เมื่อผมเป็นนักเรียนทุนแลกเปลี่ยน(มือใหม่หัดแต่งนะครับ)

โดย thegamerchice

เมื่อผมต้องนึกกลับไปเมื่อ5ปีก่อนเมื่อผมเป็นนักเรียนทุนแลกเปลี่ยนไปเรียนต่อที่High Schoolบ้านั่นที่ทำให้ต้องหวนคืนสู่ความตายอีกครั้ง

ยอดวิวรวม

70

ยอดวิวเดือนนี้

70

ยอดวิวรวม


70

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  21 มิ.ย. 65 / 20:26 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 มิ.ย. 65 / 20:26


นี่ก็ผ่านมา5ปีแล้วสินะหลังจากที่เกิดเหตุการนั้นที่High Schoolนั่นพอนึกกลับมาไปแล้วมันก็ทำใจลำบากเหมือนกัน


ผมเป็นนักเรียนทุนแลกเปลี่ยนในโครงการหนึ่ง
ครั้งแรกที่มาที่High Schoolบ้านั่นมันเป็นอะไรที่ตื่นเต้นและมีความสุขมากเพราะผมได้มีชีวิตส่วนตัวในHigh Schoolถึงแม้บางสิ่งบางอย่างไม่ค่อยจะถูกใจสักเท่าไหร่ที่ผมต้องมานอนหอพักคนเดียวแล้วยังหาเพื่อนสนิทไม่ได้เลยซ้ำทั้งๆที่ผ่านมาจะ3เดือนแล้วส่วนเรื่องการเรียนของผมในHigh Schoolก็เรียกได้ว่าดีพอสมควรจนทำให้เพื่อนในห้องเริ่มจะเข้าหาผมแต่ก็มีเพื่อนบางส่วนที่คอยกลั่นแกล้งและคอยจ้องจะทำร้ายผมตลอดผมนั้นก็ทำได้แค่ต้องยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะตัวผมเองก็ไม่ได้เป็นคนที่ชอบมีเรื่องอยู่แล้วด้วย

และในคืนหนึ่งคืนนั้นเท่าที่ผมจำได้มีงานกลุ่มที่ผมต้องนั่งทำกับเพื่อนแถมยังมีกิจกรรมครบรอบ100ปีของโรงเรียนอีกด้วยผมเลยกลับมาที่หอค่อนข้างจะดึกกว่าจะอาบน้ำจัดห้องเสร็จก็ราวๆ 01:00am แล้วคืนนั้นไม่รู้เป็นบ้าอะไรนอนก็ไม่หลับทั้งๆที่ผมก็รู้สึกเพลียมากผ่านไป 02:49am ผมก็เริ่มเข้าสู่ผวังการหลับไหลที่แท้จริง

