"OH.....MY BABY " (MINKEY ft.hyunmin, jinki)

ตอนที่ 24 : OH MY BABY -18-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 294
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 ต.ค. 58

   OH MY BABY
-18-



           คีย์ค่อยๆแกะมือของมินโฮออกในตอนหกโมงเช้าของวันใหม่ พอออกพ้นรัศมีอ้อมกอดได้ก็รีบมองหาอะไรมาพันตัวเองเพื่อจะวิ่งไปห้องน้ำและสิ่งที่สะดวกที่สุดในวินาทีนี้ก็คือผ้าห่ม แต่แล้วคีย์ก็ถึงกับเข่าอ่อนตอนที่ขโมยผ้าห่มมาหมดแล้วเห็นร่างกายของสามีทั้งทางนิตินัยและพฤตินัยเมื่อคืน ร่างบางรีบโยนผ้าห่มคืนแล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็วที่สุด อายแดด อายผ้าม่าน อายสภาพเปลืองเปล่าของตัวเอง >///< พอเข้าห้องน้ำได้ปุ๊ปก็รีบมองกระจกปั๊ป ฉากแบบนี้ที่เห็นอยู่บ่อยๆในหนังวันนี้ได้มาประสบด้วยตัวเองแล้ว จำได้ว่าเมื่อคืนตัวเองไม่ได้เมาสักนิด รู้ตัวทุกชอตที่ร่างสูงพูดคุยด้วยและรู้ตัวที่สุดตอน......เมื่อคืนนี้ด้วย-//////////-

            รอยแดงมากมายบนตัวและอาการปวดหนึบช่วยตอกย้ำความจำได้ดี นี่คีย์ทำอะไรลงไปเนี่ย! ทำไมถึงปล่อยตัวปล่อยใจกับตาบ้ามินโฮจอมเจ้าชู้แบบนั้น ฮือออออT^Tไม่เป็นไรทุกอย่างย่อมมีทางแก้ไข คีย์ปลอบใจตัวเองก่อนจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็วิ่งออกจากห้องนอนให้พ้นรัศมีของมินโฮตรงไปยังลูกชายสุดที่รัก แก้ปัญหาเรื่องลูกก่อนของตัวเองค่อยกลับมาคิดทีหลังมือเล็กกดโทรศัพท์เครื่องบางและยกมันแนบหู

            “พี่คีย์”

            “แทมินตื่นรึยัง”

            “ฮะ พี่คีย์มีอะไรรึเปล่าโทรมาแต่เช้าเลย”

            “ไปทานข้าวเช้ากัน”

            “ฮะ??

            คีย์พูดก่อนจะยิ้มบางๆให้ตัวเองอย่างเศร้าสร้อยเหมือนเตรียมใจมาอย่างดี

 

            “พี่จะพาลูกไปคืนแทมิน”

 

            หลังจากนัดหมายเรียบร้อยแล้วคีย์ก็อุ้มยูกึนมาที่ห้องอาหารพร้อมกับตระกร้าของจำเป็นทั้งหมด ตอนนี้สภาพเหมือนมีเหล็กหนักๆมาถ่วงที่ขา ใจนึงก็คิดอยากจะวิ่งหนีออกไปจากที่นี่ แต่สุดท้ายแล้วขามันก็พามาหยุดอยู่ที่ห้องอาหารตามนัดจนได้ แทมินนั่งรออยู่ที่โต๊ะพอเห็นคีย์เดินเข้ามาใกล้ร่างบางก็รีบลุกขึ้นต้อนรับ แทมินเดินเข้ามาใกล้ต้องการจะเลื่อนเก้าอี้ให้คีย์นั่ง สองแขนเล็กยื่นออกไปข้างหน้าแต่คีย์กลับเบี่ยงตัวหลบอัตโนมัติโดยไม่ได้ตั้งใจ

            “ขอโทษ”

            “ไม่เป็นไรฮะ พี่คีย์อุ้มลูกเอาไว้ก่อนก็ได้”

