The Diplomats ภารกิจรัก นักการทูต

ตอนที่ 25 : กรมเอเชียตะวันออก - EP 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 627
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    21 ก.พ. 61

EP 5

          ยุนอาแอบเดินตามมาตั้งแต่เห็นคริสตัลตั้งท่าจะเดินออกนอกประตูรั้วสถานทูตแล้ว แต่เธอเว้นช่วงตามประมาณหนึ่งช่วงตึก เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะไปไหน ถ้าหากไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมากเธอก็จะกลับ... แต่พอเธอเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างตั้งแต่ต้น จนเริ่มเห็นว่าคริสตัลออกวิ่ง... ทำให้เธอต้องวิ่งตามแล้วตัดสินใจแทรกเข้าไปกลางวงในที่สุด

          ในที่สุดก็ต้องช่วยคนที่เธอแอบเรียกในใจว่า "เด็กบ้า" จนได้ ถึงจะไม่ชอบอาชีพที่คริสตัลทำอยู่ แต่เธอก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำถึงกับจะปล่อยให้เด็กนี่เผชิญความลำบากแบบนั้น สุดท้ายแล้ว ถึงตอนนี้เธอก็มานั่งเฝ้า "เด็กบ้า" นั่นนอนร้องไห้ไม่พูดไม่จาสักคำอยู่บนเตียงนอนของเธอในเรือนรับรอง 

          "ยังไม่หายปวดอีกหรอ?" ยุนอาถาม ทำให้คริสตัลส่ายหัว น้ำตาก็ร่วงลงมาด้วย 

          "เฮ้อ...ช่วยไม่ได้ละน้า" ยุนอาบ่นเบาๆ ก่อนจะเดินมาอยู่แถวๆปลายเตียงของคริสตัล เพื่อเป็นการไม่รบกวนเธอ แล้วยกโทรศัพท์ต่อสายหาซอฮยอน แม้จะรู้ว่าค่าโทรคงแพงหูฉี่...แต่ในกรณีอย่างนี้ ที่ยุนอานึกออกก็มีแต่ซอฮยอนเท่านั้น 

          "ไอ้ซอ ยุ่งอยู่หรือเปล่า คุยได้มั้ย?" ยุนอาเอ่ยถามความสะดวกของเพื่อนก่อนด้วยติดมารยาทนักการทูต 

          "นิดหน่อย...แต่มีอะไรเร่งด่วนหรือเปล่า?" ซอฮยอนว่า ขณะที่มีเสียงต๊อกแต๊กเหมือนกำลังพิมพ์งานอยู่เล็ดรอดออกมา 

          "แกเป็นไมเกรนใช่มั้ย ถ้าเป็นมากๆ ทำยังไงถึงจะหายเหรอ?" ยุนอาถาม ทำให้ซอฮยอนขมวดคิ้ว 

          "เธอเป็นไมเกรนหรอ?..." ซอฮยอนถาม 

          "อ่า...เอ่อ...ก็ไม่ใช่ฉัน" ยุนอาตอบเขินๆ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกเขินขึ้นมา แต่ซอฮยอนไม่ได้ใส่ใจนัก แค่รับรู้ว่าไม่ใช่ยุนอา เธอก็วินิจฉัยโรคต่อทันที 

          "ให้กินยารึยัง?" ซอฮยอนถามต่อทันที

          "เรียบร้อยแล้ว แต่ยังไม่หายเลย..." ยุนอาว่า แล้วหันไปมองหน้าคริสตัลที่พยายามข่มตาหลับ 

          "ถ้าอย่างนั้นเธอก็ต้องนวดให้เขา..." ซอฮยอนว่า ทำให้ยุนอานิ่งอึ้งไป 

          "เฮ้ย นวดอะไร?" ยุนอาถาม 

          "นวดขมับ" ซอฮยอนว่าอย่างไม่ทุกข์ร้อนในท่าทีตกใจของเพื่อน 

          "อ้อ...ทำยังไงละ..." ยุนอาค่อยโล่งใจ แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ 

          "ก็จับตรงที่เขาปวด ถามเขาว่าปวดตรงไหน..." ซอฮยอนว่า... 

          ยากเลยทีนี้... ยุนอาคิดในใจ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆเตียงของคริสตัลแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ

          "เธอปวดตรงไหน?" ยุนอาเอ่ยถาม ทำให้คริสตัลลืมตาขึ้นมามองหน้าเขาอย่างไม่ไว้ใจ 

          "คุณจะทำไม?" คริสตัลถาม ทำให้ยุนอาถอนหายใจ 

          "จะนวดให้เธอไง.." ยุนอาบอก ทำให้คริสตัลตาโตขึ้นมาทันที

          "ไม่ต้อง!!" คริสตัลว่าแล้วพยายามยันกายลุกขึ้น แต่ก็ไม่ไหว... ยุนอาถอนหายใจ

          "จะดื้ออีกนานไหม...ฉันไม่ฆ่าเธอหรอกน่า" ยุนอาว่าก่อนจะเผลอทำตาดุใส่ เหมือนผู้ใหญ่ดุเด็ก ทำให้คริสตัลมีแววอ่อนลงบ้าง แต่ก็ยังมองมาที่เขาอย่างไม่ไว้ใจอยู่ดี... 

