The Diplomats ภารกิจรัก นักการทูต

ตอนที่ 7 : กรมพิธีการทูต - EP 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 764
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    4 ม.ค. 61

EP 7 

          กว่ารถยนต์ยี่ห้อฮุนไดสีเทาของแทยอนจะได้แล่นสู่ทางกลับคอนโดมีเนียมส่วนตัวของแทยอน เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบเที่ยงคืน เพราะทิฟฟานี่ถึงแม้จะไม่ได้นอนโรงแรมเดียวกับพระองค์หญิงมิลันดา แต่เธอก็ต้องขอเข้าไปตรวจดูความเรียบร้อย รถของแทยอนเลยได้ออกจากโรงแรมของพระองค์หญิงตอนประมาณสี่ทุ่มห้าทุ่มที่ถนนในโซลยังขวักไขว่

          "กรุงโซลตอนกลางคืนสวยจังเลยนะ..." ทิฟฟานี่เกาะกระจกมองรอบๆอย่างสนใจพลางรำพึง ทำให้แทยอนหัวเราะ 

          "ทำไมละ ที่ออตตาโนวาเป็นยังไงเหรอ" แทยอนเอ่ยราวหลอกถาม จริงๆแล้วไอ้การทำงานกับประเทศใด นักการทูตก็ย่อมจะมีข้อมูลเกี่ยวกับประเทศนั้นๆโดยคร่าวๆอยู่แล้ว... หากแต่ในกาลนี้แทยอนไม่อยากจะทำเป็นอวดรู้ เธออยากรู้ และอยากฟังจากคนที่อยู่ประเทศนั้นจริงๆซะมากกว่า ... 

          นอกจากนี้มันยังเป็นกลยุทธหนึ่งที่จะต่อบทสนทนาให้ยาวนานออกไป.... 

          แทยอนแอบอมยิ้มพลางส่ายหัวให้กับตัวเอง... นิสัยชอบต่อรองแบบนักการทูตมันติดไปแล้วสินะ.... 

          "สองทุ่มก็เงียบและมืดหมดแล้ว... ชาวออตตาโนวาแม้กระทั่งในเมืองหลวงก็นอนเร็ว จะมีแค่แหล่งย่านนักท่องเที่ยวที่จะยังคึกคัก แต่ย่านนั้นก็อันตรายเกินกว่าที่พวกเราจะไปเดินเล่น..." ทิฟฟานี่ว่า 

          "นอนเร็ว...อย่างนี้เวลาทำงานก็น้อยลงด้วย" แทยอนตั้งข้อสังเกต 

          "ไม่น้อยหรอก เราตื่นกันตั้งแต่ตีสาม..." ทิฟฟานี่ว่า 

          "ฮ๊ะ???" แทยอนอ้าปากค้างอึ้งๆ แล้วเหลือบมองนาฬิกา

          "แล้วคุณตื่นตั้งแต่ตีสามด้วยหรือเปล่า?" แทยอนรีบถาม เพราะถ้าทิฟฟานี่ตื่นตีสาม เวลานอนของเธอคงเหลืออีกไม่กี่ชั่วโมง 

          "เปล่าหรอกคุณ คนที่ตื่นตีสามก็มีแต่พวกพ่อค้าและคนส่งหนังสือพิมพ์นั่นแหละ แต่บ้านเมืองของเราจะเริ่มสว่างไสวตั้งแต่ตีสาม เราจะเปิดไฟสว่างโร่ และกิจกรรมบนท้องถนนก็จะคึกคักจนผู้คนก็จะตื่นตามๆกัน ตีสี่ ตีห้า ตามลำดับ.... คนตื่นตีห้าก็เกือบสายที่สุด แต่คนที่ได้รับอนุญาตให้ตื่นสายที่สุดคือนักเรียน นักศึกษา ที่ตื่นหกโมงก่อนเวลาโรงเรียนเข้าตอนเจ็ดโมง เพราะพวกเราให้ความสำคัญกับประชากรเด็กว่าควรจะมีสิทธิ์ได้นอนนานเพื่อรักษาสภาพสมองแหละ..." ทิฟฟานี่เล่าให้ฟัง 

