรงๆกรอกปากเพียวติดกันสามสี่ขวดก็ไม่เห็นดรีมจะรู้สึกอะไรเลย ต่างกับผมที่แค่ไม่กี่แก้วก็ล้มแล้ว

“เราต้องขอบคุณพี่จิมคนเถื่อนติดดอยจริงๆที่กรอกเหล้าให้เราตั้งแต่เพิ่งสิบขวบ”

อันนี้เป็นเรื่องที่ผมรู้ตอนแรกก็ตกใจเหมือนกัน ที่รู้ว่าดรีมหัดกินแอลกอฮอลตั้งแต่เพิ่งสิบขวบ แล้วพี่จิมนี่กินหนักกว่าดรีมอีกกินตั้งแต่ยังไม่สิบขวบเลย

“ไม่เอาแบบนี้แล้วนะดรีม”

“วันหลังเราจะพิงกล้วยเอาละกัน”

ผมกับดรีมคุยกันไปตลอดทางจนมาถึงห้องพัก ก็แยกกันเข้าห้อง ภายในห้องเงียบมากเพราะคุณธรรศยังอยู่ที่งานข้างล่าง ผมอาบน้ำเตรียมจะเข้านอน แต่มีเสียงเคาะห้องดังขึ้นก่อน

ก็อกๆ

 ผมเดินไปส่องตาแมวก็เห็นว่าเป็นคุณอิฐ ผมเปิดประตูออกไปก็ต้องอึ้ง

“พอดีผมเมื่อย”

คุณอิฐส่งยิ้มมาให้ผมแล้วพยุงคุณธรรศที่นอนบนพื้นขึ้นมา ผมมองไปทั่วหน้าห้องแล้วมีคนประมานสามสี่คนนอนอยู่ที่พื้น นี่คุณอิฐพาขึ้นมาหมดเลยหรอ? ไหวได้ไง?

คุณอิฐพาคุณธรรศไปนอนที่เตียง แล้วขอกลับออกไปเลย ผมจัดท่านอนคุณธรรศให้ดีๆแล้วเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ คุณธรรศพรึมพรำในลำคอเบาๆจนจับความไม่ได้

ร่างกายคุณธรรศถึงจะเห็นมาแล้วแต่ก็ยังไม่เคยชินสักที ดูดีไปหมดเลย ใจผมเต้นแรงและก็รู้สึกร้อนหน้ามากๆ รีบเช็ดตัวแล้วพยายามเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณธรรศ ภาพคุณธรรศกับคุณอรวาบเข้ามาในหัวเรื่อยๆให้หน่วงในอก

พรึ่บ!

อยู่ๆคุณธรรศก็ลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าตัวเองออกแล้วโยนไปคนละทิศละทางเลย ผมยกมือปิดตาแทบไม่ทัน เมื่อชิ้นสุดท้ายนั้นถูกดึงออก

“กอดๆ กอดกานนน”

หมับ! เฮือก!

ผมสะดุ้งตกใจที่ถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดแกร่งทั้งๆที่ยังปิดตาตัวเองอยู่

“เอ่อ…คุณธรรศปล่อยครับ”

 ผมพยายามดันคุณธรรศออก แต่ก็ถูกผลักลงเตียงก่อน ใบหน้าคมซุกลงมาที่ลำคอผมแล้วสูดหายใจแรงๆ

“หอมมม ทำไมหอมมม”

“อื้อ ค…คุณธรรศ ครับ”

“กินกล้วย งั่มๆ”

!!!


Nc ไม่กี่บรรทัดข้ามก็ได้ค่าาา กลับมาตัดกันไว้ก่อนนน

.

.

.

“กล้วย”

เสียงทุ้มที่กระซิบข้างหูปลุกผมจากการนอน

“ลุกขึ้นมากินข้าวก่อน”

ผมค่อยๆลุกขึ้นมา รู้สึกปวดเนื้อปวดตัวไปหมด ผมมองหาโทรศัพท์เพื่อนจะดูเวลาแต่ก็หาไม่เจอ

“โทรศัพท์นายอยู่นี่ ฉันชาร์จไว้ให้”

ผมรับโทรศัพท์มาจากมือหนา นาฬิกาบนหน้าจอบอกเวลาแปดโมงแล้ว ใกล้ได้เวลากลับแล้ว

“กินข้าวสิ”

