The Diplomats ภารกิจรัก นักการทูต

ตอนที่ 24 : กรมเอเชียตะวันออก - EP 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 593
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    21 ก.พ. 61

EP 4

          เจ้าหน้าที่สถานทูตเกาหลีใต้ในกรุงโตเกียวมายืนรอรับทั้งสองตรงเวลา เขารายงานกับยุนอาอย่างอ่อนน้อมว่าในตอนนี้ได้รับรถเชฟโรเลตคามาโร่ของยุนอามาจอดไว้ที่เรือนรับรองที่สถานทูตเรียบร้อยแล้ว ทำให้ยุนอาค่อนข้างจะโล่งอก ก่อนที่ทั้งสองจะถูกนำพาให้ขึ้นไปบนรถสถานทูตคันสีดำมะเมื่อม... 

          "ทำไมไม่มีธงชาติแล้วละคะ?" ยุนอาเอ่ยถามเจ้าหน้าที่ที่มารับ เมื่อเห็นว่ารถยนต์ประจำสถานเอกอัครราชทูตของที่นี่นั้นกลับไม่มีธงชาติเกาหลีใต้เหมือนประเทศอื่นที่เธอไป

          "สถานการณ์ช่วงนี้ไม่ค่อยน่าไว้ใจค่ะ... เราจำเป็นต้องถอดธงชาติเก็บไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นอาจจะมีการดักทุบรถ หรือดักทำร้ายท่านทูตได้ค่ะ" เจ้าหน้าที่กล่าว 

          "สถานการณ์รุนแรงขนาดนั้นแล้วเหรอคะ? วันก่อนติดตามข่าวอยู่ก็เห็นมีการประท้วงกัน แต่ไม่คิดว่าจะรุนแรงขนาดนี้..." คริสตัลเอ่ยขึ้นมา ทำให้ยุนอาหันไปมองเธออย่างสนใจ 

          สนใจเรื่องระหว่างประเทศด้วยเหรอนี่? 

          "ในระดับการเมืองถือว่ารุนแรงมากค่ะ แต่ในระดับวัฒนธรรมยังไม่น่าเป็นห่วง ฐานแฟนคลับน้องคริสตัลที่นี่เยอะมากค่ะ ขนาดพวกพี่ๆที่สถานทูตยังตื่นเต้นกันใหญ่ ตอนรู้ว่าน้องคริสตัลจะมา...ยังไงก็ทนๆเอาหน่อยนะคะ พวกนั้นคงจะกรี๊ดกร๊าดน้องอยู่พักใหญ่ทีเดียว" 

          พี่เจ้าหน้าที่หันมาบอกเธออย่างใจดี ทำให้คริสตัลยิ้มไม่หุบ รอยยิ้มสดใสนั้นทำให้ยุนอาเกือบจะยิ้มตามอยู่แล้ว ถ้าคริสตัลไม่บังเอิญหันหน้ามาทางเขาพอดี ยุนอาจึงหุบยิ้มฉับ แล้วทำเป็นเสมองไปทางนอกหน้าต่างอย่างไม่สนใจ... 

          ยุนอาก็รู้ตัวว่าตัวเองผิด.... 

          แต่ด้วยความที่ถือไพ่เหนือกว่า และความที่เป็นลูกสาวคนโตของตระกูลใหญ่ ตัวเองไม่เคยต้องขอโทษใคร ความพยายามจะพูดกับผู้หญิงคนนั้นทุกครั้งที่เปิดปากเลยยิ่งดูเหมือนทำให้แย่ลง 
พูดอะไรก็ทำให้เธอโกรธไปได้หมด ทั้งๆที่ทีแรกตั้งใจจะแหย่เล่นๆ แต่พอเห็นสีหน้าโกรธขนาดนั้นก็ขำไม่ออกเอาซะเลย.... 

          ก็ทำไงได้ แม้พยายามผูกมิตรในทีแรกเจ้าตัวก็ทำโหดใส่ ทั้งตี ทั้งกระทืบใส่เท้า อีกฝ่ายไม่ลดราวาศอกกันขนาดนี้... จะให้มาอ่อนข้อง้องอนทำดีใส่ก็คงเสียหน้าแย่

          เมื่อมาถึงสถานเอกอัครราชทูตเกาหลีใต้ ประจำกรุงโตเกียว บรรดาคนญี่ปุ่นที่มาทำงานในสถานทูต หรือที่เรียกว่า local staff (เจ้าหน้าที่ประจำท้องถิ่น) และบรรดาพนักงานชาวเกาหลีใต้ที่ไม่ใช่นักการทูต ต่างก็เข้ามาขอถ่ายรูปกับคริสตัลยกใหญ่ ส่วนบรรดานักการทูตนั้นก็จัดพิธีต้อนรับมอบดอกไม้ให้...ยุนอาเดินเลี่ยงๆมา ก่อนที่ทั้งสองจะต้องไปรายงานตัวกับท่านเอกอัครราชทูตประจำกรุงโตเกียว... 