          "ยังไงนะไอ้ซอ..." ยุนอาหันไปถามคนที่อยู่ในสาย ทำให้คริสตัลเพิ่งสังเกตว่าเขากำลังคุยโทรศัพท์อยู่

          "อ๋อ...โอเค..." ยุนอาว่าแล้วค่อยๆวางมือลงบนศีรษะของเธอ ... คริสตัลอยากจะหนี แต่ก็ไม่มีเรี่ยวแรง ได้แต่ปล่อยให้เขาพยายามทำอะไรแปลกๆ 

          "อาฮะ แล้วไงต่อ..." ยุนอาพูดต่อเหมือนตั้งใจคุยกับคนในโทรศัพท์ เขาพยายามคลำๆ แล้วค่อยๆกดลงบนบริเวณขมับที่ปวดของเธอ ทำให้คริสตัลร้องออกมาเบาๆ 

          "โอยย..." เสียงร้องของเธอทำให้ยุนอาตกใจแทบปล่อยมือ 

          "เฮ้ย...เจ็บรึเปล่า" ยุนอาหันมาถามคริสตัล ทำให้เธอพยักหน้าเบาๆ ทำให้ยุนอาชั่งใจว่าจะทำยังไงต่อดี แต่ซอฮยอนก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน 

          "ฮะ? อะไรนะ กดต่อหรอ?" ยุนอาถามคนในสาย ก่อนจะมองหน้าคริสตัลอย่างลังเล แล้วค่อยๆบีบนวดบริเวณขมับนั้นเบาๆ ...เรื่อยๆอย่างอ่อนโยน จนเส้นที่ตึงเขม็งนั้นค่อยผ่อนคลาย... ความปวดของเธอค่อยๆมลายหายไปทีละนิด... ทีละนิด...จนมันเบาบางลง... 

          สีหน้าของคริสตัลค่อยๆผ่อนคลาย ยุนอาก็ยิ้มออก...เธอค่อยๆลืมตามองหน้าเขา ใบหน้าใสๆนั้นยังเด็กนัก... ดูราวกับเด็กคนนึงที่มองผู้ใหญ่ ยุนอาอดคิดไม่ได้ว่าเธอก็เป็นแค่เด็กใสๆคนหนึ่ง ที่ถูกเครื่องสำอางค์บดบังความเป็นเด็กเอาไว้ พอเครื่องสำอางถูกลบเลือนหายไป ก็มีแต่ใบหน้าธรรมดาของเด็กน้อย.... 

     คริสตัลเองก็มองเขาอย่างขอบคุณลึกๆ เขาประคองศีรษะเธออย่างอ่อนโยนจนน่าประหลาดใจ...เพิ่งเคยได้เห็นสีหน้าของยุนอา เวลาไม่ได้ทำหน้าดูถูกเหยียดหยาม... จริงๆแววตาเขาดูเป็นคนใจดีมาก...ทำไมถึงได้พูดแต่ถ้อยคำร้ายๆออกมาอย่างนั้นนะ... 

          "ถามเขาว่าดีขึ้นรึยัง?" เสียงซอฮยอนลอดออกมาจากโทรศัพท์ทำให้ยุนอาสะดุ้ง 

          "อะ...เอ่อ.. เธอดีขึ้นรึยัง?" ยุนอาเอ่ยถาม ทำให้คริสตัลพยักหน้า 

          "ดีขึ้นแล้วแก" ยุนอาตอบ 

          "งั้นฉันไปทำงานต่อก่อนนะ...โชคดี" ซอฮยอนตอบแค่นั้น 

          "เอ้อ...ขอบใจมากแก" ยุนอาตอบซอฮยอนงงๆ แล้วค่อยๆละมือออกจากคริสตัล ก่อนจะเก็บมือถือของตัวเองลงในกระเป๋ากางเกง... 

          "ดีขึ้นแล้วก็พักผ่อนเยอะๆละกันนะ เย็นนี้มีงานอีก เดี๋ยวจะตายไปซะก่อน" ยุนอาว่า

          "คุณนี่...อยากให้ฉันตายนักใช่มั้ย" คริสตัลว่าพลางจับศีรษะของตัวเอง เธอยังปวดหัวอยู่นิดๆ แต่กลายเป็นความรู้สึก มึนๆ ตึ้บๆ ไม่ได้เจ็บ จี๊ดๆ เหมือนเดิมแล้ว... 

          "เอ้า อุตส่าห์บอกดีๆ ก็กลัวเธอตาย..." ยุนอาฉีกยิ้มกวนประสาทให้อีกรอบ 

          คริสตัลมองหน้าเขาด้วยความหมั่นไส้... ถึงจะยังโกรธอยู่เพราะอคติและถ้อยคำดูถูกที่เขามอบให้วันแรก แต่ในเมื่อเขาได้พยายามช่วยเธอ ไม่ว่าเขาจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม คริสตัลจึงยอมเอ่ยออกไปเบาๆว่า... 

