"OH.....MY BABY " (MINKEY ft.hyunmin, jinki)

ตอนที่ 25 : OH MY BABY -END-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    12 พ.ย. 58

    OH MY BABY
-19-

 



            มินโฮมาถึงบ้านริมทะเลตอนบ่ายจัด เขาพบว่าคีย์ไม่อยู่ในบ้าน บ้านปิดล็อคด้านในไว้แต่ไม่ได้ปิดประตูรั้ว มินโฮไขกุญแจและเดินทะลุออกไปทางหลังบ้านพบคีย์นอนอยู่ที่เก้าอี้ผ้าใบริมหาด เขานั่งมองใบหน้าสวยตอนหลับอยู่เงียบๆไม่นานนักคีย์ก็ลืมตาตื่นขึ้นมา ดูร่างบางจะตกใจอยู่ไม่น้อยที่เห็นเขา

            "หนีมาทำไม" มือหนาคว้ามือเล็กมาจับไว้แน่นดูท่าทางเอาเรื่องพร้อมถามเสียงเข้ม

            "เค้า..." คีย์ดึงมือกลับก้มลงมองมือตัวเองที่บีบกันจนแน่น "เค้าคิดว่าไหนๆเรื่องทั้งหมดมันก็จบลงแล้ว ก็เลยอยากให้ตัว...." ก้มหน้ามองพื้นกล้าสบตามินโฮสักนิด อยากคืนอิสระภาพให้แต่ทำได้แค่คิดไม่กล้าบอกออกไป

            "ไปจากชีวิตของตัว" มินโฮต่อให้ "ใช่มั้ย พอไม่มียูกึนตัวก็อยากให้เค้าออกไปจากชีวิตของตัว อยากให้เค้าไปไกลๆไม่ต้องมาให้เห็นหน้ากันอีก"

            "เค้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น" คีย์พูดกลั้นเสียงสะอื้น น้ำตาไหลเป็นทางดูน่าสงสาร

            "แล้วคิดเหรอว่าเค้าจะยอมปล่อยตัวไปจากชีวิตเค้าง่ายๆแบบนี้" มินโฮลุกขึ้นใช้แขนทั้งสองเท้าไว้ที่พนักเก้าอี้มีคีย์อยู่ในอ้อมแขนนั้น คีย์ที่รู้สึกไม่ปลอดภัยพยายามจะลุกหนี

            "ไม่มีทาง" เขาพูดหนักแน่นก้มตัวลงมาจนปลายจมูกแทบชิดกับร่างบาง "เค้าจะไม่ยอมเสียตัวไปง่ายๆ ไม่มีวันได้ยินมั้ย" ตาจ้องตากับคีย์และกดริมฝีปากลงที่ปากของคีย์ทันที "ตัวเป็นของเค้าแล้ว ลืมแล้วหรือไง"

            "มินโฮ..." คีย์พยายามหลบริมฝีปากนั้นแต่ก็ไม่สำเร็จ มินโฮรวบร่างบางไว้ในวงแขนด้วยกำลังที่มากกว่า ในที่สุดคีย์ก็ปล่อยให้อะไรเลยตามเลยอย่างที่มินโฮต้องการ พยายามคิดหาทางขัดขืนอ้อมกอดนี้แต่ก็คิดไม่ออกเอาเสียเลย เมื่อคีย์ไม่ขัดขืนมินโฮจึงถือโอกาสทำอะไรตามใจอย่างที่เขาอยากทำ

            ในที่สุดเรื่องมันก็จบลงบนเตียง ตกเย็นร่างบางก็เริ่มรู้สึกตัวเพราะมินโฮที่ไม่ยอมนอนเฉยๆพยายามจะเอาเปรียบคีย์อยู่ตลอดเวลาด้วยการจูบ จูบเรื่อยลงไปอย่างอดใจไม่ได้พร้อมกับการมือซุกซนที่ลูบไล้ไปทั่วหลัง

            "มินโฮ..." คีย์พลิกตัวหนีหันหลังให้และพบว่าตัวเองพลาดไปถนัดที่หลบด้วยวิธีนี้ มินโฮเอื้อมมือมาดึงตัวคนที่หันหลังให้เข้าหาตัวกดริมฝีปากลงกลางหลังและทำท่าว่าจะรุกรานต่อไป

            "ไม่เอานะ คุยกันก่อน" คีย์หมุนตัวลุกขึ้นนั่งแล้วดึงผ้าห่มมาพันตัวอย่างลวกๆก่อนที่มินโฮจะเกินเลยมากไปกว่านี้

            "ไม่อยากคุย" มินโฮดึงมือของคีย์มากดจูบหนักๆที่กลางฝ่ามือแล้วรวบไว้อย่างนั้น "อยู่ใกล้คีย์คิดอะไรไม่ออก" พูดออกมาหน้าตาเฉยนั้นทำให้คีย์หน้าแดงหูแดงขึ้นมาอีกรอบ