            เราทั้งคู่นั่งลงและเงียบกันไปสักพัก ยูกึนยื่นนิ้วชี้ที่เพิ่งจะอมเข้าปากไปหาแม่แท้ๆอย่างแทมินเหมือนอยากจะเล่นด้วยคีย์มองภาพนั้นจนน้ำตาคลอหน่วยแทมินเองก็เหมือนกัน มือบางถูกส่งออกมาจับมือลูกชายของตนเอาไว้อย่างหวงแหน คีย์ทนไม่ไหวจนต้องลุกขึ้นส่งยูกึนคืนให้กับแทมินไป ตามด้วยตะกร้าขวดนมและของใช้น้ำตาไหลพรากของคีย์ทำให้เจ้าตัวมองอะไรก็เบลอไปหมด

            “อย่าให้ใครขโมยเขาไปวางใต้ท้องรถอีกละ เพราะถ้าเจ้าของรถเจอเข้าคราวหน้านายอาจไม่ได้คืน....เขาน่ารักเกินกว่าจะส่งคืนให้พ่อแม่แท้ๆได้ ถ้าพี่ไม่ถูกมินโฮหลอกมาที่นี่ก็คงไม่คิดจะคืนให้เหมือนกัน” คีย์กลั้นใจไม่ส่งเสียงสะอื้นตอนพูดออกมาต่างจากแทมินที่พอได้รับลูกไว้ก็ร้องไห้ออกมาเสียยกใหญ่

            “ขอบคุณนะฮะพี่คีย์ ขอบคุณจริงๆเราจะรักเขาเท่าชีวิตแทมินสัญญา”

            “เรื่องที่แทมินควรจะรู้ไว้ยูกึนชอบให้พ่ออาบน้ำให้ในอ่างและในอ่างต้องมีเป็ดสีเหลืองลอยไปลอยมาไม่งั้นเขาจะเอาแต่ร้องไห้” คีย์เดินเข้าไปหายูกึนลูบแก้มยุ้ยนั่นอย่างแสนรักแทมินยังคงร้องไห้และพยักหน้ารับ

            “ช่วงนี้เขาชอบดูดนิ้วจนบวมแดงไปหมด พยายามเอานิ้วออกจากปากจะดีที่สุดและที่สำคัญ” คีย์เริ่มสะอื้นหนักตอนที่บรรยายเกี่ยวกับลูก และมันก็หนักขึ้นจนตาเริ่มพล่ามัวอีกครั้ง “เล่านิทานให้เขาฟังทุกครั้งเวลานอน ไม่อย่างนั้นง่วงแค่ไหนแกก็จะไม่ยอมนอนจนร้องไห้ออกมาคงเป็นแบบนี้ไปสักพักจนกว่าแกจะโต”

            “พี่คีย์...” แทมินยื่นมือมาจับข้อมือคีย์ไว้
           
            “ไม่ต้องห่วงนะฮะ แทมินจะดูแลแกอย่างดีที่สุด แทมินสัญญาว่าจะพาแกไปหาพี่บ่อยๆและแกจะเรียกพี่คีย์ว่าคีย์ออมม่าตลอดไป ถ้าพี่คิดถึงก็มาหาแกที่บ้านของเราได้ตลอดเวลาเลยนะฮะ” คีย์พยักหน้าอย่างขอบใจก่อนจะยิ้มให้แทมินอย่างขอบคุณ น้ำตายังคงไหลอาบแก้มอย่างไม่มีวันหมด เป็นเวลาเดียวกับที่ใครอีกคนกำลังเดินเข้ามาใกล้ คุณจงฮยอนพร้อมลูกชายของพวกเขาอีกคนเดินตรงมาที่เรา เด็กแฝดที่พลัดพรากจากกันไปนานกลับมาเจอกันอีกครั้ง จงฮยอนก้มหัวขอบคุณคีย์ในบุญคุณครั้งยิ่งใหญ่นี้อีกครั้ง

            “ขอบคุณครับ ขอบคุณจริงๆขอบคุณที่คืนแกให้กับพวกเราขอบคุณครับ” จงฮยอนลูบผมแทมินที่เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางก้มโค้งขอบคุณไม่ได้หยุด