ผมเหลือบมองจานข้าวที่โต๊ะหัวเตียงแล้วหยิบจานมานั่งกินให้เรียบร้อย ผมไม่ได้พูดตอบอะไรคุณธรรศเลย ซึ่งนั่นน่าจะทำให้คุณธรรศดูหงุดหงิดเล็กๆจนเดินงุ่นง่านไปทั่วห้อง

ผมกินข้าวเสร็จก็จัดเสื้อผ้าแล้วเข้าไปอาบน้ำต่อจากคุณธรรศที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จออกมา ผมเวียนหัวนิดๆ ข้างขมับเหมือนเต้นตุบๆไม่หยุด รู้ว่าตัวเองต้องไม่สบายแน่ๆและคงจะหนักกว่าทุกครั้ง ทนฝืนอาบน้ำออกมาก็ไม่เจอใครเลยเอาของออกจากห้องมารอที่ล็อบบี้เลย มีคนรออยู่จำนวนหนึ่ง ผมเจอดรีมยืนคุยอยู่กับพี่รันเลยเข้าไปร่วมวงด้วย

“กล้วยไหวมั้ย”

ดรีมเอามือคลำไปทั่วหน้าผมแล้วเบ้หน้าเมื่อรู้ว่าผมตัวรุมๆ

“กินยารึยังกล้วย เราขอพี่แจงให้มั้ย”

ผมส่ายหัวดิก ดรีมเดินไปขอยาพี่แจงมาให้ผมที่มาทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟา ทำไมยิ่งปวดนะ เหมือนมีคนกำลังวิ่งไปมาในหัวเลย

ผมรับยาจากดรีมมากิน อยากจะทิ้งตัวนอนหลับไปแต่เวลาก็ใกล้เข้ามาทุกทีจนได้แต่นั่งฝืนตัวเอง พี่พลอยเอาเจลลดไข้ที่พกติดมาแปะที่หน้าผากผมให้ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำให้คนอื่นเป็นห่วงเลย

“หน้าแดงคอแดงไปหมดเลยกล้วย”

พี่รันที่นั่งข้างๆเอามือจิ้มๆไปที่หน้าที่คอผม

เพี๊ยะ!

ดรีมตีมือพี่รันที่ยังจิ้มตัวผมไม่เลิก สองคนหันไปเถียงกันไม่หยุด ผมได้แต่หลับตาลงปิดประสาทการได้ยินทุกสิ่ง มึนไปหมดเลย เกลียดเวลาตอนตัวเองไม่สบายสุดๆ กว่าจะได้ขึ้นรถก็เอาผมหวิดจะหลับไปหลายรอบ และคิดว่าจะได้หลับยาวแต่ต้องแวะกินข้าวกันก่อนอีก ผมนี่ทิ้งตัวฟุบกับโต๊ะทันทีที่เข้ามาในร้าน

“เราสั่งให้กล้วยเลยนะ”

ดรีมกระซิบเบาๆให้ผมฟังผมก็เอาหัวผงกเบาๆเท่าที่ทำได้

“กล้วยพิงเราดีกว่า เดี๋ยวยิ่งเวียนหัวนะ”

ดรีมจับผมพิงตัวดรีมไว้แต่เพราะขนาดตัวที่พอๆกันทำให้มันดูแปลกจนพี่รันจะย้ายมานั่งข้างๆผมแต่ก็มีคนเข้ามานั่งแทน เป็นคนคุ้นเคยที่มีกลิ่นน้ำหอมที่ผมจำได้ขึ้นใจ…คุณธรรศ

“พิงดีๆ”

มือหนาจับหัวผมผิงที่ไหล่แกร่ง ผมไม่กล้าเงยหน้ามองคนบนโต๊ะเลย ทุกคนคงจะมองแปลกๆ

“ให้กล้วยพิงผมก็ได้ครับ”

ดรีมจะจับผมให้กลับมาพิงตัวเอง แต่คุณธรรศก็เอามือดันหัวผมไว้กับไหล่ตัวเอง ดรีมเลยเงียบไปแต่ผมก็ไม่ไหวแล้วถ้าโยกไปมาอีคงจะได้อวสานอาหารกลางวันไปกับอ้วกผมแน่