          สถานเอกอัครราชทูต ถ้าจะเรียนกันง่ายๆ ก็คือออฟฟิซของกระทรวงการต่างประเทศในต่างประเทศนั่นเอง เป็นสถานที่ที่ส่ง "ทูต" ไปประจำการ หรือที่เรียกว่า "ออกโพส" โดยในสถานเอกอัครราชทูตจะมีนักการทูตจริงๆอยู่ประมาณ 8 คน เท่ากับ "กรมกอง" ที่พวกยุนอาประจำอยู่ที่กระทรวงต่างประเทศนั่นเอง... แต่นายใหญ่ของที่นี่จะไม่ใช่ "ท่านผู้อำนวยการ" แต่จะเป็น "ท่านเอกอัครราชทูต" โดยมี "ท่านรอง" "ท่านเลขาฯ" (ในที่นี้คือเลขานุการ ไม่ใช่ เลขาธิการ เพราะฉะนั้น ท่านเลขานุการ คือนักการทูต ) ตรี โท เอก ส่วนสถานกงสุล ก็เหมือนกับสถานทูตทุกๆอย่าง ต่างกันแค่จะอยู่ประจำเมืองเล็ก .. เช่นสถานกงสุลใหญ่เกาหลีใต้ ณ นครโอโซก้า ที่นั่นก็จะมีท่านกงสุลประจำอยู่เช่นกัน

          ท่านเอกอัครราชทูตประจำกรุงโตเกียวดูเหนื่อยอ่อนเมื่อยุนอาเปิดประตูเข้าไปรายงานตัว  ความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดระหว่างญี่ปุ่นกับเกาหลีใต้ในช่วงนี้ทำให้ท่านดูอ่อนล้าอย่างมาก แต่เมื่อเห็นยุนอากับคริสตัลเดินเข้ามา ท่านก็เดินมาต้อนรับอย่างอารี .. 

          "ยินดีที่ได้พบ... อิม ยุนอา" ท่านเดินมาเช็กแฮนด์กับยุนอาก่อนตามลำดับ

          "เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่คุณมา... คุณจอง" ท่านจับมือกับคริสตัลที่ยื่นมือไปจับตอบอย่างถูกต้องมั่นคง จนยุนอาแอบมองด้วยความทึ่ง..แต่ก็ทราบมาว่าคุณพ่อของเธอก็เป็นนักการทูต คงจะโดนปลูกฝังอะไรแบบนี้ตั้งแต่เล็กๆ 

          "ผมมีความยินดีที่จะต้อนรับคุณทั้งสองในฐานะแขกของสถานทูตเรา ทราบมาว่าคุณคริสตัลมีคิวที่จะต้องออกงานนอกเหนือจากงานตามที่สถานทูตของเราได้ร่วมจัดไว้ ผมจึงจะอนุญาตให้คุณยืมรถยนต์ของสถานทูตได้ตามสะดวกขอให้ติดต่อกองพาหนะของเรา หรือจะไหว้วานให้คุณยุนอาขับรถไปส่งในฐานะผู้ดูแลคุณก็ได้ เธอมีใบขับขี่สากล..." 

          คริสตัลเกือบจะเผลอหลุดปากพูดคำว่า "ไม่เป็นไรค่ะ!" ออกไปแล้ว แต่ก็ยังยั้งปากไว้ได้ทัน และก็รู้สึกยินดีแล้วที่ไม่พูดออกไป เพราะเหตุผลต่อมาของท่านทูต 

          "แต่ผมแนะนำว่าถ้าคุณจะออกไปไหน ให้ไปรถคุณยุนอาดีกว่านะครับ เพราะช่วงนี้มีคนไม่ประสงค์ดีต่อเกาหลีใต้เยอะ รถสถานทูตของเรา แม้จะเอาธงออกไปแล้ว แต่ก็ยังมีสัญลักษณ์สถานทูตเกาหลีใต้อยู่... เพราะฉะนั้นการใช้รถทั่วไปจะเป็นการปลอดภัยกว่า" 

