- I will always love you -[GOT7 MarkBam]

ตอนที่ 3 : ♬ - Verse #1 - ♬

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,062
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    8 ธ.ค. 59







                                                      
- I'm Right Here, Just next to you. -



            “ขอโทษด้วยนะคุณที่ช่วยอะไรไม่ได้ผมไม่รู้เลยจริงๆ เขาไม่ใช่พนักงานประจำที่นี่น่ะ”

                “เฮ่อ....” มาร์คถอนหายใจยาวให้กับความผิดหวังในการตามหาบุคคลปริศนาที่เป็นเจ้าของร่องรอยสิน่ห์หาบนเตียงสีขาวนั้น

                “ไงมาร์ค เจอรึเปล่าคนที่ตามหาน่ะ”เป็นเสียงของแจ็คสันที่ถามขึ้น

                “ไม่เจอเลยว่ะ หมดหนทางละเนี่ยยยยยย โอ้ยยยไม่รู้ด้วยแล้ววววว”เจ้าของผมสีเพลิงลงมือขยี้ผมที่เซ็ตมาอย่างดีของตัวเองซะจนยุ่งเหยิงไปหมด แจ็คสันได้แต่ส่ายหัวยืนมองความหมดอาลัยตายอยากของเพื่อน

                “แล้วนี่เจอจูเนียร์หรือยัง” คนผมสีดำเลือกที่จะถามคำถามซึ่งน่าจะได้คำตอบต่อ

                “ยังเลยว่ะ เขาไม่ยอมมาเจอฉันเลย นี่ก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วเหมือนกัน” มาร์คพูดอย่างทอดถอนใจ

                “แล้วไปทำอีท่าไหนให้ตัวแสบบอกเลิกวะ? เพื่อนซี้ยังคงถามต่อ

                “ไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆนะ จู่ๆเค้าก็ขอเลิกกับฉัน บอกว่าถ้าเดบิวท์แล้วคงไม่มีเวลาให้ กลัวฉันเสียใจไหนจะเรื่องระยะทางอีก ฉันก็เลยบอกไปว่าไม่ต้องเลิกกันฉันจะกลับมาอยู่ที่นี่กับเขา เพราะฉันไม่อยากเสียใครในชีวิตไปอีกแล้ว ......”

                “แล้ว.......? เจ้าของน้ำเสียงกวนอารมณ์ยังคงทำตัวเป็นตำรวจสอบปากคำผู้ร้ายได้อย่างดีเยี่ยม

                “แล้วเขาก็บอกว่าฉันไม่ควรทิ้งความฝันตัวเองเพื่อจมปลักอยู่กับเขา จริงๆนะฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลย ความฝันของฉันก็คือตัวเขานั่นแหละ” มาร์คถอนหายใจอีกครั้งหนึ่งก่อนจะกลับเข้าสู่ห้วงอารมณ์สีเทาอีกครั้ง

                “ตั้งแต่รู้จักกันมา วันนี้จบประโยคได้ยาวที่สุดเลย รู้ตัวป่ะ? คนขี้เล่นยังไม่วายยิงมุขให้อีกคนได้คลายเครียด

                “งียบน่าแจ็ค” มาร์คสบถเบาๆ พลางยกยิ้มน้อยๆขึ้นที่มุมปาก

                “หึ” แจ็คหัวเราะหึในลำคอ พลางโอบแขนแกร่งไปบนบ่าของอีกคน

                “ปัญหาเอาไว้ก่อน ตอนนี้ฉันหิวมาก ไปกินพิซซ่ากัน!!! ไม่ต้องรอให้ได้คำตอบเจ้าของหุ่นสะท้านใจสาวได้ลากคอเพื่อนสนิทของเขาขึ้นรถไปเรียบร้อย

                รถสปอร์ตสีดำด้านคันงามกำลังเคลื่อนตัวอยู่บนถนนสายหลักใจกลางเมือง ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาทั้งสองคนกำลังเริ่มบทสนทนาที่ได้เริ่มไว้เมื่อไม่กี่นาทีก่อน

                “ถามจริงเหอะ คนที่แกตามหาเนี่ย แกไปทำอะไรเค้าไว้วะฮะ? แจ็คสันถามพลางขับรถไปพลาง

                .......แกยังเด็ก อย่ารู้เลยว่ะ” เป็นมาร์คที่ตบมุขเอาคืนเพื่อนตัวแสบบ้าง

                “โว้ว โว้ว มิสเตอร์ มาร์ค ต้วน  ระวังปากไว้บ้างนะครับให้รู้ซะบ้างว่าคุยกับใครอยู่ ครึ่งประเทศนี้อ่ะ ของผมนะครับ” แจ็คสันหันหน้ามายักคิ้วให้