รอไม่นานอาหารก็มา ผมพยายามกินข้าวที่ดรีมตักให้ให้หมด แต่ก็ไม่ไหวจนได้แต่นั่งหลับตานิ่งๆไม่เอนหัวไปให้ทางไหนรอให้คนอื่นๆกินให้อิ่มก่อน เรื่องคุณอรที่โดนคุณอิฐไล่กลับไปเมื่อเช้าดูจะเป็นบทสนทนาหลับบนโต๊ะอาหารในเวลานี้ทั้งๆที่ทั้งคุณอิฐและคุณธรรศก็ยังนั่งร่วมโต๊ะเดียวกันแถมบางครั้งคุณอิฐยังพูดเกี่ยวกับคุณอรเพิ่มเข้ามาอีก ยิ่งทำให้บนโต๊ะอาหารครึกครื้นมากขึ้น

“ผมก็รู้นิสัยน้องตัวเองดี ใครมีปัญหาอะไรมาแจ้งผมได้นะครับ”

คุณอิฐพูดพลางถอนหายใจออกมาพร้อมรอยยิ้มบางๆทำเอาผู้หญิงที่ร่วมโต๊ะอาหารพากันระทวยกับสีหน้าของคุณอิฐ

“ผมก็ไม่อยากจะว่าคุณอรเพราะผู้ชายควรให้เกียรติผู้หญิงแต่น้องคุณอิฐนี่…สุดยอดเลยครับ”

พนักงานคุณหนึ่งพูดขึ้นหน้าแหยพร้อมยกนิ้วโป้งขึ้นประกอบ คุณอิฐหัวเราะเบาๆแล้วโบกมือไปมา

“พิงฉันก็ได้”

ผมถูกดันหัวให้ซบลงที่ไหล่หนา แต่ก็ฝืนคอตัวเองไว้ เพราะมันจะดูไม่ดี แต่ก็ต้านแรงดันไม่ไหวเลยต้องซบลงไป บมสนทนาบนโต๊ะยังมีเรื่อยๆจนผมแทบจะหลับ พอขึ้นรถได้ที่นั่งผมก็ทิ้งตัวนั่งพิงเข้าสู่นิทราทันที…ไม่ไหวแล้วจริงๆ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เรามาแล้ววววววววววววครบแล้วค่าาาาาาา ครึ่ีงหลังน้อยไปมาก ขออภัยค่าาาา พรุ่งนี้เปิดเทอมแล้ววววว หลังจากนี้อาจจะมาช้านิสนึง ตอนนี้อาจจะแปลกๆ เพราะเราแต่งสดนร้าาาา ปกติจะแต่งค้างไว้บ้างกันความเบลอของตัวเอง เช็คคำผิดไปนิดหน่อยแต่อาจพลาด เจอคำผิดสะกิดเราเลยยย

อย่าลืมกดถูกใจและเม้นกันไว้ด้วยนร้าาา คอยอ่านและตอบทุกเม้น (เพราะมีเม้นน้อย คิคิ) ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ จะพยายามมาให้ไวขึ้นค่าาา

ปล.มีเรื่องสอบถามค่ะ เราวางเรื่องนิยายไว้เรื่องนึงแต่เรามีปัญหาคือไม่รู้จะทำ mpreg มั้ย ถ้าเป็นแบบนั้นจะเอามาทำเป็นเซทกับเรื่องนี้แต่ถ้าไม่ก็จะแยกเป็นอีกเรื่อง สองเรื่องเนื้อหาที่จะดำเนินขึ้นอยู่กับท้องไม่ท้องนี่แหละ หรือว่าแยกเป็นคนละเรื่องเลยดี ขอความเห็นหน่อยค่าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

96 ความคิดเห็น

  1. #21 TH_GG (@TH_GG) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 23:56
    ถ้าตัวละครมันมาจากเรื่องนี้ก็ทำเป็นเซ็ทไปเถอะค่ะ เอาที่ไรต์สะดวก
    #21
    2
    • #21-1 Heart-wall (@thitirut2544) (จากตอนที่ 15)
      1 มิถุนายน 2561 / 20:25
      ค่าาาา ขอบคุณค่ะ :)
      #21-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #20 Pharam.ภารัมย์ (@rinchiyap) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 21:45
    คุณธรรศดูแลน้องดีๆนะคะ
    #20
    1