          ท่านทูตเตือนอย่างหวังดี แต่คริสตัลก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กๆ ราวกับมันไม่มีทางเลือกให้เธอมากกว่า เหลือบมองยุนอา หวังว่าเขาจะโวยวายอะไรออกมาบ้างที่ต้องมาติดแหง็กอยู่กับเธอ แต่ฝ่ายนั้นก็ดันทำท่าไม่ทุกข์ไม่ร้อน ทั้งๆที่ปกติดูต่อต้านเธอจะตาย... คริสตัลก็เลยพอเข้าใจว่า "นักการทูต" มันจะถูกฝึกให้เอา "น้ำขุ่นอยู่ในน้ำใสอยู่นอกอยู่แล้ว" 

          แต่นั่นแหละเป็นสิ่งที่เธอเกลียดนักเกี่ยวกับนักการทูต... และเป็นสิ่งที่คนเป็นพ่อพร่ำสอนเธอและพี่เจสสิก้าอยู่ทุกวัน เธอจึงได้เติบโตขึ้นมาเป็นคนตรงไปตรงมา เพราะต่อต้านคำสั่งสอนของพ่อนั่นเอง 

... 

          ทั้งสองถูกนำมาที่เรือนพักรับรองภายในสถานทูต ซึ่งเป็นบ้านสีขาวขนาดกลาง สองห้องนอน คริสตัลดูตกใจนิดหน่อยที่รู้ว่าจะต้องนอนภายในบ้านเดียวกับยุนอา แต่ก็โล่งใจที่มีสองห้องแยก แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาเธอนั่นก็คือ รถยนต์สีเหลืองสลับดำที่จอดนิ่งสนิทอยู่ข้างหน้าเรือนพัก 

          "โอ้โห...นี่มันเชฟโรเลต คามาโร่ บัมเบิ้ลบีนี่นา..." คริสตัลว่า

          "รถใครกันนะ?" คริสตัลพึมพำเบาๆ ทำให้ยุนอายิ้มบางๆ 

          "สนใจรถด้วยเรอะ.." ยุนอาเอ่ยขึ้นมาลอยๆ แล้วดึงกุญแจรถออกจากกระเป๋ากางเกงมาควงเล่น คริสตัลเห็นอากัปกริยานั้นก็หน้าบึ้ง รู้สึกว่าตัวเองไม่น่าถามออกไปเลย แต่เธอก็เกิดอาการสงสัยขึ้นมา จึงถามต่ออีกสักหน่อย 

          "คุณนี่มันคงเกลียดวงการบันเทิงจริงๆด้วยสินะ... ถึงได้ไม่รู้ว่านี่มันรถลิมิเตทอิดิชั่น ที่ผลิตขึ้นมาเพื่อใช้ถ่ายหนัง Transformer เท่านั้น ในโลกนี้มีอยู่ไม่กี่คันหรอก..และฉันก็รู้จักมันผ่านภาพยนตร์นั่นแหละ... ฉันละสงสัยจริงๆเลยว่าเต่าล้านปีที่ไม่เคยดูหนังแบบคุณ เป็นเจ้าของรถแบบนี้ได้ยังไง..." คริสตัลว่าเข้าให้ 

          "มีคนให้พ่อฉันมา... พ่อฉันไม่ขับ ก็เลยเอามาให้ฉัน" ยุนอาตอบแค่นั้น 

          "งั้นพ่อคุณก็ต้องเป็นคนที่คลุกคลีอยู่ในวงการสื่อบันเทิงแน่ๆ" คริสตัลว่า ทำให้ยุนอาฉีกยิ้ม 

          "ทำไม? พอเห็นฉันขับรถแพงๆก็สนใจจะคุยกับฉันขึ้นมาแล้วเหรอ?" 

          คำถามยั่วโมโหนั้นชวนให้ต่อยหน้าจริงๆ ถ้าหากคริสตัลไม่ได้ถือกระเป๋าเสื้อผ้าพะรุงพะรังเต็มมือละก็ 

          "คุณนี่มันผีเจาะปากมาพูดหรือไงนะ? คนเขาถามดีๆแท้ๆยังพูดจากวนประสาท" คริสตัลว่าเข้าให้ ก่อนยกกระเป๋าของตัวเองขึ้น แล้วทำท่าจะสะบัดหนีเข้าบ้านไป 

          "ฉันล้อเล่นน่า!" ยุนอาไม่รู้จะทำยังไง เลยตะโกนไล่หลังไปทำให้คริสตัลหยุดกึก... 