                “มองทางด้วยเวลาขับรถ ฉันยังอยากมีชีวิตต่อนะ” มาร์คที่รู้นิสัยการขับรถของเพื่อนดี มือจับที่คาดเข็มขัดนิรภัยเอาไว้แน่นท่าทางกลัวจริงๆ

                “นายก็เว่อไป ฉันสอบใบขับขี่ผ่านละกันน่ะ” แจ็คยังคงหันมาคุยต่อ

                “โทรหาบี ซิ บอกมันว่าให้ออกมาที่ร้านเดิม” เจ้าของผมสีดำยังไม่วายควานหาโทรศัพท์ของตัวเองเพื่อที่จะเอาให้เพื่อนที่นั่งข้างๆ

                “เอาของฉันโทรก็ได้ แกขับรถเถอะ” มาร์คพยายามเตือนสติอีกคน

                “นั่นสินะ ฮะ เฮ้ย!!!!

 

เอี้ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!

 

“เฮ้ย!!!!!!!!!!!W

 

โครม ! เสียงหนังยางเส้นใหญ่สีดำเสียดสีกับถนนดังไปทั่วทั้งบริเวณนั้น ยางสีดำราคาแพงตอนนี้สภาพไม่ต่างอะไรกับถังขยะที่รถคันงามหักพวงมาลัยมาชน

                “ Shit!” เสียงสบถเกิดขึ้นทันทีที่ระบบรักษาความปลอดภัยของรถดีดถุงยางนิรภัยออกมาอัดเข้ากับใบหน้าหล่อนั้น

                “ แจ็ค ทำบ้าอะไรของแกวะเนี่ย ?!! เราเกือบตายเนี่ยเห็นมั้ย!!!บอกว่าให้ตั้งสติ ตั้งใจขับรถไงเล่า!!! ให้ตายเหอะแกเกือบจะฆ่าฉันตายแล้วเนี่ย!!” มาร์คไม่รีรอให้คนขับด้านข้างได้ทันต้องพูดอะไร เขาก็จัดให้ซะชุดใหญ่

                “Hey Hey, Calm down brother, Take it easy man, My Bad, I’m sorry okay? แจ็คสันพูดอย่างสำนึกผิด  มาร์คถอนหายใจยาวก่อนจะเริ่มบทสนทนาต่อ

                “แล้วไม่เป็นอะไรใช่มั้ย” น้ำเสียงของคนผมสีแดงเพลิงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นใบหน้าเพื่อนสนิทข้างๆ

                “I’m OKAY แจ็คตอบสั้นๆ

 

ในขณะเดียวกัน

                “ยองแจ!!!! เสียงหวานตะโกนออกมาสุดความตกใจ พร้อมๆกับเรียวขาสวยที่พุ่งออกมาจาก คอฟฟี่คาเฟ่เพื่อช่วยหนุ่มน้อยน่ารักที่ล้มจุ้มปุ๊กอยู่ริมฟุตบาท

                “ไอ้รถบ้าเอ๊ยยยย!!! เจ้าของหนุ่มตาชั้นเดียวสบถออกมา ทันทีความตกใจคลายลง

                “ยองแจ นายเป็นอะไรหรือเปล่า? แบมแบมถามเพื่อนสนิทอย่างร้อนรน พลางมือเรียวก็จับสำรวจร่างกายคนตรงหน้า

                “ฉันไม่เป็นไรแบม ฉันโอเค แต่ไอ้คนในรถนั่น มันต้องไม่โอเคแน่ๆ! ยองแจพูดด้วยความโกรธเกรี้ยว

                “ใจเย็นๆนะ เขาอาจไม่ได้ตั้งใจ” แบมแบมปรามเพื่อน

                “จะตั้งใจหรือไม่ก็ช่าง มีรถสักแต่ขับแบบนี้มันใช้ไม่ได้ คอยดูนะจะเรียกค่าเสียหายให้จนไปเลย! ยองแจพูดพลางเดินตรงไปที่รถคันงามอีกฝั่งของถนน

 

ภายในรถ

                สองหนุ่มยังคงอยู่ในอาการช็อก ถ้าถามว่าใครช็อกที่สุดก็คงจะหนีไม่พ้นแจ็คสัน เจ้าของรถ ให้ตายเถอะเขาเกือบกลายเป็นฆาตกรขับรถชนคนตายซะแล้ว

                “ฉันว่าเราควรลงไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง” มาร์คพูดกับอีกคนด้วยน้ำเสียงใจเย็นและราบเรียบที่สุด

                “อย่างน้อยก็เพื่อแน่ใจว่าไม่มีใครเป็นอะไร” มาร์คพูดต่อ

                ........... ขอเวลาฉัน 1 นาที.....................” แจ็คสันพูดพลางเอามือมากุมกันไว้แน่น ร่างกายของเขาสั่นเหมือนสาวน้อยตื่นกลัว แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ใช้เวลาหนึ่งนาทีนั้น คู่กรณีก็เดินมาถึงตรงด้านข้างประตูรถของเขาเสียแล้ว

                ก้อกๆ สองหนุ่มในรถได้แต่มองหน้ากันแบบเหลอหลา ไม่รู้ว่าควรจะต้องทำยังไงดี

ก๊อกๆๆๆๆ!! เสียงเคาะกระจกดังและถี่ขึ้น เป็นมาร์คที่ตัดสินใจเปิดประตูรถคันงามออกไปก่อน

                “เอ่อ..”

