- I will always love you -[GOT7 MarkBam]

ตอนที่ 1 : ♬ - A Weak Beat -♬

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,017
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    8 ธ.ค. 59

 

 

 


 - However long the night, The dawn will break - 


                       เสียงเพลงอึกกระทึกในผับชื่อดังใจกลางเมือง ภายในเต็มไปด้วยหญิงสาว ชายหนุ่มซึ่งกำลังเคลิบเคลิ้มเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ยิ่งดึกเสียงดนตรียิ่งดังขึ้นและดังขึ้น หนุ่มสาวด้านในวาดลวดลาย ลีลา หาความสุขกับชีวิตราวกับว่าจะไม่มีวันพรุ่งนี้

                                ในขณะเดียวกันที่บาร์ ชายหนุ่มผมสีแดงเพลิงหน้าตาหล่อเหลากำลังกระดกแก้วเหล้าเข้าปาก อย่างไม่มีทีท่าจะหยุด แก้วที่หนึ่งผ่านไป แก้วที่สอง แก้วที่สามและสี่ต่อไปเรื่อยๆ

                “เอ่อ....คุณลูกค้าครับ ผมว่าคุณน่าจะพอแล้วนะครับ ท่าทางคุณเมาแล้ว” บาร์เทนเดอร์ตัวเล็กเอ่ยท้วงด้วยน้ำเสียงกังวล แต่ทว่า กลับไม่มีเสียงตอบรับจากร่างสูงที่อยู่ตรงหน้านี้เลย  “ตามใจ...” หนุ่มน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มบ่นอุบอิบในลำคอก่อนจะเดินไปจัดการตกแต่งคอกเทลสีสวยที่เพิ่งถูกส่งมาให้จากเพื่อนบาร์เทนเดอร์อีกคน

                เพล้ง!!!   แต่แล้วเสียงแก้วที่หล่นจากบาร์ทำให้เขา รวมไปถึงทั้งพนักงานและนักท่องราตรีทั้งหลายต้องหันมามองทางต้นเสียงเป็นตาเดียวกัน  สภาพของแก้วที่แตกดูไม่น่าตกใจเท่ากับร่างกายใหญ่โตที่ล้มลงตามแรงเหวี่ยงของความมึนเมา เศษแก้วที่แตกอยู่บนพื้นสร้างรอยแผลให้กับผู้ที่ล้มลงไปหาอย่างจัง เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลออกจากบาดแผลเล็กใหญ่

                “คุณ! คุณครับ! คุณ!” ร่างเล็กรีบปรี่เข้ามาช้อนหัวของคนตัวโตกว่าด้วยความยากลำบาก น้ำเสียงร้อนรนพยายามเรียกอีกคนให้มีสติ

                 “คุณผู้จัดการครับ ทำยังไงดี? เขาหันมาถามผู้จัดการผับที่วิ่งตามมาดูเหตุการณ์ด้วยความตระหนกตกใจ

                 “คุณครับ คุณลูกค้าครับ! ชายวัยกลางคนรีบเข้ามาดูอาการของร่างที่นอนแผ่อยู่

                 “ตายแล้ว! เลือดไหลไม่หยุดเลย แบมแบม เธอรีบพาลูกค้าไปส่งโรงพยาบาลก่อน” 

                สิ้นเสียงคำสั่ง ผู้จัดการรีบเข้ามาช่วยร่างเล็กประคองร่างสูงออกไปด้านนอกร้าน “เธอพาเขาไปที่โรงพยาบาล ดูให้ลูกค้าปลอดภัย ทางนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง ไปเลยรีบไปแท็กซี่!!!”  ผู้จัดการผับสั่งพลางเรียกแท็กซี่ไปด้วย

“ไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดเลยครับ”

                                แท็กซี่ออกรถด้วยความเร็ว  คนตัวเล็กพยายามเรียกคนตัวโตกว่าที่ตอนนี้ทั้งเมาไม่มีสติ ทั้งบาดเจ็บให้รู้สึกตัว  “คุณครับคุณ...” อย่างน้อยก็น่าจะตอบอะไรให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้างนะ... หนุ่มน้อยคิด

                “อืมม...” เสียงครางในลำคอของผู้ชายตัวสูงเล็ดลอดออกมาเบาๆ แต่ก็ยังพอจะให้คนที่เขาซบอยู่ได้ยิน   “คุณรู้สึกตัวแล้วเหรอครับ คุณ ! เป็นยังไงบ้าง?