          "ขอบคุณนะคุณ" คริสตัลว่า ทำให้ยุนอาที่กำลังจะปิดประตูหันมามองอย่างไม่เชื่อหู 

          "พูดดีๆก็เป็นนี่..." ยุนอาว่า ทำให้คริสตัลหน้าตึงขึ้นมาอีก 

          "ใครจะเหมือนคุณ... พูดแต่อะไรแย่ๆ" คริสตัลว่า ทำให้ยุนอาหัวเราะ แต่ก็ไม่ตอบอะไร ก่อนจะปิดประตูไป คริสตัลมองตามเขาอย่างงุนงง ตามอารมณ์ของยุนอาไม่เคยทันจริงๆ แต่ก็เผลอยิ้มออกมาบางๆ... ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ท่าทีแบบนั้นของเขาทำให้ความรู้สึกตึงเครียดระหว่างกันมันลดลง 

          ยุนอาเองก็ขำ...ขำจริงๆ ไม่ได้เสแสร้ง คริสตัลหัวไวด้านการต่อปากต่อคำจนน่าแปลกใจ ยิ่งได้หาเรื่องแหย่ให้เธอโวยวายยิ่งลุ้นว่าเธอจะตอบอะไรออกมา... ทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาเวลาเธอตอบมาด้วยคำพูดที่คาดไม่ถึง...

          ไม่รู้ว่าเธอจะเกลียดเขามากแค่ไหน แต่ยุนอาก็รู้สึกชอบ "เด็กนี่" ขึ้นมาหน่อยๆ แล้วสินะ... 

          ในฐานะ "เด็กนี่" นะ ไม่ใช่ ในฐานะ "ดาราคนนี้" 

...

          งานพิธีเปิด Korean Music Festival กลางกรุงโตเกียว ถูกจัดขึ้นที่ลานหน้าสถานีอิเคะบุคุโระ  ลานใหญ่ที่ล้อมรอบไปด้วยตึกรามบ้านช่องที่มีแต่ภาษาญี่ปุ่นเป็นไฟกระพริบวับแวม และในค่ำคืนนี้แสงสีแห่งเอเชียก็มารวมตัวกัน ณ ลานคอนกรีตกว้างแห่งนี้ บรรดานักร้องเกาหลีจากหลายค่ายมารวมตัวกันทำให้เบื้องหลังเวทีคึกครื้น... 

          คริสตัล ในฐานะทูตวัฒนธรรม ก็มาพร้อมกับยุนอาที่มีหน้าที่ต้องดูแลเธอในงานนี้ด้วย... ยุนอาพาเธอเข้าออกหลังเวที VIP ได้อย่างคล่องแคล่วราวกับรู้ผังเบื้องหลังเวทีเป็นอย่างดีจนคริสตัลประหลาดใจ เมื่อเทียบกับท่าทางรังเกียจ "ดารา นักร้อง" แบบทุกครั้งที่เขามักจะเอ่ยปากพูดออกมา.... 

          "คุณนี่ เดินคล่องยังกับเคยทำงานวงการบันเทิงเลยนะ..." คริสตัลว่า สถานการณ์ที่ผ่อนคลายลงไปพร้อมๆกับไมเกรนของคริสตัล ทำให้เธอกล้าพูดกับเขามากกว่าเดิม แต่ข้อสังเกตของคริสตัลนั้นทำให้ยุนอาหันมาย่นจมูกใส่เธอ ... 

          "ฉันไม่มีวันทำหรอก ไอ้วงการนี้น่ะ..." ยุนอาตอบเสียงขุ่นๆ ทำให้คริสตัลขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ จนยุนอาเดินมาส่งเธอที่ห้องกั้นสำหรับเธอโดยเฉพาะ... เขาก็ขอตัวออกไปคุยตารางงานก่อน ปล่อยให้คริสตัลแต่งตัวแต่งหน้าไปตามระเบียบ... 

          เมื่อยุนอาเช็กตารางของเย็นวันนี้เสร็จ เขาก็ทราบว่าตัวเองจำเป็นจะต้องช่วยแปลให้คริสตัล ในการสัมภาษณ์หลังเลิกงาน...ยุนอาได้แต่ถอนหายใจ เมื่อรู้ว่าตัวเองจะต้องไปโผล่อยู่แถวหน้ากล้อง แต่ก็ดีที่สื่อมวลชนไม่ค่อยให้ความสนใจกับ "ล่าม" เท่าไรนัก ยุนอาจึงรู้สึกว่าพอจะรอดตัวได้... 

          เขาเดินกลับมาที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของคริสตัล พอดีกับที่เธอโผล่ออกมาพอดี... 

          หญิงสาวผมยาวถูกลอนให้ดูหยิกขึ้น สวมชุดเดรสยาวสีพีช เลื่อมเพชร โผล่ผ่านม่านสีดำออกมา ทำให้เธอดูราวกับเจ้าหญิงน้อยๆ... 