          เธอหันมามองหน้าเขาแบบไม่เชื่อหู 

          "ล้อเล่นแบบนี้แถวบ้านฉันเรียก 'ปากหมา' ค่ะ" คริสตัลกระแทกใส่เขาอีกรอบ แล้วเดินหนีขึ้นเรือนไป

          ยุนอามองตามเธอไปแล้วกระพริบตาปริบๆ เมื่อเจอเธอด่ากระแทกหน้าเช่นนี้ เขาถอนหายใจ...นึกอยากตบปากตัวเองนักที่มันไวกว่าสมอง แม้จะเก่งเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างประเทศแค่ไหน แต่ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลของเธอกับคริสตัลนั้นอยู่ในระดับ "สงคราม" แล้ว... มันคงจะเซ็น "สนธิสัญญาสงบศึก" กันยาก แถมสถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลงทุกขณะจิตจนยุนอาปวดหัว... 

          จริงๆแล้วเธอก็อยากจะพูดดีอยู่หรอกนะ แต่มันติดตรงที่ว่าปากแข็ง แถมยังกลัวเสียฟอร์ม... และอีกฝ่ายก็น่าต่อปากต่อคำเสียเหลือเกิน 

          ยุนอาแอบอมยิ้มเมื่อนึกถึงหน้าคนที่เถียงเขาฉอดๆ ผู้หญิงบ้าอะไรไม่รู้ ทั้งโหด ทั้งขี้โวยวาย ตลกชะมัด ไม่รู้ได้รับเลือกเป็น "น้องสาวแห่งเกาหลี" ได้ยังไง... เท่าที่ยุนอาพอจะรู้ตำแหน่งนี้มันสำหรับดาราผู้หญิงแอ๊บแบ๊วไร้สมองสักคนหนึ่ง... แต่ผู้หญิงคนนี้กลับตรงกันข้ามแทบทุกอย่าง  แถมยังเพิ่มความเจ้าคิดเจ้าแค้น โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ และคุยด้วยได้ยากเย็นเหลือเกิน 

... 

          คริสตัลขังตัวเองอยู่ในห้องด้วยความหงุดหงิด โชคดีที่วันแรกนี้ยังไม่มีตารางงานอะไรมาก  เธอจึงไม่จำเป็นจะต้องออกไปเจอหน้า "ไอ้คนบ้า" นั่นเท่าไหร่... คงจะมีแต่ก็แค่ตอนเย็นนี้ที่เป็นงานพิธีเปิด Korean Music Festival ที่เป็นงานโชว์ตัว ไม่ต้องพูดอะไร ไม่ต้องขอความช่วยเหลือจาก "ไอ้คนบ้า" นั่น... เธอจึงพอจะโล่งใจ... 

          "อูย.." คริสตัลร้องเบาๆ เนื่องจากความเปลี่ยนแปลงของอากาศ และ การเดินทางวันนี้ ประกอบกับความเครียดและหงุดหงิด ทำให้โรคไมเกรนของเธอกำเริบ... คริสตัลรีบค้นกระเป๋าเดินทาง แล้วคว้าเอากระปุกยาออกมาเปิดดู... 

          "ตายจริง หมดแล้วเหรอเนี่ย..." คริสตัลถอนหายใจ ยังโชคดีที่ยังไม่ปวดมากเท่าไหร่ เธอมีเวลาเดินออกไปซื้อยาก่อนที่มันจะปวดมากกว่านี้... 

          แต่ทำยังไงดีละ ภาษาญี่ปุ่นก็ยังพูดไม่ได้.. ถามทางก็ยังถามไม่เป็นสักอย่าง ถ้าเธอไปซื้อยาที่ร้านขายยา จะสื่อสารกับเจ้าของร้านว่ายังไง... 

          "ใช่สิ...กระปุกยา" คริสตัลคิดออกแล้วยิ้มให้กับความหลักแหลมของตนเอง เธอหยิบกระปุกยาใส่กระเป๋าไปด้วย ก่อนจะค่อยๆเปิดประตูออกไป... 