            “เด็กสองคนนี้เหมือนกันมากๆเลยนะ พี่คิดถูกจริงๆที่พาแกกลับมาคืนแทมิน” คีย์ปาดน้ำตาและส่งยิ้มไปให้ทั้งคู่เพื่อยืนยันว่าตนนั้นสบายดีแม้ว่าหัวใจจะแตกสลายไปตั้งแต่เมื่อหลายนาทีก่อน

            “ยูกึนเป็นแฝดพี่หรือแฝดน้อง”

            “แฝดน้องฮะเด็กๆเกิดห่างกันแค่หกนาที”

            คีย์มองเด็กแฝดสลับกันไปมาและจ้องไปยังแก้มยุ้ยของลูกชายที่ถูกพรากจากอกไป ก่อนจะเดินเข้าไปหอมแก้มนั่นอีกครั้งพร้อมยิ้มให้  “ยูกึนคีย์ออมม่ารักหนูนะ ต่อไปนี้ไม่ต้องเล่นคนเดียวอีกแล้วอยู่กับพี่ชายกับคุณพ่อคุณแม่หนูต้องเป็นเด็กดีรู้มั้ยครับ” ก้มลงหอมแก้มเด็กน้อยอีกครั้งโบกมือบ๊ายบายเด็กแฝดและก้มหน้าเดินจากทุกคนไปอย่างเงียบเชียบ ถึงเวลากลับสู่ความเป็นจริงแล้ว

           


            “คีย์” มินโฮตื่นขึ้นมาในช่วงสายอาบน้ำเปลี่ยนชุดเรียบร้อยไม่เห็นคีย์กับลูกชายก็ออกเดินตามหาจนทั่ว   “หายไปไหนของเค้านะ คงไม่ได้โกรธเรื่องเมื่อคืนหรอกใช่มั้ย” ด้วยความร้อนใจเลยตัดสินใจไปหาจงฮยอนที่ห้องพักและได้ฟังเรื่องราวเมื่อเช้าทั้งหมดพร้อมทั้งคำขอบคุณไม่รู้กี่รอบของครอบครัวคิม ถึงแม้ว่าจะเป็นเรื่องที่ทำใจยอมรับได้ยากแต่เขาก็ล่ำลายูกึนด้วยรอยยิ้ม มินโฮมั่นใจว่านี่ไม่ใช่การพบเจอกันครั้งสุดท้ายของเขากับลูกชายแน่นอน  

            “อยู่กับพ่อแม่ตัวจริงต้องเป็นเด็กดีนะครับรู้มั้ย มินโฮอัปป้าไปหาออมม่าก่อนแล้วจะรีบกลับมาเล่นด้วยนะครับ” หอมแก้มยูกึนแบบแน่นๆไปหนึ่งทีแล้วส่งลูกชายคืนให้จงฮยอน สอบถามจากพนักงานโรงแรมได้ความว่าคีย์เรียกแท็กซี่ให้ไปส่งที่สนามบินตั้งแต่เช้าตรู่

            มินโฮรีบพุ่งตรงกลับโซลทันที คีย์ไม่รับโทรศัพท์ ไม่มีการติดต่อหรือบอกกล่าวใดๆทั้งสิ้นก่อนไป คีย์ไม่ได้อยู่ที่คอนโดแล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าหนีกลับมาทำไมแถมเสื้อผ้าทั้งหมดที่คอนโดก็หายเกลี้ยงไปพร้อมกระเป๋าเดินทางนั่นทำให้เขาร้อนใจโทรถามจากเพื่อนทุกคนที่น่าจะรู้ก็ไม่มีใครตอบได้ ดังนั้นแหล่งข้อมูลเดียวที่เหลืออยู่คงหนีไม่พ้น

            “พี่จินกิ คีย์อยู่ที่นี่ใช่มั้ยครับ” มินโฮเดินเข้ามาในตัวบ้านอย่างคุ้นเคย เจอจินกิที่นั่งดูทีวีเงียบๆอยู่ตรงโซฟาห้องรับแขกดูไม่ทุกข์ร้อนตื่นเต้นอะไรจนน่าสงสัย

            “อยู่แกก็เห็นสิ” เสียงเรียบๆยังคงเอ่ยออกมาอย่างสงบ

            “พี่ผมไม่มีเวลามาเล่นนะบอกผมมาเถอะว่าคีย์อยู่ที่ไหน”