                 “จะ...จูเนียร์...ร์” ร่างสูงเอ่ยชื่อใครบางคนออกมาก่อนจะฟุบตัวลงไปกับอกคนตัวเล็กอีกครั้งหนึ่ง

                “ว่าไงนะครับ คุณครับ คุณ! คุณลุงฮะ โรงพยาบาลอีกไกลไหมฮะ” เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความร้อนรน

                 “ถึงแล้วหนู เดี๋ยวลุงช่วย” พูดจบ คุณลุงขับแท็กซี่ก็รีบเปิดประตูรถลงมาช่วยพยุงผู้ชายขี้เมาเข้าไปข้างในโรงพยาบาล “ไปโดนอะไรมาละเนี่ย ฮึ? พ่อหนุ่มน้อย” ลุงขับแท็กซี่ถามร่างเล็กพลางเดินไปพลาง

                 “คือ เขาเมาน่ะฮะ แล้วพอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย...ฮึบ” แบมแบมตอบพลางยกตัวคนตัวโตกว่าให้อยู่ในตำแหน่งที่ถนัด

                ทันทีที่เข้ามาด้านในตึก เตียงรับผู้ป่วยก็ถูกเข็นมาหาพวกเขา คนที่สติดีสองคนโล่งใจ ที่ในที่สุดคนที่หมดสติอยู่กำลังจะได้รับความช่วยเหลือ

                 “เฮ่อ...” แบมแบมถอนหายใจยาวหลังจากส่งตัวคนได้รับบาดเจ็บเข้าห้องฉุกเฉินไป   “ไอ้หนุ่ม ลุงไปก่อนนะ โชคดีล่ะ” ชายวัยกลางคนบอกลาคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ

                “ครับ ขอบคุณมากครับคุณลุง”คู่สนทนาหันมาตอบอย่างจริงใจ พร้อมกับก้มโค้งให้อย่างสุภาพ

                “หวังว่าคงไม่เป็นไรมากนะ .....” คนตัวเล็กบ่นอุบอิบในลำคอพร้อมกับชะโงกหน้ามองเข้าไปในห้องสีขาวนั้น

ครืดดดด

           ไม่นานเสียงเปิดประตูห้องฉุกเฉินก็ดังขึ้น บุรุษพยาบาลพยุงร่างสูงออกมาจากห้องพร้อมกับการรักษาพยาบาลเรียบร้อย

                 “ญาติคนไข้ใช่ไหมครับ? ชายในชุดสีขาวเอ่ยถาม

                 “ฮะ ? เอ่อ..คะครับ” แบมแบมจำต้องตอบรับออกไปแบบไม่เต็มปากนัก

                “คนไข้โอเคแล้วนะครับ ไม่เป็นอะไรมาก แค่แก้วบาดกับเมามากไปหน่อย แค่นั้นครับ” บุรุษพยาบาลพูดบอกอาการกับคนตรงหน้า

                “อ๋อ.. ครับ ขอบคุณมากครับ สามารถกลับบ้านได้เลยใช่ไหมครับ? เสียงหวานถามขึ้นด้วยความโล่งอก

                “ครับ รับยาแล้วเชิญกลับได้เลย” ชายในชุดขาวตอบเสียงเรียบก่อนจะพาอีกคนที่เขาพยุงไว้มานั่งในรถเข็นผู้ป่วย

                หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ แบมแบมเข็นรถพาชายผมแดงเพลิงปริศนาออกมาด้านหน้าโรงพยาบาล ถึงจะถามบุรุษพยาบาลไปแบบนั้นแต่เค้าก็ยังไม่รู้เลยว่าบ้านของอีกคนอยู่ที่ไหน