          ยุนอายืนอึ้งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะได้ยินเสียงนั้นทักออกมา 

          "ไง...อึ้งเลยหรอ... สวยล่ะสิ" คริสตัลว่ายิ้มๆ ทำให้ยุนอาขมวดคิ้วทันที 

          "สวยแค่ไหนเดี๋ยวสักวันก็เหี่ยว" ยุนอาว่าอย่างปากร้าย ทำให้คริสตัลหน้าตึงขึ้นมาทันที 

          "ก็ถือว่ายอมรับว่าฉันสวยละนะ!" คริสตัลกระแทกเสียงใส่แล้วเดินหนีไปทางขึ้นเวที 

          "โด่ว คนอะไร หลงตัวเองงงง" ยุนอาตะโกนไล่หลังไป พลางหัวเราะในลำคอเบาๆ 

          แม้บรรยากาศการเมืองระหว่างประเทศจะตึงเครียดเพียงไหน งาน Korean Music Festival ก็ยังคลาคล่ำด้วยผู้คน บรรดาแฟนๆเกาหลีที่คลั่งไคล้ในศิลปินต่างเบียดเสียดกันแน่นขนัดชะเง้อมองหาศิลปินที่ตัวเองชอบ... แต่ก็ยังรักษาความเป็นญี่ปุ่นด้วยการยืนเรียงกันเป็นระเบียบ แม้จะแน่นขนัด แต่แฟนๆชาวญี่ปุ่นก็เรียงตัวได้เป็นแถวน่าดูชม 

          บรรยากาศการเปิดงานวันนี้ก็มีการร้องเพลงเล็กน้อยของบรรดาวงบอยแบนด์ และเกิร์ลกรุ๊ปของเกาหลีที่มาในวันนี้ ยุนอาไม่ค่อยได้สนใจดูข้างหน้าเวทีนัก เพราะมัวแต่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ จับเวลารอคิวสุดท้ายซึ่งเป็นคิวของคริสตัล เพราะทูตวัฒนธรรมอย่างคริสตัลนั้นได้เสียงกรี๊ดมากที่สุด ...จึงต้องถูกเก็บไว้เป็นไฮไลท์ตอนท้าย... 

          เมื่อถึงเวลาของคริสตัล เสียงกรี๊ดก็ดังกระหึ่มอย่างที่ว่า ยุนอายักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะเช็กข่าวสารในมือถือ 

          ...คริสตัลซังหยิ่ง! พบบริเวณหน้าห้างสรรพสินค้าเซบุ แต่ไม่ยอมให้แฟนๆถ่ายภาพ ซ้ำยังวิ่งหนี... 

          ข่าวของคริสตัลที่เป็นภาษาญี่ปุ่นขึ้นมาตรงหน้า ทำให้ยุนอาขมวดคิ้วมุ่น... ก่อนจะเลื่อนดูรายละเอียด แฟนๆชาวญี่ปุ่นหลายคนเข้ามาทิ้งคอมเม้นต์ใจร้ายเอาไว้มากมาย แม้จะมีบางคนปกป้องคริสตัล แต่กระแสของความ "รักชาติ" นั้นเข้มข้นรุนแรงกว่าจนหลายคนเอามาปนกัน 
และบางคนก็ต่อว่าว่าที่คริสตัลเป็นอย่างนี้เพราะมีสายเลือดของ "คนเกาหลี" อีกต่างหาก

          เจ้าพวกบ้าเอ๊ย...ก็ว่ากันไปตามที่ตัวเองคิด...ความจริงมันไม่ได้เป็นแบบที่แกว่าซะหน่อย... 

          ยุนอาเผลอโกรธแทนคริสตัล... แต่จะไม่ให้หงุดหงิดได้อย่างไรเมื่อเธอเองก็อยู่ในเหตุการณ์และรู้เรื่องทุกอย่าง 

          เมื่อถึงเวลาตอบคำถามสื่อมวลชน ยุนอาก็จำเป็นต้องเดินออกไปด้านหน้าเวที... เห็นคริสตัลที่กำลังโบกไม้โบกมือ และยิ้มให้แฟนๆอย่างไม่ได้คิดอะไรก็ใจหาย... ถ้าเธอรู้ว่าโดนเขียนข่าวถึงตัวเองขนาดนั้นจะรู้สึกแย่ขนาดไหนกันนะ.... 

          โชคดีที่สื่อมวลชนไม่ได้ถามคำถามอะไรมาก นอกจากอัลบั้มใหม่จะเป็นอย่างไร? เธอเรียนภาษาญี่ปุ่นถึงไหนแล้วบ้าง? จะอยู่ญี่ปุ่นถึงกี่วัน? จะมีทัวร์คอนเสิร์ตที่ญี่ปุ่นหรือไม่? 