            “ทำไมชั้นต้องบอกแกด้วย คีย์หนีออกมาแสดงว่ามันไม่อยากเจอแกไม่ใช่หรอ”

            “ได้โปรดเถอะครับช่วยผมที” มินโฮคุกเข่าลงตรงหน้าจินกิเหมือนวันที่ขอคีย์แต่งงาน ดวงตาคมที่ดูจริงจังนั้นจินกิเพิ่งเคยได้เห็นมันเป็นครั้งที่สอง มือเรียวกดปิดทีวีและเริ่มคุยจริงจังกับคนที่ยังคุกเข่าอยู่กับพื้น

            “เด็กไม่อยู่แล้วนี่ พ่อแม่ปลอมๆก็เลิกเล่นได้แล้วมั้ง”

            “พี่รู้.....”

            “ใช่ รู้มานานมากแล้วแค่รอว่าเมื่อไหร่พวกแกจะบอก” สีหน้าจริงจังของจินกิไม่มีแววล้อเล่นแฝงอยู่มันเหมือนเมื่อหลายปีก่อนที่ทำให้มินโฮรู้สึกกลัว

            “พี่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง”

             “พ่อแม่กรุ๊ปเลือดบีแล้วลูกจะเกิดมากรุ๊ปเลือดโอได้ยังไงบอกชั้นทีสิชเวมินโฮ” พี่จินกิเป็นคนพายูกึนไปฉีดวัคซีนกับคีย์......พี่ชายที่รู้เรื่องของน้องมาตลอดแต่ไม่เคยพูดมันออกมา

            “ผมขอโทษครับ แต่ว่าผมกับคีย์.....”

            “แกแต่งงานกับคีย์ทำไม” จินกิพูดขั้นขึ้นมาก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร

            “ผมรักคีย์ครับ” ดวงตากลมโตจ้องกลับไปเพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งที่เขาาพูดนั้นไม่ได้ล้อเล่นมันทำให้จินกิชะงัก

            “ขอโอกาสให้ผมได้เจอคีย์อีกครั้งนะครับ ผมสัญญาว่าจะดูแลคีย์ให้ดีกว่านี้”

            “คีย์อยู่บ้าน”

            “บ้าน??” มินโฮมองไปรอบๆแบบร้อนรนตั้งใจจะลุกขึ้นออกตามหา แต่ประโยคต่อมาของจินกิทำให้ต้องชะงัก

            “ไม่ใช่ที่นี่ ชั้นหมายถึงบ้านของพวกแก”

            “แต่คีย์ไม่ได้อยู่ที่คอนโดผมแวะไปที่นั่นมาแล้วเสื้อผ้าก็หายไปหมดแล้ว...”

            “ชั้นบอกว่า บ้าน ไม่ใช่คอนโด บ้านของพวกแกอยู่ที่ไหนก็ไปหาเอาที่นั่นแล้วกันโง่นักก็ไม่ต้องไป”

มินโฮนั่งคิดอยู่นานบ้านหรอ? จริงด้วยเขาลืมไปเสียสนิทบ้านของเรา บ้านริมทะเลของขวัญแต่งงานที่เขาซื้อมันให้คีย์

            “ขอบคุณครับพี่!” ยิ้มกว้างแล้ววิ่งหน้าตั้งออกบ้านไปแบบไม่คิดชีวิต จินกิถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างปลงๆกับความไม่ค่อยเต็มของน้องเขย พอมินโฮวิ่งออกไปจนลับสายตาก็เบนหน้าไปมองกรอบรูปที่ตั้งเด่นอยู่ในตู้โชว์ใกล้ทีวี รอยยิ้มเล็กปรากฏขึ้นบนใบหน้าหลังจากสบตากับหญิงสาวหน้าตาใจดีในรูป

            “สงสัยเราจะได้หลานกันจริงๆก็คราวนี้แหละครับแม่” 


 