                “คุณครับ พอจะมีสติบอกผมมั้ยว่าบ้านคุณอยู่ที่ไหน? เสียงหวานก้มลงมาถามที่ข้างหูของคนที่นั่งคอพับอยู่ มีเพียงเสียงลมหายใจและกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนๆเป็นคำตอบ เขาจึงจำใจต้องเสียมารยาทล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของชายคนนี้อย่างช่วยไม่ได้

                “อยู่ไหนนะเจ้ากระเป๋าสตางค์” คนตัวเล็กบ่นอุบอิบกับตัวเอง

                “เย้! เจอแล้ว!ฮู่ว!  พูดขึ้นมาอย่างเบาใจ อย่างน้อยเขาก็จะได้นำคุณลูกค้าขี้เมาคนนี้กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยตามคำสั่งเจ้านายของเพื่อน

                ถ้าจะย้อนกลับไปสัก 7 ชั่วโมงก่อนหน้านี้ จริงๆแล้วคนที่จะต้องพบเจอกับคืนที่แสนอลเวงนี้ก็คือเพื่อนของเขาต่างหาก เหตุผลที่เขายืนอยู่ที่นี่เพราะเพื่อนคนนั้นโทรมาบอกกะทันหันว่าแม่ป่วยต้องพาแม่ไปโรงพยาบาล ด้วยความเห็นใจและรักเพื่อนมากจึงไม่แปลกที่คนตัวเล็กจะตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

ยองแจอ่า หวังว่าแม่นายจะไม่เป็นไรนะ...”

                ระหว่างทาง ชายตัวสูงที่นั่งข้างๆก็เอาแต่บ่นเพ้อถึงชื่อของใครอีกคน แบมแบมส่ายหัวอย่างเหนื่อยหน่ายกับความไม่ได้สติของเขา แต่ไม่รู้ทำไมบางอย่างทำให้คนหน้าหวานรู้สึกคุ้นเคย เหมือนกับว่าใบหน้านี้เขาเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออกจนตัดสินใจเลิกคิด พอดีกับที่รถเดินทางมาถึงจุดหมายปลายทางอย่างปลอดภัย

                คนด้านข้างเองก็ยังคงไม่มีสติเช่นเดิม แน่ล่ะสิก็ดื่มเข้าไปตั้งขนาดนั้น อีกสองวันจะคุยรู้เรื่องหรือเปล่าก็ไม่รู้

                เมื่อถึงปลายทาง คนตัวเล็กพยายามหิ้วปีกแขนกำยำของอีกคนลงมาจากรถอย่างทุลักทุเล และทันทีที่เดินเข้าไปด้านในโรงแรมหรูตามที่อยู่ในบัตรประชาชน

รปภ.ของโรงแรมก็รีบปรี่เข้ามาช่วย

                 “คุณมาร์ค คุณมาร์ค ตายแล้วทำไมเป็นแบบนี้ล่ะครับ มีแผลด้วย”  เสียงชายวัยกลางคนดูเลิ่กลั่กและร้อนรนจนผิดปกติ

                มาร์ค ผู้ชายคนนี้ชื่อมาร์คนี่เอง คำเรียกชื่อตัวที่มันคุ้นแสนคุ้น ทำให้ความรู้สึกบางอย่างในใจ ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง แต่ไม่ทันที่แบมแบมจะคิดอะไรต่อ คุณ ลุง รปภ.ก็ยิงคำถามขึ้นมาอีก

                “นี่เจ้าหนู คุณมาร์คไปโดนอะไรมา ทำไมเป็นแบบนี้” พูดพลางพยุงร่างอีกคนเดินไปที่ลิฟต์หรูสีทอง

                “คือว่า คุณลูกค้าคนนี้ ดื่มมากไปหน่อยน่ะฮะ ผมก็พยายามเตือนเขาแล้วแต่เขาก็ไม่ฟัง แล้วหลังจากเมาไม่ได้สติ เขาก็เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะครับ แล้วผมก็เลยพาไปที่โรงพยาบาล แล้วก็พามาส่งที่นี่ฮะ”  คนตัวเล็กตอบเสียงใส