          ยุนอาแปลได้รวดเร็วจนคริสตัลทึ่ง แม้ตอนแรกจะแอบกลัวว่าเขาจะแกล้งเธอโดยการแปลผิดๆถูกๆให้ไหม แต่ยุนอากลับเป็นมืออาชีพมากกว่าที่คิดจนเธอรู้สึกอายที่ประเมินเขาผิด... 
เขาพยายามฟังทุกคำของนักข่าวอย่างตั้งใจ...ฟังทุกคำของเธออย่างตั้งใจ แล้วแปลให้ถูกต้องที่สุด 

          เมื่อเสร็จภารกิจ ทั้งสองก็พากันเข้าหลังเวที บรรดาเกิร์ลกรุ๊ป บอยแบนด์หลายกลุ่มกำลังถ่ายรูปกันอยู่ คริสตัลก็แวะทักทายบางคน และหลายๆคนที่รู้จักก็มาขอถ่ายรูปร่วมกัน ทำให้ยุนอายืนรออย่างเบื่อหน่าย แต่เมื่อดวงตาพลันไปเห็นอะไรบางอย่าง...ยุนอาหันหลังหนีแทบจะทันทีราวกับกลัวเธอเห็นเขา... ก่อนที่จะโดนเรียกเอาไว้ 

          "ยุน...ยุนอาใช่หรือเปล่า?" เสียงนั้นดังมา ทำให้ยุนอายิ่งรีบจ้ำอ้าวหนี... คริสตัลหันไปมองยุนอาที่เดินหนีไปไกลก็ขมวดคิ้ว เพราะคนที่กำลังวิ่งตามยุนอาอยู่นี่คือ "พี่จินฮี" นักร้องไอดอลรุ่นพี่วง Flowers ที่แม้จะดีบิวท์มาหลายปีแล้วก็ยังโด่งดังมาก 

          "ยุนอา..." พี่จินฮีดึงแขนของเธอไว้ ทำให้ยุนอาหันไปมองหน้าเธอด้วยสายตาเย็นชา 

          "ขอโทษค่ะ...ดิฉันคาดว่าคุณคงจำคนผิด..." ยุนอาเอ่ยแค่นั้น ทำให้จินฮีนิ่งอึ้งไป... 

          "อ๋อ...เหรอคะ ขอโทษนะคะ ...ฉันแค่คิดว่าคุณหน้าเหมือนคนๆนึงที่ฉันรู้จักมาก" จินฮีว่าแล้วค่อยๆถอยไป 

          ยุนอาเม้มปาก มองจินฮีเดินไปจนลับสายตา แล้วค่อยๆปัดแขนเสื้อสูทของตัวเองเบาๆอย่างรังเกียจ 

          "ไปโกหกเขาทำไมละ? ยุนอานั่นก็ชื่อคุณไม่ใช่เหรอ?" คริสตัลที่เดินตามมาทีหลังเอ่ยถาม 

          "ไม่ใช่เรื่องของเธอ..." ยุนอาว่า แม้จะมองตามจินฮีไปจนสุดทาง แต่เขาก็ส่ายหัวแล้วหยิบกุญแจรถออกมา... 

          "กลับกันเถอะ..." ยุนอาบอกแค่นั้น ทำให้คริสตัลขมวดคิ้ว พลางพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ 

          เมื่ออยู่บนรถกันสองคน ยุนอาก็เปิดเพลงภาษาอังกฤษที่นักร้องตะโกนแหกปากเสียงดังจนน่าหนวกหู แล้วขับรถเร็วจนคริสตัลแทบละลายติดกับเบาะได้อยู่แล้ว แต่เธอก็ไม่กล้าบ่นอะไรเขามาก... ยุนอาดูอารมณ์เสีย แววตาของเขาแปรเปลี่ยนไปเหมือนกลับมาเป็นปิศาจร้ายคนนั้นในวันแรกเจอกับเธออีกครั้ง 

          "คุณ...ไหวหรือเปล่า..." คริสตัลเอ่ยถาม เมื่อรถกลับมาจอดตรงหน้าเรือนรับรองได้อย่างปลอดภัย แต่ยุนอาก็ยังหอบหายใจแรง เธอเอื้อมมือไปแตะเขา แต่ยุนอาก็สะบัดมือออก... 

          "ฉันละเกลียดจริงๆ พวกทำงานวงการบันเทิงเนี่ย..." ยุนอาเอ่ยแค่นั้น ทำให้คริสตัลขมวดคิ้ว 

          "คุณเป็นอะไรนักหนา? ถ้าคุณเกลียดคนๆเดียวก็อย่าเหมารวมได้ไหม..." คริสตัลโวยใส่ ทำให้ยุนอานิ่งอึ้งไป 

          "ฉันเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนะ ... ถ้าคุณเกลียดพี่จินฮีคุณก็เดินไปบอกเขา แต่อย่ามาทำกับฉันแบบนี้ ฉันไม่ใช่พี่เขา และฉันก็เหนื่อยเกินกว่าที่จะคอยตามอารมณ์ของคุณด้วย!!" คริสตัลกระแทกเสียงใส่ยุนอา ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วปิดใส่อย่างแรง ... 