********************************************************************

Rella talk: ไปดูคอนShineeมาฟิ้นนนนฟินนนนน้ำตาจะไหลT^Tโดยเฉพาะโมเม้นเสี่ยวชายชเว อรั้ยยย ตอนหน้าจบละนะพูดจริงๆ>//< ลุ้นป่ะจ๊ะ อิอิอิ:P ไงดีละรวมเล่มเลยมั้ย>//< แต่ตอนนี้เม้นจ้าเม้น 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

225 ความคิดเห็น

  1. #222 SUNTae (@SUNTae) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 04:16
    สงสารคีย์อะ ?? นี่แบบยิ่งกว่าเลิกกะมินโฮอีกมั้ง รักมาก่อนรู้ตัวว่ารักมินโฮอีกอะ ตอนส่งลูกคืนนี้แทบร้องไห้ตาม แทมินก็น่าสงสารเหมือนไปพลากลูกจากแม่เค้าทั้งๆที่ตัวเองเป็นแม่แท้ๆ ฮื่อออออ
    #222
    0
  2. #182 tao_omc (@tao_omc) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 05:03
    สงสารคีย์อ่ะ มันอยากนะที่จะทำใจอ่ะ คีย์หลบหน้ามินโฮเพราะไม่แน่ใจใช่ไหมว่ามินโฮรักจริงหรือป่าว อย่างว่าตอนแรกทำตัวไม่น่าไว้ใจจริงๆเลยนี่นา เฮียอนนี่ไม่น่ารีบบอกเลย น่าปล่อยให้กระวนกระวายสักหน่อย 5555  แต่สงสัยอย่างที่เฮียว่าแหละจะได้หลานจริงๆ สักทีเอิ๊กๆ ใกล้จบแล้วอ่ะยังไม่อยากให้จบเลย ขอบคุณนะกัฟไรท์เตอร์
    #182
    0
  3. #166 MUuShi_Min (@mineymin) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 00:56
    แงๆจะจบแล้วหรอ สงสารคีย์อะ สงสัยพี่จินกิจะมีหลานอุ้มๆจริงกับเค้าสักที
    #166
    0
  4. #165 Mei Potties (@meipotties) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 06:46
    ตามอ่านมาเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ใจหายเลาๆที่ไรท์บอกว่าจะจบแล้ว แต่พูดเลยว่าชอบเรื่องนี้มากค่ะ ฮรืออออ สงสารนุ้งคีย์สุดใจอะ คือแบบ ความรู้สึกตอนส่งลูกคืนมันคงร้าวมากจริงๆ ทั้งรัก แต่ก็อยู่ด้วยกันไม่ได้แล้วอะ แต่คือทำไมทำอะไรไม่ปรึกษามินโฮอีกแล้วนะ แต่ก็เข้าใจ พ่อกัปตันคนเก่ง บางทีก็ไม่อยากพึ่งพา ฮาาาาาา คิดว่าต่อไปนี้น่าจะมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นแล้วละน้าาาาาา เราจะรอตอนต่อไปนะคะ ปล.ถ้ารวมเล่มนี่เราคนนึงละที่สนใจนะ <3
    #165
    0
  5. #164 AoOm* (@aoomie92) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 20:10
    ดูคอนชายนี่ก็น้ำตาไหล ได้อ่านฟิคก็น้ำตาจะไหลอีก ฮรือออออออ ดีงามมากจริงๆค่ะ

    ว่าแต่คีย์หลบหน้ามินโฮทำไมหนอ ขนาดนี้แล้วมั่นใจได้แล้วล่ะเนอะ

    แต่เปป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกันค่ะ ให้คุณชเวเค้าได้ร้อนรนใจซะบ้าง

    ได้มาซึ่งความยากจะได้รู้จักคุณค่าและรักษาไว้ให้ดีเนอะ

    ตอนหน้าจะจบแล้วจริงๆหรอคะ นี่แอบลุ้นว่าคิบอมจะมีเบบี๋เป็นของตัวเองมั้ยหนอ
    #164
    0
  6. #163 บวมคี๊ย์ (@romehokeyliet91) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 08:50
    สงสารคีย์อะ //น้ำตาคลอ แต่ดูเหมือนมินคีย์จะมีทายาทแล้วมั้งงงงงงงงง ไม่อยากให้จบเลยอะไรเตอร์ ฮ่าๆๆๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ ^^
    #163
    0