          "ฟังดูเป็นบ้านเมืองที่น่ารักและใส่ใจประชาชนดีนะ.... ถ้าเป็นที่เกาหลีนี่เด็กๆแทบไม่ได้พักผ่อนกันเลย เรียนเสร็จก็ต้องกลับบ้านกวดวิชา อ่านหนังสือหามรุ่งหามค่ำ เพื่อให้ได้เข้ามหาวิทยาลัยดีๆ" แทยอนแลกเปลี่ยน 

          "คุณเองก็ต้องอ่านหนังสือหนักขนาดนั้นเลยเหรอ ก่อนเข้ามหาวิทยาลัย..." ทิฟฟานี่เอ่ยทึ่งๆ ทำให้แทยอนพยักหน้า 

          "มหาวิทยาลัยที่ฉันจบมาเป็นมหาวิทยาลัยอันดับหกของเกาหลีใต้ แต่ฉันก็ต้องพยายามแทบตายกว่าที่จะได้เข้าอยู่ดี..." 

          "ฟังดูเป็นชีวิตที่มีการแข่งขันสูงจังเลยนะ..." ทิฟฟานี่รำพึง 

          "ที่ออตตาโนวา เด็กทุกคนมีสิทธิ์ที่จะได้เรียนหนังสือ แม้ว่าเขาจะเก่งหรือไม่เก่งก็ตาม การประเมินผลจะวัดจากผลการเรียน แต่ไม่ใช่วัดกันตั้งแต่เริ่ม... ด้วยเหตุนี้เด็กที่ไม่ค่อยขยันอย่างฉันเลยได้มีโอกาสเข้าเรียนมหาลัย ในคณะที่ชอบกับชาวบ้านเขา..." ทิฟฟานี่ว่า 

          "ดีจัง..." แทยอนว่าแล้วยิ้ม 

          "ชีวิตพวกคุณคงมีความสุขน่าดู..." แทยอนว่า นึกถึงสภาพบรรยากาศประเทศที่ไม่ต้องเร่งรีบ และเนิบช้า 

          "ก็มีความสุขดีนะ ฉันชอบธรรมชาติและก็แสงแดดที่ออตตาโนวามาก นึกถึงตอนเด็กๆเวลาขี่ลาไปโรงเรียน" 

          "ลา!??" แทยอนทวนคำ 

          "ใช่...ลา...เป็นสัตว์ประจำประเทศออตตาโนวาเลยละ คุณไม่เคยได้ยินเหรอ" ทิฟฟานี่ถามอย่างฉงน 

          "ก็...ก็เคย แต่ไม่คิดว่าคุณจะขี่ลาเป็น..." แทยอนตอบแบบอมยิ้ม ทำให้ทิฟฟานี่ค้อน 

          "อย่าดูถูกฉันเชียวนะ...ฉันขี่เก่งซะด้วยละ... ไว้ถ้าคุณมีโอกาสไปเที่ยวออตตาโนวา ฉันจะพาขี่ลาชมรอบเมือง..." 

          ทิฟฟานี่เอ่ยยิ้มๆ ทำให้แทยอนเผลอยิ้มตาม ดวงตาเป็นประกายนั้นน่ารักน่าเอ็นดูนัก.... 

          "ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า...เราคงมีโอกาสได้เจอกันอีก" แทยอนถามหยั่งเชิง ทำให้ทิฟฟานี่หันขวับมามองเขาสายตาหยอกเย้าเป็นประกายนั้นทำให้เธออดเขินไม่ได้... 

          แทยอนชัดเจนจนน่าหมั่นไส้ยิ่งนัก...จะเป็นอะไรมั้ยหากเธออยากจะเล่นตัวก่อน ... 

          ทิฟฟานี่จึงได้แต่เลิกคิ้วและทำเบะปากใส่... ไม่มีคำตอบให้แทยอนเช่นนั้น...

...