                “อ้อ อย่างนั้นเองรึ” สิ้นเสียงตอบ ลิฟต์สุดหรูก็มาหยุดอยู่ที่ชั้นสูงสุดของโรงแรมพอดี

                 “เอาล่ะเดี๋ยวพาคุณเข้าไปเข้าไปข้างในกัน มา ฮึบ!” คุณลุง รปภ. และคนตัวเล็กช่วยกันพาคนไม่มีสติเข้ามาด้านในห้อง

                “ว.1 เรียก ว.2 ....ซ่า..... ซ่า....”เสียงเซ็งแซ่ดังมาจากอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กที่บริเวณเอวของคุณลุง รปภ.

                “ว.เปลี่ยน ว่าไง ฮะ ! อะไรนะ โอเคๆ ฉันไปเดี๋ยวนี้  ไอ้หนูฝากคุณมาร์คด้วย” ชายวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องไป

                ถึงจะบอกแบบนั้นแต่เขาเองก็ไม่แน่ใจกับความหมายของคำว่าฝากนี้เอาซะเลย

                “เฮ่อ..ถึงบ้านซักทีนะครับ...”คนตัวเล็กถอนหายใจยาวก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงที่ปลายเตียง โดยมีคนตัวสูงนอนใกล้สลบอยู่ใกล้ๆ

                “ฮึ๊บ ! วันหลังถ้าจะกินซะเมาขนาดนี้ก็ชวนเพื่อนไปด้วยกันนะครับ” ร่างบางพูดไปพลางขยับตัวคนตัวโตกว่าให้เข้าที่เข้าทาง

                “ฮู้วว ~~ โอเค เรียบร้อย ผมคงต้องไปสักที ดึกมากแล้ว....ขอบคุณที่มาใช้บริการคลับเราซะคุ้มนะครับแล้วก็เอ่อ เราคงจะไม่เจอกันอีกแล้วล่ะ ยังไงก็โชคดีนะครับ”

ร่างเล็กทอดถอนลมหายใจ พร้อมจะคล้อยหลังไปแต่ทว่า...

หมับ! มือหนาเอื้อมมาจับมือบางที่ตบลงบนอกเขาเบาๆเอาไว้แน่น คนตัวเล็กตาโตด้วยความตกใจเล็กๆก่อนจะพยายามแกะมือออก

                 “จูเนียร์ ฉันรักนายมากจริงๆ รักมากจริงๆ” เสียงทุ้มสั่นละเมอคำพูดพร่ำ มือหนาจับมือเรียวมาแนบที่ใบหน้าหล่อเหลา ร่างบางรู้สึกได้ถึงความอุ่นร้อนของน้ำใสๆที่บริเวณดวงตาของคนตัวโต “นี่ผู้ชายคนนี้กำลังร้องไห้ถึงคนรักของเขาอยู่งั้นเหรอ”

                 “คุณครับ ผมไม่ใช่แฟนคุณ ไม่ใช่คุณจูเนียร์อะไรนั่นนะครับ ผะ...!”

ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะพูดจบ ปากหยักของร่างสูงก็ประทับลงมาบนกลีบหยักสีชมพูนุ่มนิ่ม อย่างจาบจ้วงและหนักแน่น คนตัวเล็กรีบใช้สติและพละกำลังที่มีผลักคนตรงหน้าออก

                “นี่คุณ ! ทำอะไรเนี่ยบ้ารึเปล่า!”เขาขมวดคิ้วพูดกับอีกคนด้วยความโมโห ก่อนจะรีบลุกขึ้นจากเตียงนอนแสนกว้างนั้น

