คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย #ͧ (BeeCris) #น้องบีเจ้คริส (BeeCris) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ฟิคที่เกิดจาก #น้องบีเจ้คริส ของคุณ @shakenkaithun (ไข่ตุ๋นเมียพี่บี) + คุณ @HaLauYaMa
ขอบคุณสำหรับภาพประกอบจากคุณไข่ตุ๋นเมียพี่บีและคุณ HaLauYaMa ด้วยนะคะ ^^

#น้องบีเจ้คริส the fiction



เพลงประกอบไม่เกี่ยว แต่อยากจะใช้เพลง "ลูกอม" :P 

            

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 ส.ค. 59 / 10:48


“เจ้คริส”

“เจ้คริส”

“จำบีไม่ได้หรอ”

                ฉันกระพริบตาปริบๆอยู่นานสองนาน ใครวะมาเรียกชั้นว่าเจ้ โคตรบังอาจ ขนาดยัยพลอย น้องสาวฉันแท้ๆยังเรียกฉัน “พี่คริส” เพราะฉันเคยบอกไปหลายทีแล้วว่าเรียกจ้งเรียกเจ้นี่มัน จีนมากไม่โอเค ใครบังอาจเรียกเจ้นี่ได้มีโดนเจ้ตบเออ ไม่เจ้ฉันนี่แหละจะตบ.. ฉันคิดในใจอย่างขุ่นๆ แต่คนหัวเหม่งร่างสูงที่เรียกก็ไม่หยุดการกระทำเหิมเกริม

                แนะ มันยังจะโบกไม้โบกมือ คือถ้ามันโบกไม้โบกมือให้ฉันปกติ ฉันก็คงไม่อายหรอก แต่นี่มันโบกตรงทางม้าลายกลางสี่แยกไฟแดงหน้าป้ายโฆษณาคาร์มาร์ท กลางวันแสกๆ  กลางกรุงเทพฯ และชีก็ไม่มีทีท่าว่าจะหลบไปด้วย ทั้งๆที่สัญญาณไฟข้ามถนนมันนับถอยหลังใกล้จะแดงอยู่แล้ว

            “เจ้คริสนี่บีไง”

                อิบ้า ใครวะ

            ฉันไม่รู้หรอกว่ามันเป็นใคร แต่ฉันกลัวมันจะโดนรถทับตาย ฉันเลยต้องรีบวิ่งไปคว้าแขนคนที่ยืนเด๋อโบกมือให้ฉันกลางทางม้าลายให้วิ่งเข้ามาด้วยกัน ปี๊นนนนอีรถบ้านี่ก็จะรีบไปไหน โอ๊ย หงุดหงิด ฉันต้องรีบดึงแขนให้คนบ้าที่ทักฉันเมื่อกี๊ให้รีบวิ่งขึ้นฟุตบาทริมถนนแทบไม่ทัน แล้วฝ่ายนั้นที่วิ่งตามฉันก็หัวทิ่ม ล้มไม่เป็นท่าตรงทางม้าลาย

                “ตายแล้วน้อง เป็นอะไรรึเปล่า” คนตัวสูงหัวเหม่งลงไปนั่งกับพื้นเพราะคงสะดุดอะไรสักอย่าง ส้นสูงมั้ง? ที่ทำเอาเขาล้มซะได้ แต่เห็นเขาใส่ส้นสูงแล้วก็หมั่นไส้จริงๆ อินี่ขายาวแล้วยังจะใส่ส้นสูงอีก เห็นใจกูบ้าง ฉันอดคิดไม่ได้ แต่ไม่ได้ ต้องสวมโหมดนางฟ้า ให้สมกับที่ฉันเป็นหนึ่งในเจ็ดแก๊งนางฟ้าแห่งออฟฟิซย่านสาทรซะหน่อย