          "จะไปไหน?" ทันทีที่เปิดประตูออกมา คนๆนั้นที่นั่งเอกเขนกอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาก็เอ่ยถามทันที 

          "เรื่องของฉัน" คริสตัลว่าเท่านั้นแล้วเดินหนีออกไปอย่างดื้อๆ .. เธอแอบเห็นด้วยหางตาว่ายุนอาก็มองตาม แต่เธอก็มั่นใจว่าคนใจร้ายอย่างเขาคงไม่คิดจะตามมาดูดำดูดีเธอหรอก 

          เดินออกมาตรงด้านหน้าสถานทูตฯ เธอใช้ภาษาอังกฤษกับยามชาวญี่ปุ่น ที่พอเข้าใจกระท่อนกระแท่น เขาบอกให้เธอเดินตรงผ่านไปอีกประมาณสองบล๊อก แล้วเลี้ยวซ้ายจนสุดซอยจะเป็นย่านการค้า เธอรีบเดินตรงไปอย่างรวดเร็ว เพราะเส้นประสาทที่ปวดตุบๆ มันเริ่มจะเพิ่มความรู้สึกกระตุ้นให้ต้องรีบเดิน 

          ขอให้ไม่มีใครจำเราได้ด้วยเถอะ... คริสตัลภาวนาในใจแล้วพยายามเดินให้เร็ว เพราะอาการยิ่งกำเริบหนัก เธอไม่อยากจะหยุดทักทายกับใครแล้ว 

          แต่คำภาวนาของเธอไม่เป็นผลเลย เมื่อมีเด็กผู้หญิงญี่ปุ่นบางคนร้องกรี๊ดด้วยความดีใจ แล้ววิ่งเข้ามาหาเธอ .. พวกเขาเป็นแฟนพันธุ์แท้ที่พกซีดีของเธอเอาไว้ในกระเป๋านักเรียน ทำให้คริสตัลไม่อาจละทิ้งได้... เธอจึงยิ้มให้พวกเธอ ยอมให้ถ่ายรูป และแจกลายเซ็นให้ 

          แต่เมื่อมีครั้งแรก ก็มีครั้งต่อๆ ย่านการค้านั้นผู้คนขวักไขว่ เมื่อมีคนหนึ่งเห็นเธอเข้าแล้ว  หลายๆคนก็เริ่มเข้ามารุมล้อม... คริสตัลเริ่มคิดหนัก เพราะอาการปวดหัวเริ่มรุนแรงขึ้นทุกที เธอขอตัวกับพวกเขาอย่างสุภาพแล้วออกเดิน... แต่เมื่อเธอเดิน พวกเขาก็เดินตาม 

          เมื่ออาการเดินแปรเปลี่ยนเป็นวิ่ง...พวกเขาก็วิ่งตาม 

          "คริสตัลล... คริสตัลซัง... คริสตัลซังงงงง" 

          ฝูงชนขนาดใหญ่วิ่งตามเธอ พร้อมทั้งกล้องโทรศัพท์ที่สาดแสงแฟลชเข้าใส่เธอ คริสตัลยิ่งรู้สึกมึนงง เธอไม่เคยออกมาคนเดียวโดยที่ไม่มีพี่ซอนเย แม้แฟนๆญี่ปุ่นจะสุภาพเรียบร้อย ไม่มีใครแตะต้องตัว แต่เธอก็ขยับไปไหนไม่ได้ แถมอาการปวดหัวก็ปวดขึ้นทุกทีจนน้ำตาจะไหล... เธอกำลังโงนเงนเหมือนใกล้จะล้ม 

          พลันเมื่อร่างกายกำลังจะหมดกำลัง ร่างที่เซของเธอก็ถูกใครบางคนจับไว้พอดี... 

          "อวดเก่งนัก... ใครใช้ให้ออกมาคนเดียวแบบนี้!" 

          เสียงนั้นฟังดูก็รู้ว่าโกรธ... แต่ไม่รู้ทำไมคริสตัลดีใจเหลือเกินที่ได้ยินเสียงเขา แต่ร่างบางก็เซจนเดินไม่ไหว ทำให้ยุนอาต้องคอยพยุง.. เธอเกาะเขาอย่างหาที่พึ่ง ขณะที่เขาค่อยๆโบกมือกันบรรดาแฟนคลับให้ออกไป... 

          "สึมิมาเซน คริสตัลซังวะเบียวคิเดส... อิมะ ช็อตโตะ โอเนไงชิมัส" (ขอโทษด้วยค่ะ คริสตัลกำลังป่วย.. ตอนนี้ ขอทางด้วยนะคะ)

          ยุนอากล่าวอย่างนอบน้อม ทำให้บรรดาแฟนๆค่อยแหวกทางให้อย่างเข้าใจ ยุนอาหาซอกตึกเงียบๆ แล้วค่อยๆประคองให้คริสตัลนั่งลง... 