          "คุณนอนตรงนี้นะ...แล้วก็ฝันดีล่ะคุณ..." แทยอนกล่าว พลางชี้บริเวณเตียงนอนของตัวเอง ก่อนจะหอบหมอน และผ้าห่มเดินโซเซออกไปทางหน้าประตู ทำให้ทิฟฟานี่รีบร้องทัก 

          "เดี๋ยวก่อน... นี่ฉันมาแย่งที่นอนคุณเหรอเนี่ย..." ทิฟฟานี่ว่า ทำให้แทยอนหันมามองเธอ 

          "มันเป็นหน้าที่ของฉันที่ต้องสละเตียงนอนให้แขกอยู่แล้ว คุณไม่ต้องห่วงเลย...." 

          แทยอนว่า ทำให้ทิฟฟานี่ทำสีหน้ากระอักกระอ่วน ... 

          "ฉันรู้สึกแย่... คุณเข้ามานอนเตียงคุณเถอะ ฉันไปนอนโซฟาก็ได้นะ" ทิฟฟานี่ว่า

          "ได้ไงกันคุณ..." แทยอนรีบแย้ง 

          "มาเถอะ...ฉันไม่อยากรบกวนคุณไปมากกว่านี้แล้ว คุณเหนื่อยมาทั้งวัน คุณสมควรได้พักที่ดีๆ..." ทิฟฟานี่รีบก้าวแล้วลุกขึ้นมาดึงเอาผ้าห่มกับหมอนของแทยอนที่ยืนคาประตูอยู่นั้นไว้... 

          "ฮึ้ยย...ไม่ได้ คุณเป็นแขก.." แทยอนยื้อกลับ 

          "ไม่เอา ฉันเกรงใจ มาเถอะนะ" ทิฟฟานี่ก็ดึงมา 

          "ไม่ต้อง..." แทยอนว่า ทิฟฟานี่ก็ดึงกลับ แทยอนก็ดึงอีกรอบ และทิฟฟานี่ก็ยื้อกลับอีกรอบ

          โป๊ก!! .. "โอ๊ย..." แทยอนร้องลั่น เมื่ออาการยื้อแย่งทำให้หัวของเธอโขกเอากับขอบประตูเต็มๆ 

          "ตายแล้ว!! คุณแทยอน เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" ทิฟฟานี่ร้องด้วยความตกใจ ปล่อยผ้าห่มกับหมอนของแทยอนในที่สุด 

          "อูยยย... โอยย... คุณนี่มันตัวแสบจริงๆ " แทยอนร้องพลางกุมหน้าผากเอาไว้... รอยแผลเล็กๆนั้นมีเลือดซึมออกมา

          "ตายแล้ว เลือดออกด้วย!" ทิฟฟานี่ร้อง ทำให้แทยอนถอนหายใจแล้วส่ายหัว 

          "คุณเปิดตู้บนเค้าท์เตอร์นั่น หยิบกล่องพยาบาลมาให้หน่อย" แทยอนชี้ส่งๆ ด้วยมือที่ไม่ได้กุมแผล ทิฟฟานี่รีบกุลีกุจอไปค้นเอากล่องพยาบาลมาให้...เสียงตึงตังนั้นทำให้แทยอนรู้ว่าเค้าเตอร์ของเธอคงกระจายหมดแล้ว 

          "ฉันขอโทษจริงๆนะคุณ..." ทิฟฟานี่รีบเทของเหลวบางอย่างใส่สำลี แล้วโปะบนหน้าผากของแทยอน

          "โอ๊ยยยยยย แสบบบบบบบบ คุณเอาอะไรแปะให้ฉันเนี่ย!!" แทยอนร้องลั่น ทำให้ทิฟฟานี่ทำสำลีในมือตกอีก 

          "อ..แอลกอฮอลล์..." ทิฟฟานี่ว่า 

          "พระเจ้าช่วย..." แทยอนร้องอย่างอ่อนใจ พลางก้มลงเก็บสำลีขึ้นมาแล้วโยนมันทิ้งในถังขยะ 

          "แอลกอฮอลล์เค้าเอาไว้เช็ดแผลใหญ่ๆ ที่มันมีสิ่งสกปรกตกค้าง... อันนี้แผลนิดเดียว... แค่ทิงเจอร์ไอโอดีนก็พอ..." แทยอนสาธยาย พลางมือก็เอาสำลีชุบทิงเจอร์ไอโอดีน แปะแผลของตัวเอง แล้วปิดทับด้วยพลาสเตอร์ยาขนาดเล็กที่เป็นสีเดียวกับเนื้อ ทำให้เห็นไม่เด่นชัดมาก 