                “บี...เจ็บ” คนๆนั้นเงยหน้าขึ้นมา มองฉันด้วยสายตาน่าสงสารเหมือนลูกหมา เฮ้ย มันคุ้นมาก คุ้นมากๆ แต่ฉันไม่มีเวลาคิดอะไรมาก เพราะเห็นว่าเข่าเขาเลือดออก ฉันเลยต้องพาเข้ามานั่งร้านกาแฟแถวนั้นแล้วขอกล่องปฐมพยาบาลมาแล้วก็นั่งทำแผลให้เขา หึ ก็บอกแล้วว่าฉันน่ะนางฟ้า ดีกว่าฉันก็แม่ชีแล้วฉันทำแผลให้เสร็จ ยัยนั่นก็พูดขึ้นมา

                “เจ้คริส จำบีไม่ได้จริงๆหรอ” บีไหนวะ ฉันยังไม่เก็ท เห็นใบหน้าก็ไม่คุ้นที่ไหน ผู้หญิงตัวสูง จมูกโด่งตรงหน้านี่ออกจะเด่น หน้าตาเขาดีจนคิดว่าถ้าเจอแบบนี้ที่ไหนก็ต้องจำได้แน่ๆ แต่โคตรแปลกที่ฉันไม่มีเศษเสี้ยวของภาพยัยคนนี้อยู่ในมโนสมองเลยแม้แต่น้อย ทั้งๆที่เขาก็เรียกชื่อฉันซ้ำๆเหมือนรู้จักกันดี...

                “บีไง..” ยัยนั่นว่า “น้องบีไง”

                “เฮ้ย!!!” มโนภาพแล่นเข้ามาในสมอง ภาพเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆแค่เอวฉัน อายุเก้าขวบ หัวเหม่งจนแทบจะเรียกได้ว่าหัวเถิก ซน เล่นแรงยังกะเด็กผู้ชาย ชอบอมลูกอมจูปาจุ๊บ และอีกหลายๆภาพตัดมาในสมอง จนฉันเงยหน้ามองเขา   “น้องบีเด็กผี!” จำได้แล้วทำไมจะจำไม่ได้ละ ช่วงปิดเทอม ม.หนึ่ง ของฉัน ตอนที่ฉันยังอยู่บ้านที่พัทยา แม่บอกว่าเพื่อนแม่จะมาจากกรุงเทพฯหนึ่งอาทิตย์ และจะออกไปทำธุระด้วยกันตอนกลางวันทั้งวัน (ซึ่งโตขึ้นมา ฉันเพิ่งได้เรียนรู้ว่าคำว่าทำธุระของแม่กับเพื่อนแม่ เล่นไพ่ค่า!!) ดังนั้นจึงฝากฉันดูแล น้อง ลูกเพื่อนแม่ที่คุณน้าจะเอามาฝากไว้ และนั่นก็ทำให้ฉันรู้จักกับ น้องบีเด็กผี ฉันอดหัวเราะออกมาไม่ได้ เมื่อ เด็กผี ตัวเล็กที่ฉันเคยเจอกลับโตขึ้นมาตัวสูงขนาดนี้ได้

                “โห เจ้คริสเรียกบีแบบนั้นเลยหรอ ใจร้ายอะ” บีว่าแล้วมองฉันอย่างหมั่นไส้ ทำให้ฉันยักไหล่

                “ก็เธอผีจริงๆนี่นา เด็กอาไร๊” ฉันลอยหน้าลอยตา ทำให้บีหัวเราะเบาๆ “จำพี่ได้ไงเนี่ย” ฉันอดถามไม่ได้ ทำให้บีเบ้ปากและยักไหล่ “บีความจำดี...” เขาว่า “ไม่เหมือนเจ้คริสหรอก แก่แล้ว หลงๆลืมๆ” “หูย อีเด็กบ้า!” มันผีจริงๆค่ะคุณผู้ชม ดูสิ ขนาดโตขึ้นมาขนาดนี้ยังปากคอเราะร้าย แต่ฉันก็อดขำไม่ได้