                “นี่พวกนาย! ขับรถภาษาอะไรฮะ! เกือบจะชนคนตายแล้วรู้ตัวมั้ย ทำไมพวกคนรวยมันแย่อย่างนี้ คิดว่ารวยแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอห้ะจะขับรถยังไงก็ได้ ชนใครก็ได้เหรอห้ะมีรถสักแต่ขับเหรอห้ะรู้กฎจราจรบ้างหรือเปล่า แล้วรู้บ้างมั้ยว่าถ้า อ้ะ! เป็นมือของแบมแบมที่ดึงแขนเพื่อนให้ถอยออกมาจากรถคันงามนั้น

                “แบมไม่ต้องห้าม ! คนพวกนี้มันสมควรถูกด่า ควรถูกด่าให้สาสมกับสิ่งที่มันทำ ! พวกแกคิดบ้างมั้ยฮะ คิดมั้ยว่าถ้าเกิดฉันเป็นอะไรไปจริงๆ แล้วแม่ฉัน ฮึก..จะทำยังไง”  สรรพนามเรียกคู่กรณีเริ่มเปลี่ยนพร้อมกับน้ำเสียงที่สั่นเครือ ยองแจไม่สามารถสกัดกลั้นน้ำตาตัวเองไว้ได้ เมื่อคิดว่าถ้าเขาเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ ครอบครัวเขาจะเป็นยังไง แม่จะเป็นยังไง ช่วงเวลาที่ก้มหน้างุดเพื่อเช็ดน้ำตา จู่ๆก็มีร่างหนาเข้ามาสวมกอดเอาไว้

                “จะทำบ้าอะไรเนี่ย! เสียงหวานตวาดขึ้น แบมแบมเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปห้ามทัพ และเมื่อร่างเล็กเห็นว่าเป็นใครกันที่ลงมาจากรถ ขาเรียวก็ชะงักไป ดวงตากลมมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง พี่แจ็คสัน กับ ..... นายคนที่ชื่อมาร์ค….

                “ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ มันเป็นอุบัติเหตุ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” แจ็คสันยื่นมือไปจับมือของอีกคนต่อในทันทีและเขย่ามันอยู่อย่างนั้นจนเจ้าของมือสวยร้องขึ้น

                “โอ้ย! เพราะมัวแต่รีบที่จะเดินมาหาคู่กรณีจนลืมสังเกตตัวเองไปว่า ตอนที่รถเฉี่ยวมานั้นมือของเขากระแทกถนนแรงแค่ไหน

                “ก็นี่แหละที่พยายามจะบอกนายอยู่เนี่ย เลือดออกใหญ่แล้ว” แบมแบมพูดขึ้น

                “เลือดเหรอ เลือด เจ็บมากมั้ยครับไหนขอผมดู !! พรึ่บ! ยังไม่ทันจะได้มองแผลแบบเต็มตา อาการกลัวเลือดของแจ็คสันก็กำเริบขึ้นมาซะก่อน ตัวเขาเองก็ตกใจซะจนลืมไปว่าตัวเองกลัวเลือด

                “อ้าวเฮ้ย คู๊ณณณ !! ยองแจตกใจกับสภาพร่างของคนที่ตัวโตกว่าเป็นลมล้มตึงลงไปต่อหน้าต่อตา

                “โอ้ย มือฉัน แบมแบมรีบเข้ามากดแผลเพื่อนไว้หลังจากพยายามจะช่วยหลายครั้งแล้วแต่ก็ถูกขัดซะก่อน

                “ไปโรงพยาบาลกัน..” แบมแบมพูดพลางพายองแจเดินออกไปที่ฝั่งถนน

                “เฮ้ นั่นจะไปโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ ไปสิ เดี๋ยวไปส่ง” ในที่สุดมาร์คก็ตัดสินใจพูดออกมาบ้างหลังจากยืนดูเหตุการณ์อยู่นาน