พอตื่นมาตอนเช้าผมก็ทำกิจวัตรประจำวันตามปรกติแต่วันนี้รู้สึกว่าอากาศไม่ค่อยจะสดชื่นเท่าที่ผมคาดการเอาไว้ผ่านไปสักพักแชทผมก็เด้งขึ้นมาอ้าวนี่มันวันจัดงานครบรอบ100ปีของHigh Schoolที่ผมอยู่นี่หน่าทำให้ผมต้องรีบวิ่งไปเพราะว่าหอพักผมใกล้กับโรงเรียนมากแต่กลับกันผมกลับหาโรงเรียนไม่เจอไม่รู้เพราะอะไรทั้งๆที่ผมก็มาทุกๆวัน ที่ตั้งโรงเรียนของผมตอนนี้ได้กลายเป็นตึกเก่าโทรมๆผมไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองโรงเรียนตั้งใหญ่แม่งหายไปได้ไงวะะ! ทำให้ผมต้องลองเดินเข้าไปข้างในนั้นคล้ายกับHigh Schoolที่ผมเรียนแต่ด้านในบรรกาศภายมันต่างจากข้างนอกมากทั้งเย็นๆเเละหนาวทั้งๆที่ไม่มีลมสักแอะพอผ่านสักพักผมกลับเดินเจอห้องเรียนของผมพอเข้าไปในห้องมีเด็กนักเรียนคนหนึ่งที่ผมแทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยู่ห้องเดียวกับผม นักเรียนคนนั้นกำลังเขียนอะไรสักอย่างบนกระดานแต่ผมก็ไม่ได้สนใจรีบเดินก้มหน้าเอากระเป๋าไปวางที่โต๊ะตัวเองหลังจากที่ผมเงยหน้าขึ้นมานักเรียนคนนั้นก็หายไปแล้วและผมก็ได้เห็นข้อความทั้งหมดที่เค้าเขียนไว้มันเขียนว่า [I got you] ด้วยปากกาเมจิกสีแดงมันสีสดมากจนผมคิดว่าปากกาแตกด้วยซ้ำแต่นักเรียนคนนั้นได้หายไปแล้วผมเลยรีบวิ่งออกไปถามว่าคนอื่นๆหายไปไหนกันหมดแต่กลับหานักเรียนคนนั้นไม่เจอผมเลยกลับเข้าห้องแต่ว่าานักเรียนคนนั้นกลับนั่งโต๊ะข้างหลังผมต้องแต่เมื่อไหร่ไม่รู้อีกอย่างข้อความบนกระดานก็ได้หายไปแล้วก่อนที่ผมจะเอ่ยบากผมเค้ากลับพูดสวนผมมาว่านายอยากรู้ไหมว่าที่นี่เคยเกิดอะไรขึ้นทั้งๆที่ผมไม่ได้ตอบว่าอยากฟังรึเปล่าเค้ากลับเล่าต่อเหมือนไม่ได้อยากให้ผมพูด
เค้าได้เล่าว่าทุกๆปีที่ห้องนี้จะมีนักเรียนในห้องนี้ต้องตายด้วยสาเหตุการฆ่าตัวตายทุกคนทั้งๆนักเรียนที่ฆ่าตัวตายแทบไม่มีสาเหตุการฆ่าตัวตายด้วยซ้ำไปและเค้ายังเล่าต่อถึงสิ่งที่ทำให้นักเรียนพวกนั้นต้องฆ่าตัวเป็นเพราะมีนักเรียนคนหนึ่งถูกกลุ่มเพื่อนในห้องรังแกอย่างหนักจนทำให้คิดสั้นฆ่าตัวตายและนั่นก็คือคนแรกหลังจากนั้นก็มีนักเรียนคนอื่นในห้องฆ่าตัวตายตามทุกปี
ทันใดนั้นเค้าก็ตะโกนออกสุดเสียงว่า"ตัวตายตัวแทนยังไงล่ะ"ซ้ำๆแบบนั้นผมตกใจมากในห้องเริ่มมีคราบดำๆปรากฎตามผนังและส่วนต่างๆและนันนักเรียนคนนั้นค่อยขเยิบมาทีละนิดเข้าใกล้ผมมาเรื่อยๆในสภาพบิดเบี้ยวและผมก็ขยับตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำนักเรียนคนนั้นกระโจนมาใส่ผมอย่างจัง

ผมกระโจนจากเตียงและพบว่าทุกอย่างเป็นเพียงความฝันทำให้ผมโล่งใจมาทันทีเห้ออย่างน้อยก็แค่ความฝันแต่พอผมเดินเข้าห้องน้ำพื้นด้านในกลับเปียกเหมือนพึ่งมีคนอาบน้ำเสร็จมาไม่นานแต่คงเป็นเพราะเมื่อคืนผมอาบน้ำดึกละมั้งผมคิดแบบนั้นผมเลยรีบอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียนวันนี้ที่โรงเรียนจัดงานซะยิ่งใหญ่มากจนผมอึ้งแต่สิ่งที่แปลกไปคือว่าทำไมเค้าถึงติดป้ายผิดแทนที่ควรจะครบรอบ100ปีกลับติดป้ายเป็น105ปีสะงั้นบ้าเอ้ยสงสัยคนติดคงต้องรีบมากแน่ๆเลย
ผมเลยรีบเอากระเป๋าไปเก็บที่ห้องและวิ่งออกมาแต่ผมกลับลืมสังเกตุอะไรบางอย่างเมื่อกี้มันผมเดินทะลุประตูได้ยังไงกันนน!! สักพักความคิดทุกอย่างก็ได้พลันเข้ามาในหัวของผมและผมก็เข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างแรกผมไม่ได้เรียนเก่งเลย อย่างที่สองบ้านผมไม่ได้มีความสุขอย่างที่ผมคิดผมไม่มีครอบครัวเลยด้วยซ้ำผมเป็นแค่เด็กกำพร้าคนหนึ่งที่โชคดีสอบติดนักเรียนแลกเปลี่ยน ทุกอย่างที่ผมพูดไปตั้งแต่แรกทุกๆสิ่งผมโกหกตัวเองมาตลอดที่จริงผมมันแย่ทุกอย่างคลี่คลายผมนั้นได้ตายไปตั้งราว5ปีแล้วและผมยังคงติดอยู่ในลูปเวลาแห่งความตายที่ซ้ำซากกับการที่ผมจะต้องหลอกตัวเองทุกๆครั้งไปจนกว่าจะมีคนใหม่มาเป็นตัวตายตัวแทนให้ผม

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

×