          "ฉันขอโทษ..." น้ำเสียงอ่อนๆแบบโทษตัวเองนั้นอีกแล้ว 

          "ไม่เป็นไรหรอก...คุณแค่ซุ่มซ่ามเอง..." แทยอนว่า ทำให้ทิฟฟานี่ยิ่งดูใจเสียเข้าไปใหญ่ 

          "ขอโทษจริงๆนะคุณ..." ทิฟฟานี่เอ่ยอย่างจริงใจ แล้วเดินคอตกกลับเข้าห้องนอนไป... แทยอนมองตามแล้วก็อดสงสารไม่ได้...เธอได้แต่เลิกคิ้ว แล้วจัดการเก็บอุปกรณ์ทำแผลของตัวเองเข้าตู้ไว้ตามเดิม... 

...

          ข่าวภาคดึก ไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจ นอกจากข่าวซ้ำๆ เดิมๆ ของการเคลื่อนไหวทางการเมือง การประท้วงหน้าสถานทูตญี่ปุ่นในเกาหลี เรื่องหมู่เกาะทาเคชิมะ-ดกโด เริ่มจะรุนแรงขึ้น 
เมื่อทั้งญี่ปุ่นและเกาหลีก็อ้างสิทธิ์ว่าหมู่เกาะเป็นของตัวเองเหมือนกัน... ทำให้คนเกาหลีไม่พอใจคนญี่ปุ่นมากขึ้น 

          แทยอนหาวพลางกดเปลี่ยนช่อง... 

          อีกช่องเสนอข่าวการถูกจับตัวไปของฮา โซยอง ลูกสาวของท่านรองนายกรัฐมนตรีที่ยังไม่มีใครออกมารับผิดชอบในกรณีนี้ แทยอนเริ่มรู้สึกเป็นห่วงความปลอดภัยของเด็กสาว ... เมื่อครอบครัวของท่านรองนายกออกมาแถลงข่าวทั้งน้ำตา ไม่นานนักแทยอนก็ได้เห็นเจ้านายใหญ่ของตัวเอง เมื่อท่านยุน บยองเซ รัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศออกแถลงข่าวด้วยตัวเอง ประนามการกระทำของผู้ใดก็ตามที่ลักพาตัวกลุ่มนักศึกษาชาวเกาหลีใต้ไป และขอให้มีการปล่อยตัวนักศึกษาโดยเร็ว 

          "เจ้ายูริจะเป็นยังไงบ้างนะ... งานนี้แลดูจะเป็นงานใหญ่จริงๆ" แทยอนบ่นกับตัวเองเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงฟ้าคำรามจากด้านนอก 

          "ฝนตกเหรอเนี่ย...ดีจริง...คืนนี้คงหลับสบายแน่เรา" แทยอนพึมพำยิ้มๆ เธอชอบบรรยากาศฝนตกยามค่ำคืน เพราะจะทำให้หลับสบาย 

          ฟ้าผ่าครืนลงมาดังลั่น ทำให้ห้องที่อยู่บนชั้นสูงเกือบสุดของคอนโดมีเนียมอย่างห้องของแทยอนได้ยินถนัดถนี่

          "กรี๊ดดด...." เสียงกรีดร้องดังออกมาจากข้างในห้องนอน ทำให้แทยอนผุดลุกนั่ง... 

          ฟ้าผ่ามาอีก เสียงกรี๊ดก็ดังขึ้นอีกเป็นระลอก

          "คุณ!!...เป็นยังไงบ้าง?" แทยอนเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นทิฟฟานี่นั่งปิดหูตัวเองอยู่... สะดุ้งทุกครั้งที่เห็นฟ้าแลบ 

          "ฉัน...ฉันกลัวเสียงฟ้าร้อง..." 