                “แล้วจะแน่ใจได้ยังไงว่าคุณจะไม่ขับไปชนใครอีก” เป็นแบมแบมที่พูดขึ้นมาบ้าง ยองแจถึงกับหันขวับเกิดมาไม่เคยแบมแบมกดเสียงต่ำในอารมณ์โกรธกับใคร

                “อย่าเอาฉันไปรวมกับหมอนั่น” มาร์คพูดพลางโบ้ยปากไปทางร่างหนาที่ยังคงนอนสลบอยู่

                “ไม่รวมแน่นอนครับพี่แจ็คสันเค้าไม่มีทางเหมือนคุณหรอก” คนตัวเล็กยู่จมูก

                “นี่นาย.. มาร์คทำท่าจะพูดต่อแต่ก็ต้องหยุดเพราะเสียงครวญครางของยองแจที่บ่งบอกว่าเขาควรจะได้รับการรักษาพยาบาลสักที รวมไปถึงเพื่อนสนิทที่หน้ามืดเป็นลมเพราะกลัวเลือดนั่นด้วย

                ไม่มีบทสนทนาเกิดขึ้นอีกระหว่างทางไปโรงพยาบาล แบมแบมจำเป็นต้องนั่งข้างหน้าคู่กับมาร์คแล้วปล่อยให้คนบาดเจ็บสองคนนั่งด้านหลัง

                ทั้งยองแจและแจ็คสันถูกนำตัวเข้าไปในห้องฉุกเฉิน และเพราะคนนอกไม่สามารถเข้าไปได้ทั้งมาร์คและแบมแบมจึงจำเป็นต้องอยู่ด้วยกันสองต่อสองอีกครั้งหนึ่ง….

                “บังเอิญจังเลยนะ เจอนายอีกแล้ว” มาร์คเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน

                ............ถ้าบังเอิญแบบนี้ ขอไม่เจอดีกว่าครับ” แบมแบมเว้นจังหวะก่อนจะตอบ พรางสายตาก็มองไปที่ประตูห้องฉุกเฉินนั้น เหตุการณ์มันช่างคุ้นๆซะเหลือเกิน

                เมื่อได้ยินแบบนั้น คนตัวโตจึงเลือกที่จะไม่พูดอะไรต่อ ได้แต่นั่งก้มหน้ากดโทรศัพท์เพื่อฆ่าเวลา

ครืดดด ครืดดดดด แล้วเครื่องมือสื่อสารราคาแพงบนมือสวยนั่นก็สั่นแสดงเบอร์โทรที่เขาแสนอยากจะคุยกับเจ้าของเบอร์มาตลอดตั้งแต่กลับมาจากนิวยอร์ก

                “จูเนียร์...” มาร์ครับโทรศัพท์ทันทีโดยไม่ต้องรอให้มันสั่นเกินสองครั้ง

                “มาร์ครถชนเหรอ เป็นอะไรมากมั้ย เจ็บตรงไหนมั้ย โอเคหรือเปล่า อย่าเป็นอะไรนะ ชั้นกำลังรีบไปหานาย” น้ำเสียงร้อนรนเต็มไปด้วยความเป็นห่วง เล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์เครื่องนั้น ไม่รู้ว่าเพราะที่นี่เงียบเกินไปหรือเปล่า ทำให้คนตัวเล็กได้ยินชัดถ้อยชัดคำในทุกประโยค

                “ฉัน มะ... ตู้ด ตู้ด ตู้ด” ปลายสายไม่รอให้คนตัวโตได้พูดจบก็ชิงตัดสายซะก่อน มาร์คยกยิ้มขึ้นมาที่มุมปากอย่างเข้าใจนิสัย ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่ มาร์คคิด

ครืดดดดด เสียงประตูห้องฉุกเฉินเปิดแล้ว คนตัวเล็กรีบเดินเข้าไปหาเพื่อนอย่างรวดเร็ว

                “ฉันจะพานายกลับบ้าน....เรากลับบ้านกันนะ” แบมแบมส่งรอยยิ้มให้ยองแจ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจปฏิเสธได้

                “ยิ้มแบบนี้ฉันจะปฏิเสธลงได้ไง ว่าจะอยู่รอหมอนั่นตื่นแล้วเรียกค่าเสียหายซะหน่อย” ยองแจทำจมูกฟึดฟัด

                “เรากลับกันเลยนะ ค่ารักษาพยาบาล ...... เอ่อ ก็ให้สองคนนั้นรับผิดชอบไป” คนตัวเล็กพูดสรุปให้เสร็จสรรพ