          ปั้ง!! "ฉันก็เกลียดนักการทูตเหมือนกัน!!" เสียงประตูรถของยุนอาปิดดังพร้อมๆกับเสียงตะโกนของคริสตัล เธอปั้นปึ่งเดินหนีไป ทำให้ยุนอานิ่งอึ้ง... ภาพที่เธอเจอจินฮีย้อนกลับตาลปัตรในหัวไปหมด... แม้ความรู้สึกรังเกียจจะยังคงอยู่ แต่ความรู้สึกตกใจกับภาพตรงหน้า...และคำพูดที่คริสตัลพูดกับเธอ ดึงเธอกลับมาสู่โลกปัจจุบัน 

          เสียงโทรศัพท์ในเรือนรับรองดังขึ้น ทำให้ยุนอาค่อยๆเปิดประตูรถ แล้วเดินโซซัดโซเซขึ้นไปรับโทรศัพท์ 

          "...สวัสดีครับ ทางสถานทูตเนเธอร์แลนด์โทรมา เห็นว่าต้องการคุยกับคุณคริสตัล จองน่ะครับ" 

          "อ้อ...สักครู่นะคะ" ยุนอาตอบแค่นั้น... แล้วชั่งใจว่าจะเคาะประตูห้องคริสตัลดีไหม... แต่เธอก็ถอนใจ ก่อนจะเคาะประตูห้องคริสตัลเบาๆ 

          "โทรศัพท์เธอน่ะ..." ยุนอาบอกแค่นั้น ก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้ แล้วถอยเข้าห้องนอนของตัวเองไป เพราะไม่อยากให้คริสตัลรู้สึกว่าเธอได้ยินเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่าย ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง และเสียง "สวัสดีค่ะ..." 

          "...คริสตัล ตอนนี้แกอยู่โตเกียวเหรอ?" เสียงนั้นดังมา ทำให้คริสตัลรู้ได้ทันที เธอจึงทำท่าจะวางสาย 

          "อย่าวางสายใส่พ่อนะ !!" ท่านทูตจองรีบร้องห้ามลูกสาวคนเล็ก ทำให้คริสตัลถอนหายใจ 

          "ค่ะ...คุณพ่อ แล้วแต่จะสั่งมาได้เลยค่ะ" คริสตัลว่า 

          "คริสตัล! แกเลิกประชดพ่อสักนาทีได้ไหม" ท่านทูตจองว่า 

          "กว่าพ่อจะโทรมาหาแกได้มันยากแค่ไหน รู้บ้างหรือเปล่า? เบอร์โทรศัพท์แกพ่อก็ไม่มี ถามเอาจากยัยเจสก็บอกว่าแกไม่ให้บอก นี่แกจะโกรธจะเกลียดพ่อไปถึงไหน? " ท่านทูตว่า ทำให้คริสตัลถอนหายใจ 

          "คุณพ่อมีอะไรจะพูดกับหนูไม่ทราบคะ?..." คริสตัลว่า ... 

          คุณพ่อมีอะไรจะพูดกับหนูไม่ทราบคะ?... ยุนอาได้ยินประโยคนั้นแล้วนึกอยู่ในใจว่าสายที่โทรมาคงจะเป็นท่านทูตจอง แม้จะไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง แต่โทรศัพท์ของเรือนรับรองกับประตูห้องนอนเธอมันอยู่ติดกันพอดี ทำให้เธอพอจะได้ยินบทสนทนาตึงๆ ระหว่างท่านทูตจอง กับ คริสตัลได้เป็นอย่างดี 

          คุยกันเสียงเบาๆได้สักพักเดียวก็โวยวายกันยกใหญ่ ถ้อยคำแต่ละคำสรรหามาให้อีกฝ่ายเจ็บช้ำน้ำใจ ยุนอาได้ยินเสียงดังนั้นก็ไม่สบายใจเลย... วันนี้คริสตัลเครียดมาพอแล้ว แล้วยังต้องมาเจอเธอเครียดใส่ สุดท้ายของวันก็ต้องมาทะเลาะกับพ่ออีกหรือไงนะ.... 

          "คุณพ่อไม่มีวันเข้าใจหนูหรอกค่ะ ยังไงหนูก็ไม่มีวันเลิกทำอาชีพนี้ !!หนูพอใจในสิ่งที่หนูทำอยู่ ได้มาเป็นทูตวัฒนธรรมถึงญี่ปุ่นนี่คุณพ่อน่าจะภูมิใจมากกว่าที่จะมาว่าหนูอย่างนี้!!" คริสตัลว่าทั้งน้ำตา ยิ่งคุยกับพ่อ ความอ่อนแอของเธอยิ่งกะเทาะเปลือกออกมาได้ง่ายดายเหลือเกิน 

          "นั่นแหละยิ่งเป็นสิ่งที่แกไม่ควรทำเลย แกรู้มั้ยว่าสถานการณ์ระหว่างเกาหลีและญี่ปุ่นวุ่นวายขนาดไหน แกรู้มั้ยว่าแกอาจจะถูกจับเป็นตัวประกัน หรือโดนทำร้ายได้... ทำไมรับงานโง่ๆแบบนี้" ท่านทูตไม่ลดราวาศอก 

          "ถ้าคุณพ่อมีเรื่องจะพูดกับหนูแค่นี้...ก็กราบสวัสดีค่ะคุณพ่อ...แค่นี้นะคะ" คริสตัลกระแทกสายโทรศัพท์วางลง แล้วค่อยๆทรุดตัวลงกับพื้น ก่อนที่จะปล่อยโฮออกมา ... เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้น แต่มันก็ดังจนยุนอาได้ยิน 

          ยุนอาทนไม่ไหวต่อไปแล้ว...เขาเปิดประตูห้องออกไปก็เห็นคริสตัลนั่งตัวงอร้องไห้อยู่บนพื้น... 