          ซื้อหวยทำไมไม่ถูกอย่างนี้บ้างฟะ!! แทยอนแอบคิดในใจอย่างหงุดหงิด 
          แต่เหลือบมองใบหน้าหวานๆ ที่ปิดหูปิดตาอย่างหวาดกลัว ความสงสารก็เข้ามาแทนที่

          "ฉันต้องทำยังไงดี...? ให้ฉันเข้ามานอนเป็นเพื่อนคุณไหม?" แทยอนเอ่ยถาม ทำให้ทิฟฟานี่ที่ยังตัวสั่นงันงกพยักหน้าเบาๆ 

          ไม่นานนักแทยอนก็ย้ายสัมมะโนครัวข้าวของที่เพิ่งขนออกไปเมื่อครู่ (และทำให้หน้าผากเกือบเป็นแผลเป็น) กลับเข้ามาในห้อง ก่อนจะจัดที่จัดทางนอนลงข้างๆ ... ทิฟฟานี่ยังคู้ตัวนั่งอยู่ ทำให้แทยอนมองเธออย่างเอ็นดู 

          "ถ้าไม่นอน เดี๋ยวคุณไม่มีแรงสำหรับพรุ่งนี้นะ... พระองค์หญิงจะเสด็จล่องเรือแม่น้ำฮันซะด้วยสิ..." แทยอนหลอกล่อเหมือนหลอกเด็ก 

          "ฉัน...ฉันรู้ แต่ฉันกลัวนี่นา..." ทิฟฟานี่ยังคงปิดหู ทำให้แทยอนส่ายหัวยิ้มๆ ... เหมือนมีน้องสาวเลย

          "มานี่..." แทยอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงใจดี... ค่อยๆจับไหล่ของทิฟฟานี่ให้นอนเอนกายลงนอน

          "หลับตาลงนะ... ทุกครั้งที่ฟ้าร้อง ก็ให้จินตนาการว่าเป็นเสียงดอกไม้ไฟ... เสียงดังเมื่อไหร่... ดอกไม้ไฟสวยๆก็เต็มฟ้าไปหมด..." 

          แทยอนรู้สึกได้ถึงไหล่ของทิฟฟานี่ที่ดูจะผ่อนคลายลง... 

          เปรี้ยงงง!! เสียงฟ้าผ่าดังอีกครั้ง ทำให้ทิฟฟานี่กระตุกเล็กน้อย 

          "โอ้โฮ...ดอกไม้ไฟสวยๆเต็มฟ้าไปหมดเลย... คุณดูสิ..." แทยอนหลับตาลง แล้วจินตนาการ เพื่อให้ทิฟฟานี่ได้จินตนาการตามบ้าง... 

          ความสั่นเกร็งในอ้อมแขนของเธอค่อยๆลดลงเรื่อยๆ จนค่อยๆนิ่ง... 

          "ดีขึ้นมั้ย..." แทยอนกระซิบเบาๆ ทำให้ทิฟฟานี่ค่อยๆลืมตาขึ้นมามองเขา... 

          "คุณใจดีจัง..." ทิฟฟานี่เอ่ย เป็นอีกครั้งของวัน แต่เธอก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ ทำให้แทยอนเขินใบหน้าของทั้งสองอยู่ใกล้กันแค่นิดเดียว... จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ แต่กลับไม่รังเกียจเลย... 

          เปรี้ยงงง!!

          "ว๊ายยย!!" ฟ้าผ่าลงมาอีกครั้ง ทิฟฟานี่ร้องอย่างลืมตัวแล้วกระโจนเข้าหาอ้อมกอดของแทยอนพอดี... แม้ร่างบางจะตัวสั่นงันงก แต่หัวใจในอ้อมอกของแทยอนนั้นกลับสั่นกว่าไม่รู้ต่อกี่เท่า.... 

          เผลอตัวอีกทีก็โอบรอบกายบางนั้น แล้วลูบหัวอย่างปลอบขวัญ... ทำให้ใบหน้าหวานที่ซุกหน้าลงกับคอของเธอ เคลิ้มหลับไปพร้อมกันไม่รู้ตัว
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

103 ความคิดเห็น

  1. #31 Moon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 00:42
    หูยยยยยอบอุ่นละมุนโอ้ยยยเขิน
    #31
    0