                                หมับ !อีกครั้งที่ร่างบางถูกคนตัวโตกว่ากอดรัดจากด้านหลัง แต่แค่นั้นยังไม่พอคนตัวสูงยังใช้กำลังที่มีมากกว่ากดคนตัวเล็กลงที่เตียง มือสองข้างถูกตรึงไว้ด้วยฝ่ามือหนา คนด้านใต้พยายามร้องเรียกให้อีกคนมีสติและดิ้นรนเพื่อหาทางออกจากอ้อมกอดที่ถูกบังคับนี้        แต่เหมือนว่าการขัดขืนจะไม่เป็นผลสักนิด ร่างสูงยังพยายามโถมตัวเองลงมาหาคนตัวเล็ก ทั้งบรรจงพรมจูบไปทั่วต้นคอขาวเนียนนั้น และเรื่อยมาจนถึงแผงอก คนตัวเล็กทั้งตื่นตระหนกและตกใจ ได้แต่ดิ้นบ่ายเบี่ยงหนีการกระทำอันแสนโหดร้ายนี้  พลางน้ำตาก็ค่อยๆไหลออกมา

“พระผู้เป็นเจ้าได้โปรดช่วยลูกที ช่วยลูกจากตรงนี้ที”

                                เหมือนว่าคำขอจะไม่เป็นผล คนด้านบนคล้ายกับคนหูหนวกตาบอด ไม่ว่าร่างเล็กพยายามจะพูดสักเท่าไหร่ว่าเขาไม่ใช่ใครคนนั้น แต่ก็ดูเหมือนจะสูญเปล่าไปทั้งหมด คำพูดเรียกสติเหล่านั้นไม่มีทีท่าที่จะเข้าหูอีกคนเลย คนตัวโตกำลังย่ำยีน้ำใจคนตัวเล็ก ด้วยความไร้สติ  เมามาย และเข้าใจผิด………


.........

          

          เสียงเปียโนบรรเลงขึ้นในโบสถ์เก่าแก่ ทุกอย่างภายในถูกตกแต่งด้วยศิลปะในยุคเก่าก่อน เก้าอี้ไม้ตัวยาววางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ที่หอนาฬิกาเล็กหน้าทางเข้า

เข็มของมันชี้บอกว่าเวลาแห่งการฟังบทเทศน์จากบาทหลวงใกล้เข้ามาเต็มที ผู้คนที่รักและศรัทธาในพระคริสต์เดินเข้ามายังสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้เพื่อรับฟังสิ่งดีๆ และเพื่อชำระล้างจิตใจที่บางครั้งหลงทางไปเพราะกิเลศ 

           เสียงเปียโนยังคงบรรเลงต่อไปเหล่าคริสต์ศาสนิกชนทั้งหลายต่างกำลังร้องเพลงเพื่อชำระล้างบาปที่ได้กระทำ กู่ร้องเพื่อให้เสียงถึงพระผู้เป็นเจ้า และในเสียงคนบาปเหล่านั้นมีเสียงหนึ่งที่แสนพิเศษ พิเศษกว่าเสียงอื่นๆเมื่อถึงท่อนโซโล่

 

In the arms of the Angels fly away from here 
From this dark, cold hotel room, and the endlessness that you fear 
You were pulled from the wreckage of your silent reverie 
You're in the arms of the Angels; may you find some comfort here…

 

                เสียงใสขับร้องบทเพลงในท่วมทำนองที่แสนไพเราะ แต่ทว่ามันช่างฟังดูทุกข์ระทม ความเศร้าที่เปล่งออกมาเป็นเสียงเรียกน้ำตาจากผู้คนที่ยืนอยู่ในโบสถ์โอ่โถงนี้ให้ไหลออกมาพร้อมกัน  เจ้าของเสียงใส ยังคงบรรจงขับร้องเพลงคลอไปกับเปียโน ด้วยหัวใจที่สับสน จนเวลาล่วงเลยผ่านไปเหลือเพียงแค่ตัวเขาที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าไม้กางเขนศักดิ์สิทธิ์