                “เราไปกันเลยนะ ป่ะ ....” แบมแบมพายองแจเดินออกจากบริเวณหน้าห้องฉุกเฉิน

                “เฮ้ อย่าเพิ่งไปสิ! มาร์คเดินตามไล่หลังมาพร้อมคว้าข้อมือแบมแบมไว้

                “มาร์ค ! ชายหนุ่มหน้าสวยหวานอีกคนที่แบมแบมแน่ใจว่าเป็นเจ้าของเสียงจากปลายสายของมาร์คตรงเข้ามากอดร่างสูงทั้งน้ำตา ดูท่าทางจะเป็นห่วงกันจริงๆ มาร์คปล่อยข้อมือแบมแบมและกอดตอบคนตรงหน้าทันที กอดแน่นซะจนคนในอ้อมกอดต้องเป็นคนจบการกอดนี้แทน

                “ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย ไม่เจ็บตรงไหนนะ? จูเนียร์พูดพลางเอามือลูบไล้ใบหน้าเพื่อให้แน่ใจว่าคนรักของเขาไม่เป็นอะไรจริงๆ

                “เราไม่เป็นไร ดีใจจริงๆที่จูเนียร์เป็นห่วงเรา” มาร์คสวมกอดคนตรงหน้าเอาไว้อีกครั้ง คราวนี้มันเป็นกอดเบาๆที่อบอุ่น

                “คนบ้า …. จูเนียร์เขินจนแก้มนิ่มๆนั่นขึ้นสี

                “ฮ่าๆ ไม่บ้าหรอก คนที่บ้านอนอยู่ในห้องฉุกเฉินโน่น” มาร์คโบ้ยปากไปตรงเตียงที่แจ็คสันนอนอยู่

                “พี่ชายบ้าของฉันเป็นไงบ้าง? จูเนียร์พูดพร้อมกับจะเดินเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

                “พี่ชาย จู ไม่เป็นไรหรอก เราสิที่เป็น” มาร์คพูดเสียงอ้อนๆ

                “เป็นอะไร มาร์คเป็นอะไร ไหนบอกไม่เป็นไรไง” สีหน้าเป็นกังวลของจูเนียร์ทำให้มาร์คอดขำไม่ได้

                “ก็เราคิดถึงจูเนียร์จนจะบ้าตายอยู่แล้ว”  มาร์คพูดพลางกดจูบเบาๆไปที่หน้าผากมนของคนอีกคน ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้แบมแบมและยองแจรู้สึกเป็นส่วนเกินขึ้นมาในทันที คนตัวเล็กคว้าข้อมือเพื่อนและเดินฉับๆออกมาจากสถานการณ์หวานหยดย้อยตรงนั้น พลางในใจก็คิด

 

"กับแฟนก็รักกันดีนี่นา"

 

.........

 

                หลังจากไปส่งยองแจที่บ้านแบมแบมก็กลับมาทำงานต่อ เขาทำงานพาร์ทไทม์ที่นี่ตั้งแต่ยังอยู่ ม.ปลาย เพื่อเก็บเงินไว้เป็นทุนการศึกษาสำหรับเรียนหนังสือต่อ แบมแบมชอบที่จะทำงาน ชอบที่จะยืนให้ได้ด้วยตัวเอง เพราะเขาเกรงใจไม่อยากรบกวนบาทหลวงและคุณแม่เจนมาก แค่รับเลี้ยงเขาก็รู้สึกซาบซึ้งจนไม่สามารถตอบแทนพระคุณได้หมดแล้ว บาทหลวงและคุณแม่เจนก็ไม่ขัดเพราะพวกท่านเชื่อว่าเกิดมาเป็นคนต้องรู้จักการใช้ชีวิต ไม่มีอะไรที่เราจะได้มันมาง่ายๆ ถ้าเราไม่พยายาม บาทหลวงและคุณแม่เจนไม่ใช่คนดุ เพียงแต่เป็นผู้ใหญ่มีมีระเบียบวินัยและปรัชญาในการใช้ชีวิตเท่านั้นเอง แบมแบมรักพวกท่านมาก มากพอๆกับที่รักคุณแม่ของตัวเอง หนุ่มน้อยที่เข้มแข็งคนนี้ใครจะรู้เลยว่า มีหลายครั้งเหมือนกันที่เขาถวิลหาคำว่าครอบครัว หมายถึงครอบครัวจริงๆ โอกาสที่จะพบนั้นพอจะมีสำหรับเขาบ้างมั้ยนะ คนตัวเล็กคิดพลางมือก็เช็ดโต๊ะกาแฟไปพลาง

                “แบมแบมอ่า ยองแจไม่เป็นไรแล้วนะ? เสียงเจ้าของร้านเอ่ยถามขึ้น ปลุกให้แบมแบมหลุดจากภวังค์ในอดีต

                “ครับผม ยองแจไม่เป็นไรแล้วครับ พักสักสองวันน่าจะกลับมาทำงานได้เลย”แบมแบมตอบพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ

                “อ่าๆ ฉันเข้าใจ แล้วอย่างนี้จะยังไงดี คนก็เยอะฉันต้องลงมาช่วยนาย หักเงินยองแจดีมั้ยเนี่ย” เจ้าของร้านพูดพลางเดินไปเก็บแก้วกาแฟที่ลูกค้ากินเหลือไว้

                “อย่าเลยครับคุณลุง ผมจะทำงานให้หนักไม่ต้องให้คุณลุงเหนื่อยเลยแต่อย่าหักเงินยองแจเลยนะครับ” แบมแบมถึงกับต้องหยุดเช็ดโต๊ะแล้วรีบเดินมาหาเจ้าของร้าน

                “ห่ะ ห่ะ นายนี่รักเพื่อนจริงๆ ฉันไม่หักเงินเขาหรอก ฉันล้อเล่น พวกนายขยันกันอย่างนี้จะไปหักเงินได้ยังไง มีแต่ต้องเพิ่มให้ด้วยซ้ำ” ชายหนุ่มวัยกลางคน รูปร่างท้วมพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินไปที่เคาเตอร์หน้าร้าน

                “ฟู่ววว ~~~ คนตัวเล็กถอนหายใจยาว เมื่อรู้ว่าเจ้าของร้านเพียงแค่ล้อเล่นเท่านั้น

                “ขอเอสเพรสโซ่ที่นึง” เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากทางหน้าร้าน หนุ่มหล่อผมสีเงินกำลังยืนสั่งกาแฟด้วยท่าทางอารมณ์เสียนิดๆ

                “พี่แจบอม” แบมแบมทักผู้ชายตรงหน้าด้วยรอยยิ้มกว้าง

                “แบมแบม! ใบหน้าที่บูดบึ้งเมื่อกี๊หายไปทันที่ที่เจอคนตัวเล็ก

                “นายทำงานที่นี่เหรอ? เจบีถามต่อทันที

                “ใช่ครับ.....” และคนตัวเล็กก็ตอบพร้อมยิ้มกว้างให้อีกครั้ง

ณ ด้านในสุดของร้าน.

                เจบีที่กำลังนั่งกดโทรศัพท์อย่างเอาเป็นเอาตายพร้อมสบถออกมาบ้างบางครั้ง  ไม่รู้จะอินอะไรนักหนาเวลาเล่นเกมส์

                “รอนานมั้ยฮะ” แบมแบมหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม

                “ไม่นาน ไม่นานเลย วันนี้ฉันว่างทั้งวันแหละ เพราะไอ้บ้าแจ็คสันนัดออกมากะทันหันจนต้องยกเลิกสัมภาษณ์แถมตัวมันยังไปขับรถเฉี่ยวชาวบ้านอีก ใช้ไม่ได้เลย” เจบีพูดแบบมีอารมณ์

                “ห่ะ ห่ะ พี่แจบอมอยากทานอะไรเพิ่มมั้ยฮะ สั่งแบมได้เลยนะครับ”

                “อ้อ ไม่แล้วขอบใจมาก กาแฟรสชาติเยี่ยมมากๆ สงสัยต้องมาบ่อยๆซะแล้ว” แจบอมยิ้มตาหยี

                “ที่นี่เงียบสงบดีจัง คนไม่พลุกพล่าน ไม่วุ่นวาย” แจบอมพูดต่อพลางเอนหลังลงกับโซฟาตัวสวย

                “อาจจะเพราะแถวนี้มันชานเมืองมั้งครับ เลยไม่พลุกพล่านเหมือนย่าน ดาวน์ทาวน์ ที่พี่แจบอมอยู่”

                ......... แล้วนายเป็นยังไงบ้าง” เจ้าของผมสีเงินลุกขึ้นมานั่งเต็มตัวอีกครั้งพร้อมกับคำถาม

                “7 ปีมันก็นานเหมือนกันเนอะ” เขาพูดต่อ

                “แบมสบายดีครับ กราฟชีวิตก็เป็นแบบเนี้ย”   คนตัวเล็กพูดพลางหยิบปากกากับกระดาษบนโต๊ะกาแฟนขึ้นมาวาด

                “มันเรียบไปมั้ยเนี่ย” เจบีแซว

                “แล้วไอ้หยักๆตรงนี้มันอะไรอ่ะ” นิ้วเรียวของร่างหนาจิ้มลงไปบนจุดหยักที่โผล่ขึ้นมาเล็กน้อยของกราฟชีวิตของร่างบาง

                “มันคือช่วงเวลาที่ได้เจอกับพี่อีกครั้งไงครับ พี่แจบอมน่าจะอยู่ประมาณ.....ตรงนี้” แบมแบมชี้จุดนั้นด้วยท่าทางน่าเอ็นดู