                “เจ้คริสอุตส่าห์ทำแผลให้บี เดี๋ยวบีเลี้ยงกาแฟเอง เอาไรอะ” บีบอก ทำให้ฉันเลิกคิ้ว “ลาเต้ละกัน” “งั้นลาเต้ กับอเมริกาโน่ค่ะ” บีหันไปสั่งกับบริกร อย่างนั้น

                “ละบีมาทำอะไรแถวนี้อะ” ฉันถามเขาบ้าง

                “มาสมัครงาน” เขาบอก

                “หูว วัยทำงานแล้วหรอเรา เร็วว่ะ” ฉันรู้สึกแก่ผิดปกติเมื่อพูดกับคนที่เด็กกว่า

                “ก็ยังนะเจ้ เรียกว่ามาสมัครฝึกงานมากกว่า” “อ้อ” “อือ ปีสุดท้าย” เขาบอกอย่างนั้น เมื่อกาแฟมาเสิร์ฟ เราก็นั่งจิบกาแฟไม่พูดไม่จากันสักพัก แต่ฉันก็เห็นบีนั่งท้าวคางมองฉันอยู่ แล้วก็ยิ้มอะไรก็ไม่รู้

                “ยิ้มอะไร...” กลายฉันเริ่มเขินแปลกๆ พอเขานั่งมองฉันนานๆอย่างนั้น ทำให้บีหัวเราะ

                “เปล่า ก็ดีใจ ไม่คิดว่าจะมาเจอเจ้ได้ในที่แบบนี้” บีบอกอย่างนั้น

                “นั่นดิ แปลกเนอะ” ฉันเขินว่ะ แม่-งเอาแต่ยิ้มไม่หุบ จะยิ้มอะไรนักหนา

                “เจ้คริสทำแผลให้แบบนี้นึกถึงตอนเด็กๆเลยเนาะ...เจ้จำได้มั้ย” บีว่า

“แกอย่ามาท้าวความ ฉันจำไม่ได้แล้ว เล่ามา” ด้วยสมองอันมีพื้นที่จำกัดทำให้ฉันไม่อยากเข้าไปรื้อในกล่องเมมโมรี่ ทำให้บีหัวเราะเบาๆ

“ก็บีเล่นแปลงร่างเป็นยอดมนุษย์แล้ววิ่งชนเจ้ แล้วบีก็หกล้มซะเอง...” บีเล่า ทำให้ฉันเลิกคิ้ว

                “ฮ่าๆๆ เออ จำได้แล้วว่ะ” ฉันนึกภาพเด็กที่อยากเล่นกับฉัน แล้วฉันไม่เล่นด้วยได้ แล้วพอฉันเดินหนี เด็กผีนั่นก็แผลงฤทธิ์ วิ่งเข้าชนฉัน ปรากฎว่า นางหัวทิ่มค่ะ แล้วนางก็ล้ม ฉันละโคตรตกใจ แล้วทำไงได้ ก็เลยต้องมานั่งทำแผลให้

                “เออ บีแบบ ขาแขนนี่ถลอกอะ สงสารก็สงสาร สมน้ำหน้าก็สมน้ำหน้า” ฉันเริ่มนึกออก ทำให้บียิ้ม

                “แต่เจ้ก็มานั่งทำแผลให้ เหมือนเมื่อกี๊ไง...”  บีว่า “เจ้ใจดีมากอะ ตามใจบีทุกอย่างเลย บีอ้อนอะไร ขออะไรก็ได้หมด บีก็เลยจำเจ้ได้ขึ้นใจแหละ...มั้ง” เขาบอกแล้วก็ก้มหน้าทำเขิน แหม่ะ อินี่ ทำเขิน เออ ฉันก็พอจำได้ ไม่น่าเชื่อว่าไอ้เด็กที่ฉันหมั่นไส้ชิบหายตอนเด็กๆจะมีความทรงจำดีดีเกี่ยวกับฉัน จนทำให้เขามองฉันในแง่ดีอยู่เหมือนกันนะเนี่ย โทษนะบี แต่ตอนเด็กชั้นเกลียดแกชิบหาย ฉันอดคิดในใจไม่ได้ แต่เมื่อเขายิ้มให้ฉันอย่างชื่นชมแบบนั้น ฉันก็ไม่อยากจะขัด