                “พระผู้เป็นเจ้า พระองค์กำลังส่งบททดสอบมาให้กับลูกใช่หรือไม่..” เสียงในใจของเขาสะท้อนดัง คงพูดไม่ได้ว่าการคุกเข่าครั้งนี้คือการอธิฐานหรือภาวนา หากแต่เป็นการนั่งคุกเข่าเพื่อพูดคุยและระบายกับสิ่งเลวร้ายที่ร่างเล็กได้เผชิญมาเสียมากกว่า

                ด้วยหัวใจที่สั่นไหว ตอนนี้แบมแบมกำลังน้อยใจในโชคชะตา และหัวใจบริสุทธิ์กำลังหาเหตุผลเพื่อโกรธพระผู้เป็นเจ้า                                                

ณ สุสานรวม         

                ความเงียบเข้าครอบคลุมทั้งบริเวณ ร่างเล็กยืนอยู่ที่หน้าป้ายหลุมศพของมารดาบังเกิดเกล้า บุคคลที่แบมแบมรักมากที่สุดในชีวิต เขายังจำวันนั้นได้ดี วันที่เห็นรอยยิ้มแสนอบอุ่นนั่นเป็นครั้งสุดท้าย

                “แม่ครับ แม่อยู่บนนั้น สบายดีใช่ไหมครับ แบมคิดถึงแม่นะครับ...”เด็กหนุ่มพูดพร้อมปาดน้ำตา

                แบมแบมเสียคุณแม่ไปตอนเขาอายุ 5 ขวบ วันนั้นฝนตกหนัก ท้องฟ้าทาทับด้วยสีดำทมิฬ ความทรงจำพร่าเบลอที่เขาจำได้ในวันอันเศร้าสลดนั้น มีเพียงแบมแบมตัวน้อย บาทหลวงเดวิด และคุณแม่เจน ยืนร่วมอยู่ในพิธี คุณแม่ของเขาค่อยๆถูกเม็ดดินกลบร่างอย่างเงียบเหงา ไม่มีแม้แต่คำกล่าวหน้าศพ พิธีถูกจัดขึ้นอย่างเงียบเชียบเพื่อปลดปล่อยให้ดวงวิญญาณของหญิงสาวเดินทางไปพบกับพระองค์ยังที่อันเป็นสุขนิรันดร

                ตอนนั้นแบมแบมยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจว่าความตายคืออะไร และความเสียใจเป็นยังไง เขาไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้เศร้าโศก ได้เพียงแต่ยืนเฉยๆ และฉงนใจกับพิธีฝังศพของแม่ มีเพียงเสียงของนักพรตสาวที่คอยปลอบเด็กน้อย ว่าคุณแม่ของเขากำลังจะเดินทางไปเป็นนางฟ้าอยู่บนสวรรค์ และจะคอยดูแลแบมแบมจากที่ตรงนั้น เด็กชายตัวน้อยได้แต่ยิ้มกว้างเป็นคำตอบ และรอยยิ้มที่แสนบริสุทธิ์นั้นเองที่ทำให้ทั้งบาทหลวงเดวิดและคุณแม่เจนรักและสงสารเด็กคนนี้ขึ้นมาจับใจ….

 

 

………….

                


 

 #TBC.

 
 