                “ทำไมฉันได้อยู่ช่วงที่มันดิ่งลงล่ะ แล้วใครเป็นคนอยู่บนจุดสูงสุดตรงนี้” แจบอมขมวดคิ้ว

                “ใครอยู่ก็ช่างมันเถอะครับ จุดบนสุดไม่ได้หมายความว่าเรื่องที่เจอมันดีนะครับ พี่รู้แค่ว่าพี่ทำให้กราฟของแบมกลับมาเป็นเส้นตรงเหมือนเดิมก็พอแล้ว” แบมแบมยกยิ้มน้อยๆให้

                “ฮ่ะๆ นายนี่ประหลาดคนจริงๆ” เจบีพูดพลางหยิกที่จมูกคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู

                “อื้ออพี่แจบอม” แบมแบมปัดมือนั้นออกเบาๆ พร้อมกับทำจมูกฟุดฟิด

แชะ แชะ แชะเสียงรัวชัตเตอร์ ดังมาจากอีกฟากนึงของร้าน

                “ให้ตายเถอะ มาไกลขนาดนี้แล้วยังอุตส่าห์ตามมาถ่ายอีก น่ารำคาญจริงๆ ไม่มีการมีงานทำหรือไง” แจบอมเริ่มอารมณ์เสียขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

                “ก็นั่นแหละฮะ การงาน ของเขาน่ะ” แบมแบมแหย่

                “นายนี่น้า.....ไม่เข้าข้างพี่เลย” แจบอมยู่จมูก

                “ฮ่าๆ พี่แจบอมจะกลับเลยก็ได้นะครับ เดี๋ยวแบมจัดการเอง” แบมพูดจบกำลังทำท่าจะลุกขึ้น แต่ก็ถูกเจบีคว้าข้อมือเอาไว้ซะก่อน

                “เดี๋ยวสิ นายมีไลน์หรือเปล่า พี่ขอไอดีหน่อย” คนตัวสูงพูด

                “ไลน์ ไลน์คืออะไรเหรอครับ ไม่มีฮะ มีแต่โทรศัพท์” หนุ่มโลว์เทคโนโลยียังคงมีอยู่ในโลก

                “เห้ย ไม่รู้จักจริงเหรอ บ้าน่า” แจบอมแทบจะไม่เชื่อในสิ่งที่เขาได้ยิน

                “ไม่ทราบจริงๆครับ มีแค่โทรศัพท์ นี่ไงฮะ” แบมแบมยื่นโทรศัพท์มือถือออกมาให้แจบอมดู เป็นโทรศัพท์รุ่นที่แทบจะไม่มีคนใช้แล้วในเกาหลีใต้ตอนนี้ แจบอมเกาหัวแกรกๆก่อนจะรับเจ้าโทรศัพท์เครื่องจิ๋วนั้นมาและกดเบอร์ของเขาให้กับคนตัวเล็ก

                “ฉันตั้งเป็นเบอร์โทรออกฉุกเฉินเบอร์แรกเลยนะ....” พูดจบก็คืนโทรศัพท์ให้อีกคนเขาหยิบแว่นตามาสวม ก่อนจะเดินออกไปจากร้านอย่างชิคๆ

แบมๆหัวเราะน้อยๆในลำคอกับการกระทำของเจบี ร่างเล็กส่ายหน้าน้อยๆก่อนจะเดินไปที่ต้นเสียงชัตเตอร์เมื่อสักครู่

                “ที่นี่ห้ามถ่ายภาพนะครับป้ายหน้าร้านได้เขียนบอกไว้แล้ว” แบมแบมพูดกับผู้หญิงอายุ 30 ต้นๆท่าทางเหมือนพวกชอบสะกดรอยตาม

                “ขอกล้องให้ผมด้วยครับ” แบมแบมพูดเสียงต่ำ

                “ทำไมฉันต้องให้นายด้วยไม่ทราบ? อีกคนตวาดเสียงกลับ

                “ก็ จะให้ผมตอนนี้ หรือว่าจะไปให้ที่โรงพักดีล่ะครับ”แบมแบมพูดตอบกลับอย่างเป็นต่อ

                “ชิส์” เสียงแหลมสบถอย่างอารมณ์เสียก่อนจะยื่นอุปกรณ์ถ่ายภาพให้กับแบมแบม

                “ขอโทษด้วยนะครับ .....ติ้ด....ติ้ด....ติ้ด..” แบมแบมไล่ลบรูปที่มีใบหน้าของเจบีกับตนออกทีละรูปและไม่ลืมที่จะกดย้อนกลับมาเช็คว่าไม่หลงเหลือรูปไหนอีก

 

……..