                “เออ จริงๆเจ้ก็พอจำบีได้บ้างนะ” ฉันบอก “อีจูปาจุ๊ปนั่นยังติดอยู่มั้ย” ฉันแซว เพราะจำได้ว่าตอนเด็กๆ บีจะดื้อ จะรั้นอะไรก็ตาม ถ้าหากเอาลูกอมจูปาจุ๊ปมาล่อละก็ เงียบกริบ นิ่งสนิท เชื่องเหมือนลูกหมา และจะน่ารักขึ้นมาทันที

                บีไม่ตอบอะไร แต่หัวเราะ แล้วค้นกระเป๋าถือของนาง หูว รวยนะจ๊ะ ถือวาเลนติโน่ ฉันแอบคิดในใจ แต่ก่อนที่จะได้คิดอะไรมาก บีก็หยิบลูกอมจูปาจุ๊ปสองอันขึ้นมาโชว์ฉัน...

                “เอามั้ย บีแบ่งให้”

                “อีบ้า! ฮ่าๆๆ” ฉันตอบทันควัน อดหัวเราะไม่ได้ ไม่อยากเชื่อว่าเด็กบ้าจูปาจุ๊ปจะโตมาเป็นผู้ใหญ่ที่พกจูปาจุ๊ปไว้ในกระเป๋าสะพายวาเลนติโน่ โอ้หม่ายก็อด!

                “เฮ้ย เอาจริงๆนะ บีให้” บียื่นจูปาจุ๊ปสีชมพูส่งมาให้ฉัน ฉันก็อดหัวเราะไม่ได้ สุดท้ายก็เลยยอมรับมา สุดท้ายพอเราดื่มกาแฟเสร็จ เราก็ตั้งท่าจะแยกย้ายกัน พอลุกขึ้นยืนได้ก็พบว่าบียังเดินมาทางเดียวกันอีก ทำให้ฉันขำ

                “กลับทางนี้หรอ” ฉันถาม

                “เปล่า ยังไม่กลับ มีสัมภาษณ์ต่อ ตึกนี้” บีบอก

                “เฮ้ยจริง?” ฉันทวนถาม “บริษัทไหน...” แล้วบีก็บอกชื่อบริษัทมา อ้าว ห่า บริษัทฉัน

            “แกจะมาเป็นน้องฝึกงานบริษัทฉันเนี่ยนะบี โคตรบังเอิญ!” ฉันว่า ทำให้บีเลิกคิ้ว

                “เฮ้ย จริงดิ ดีอะ ดีๆๆ ต่อไปจะได้เจอเจ้คริสทุกวันเลย” บียิ้มกว้างจนฉันหมั่นไส้

                “ว้า กรรมหรือบุญของฉันวะเนี่ย แช่งให้ไม่ได้ซะดีมะ”

                “เจ้...” บีทำหน้างอ เหมือนตอนเด็กๆเวลาที่ฉันขัดใจ ทำให้ฉันหัวเราะออกมา เออ แม่-งน่ารักดีว่ะ เรากดลิฟท์ขึ้นมาด้วยกัน แล้วอยู่ดีๆ บีที่ตัวสูงกว่าฉันก็หันมามองฉัน

                “จะว่าไป...” บีก้มหน้ามองฉัน “เจ้ไม่ค่อยกินนมเหมือนเดิมใช่มั้ยเนี่ยะ โตขึ้นมาถึงได้ตัวแค่เนี้ยะ”

                “อีเด็กผี!!” ฉันขึ้นเสียงใส่ น้องบีเด็กผี เพราะชีผีจริงๆ ทำให้บีหัวเราะเบาๆ

                “ก็บอกแล้ว เวลาบีกินนมก็แบ่งให้เจ้ตลอด เจ้ไม่ยอมกินเอง” บีแซว

                “อี๋ ใครจะไปอยากกินกับแก เวลาแกกินนม แกก็กัดหลอดจนน้ำลายแกติดหลอด” ฉันทำหน้าขนลุก