          "เธอ...ใจเย็นๆนะ" ยุนอาเอ่ย กลับกลายเป็นเธอที่ต้องมาปลอบคริสตัลแทน อีกฝ่ายก็มัวแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น ทำให้ยุนอาไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ดึงเธอเข้ามาแล้วกอดปลอบเบาๆ 

          "โอ๋ๆ...ใจเย็นๆนะ...โอ๋ๆ ไม่ร้องๆ" ยุนอาปลอบเธอเหมือนปลอบน้อง เนื่องจาก อิม ยุนฮี น้องสาวของยุนอานั้นอายุห่างจากเธอเป็นสิบปี ทำให้ยุนอาค่อนข้างชินกับการคุยกับเด็ก ซึ่งคริสตัลในเวลานี้ก็ไม่ต่างจากเด็กสักเท่าไร...ยุนอาจึงปลอบเธอเบาๆ จนเธอค่อยๆหายสะอื้น... 

...

          "ดื่มซะ.." ยุนอาเอ่ยเบาๆ เมื่อเขาชงโกโก้ร้อนเสร็จเรียบร้อย แล้วยื่นแก้วนึงให้คริสตัล รู้สึกโชคดีที่เอาโกโก้ร้อนยี่ห้อโปรดติดกระเป๋าเดินทางมาด้วย เธอรับไปถือไว้อย่างว่าง่าย แต่ดวงตานั้นยังแดงๆ อย่างคนหายร้องไห้ใหม่ๆ 

          "มีอะไรอยากจะเล่าให้ฉันฟังไหม?" ยุนอาเอ่ยถาม ทำให้คริสตัลเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างอ่อนแรงแล้วส่ายหัว

          "ถ้างั้นฉันเล่าให้เธอฟังก็ได้..." ยุนอาว่า แล้วสูดลมหายใจลึก... 

          "ฉันมีเพื่อนสนิทสามคน ... ชื่อแทยอน ยูริ และซอฮยอน ทุกคนเป็นคนตลกและใจดีมาก ... แทยอนมีฉายาว่าแทยอนตีนผี เพราะวิ่งเร็ว และขับรถเร็ว อีกฉายาคือพี่แท...เพราะตัวเล็กที่สุด แต่ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ เพื่อนๆเลยเรียกมันว่า "พี่แท" หมด ส่วนยูริมีฉายาว่ายูริจอมเพ้อ หรือโรแมนติกยูล เพราะมันชอบพูดจาเหมือนพระเอกหนังเกาหลี และสุดท้าย ไอ้ซอฮยอน... ฉายาซอฮยอนจอมทื่อ เพราะมันทื่อมะลื่อเหมือนคนตายด้าน ไม่มีความรู้สึก ซอฮยอนคือคนที่ช่วยบอกวิธีฉันนวดไมเกรนเธอวันนี้นั่นแหละ...." 

          ยุนอาเล่าเสียยืดยาว เพราะอยากให้คริสตัลเลิกหมกมุ่นอยู่กับสิ่งที่ทำให้เธอเสียใจ 

          มันได้ผล... 

          "แล้วคุณล่ะ...คุณฉายาว่าอะไร?" คริสตัลเริ่มหันมาสนใจปัจจุบัน แม้ดวงตาของเธอจะยังแดงๆอยู่... ยุนอาหัวเราะเบาๆ 

          "ทายสิ..." ยุนอาว่า 

          "ยุนอาปากหมา..." คริสตัลว่า 

          "ทำไมเดาถูก?" ยุนอาว่า ทำให้คริสตัลหัวเราะออกมา 

          "ก็เห็นๆกันอยู่..." คริสตัลว่า ทำให้เขาคลี่ยิ้มออกมาบางๆ พอได้หัวเราะแล้วคริสตัลก็ค่อยๆคลายใจขึ้นมาบ้าง...ในที่สุดเธอก็เปิดปากเล่าเรื่องของเธอออกมา... 