          "ไหน...ว่าไง ออกมาทำไม?" ยุนอาเอ่ยถาม ทำให้คริสตัลส่ายหัว เธอปวดหัวจนพูดไม่ไหว แต่ยื่นกระปุกยาไมเกรนที่ว่างเปล่าให้เขา

          "อ๋อ..." ยุนอามองแล้วถอนหายใจ... ราวกับพอจะรู้ว่าเธอคงเจ็บมาก 

          "รออยู่ตรงนี้นะ" ยุนอาพูดทำให้คริสตัลเงยหน้าขึ้นมาค้อน ราวกับจะบอกว่า "เจ็บขนาดนี้จะให้ไปไหน?" ทำให้ยุนอาหัวเราะเบาๆ แล้วออกวิ่งไปสักพัก... แค่ชั่วอึดใจเดียวเท่านั้น ยุนอาก็กลับมาพร้อมกับยาใหม่เต็มกระปุกและน้ำ 

          "เอ้า กินซะ..." ยุนอาว่าแล้วยื่นยากับน้ำให้ คริสตัลก็กินเข้าไปทันทีอย่างว่าง่าย... เธอดูอ่อนแรง..เอาแต่กุมหัว แถมน้ำตายังไหลไม่หยุด... เขาถอนหายใจแล้วค่อยๆดึงแขนเธอเหมือนจะประคอง คริสตัลที่พอมีแรงก็ชักมือกลับแล้วมองหน้าเขาอย่างไม่ไว้ใจ.... 

          "จะมาถือตัวอะไรตอนนี้... มานี่" ยุนอาว่าเข้าให้ แล้วอุ้มคริสตัลพาดบ่า 

          "คุณ! คุณ!" คริสตัลโวยวายเมื่อยุนอาอุ้มเธอได้อย่างง่ายดาย แม้จะไม่มีแรงมากนัก แต่เธอก็พยายามดิ้น...เพราะคนแถวนั้นมองกันหมด 

          "ปล่อย...ฉันเดินเองได้" คริสตัลว่า ทำให้ยุนอาหัวเราะเบาๆ แล้วปล่อยเธอลง คริสตัลก็เดินเซๆ ทำให้ยุนอาส่ายหัว... 

          "เดินได้แบบนี้เมื่อไหร่จะกลับถึงสถานทูต" ยุนอาถามแค่นั้น ทำให้คริสตัลหันมาแยกเขี้ยวใส่เขา 

          ดื้อจริงๆ...เด็กบ้า... 

          ยุนอาคิดแค่นั้นพลางส่ายหัว แต่คริสตัลก็กัดฟันเดินตรงไปข้างหน้าให้ตรง... เพราะเธอปวดหัวมาก เลยทำให้การทรงตัวแย่ไปด้วย... ยุนอาเห็นแล้วก็เอ็นดูมากกว่าจะว่าอะไร เขาจึงเดินเข้าไปจับตัวเธออีกครั้ง คริสตัลก็สะบัดมืออีก 

          "ฉันรู้ว่าเธอเก่ง...และเธอก็คงไม่อยากให้คนอย่างฉันช่วยหรอกถ้าไม่จำเป็น แต่ตอนนี้ร่างกายเธอมันฟ้องว่าไม่ไหว...ยอมให้คนอื่นช่วยบ้างจะได้มั้ย?" 

          ยุนอาจับแขนคริสตัลไว้แน่นแล้วถามเธอแบบนั้น ทำให้เธอนิ่งอึ้งไป... เธอมีสีหน้าลังเล ราวกับไม่รู้ว่ายุนอาจะมาไม้ไหน 

          "คุณเกลียดฉันไม่ใช่เหรอ?" คริสตัลว่า

          "ก็ไม่ได้ถึงกับขนาดจะฆ่าจะแกงกัน..." ยุนอาตอบอย่างไว้ท่า แล้วอุ้มเธอขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้ คริสตัลขืนตัวนิดหน่อย แต่สุดท้ายก็ยอมให้เขาอุ้มแต่โดยดี... 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

103 ความคิดเห็น

  1. #96 ภัทร (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 16:29

    ยุนอานี่ดูแลแบบทื่อๆดีจัง

    #96
    0