                “โห ไรอะ รังเกียจน้ำลายกันหรอ...” บีว่า ทำให้ฉันพยักหน้ารัวๆ ทำให้บียิ้มร้ายๆ

                “ถ้า จูบกัน ก็ต้องแลกน้ำลายกันนะ  จะยังรังเกียจอยู่มั้ยอะ” เด็กบ้ามันขยับเข้ามาแล้วก็แกล้งกระซิบเน้นคำว่า จูบกัน ให้ฉันหน้าแดง อีบ้า อีผี...อี... อีน้องบี(นั่นน่าจะเป็นคำด่าที่แรงที่สุดที่เหมาะสมแล้ว) ฉันเขินจนมองหน้ามันไม่ถูก

                “ฮ่าๆๆ เจ้ บีล้อเล่นน่า เงียบเลย” บีหัวเราะใส่ฉันที่ฉันหน้าแดง

                “นี่แนะๆๆ!!!” “โอ๊ยๆๆ เจ๊ๆๆๆ” ฉันทำอะไรไม่ถูก ทำร้ายร่างกายแม่-ง ฉันเอื้อมมือขึ้นไปคว้าหูสูงๆของมันให้ลงมา แล้ว น้องบี ของฉันก็ร้องโอดโอย เหมือนตอนเด็กๆไม่มีผิด ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเจ้อุ๊ยตาย ไม่สิ ฉันไม่ใช่เจ้!

                ในที่สุดเราก็ถึงชั้นบริษัทของฉัน ประตูลิฟท์เปิด ฉันก็เผ่นแผล็วออกมา ลากหู น้องบีผี ออกมาด้วย ก่อนจะปล่อยมัน นางก็ร้องโอดโอยแล้วยังกุมหูป้อยๆ “เจ้โหดเหมือนเดิมเลยง่ะ” บีบ่นเบาๆ พอฉันจะเดินเข้าบริษัททางแผนกของฉัน มันก็จะตามมาด้วย ทำให้ฉันรีบชี้ “บี ห้องสัมภาษณ์งานน่ะทางโน้น” ฉันบอกมัน ทำให้บีนิ่งไป แล้วทำหน้าทะเล้น

                “อ้าวหรอ...” แน่ะ มาทำเสียงอ่อนเสียงหวาน “ก็ได้ งั้นบีไปแล้วนะ...”

                “เออไปเลย!” ฉันไล่มัน ไม่รู้ทำไม หมั่นไส้อะ

                “ไปจริงๆละน้า...” บีบอก

                “โอ๊ยย ไปได้แล้ว รำคาญ” ฉันบ่น ทำให้บียิ้มกริ่ม รำคาญมันเหมือนตอนเด็กๆ ไม่มีผิด

                “เดี๋ยวเจ้...” บีเรียกฉัน แล้วสาวเท้าเข้ามาข้างหน้า แล้วแบมือให้ฉัน

                “ไรอะ?” ฉันถามมันอย่างไม่ไว้ใจ ไม่รู้ว่ามันจะผีอะไรอีก

            “มือถือ...” บีบอกแล้วกระดิกนิ้วยิกๆ

                “อย่ามา จะขอเบอร์ ขอไลน์อะไร ไม่ให้!” ฉันหน้าแดง โอ๊ย บ้าชิบหาย ทำไมต้องเขินด้วยวะ

                บีกระตุกยิ้มมุมปาก

                “โอเค...” บีว่ายิ้มๆ แล้วหันหลังเดินจากฉันไป

                “เฮ้ย อะไร ง่ายขนาดนี้” ฉันอดเรียกเขาไว้ไม่ได้ จะไม่พยายามหน่อยรึไงยะ!