          "ตั้งแต่เด็กจนโต ฉันกับพี่สาวถูกสอนให้ดูข่าวการเมืองระหว่างประเทศทุกเช้า สอนมารยาทการทูตบนโต๊ะอาหาร ... เราจะถูกหักค่าขนมถ้าทำอะไรผิดขั้นตอนไป เราจะต้องคิดก่อนพูดเสมอ เราจะต้องเลือกคำพูดที่นุ่มนวลทุกครั้งเวลาจะพูดกับใคร" 

          คริสตัลเล่า ดวงตาของเธอราวกับย้อนไปในวันวานวัยเด็ก 

          "ฉันกับพี่สาว...เรามีความชอบเหมือนกัน เราชอบร้องเพลง ชอบเต้น พี่เจสชอบเต้นมากๆ ฉันก็ชอบเต้นกับพี่ แม้ว่าการเต้นของเราจะถูกจำกัดขอบเขตเอาไว้ สำหรับการเต้นลีลาศเท่านั้น คุณทายซิเพราะว่าอะไร..." คริสตัลว่า 

          "เพราะลีลาศเป็นการเข้าสมาคมของคนชั้นสูง... จึงเป็นความสามารถที่นักการทูตพึงมี..." ยุนอาตอบได้ทันทีโดยไม่ต้องคิด 

          คริสตัลหัวเราะอย่างขมขื่น... 

          "วันที่ฉันออดิชั่นติดค่าย SM ฉันเห็นพ่อแม่ของเด็กๆคนอื่นดีใจกันมากมาย แต่พ่อฉันกลับฉีกใบประกาศรายชื่อนั่น แล้วบอกว่ามันไร้สาระ... บอกให้กลับไปตั้งใจเรียนและสอบเข้าคณะรัฐศาสตร์ให้ได้..." 

          คริสตัลเล่าต่อ...ยุนอาฟังแล้วสะท้อนใจ... ชีวิตของเธอคล้ายคลึงกับเขาอย่างน่าประหลาด  หากแต่ชีวิตของคริสตัลดูจะกดดันและลำบากกว่ามากนัก... 

          "ฉันหนีออกจากบ้าน... ใช่ นั่นเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว แต่ฉันก็โชคดีที่ได้ผู้จัดการส่วนตัวดีๆอย่างพี่ซอนเยที่ให้ที่พักกับฉัน พ่อตัดเงินของฉัน แต่ฉันก็มีรายได้จากการทำงานอยู่แล้ว ฉันจึงไม่ลำบากอะไร...ฉันไม่กลับไปเรียนหนังสือ พี่สาวของฉันที่ทำงานบริษัทเอกชนอยู่ เลยโดนพ่อกดดันหนักให้สอบเข้ากระทรวงต่างประเทศให้ได้... " 

          ฟังคริสตัลเล่าจนจบ หัวใจยุนอาก็รู้สึกหนักอึ้ง... 

          "แต่เธอก็ไม่น่าจะทิ้งการเรียนนะ... ทำงานไป เรียนไปควบคู่กันก็ได้นี่..." ยุนอาว่า ทำให้คริสตัลหัวเราะในลำคอขื่นๆ แล้วส่ายหัว.... 

          "พ่อฉันก็เหมือนคุณ... ไม่เคยเข้าใจฉัน ไม่เคยชื่นชมในสิ่งที่ฉันทำ... ดูถูก...รังเกียจ... ฉันก็ไม่เข้าใจว่างานของฉันมันไร้ค่า มันน่ารังเกียจมากขนาดนั้นเลยเหรอ?" 

          คริสตัลเอ่ยออกมาเช่นนั้นด้วยน้ำเสียงหมดแรงมากกว่าจะแสดงความโกรธ...แต่น้ำเสียงเช่นนั้นทำให้ใจของยุนอาอ่อนยวบลงอย่างไม่น่าเชื่อ... 

          "ฉันขอโทษ..." ในที่สุดยุนอาก็เอ่ยออกไป ทำให้คริสตัลหันมามองหน้าเขา

          "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะดูถูกเธอแบบนั้น...เธอพูดถูกหมดทุกอย่าง...ฉันเกลียดพี่จีนฮี ฉันก็ควรจะเดินเข้าไปว่าเขา ไม่ใช่มาว่าเธอ... ฉันขอโทษ...." ยุนอายอมพูดออกมาจนหมด ทำให้คริสตัลนิ่งอึ้งไป... 

          "เธอไม่ไร้ค่าหรอก...เธอพยายามกับชีวิตเธอมากพอแล้ว..." 

          ยุนอาเอ่ยอย่างจริงใจแล้วมองหน้าเธอตรงๆ ... พลันหัวใจของคริสตัลก็รู้สึกพองโตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

          "เราสงบศึกกันนะ..." ยุนอาว่ายิ้มๆ แล้วทำท่ากำหมัดยื่นให้คริสตัล 

          "ยังไง? คุณ?" คริสตัลขมวดคิ้ว แต่ก็เผลอกำหมัดตามเขา 

          "อย่างงี้..." ยุนอาว่า แล้วเอาหมัดของเธอไปชนกับหมัดของคริสตัล

          "สงบศึกกันแล้วนะ.." ยุนอาพูดพลางอมยิ้ม 

          "อื้อ..." คริสตัลตอบแค่นั้น น้ำตาของเธอแห้งไปแล้ว ความรู้สึกเศร้าๆก็หายไปหมด...แต่มีความรู้สึกอย่างอื่นขึ้นมาแทนที่... 

          ความรู้สึกอื่น ที่เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไร... แต่มันก็ทำให้รู้สึกดีเหลือเกิน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

103 ความคิดเห็น