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

4,351 ความคิดเห็น

  1. #4322 MarkBam1n1a (@Notetoaki) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 08:05
    ตอนแรกก้สะเทือนตับละอ่าาา...
    #4322
    0
  2. #4310 VivoV5 (@VivoV5) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 17:53
    ชีวิตน้องแบมน่าสงสารมาก
    #4310
    0
  3. #4206 kemmygalaxy (@kkkgalaxy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 22:36
    เปิดเรื่องมาก็ดราม่าเลย TT
    #4206
    0
  4. #4157 White cutter... (@somsurin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:33
    แบมน่าสงสารอ่า
    #4157
    0
  5. #4076 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 15:04
    สงสารแบม TT
    #4076
    0
  6. #4037 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 12:21
    เปิดเรื่องได้น่าตามมากคะ
    #4037
    0
  7. #4023 PaulaPum (@yukiko12) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 11:12
    พึ่งเข้ามาอ่านแต่เห็นคอมเม้นผ่านๆนี่ดราม่ามากใช่ไหม T~T
    #4023
    0
  8. #3996 fah*cassiopeia*- tvxq (@skyandstar) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 02:14
    แบมน่าสงสารตั้งแต่ต้นจนจบ มาร์คทำให้แบมเป็นแบบนี้ ขอโทษนะแต่จะบอกว่าสมควรแล้วกับการเเต็บปวดอย่างถึงที่สุด
    #3996
    0
  9. #3977 coco i cookie (@chiffon-156) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 11:02
    เขียนดี >0<
    #3977
    0
  10. #3913 BamG97_ (@sasikanr_) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 18:32
    ฮืออจะเป้นยังไงต่อt0t
    #3913
    0
  11. #3862 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 10:09
    แบมย่าสงสารไปอีกกก TT
    #3862
    0
  12. #3848 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 08:59
    ใสซื่อมาก ฮือสงสาร
    #3848
    0
  13. #3761 BAMmiie (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 00:39
    เด็กน้อยผู้แสนบริสุทธิ์ ฮืออ เอ็นดูหนูเหลือเกิน
    #3761
    0
  14. #3703 Kaka1m (@Kaka1m) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 18:07
    เอ้า มาร์ค!!! เลวแบบไม่ได้ตั้งใจ แต่อีกคนเขาเสียใจจริงๆ
    #3703
    0
  15. #3658 Alwaysbsu (@Alwaysbsu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:15
    ตายแล้ววว สงสารแบมแบมทำไมพี่มาร์คทำงี้คนเขาอุตส่าช่วย
    แววดราม่ามาเลย
    #3658
    0
  16. #3657 Eroseris (@ornlylove) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:48
    แบมซวยเลย ถ้าวันนั้นเพื่อนไม่ขอให้ช่วยก็ไม่ต้องเจอเรื่องเเบบนี้อะ
    #3657
    0
  17. #3642 Pookie_Cookie (@pookiejj) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:05
    โหวววววว
    #3642
    0
  18. #3420 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 17:50
    โอ้ว แบมแบมอุส่าห์ใจดีอะ มาช่วยมาร์คแต่ดูมาร์คทำกับแบมดิ สติจะไม่มีเลยหรือไง สงสาแบม แง้งง
    ทั้ง ๆ ที่มาทำงานช่วยเพื่อนแท้ ๆ โดนแบบนี้เลย รปภ.นี้ก็ไม่เข้ามาดูมาร์คอีกรอบเลยหรือไง
    #3420
    0
  19. #3358 opel_zuza (@marang-zangkoong) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 15:42
    โห นี่แบมอุตส่าห์ช่วยเอาไว้แท้ๆ สงสารอ่ะ แกหลับยาวไปเลยนะพี่มาร์ค เบะปากๆ :((
    #3358
    0
  20. #3121 BABY_B (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 10:27
    ฮื้ออ ทำไมพี่มาร์คเป็นคนแบบนี้
    #3121
    0
  21. #3110 btuan (@beevector) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 01:26
    ก่อนอื่นเลยเราชอบซาวน์หน้าฟิคมากค่ะมันหดหู่นิดๆเข้ากับพล็อตฟิค 
    #3110
    0
  22. #3094 onlyB (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 13:53
    เปิดแบบ ยังไม่มีกลิ่นอาย ของความรัก ยังไม่รู้แต่น่าค้นหามาก
    #3094
    0
  23. #3088 Wang-J (@wang-j28) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 08:38
    พี่มาร์ค ทำไมทำงี้ แกห้ามลืมเด็ดขาดนะ
    #3088
    0
  24. #3068 kung (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 21:53
    อ่านเรื่องนี้เหมือนฟังเสียงเปียโน แต่มันเศร้าไง ทำนองมันเศร้า แบมเข้มแข็งนะ
    #3068
    0
  25. #2540 ENED (@ENED) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2558 / 10:56
    สงสารแบมแบมอ่ะ สงสารจริงๆนะ ฮือออออ
    #2540
    0