                บีหันมายิ้มกวน

                “บีเข้าฝึกงานฝ่ายบุคคลน่ะ...ระเบียนประวัติเจ้อะไรก็คงอยู่ในนั้นแหละ ไม่ยากๆ ไว้พรุ่งนี้จะโทรไปทวงจูป้าจุ๊ป นะจ๊ะ จุ๊บๆ” บีบอกแค่นั้นแล้วส่งจูบให้ฉันสองที ก่อนจะหายลับเข้าไปในประตูกระจกอีกฟากนั้นไป

                “อีน้องบี!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

จบ


ผลงานทั้งหมด ของ ไรท์หมี@Dogmouthbear

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

21 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 20:24
    น้องบีเด็กผี555555555 รีบมาต่อเร็วๆนะคะไรท์
    #21
    0
  2. #20 m&m
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 12:33
    555555เป็นมินิช็อตที่กวนมากค่ะ น่ารักมาก
    #20
    0
  3. #19 wie
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 20:55
    อ่านแล้วอุทานว่าอิผีเลยทีเดียวค่ะ

    น้องบีเด็กผีจริงๆ5555555
    #19
    0
  4. #18 namwhan_ka (@sweettyploy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 10:39
    555 เด็กผี แต่ไม่ผีทำธรรมดาแล้วนะ เวอร์อัพเกรด
    #18
    0
  5. วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 04:19
    มาอ่านกี่ทีก็ น่ารัก น่าเอ็นดู ตะมุตะมิ ครุคริ ฟุ้งฟิ้ง ที่สุด!
    #17
    0
  6. #16 nanlingkungfuu (@nanlingkungfuu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 22:34
    ทำไมน้องบีน่ารักอย่างนี้ละคะ งุย... ตะมุตะมิด้วยแหละ วิธีจีบผู้ใหญ่เขาทำกันอย่างนี้หรอเนี่ย แต่นับถือน้องบีมากค่ะ จำเจ้คริสได้ไงเนี่ย
    #16
    0
  7. #15 Ging
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 11:41
    ไม่อยากให้เปนแค่ฟิคสั้นอีกต่อไป
    #15
    0
  8. วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 02:47
    งื้อ น่ารักกก ใสๆ ฮาาา
    #14
    0
  9. #13 เลขที่ 13
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 22:06
    น่ารักง่าาา น้องบีเด็กผี55555
    #13
    0
  10. #12 เลขที่ 13
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 22:06
    น่ารักง่าาา น้องบีเด็กผี55555
    #12
    0
  11. วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 20:36
    อีน้องบีเด็กผี555555
    #11
    0
  12. วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 14:53
    สนุกอะ รออออ น้องบีมีความกวน5555 ชอบๆๆ
    #10
    0
  13. #9 BunG_YKS (@BunG_YKS) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 14:11
    น่าร๊ากกกก เอาอีกๆๆๆ
    #9
    0
  14. วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 00:25
    เหมาะจริงๆ... 555555 ภาพน้องบีลอยมาแบบจริงๆ
    #8
    0
  15. วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 23:19
    555555555555 เด็กผีของจริง
    #7
    0
  16. #6 RyoJin2911 (@RyoJin2911) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 23:14
    งุ้ยยยยยย มีความอ้อยแบบเด็กๆ น่าร้ากกกกกกก
    #6
    0
  17. วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 23:02
    เด็กผีจริงๆด้วย ถถถถถ
    #5
    0
  18. วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 22:56
    น้องบีเด็กผี 5555555555555555 น่าหมั่นไส้จริงๆ แต่ก็น่ารักเหลือเกิน น้องบีมาเอาเบอร์มามั้ย ไลน์ก็ให้นะ เลขห้องเราก็ให้ ^^
    #4
    0
  19. วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 22:56
    มีภาคต่อมั้ยมีมั้ย ชั้นติดใจน้องบีเด็กผี นั่ลล๊ากกกกกก
    #3
    0
  20. วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 22:50
    ฮา 55555 เห็นภาพน้องบีหัวเหม่งจริงๆเลย
    #2
    0
  21. วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 22:47
    โอ้ยยขำอีน้องบี!!!555555555
    #1
    0