#TBC.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

4,351 ความคิดเห็น

  1. #4078 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 15:30
    แอบขำแจ็ตที่กลัวเลือด 555
    #4078
    0
  2. #4067 Yu_Gyeom1711 (@Yu_Gyeom1711) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 17:21
    เอ้าก็รักกันดีนิ
    #4067
    0
  3. #4039 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 12:54
    แหมมมมมม ขอเข้าร่วมทีมหมั่นใส้อิพี่มาร์คอีกคนคะ
    #4039
    0
  4. #3867 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 11:03
    บีแบมก็มาาาา หมั่นไส้มาร์ค
    #3867
    0
  5. #3850 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 09:15
    เอ้าก็รักกันดีหนิ555
    #3850
    0
  6. #3713 ringgle (@nilnil) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 00:36
    มาร์คเนียร์ก็รักกันดีนี่หว่าาาาาาาาาา บีแบมก็ดูเข้ากันสุดๆ
    #3713
    0
  7. #3705 Kaka1m (@Kaka1m) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 18:22
    บีแอบเป็นจุดพีค(ดีๆ)ในชีวิตแบม บีแบมกับมาร์คเนียร์ก็ดูความสัมพันธ์ดีนะ แต่บีกับมาร์คดูห่างไกลกับใจฝั่งเคะทั้งคู่5555+
    #3705
    0
  8. #3422 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 18:36
    งื้อออ บีแบมน่ารักกกกกออก แต่แจ็คแจ เจอกันก็เจ็บตัวเลยหรอ 5555
    #3422
    0
  9. #3360 opel_zuza (@marang-zangkoong) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 16:35
    สลับคู่เลยดีไหมนะ 5555555 บีแบม มาร์คเนียร์แป้บ
    #3360
    0
  10. #3320 Wang-GaGa (@wang-j28) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 00:39
    ถ้าบอกว่าบีแบมก็จะเชื่อนะ คู่นี้ดูละมุนมาก พี่มาร์คก็ดูรักเนียร์มาก
    #3320
    0
  11. #3123 BABY_B (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 11:33
    บีแบมมมมมม
    #3123
    0
  12. #3112 btuan (@beevector) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 02:12
    ชอบภาษาและการดำเนินเรื่อง เรื่อยๆแต่ไม่น่าเบื่อ 
    #3112
    0
  13. #3096 onlyB (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 13:55
    ทุกอย่างมันพอดีไปหมดอ่ะ การเจอกันของตัวละคร ดีมาก
    #3096
    0
  14. #2542 ENED (@ENED) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2558 / 10:59
    เราชอบการใช้ภาษาของไรท์จัง เราชอบๆๆๆ
    #2542
    0
  15. #2436 VONGO (@KOYO1994) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 22:24
    เราอ่านกี่ครั้งก็เกลียดจูเนียร์ ไม่ชอบๆๆ ห้าๆๆ
    #2436
    0
  16. #2314 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2558 / 23:33
    แบมโกรธพี่ต้วนจริงจัง ไม่ชอบสุด 55555555 ยองแจอ่าด่าพี่หวังซะหมดสภาพเลย แล้วเกลียดตอนหน้าห้องฉุกเฉินอ่ะ เป้นอากาศเลยค่ะ ถถถ พี่แจบอมกับแบมนี่มีอดีตอะไรอ่ะ? ;3
    #2314
    0
  17. #2061 13ploymin_elf (@13phoenix) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 15:13
    หมั่นไส้ป้าจุง
    #2061
    0
  18. #1893 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 00:16
    เจ็บใจว่ะ....กรี้สสสสสสส
    #1893
    0
  19. #1787 Babala nells (@sataangg) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 12:19
    จูเนียร์กลับมาแล้วสินะ
    #1787
    0
  20. #1741 Chibamie (@parpaa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 11:01
    มาร์คกับเนียร์ก็ดูรักกันดีนิ
    #1741
    0
  21. #1512 aphroditeline. (@krisyeol0061) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 00:04
    มน. ก็รักกันดีนิ .. เจ็บครับเจ็บ แง้
    #1512
    0
  22. #1487 Mezzo Filldon (@baekexo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 22:23
    อยากให้พี่มาร์ครักแบมเร็วๆ
    #1487
    0
  23. #1285 mybambi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มกราคม 2558 / 10:02
    เกือบจะบีแบมอยู่แล้วนะเนี่ย มาร์คเนียร์ ก็ดูรักกันดีนิ เอิ่ม...ประโยคนี้มันจึก
    #1285
    0
  24. #1197 Miss Shadow (@bainie93) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 11:26
    กบฏบีแบมได้ไหม ละมุนเกิน
    #1197
    0
  25. #1047 mmmm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 22:42
    ก็รักกันดีนิ มาร์คเนียร์

    อยากให้พี่มาร์ครู้จังว่าคนนั้นอ่ะเป็นแบม
    #1047
    0