            "ทำไมตัวถึงไม่ยอมแยกทางกับเค้า ในเมื่อตอนนี้เราไม่มียูกึนบทพ่อแม่ปลอมๆก็จบลงไปแล้ว ตอนนี้ตัวเป็นอิสระจะเลือกใครก็ได้"

            "เพราะเค้าขาดตัวไม่ได้ พอใจรึยัง" คนตอบคว่ำหน้าลงกับหมอนไม่ยอมมองหน้าคนถาม "ตัวทำให้เค้าชินที่มีตัวอยู่ข้างๆ ก็เราอยู่ด้วยกันมาขนาดนี้แล้ว"

            คีย์นิ่งไป ที่แท้เพราะความเคยชินที่มีกันอยู่ข้างๆเพราะเราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กก็แค่นั้น... มินโฮพลิกตัวกลับเมื่อรู้สึกว่าคีย์เงียบไป

            "แค่ความเคยชินมันไม่พอที่จะทำให้คนสองคนอยู่ด้วยกันตลอดไปได้หรอกนะ ถ้าเราลองห่างกันดูตัวก็จะชินไปเองที่ไม่มีเค้า" คีย์พูดปนเสียงสะอื้น "เค้าไม่อยากให้ตัวต้องมาจมปรักอยู่กับเค้าตัวควรจะได้เจอกับใครคนที่ตัวจะรักแล้วก็อยากอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต"

            มินโฮถอนหายใจ ปากเจ้ากรรมของเขาทำเรื่องอีกแล้วร่างสูงลุกขึ้นจ้องมองไปที่ใบหน้าน่ารักของอีกคน "โถ่คีย์...เรื่องของเรามันไม่ใช่แค่ความเคยชินเข้าใจมั้ย ตัวจำไม่ได้หรอเค้าพูดออกจะบ่อยนะว่าเค้ารักตัว เค้าหวงแล้วเค้าก็รู้สึกดีกับตัวมากกว่าใครๆทั้งหมดมาตั้งนานแล้ว" คีย์ยังคงก้มหน้าร้องไห้ ตอนที่มินโฮรวบมือบางมาจับไว้และลูบไปมา

            "เรื่องที่ตัวอยากให้เค้าออกไปเจอใครใหม่นั่นน่ะเลิกฝันไปได้เลย เพราะคีย์นะดีที่สุดในโลกใบนี้แล้วรู้ตัวรึเปล่าว่าตัวเป็นทุกอย่างของเค้า" มินโฮดึงคนที่นั่งก้มหน้าร้องไห้เข้ามากอดเบาๆ

            "ผมรักคีย์เข้าใจมั้ยเด็กดื้อ" เขาบอกง่ายๆ "บอกสิว่าคีย์ก็รักผมเหมือนกัน บอกสิว่าขาดผมไม่ได้ บอกมาเดี๋ยวนี้!" คนปลอมเริ่มเรียกร้องสิทธิเมื่อรู้สึกว่าคนในอ้อมกอดหยุดร้องไห้แล้ว คีย์ไม่ยอมตอบแต่มินโฮแอบเห็นรอยยิ้มที่มุมปากเล็ก

            "ก็ได้ ก็ได้!ไม่ตอบใช่มั้ย" เขาเริ่มซุกริมฝีปากเข้ากับใบหูร่างบาง "จะบอกมั้ย" พึมพำกับข้างแก้ม ซอกคอและเริ่มพยายามปลดผ้าห่มพันตัวของอีกคน

            "บอกแล้วๆ คีย์ก็รักมินโฮเหมือนกัน"  คีย์ดิ้นหนีพร้อมหัวเราะคิก มินโฮได้ยินคำตอบก็เผยยิ้มพอใจเพียงแปปนึงแล้ววกกลับมาพยายามปลดผ้าห่มต่อ


            "ตอบช้า! ต้องโดนทำโทษ" ท้ายที่สุดแล้วผ้าห่มก็ถูกดึงออกจากตัวแล้วโดน 'ทำโทษ' ในแบบฉบับมินโฮจนได้

 



 

 
 

+++++++++++++++++++++++++++++

 
 

            บนดาดฟ้าเรือสำราญสุดหรูกลางทะเล นักท่องเที่ยวมากมายยืนกินลมชมวิวกันอย่างสบายใจ หนึ่งในนั้นมีแทมินที่กำลังเดินสำรวจไปรอบๆอย่างตื่นเต้น จากตรงนี้มองเห็นทะเลไกลสุดลูกหูลูกตาท้องฟ้าสีครามสดใสทำให้คนตัวเล็กอารมณ์ดีไม่น้อย มือเล็กหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปรัวๆอย่างชอบใจ

            “แทมิน” เสียงเรียกที่ทำให้แทมินรีบหันควับจนเซไปตกอยู่ในอ้อมแขนของคนมาใหม่ พี่จงฮยอนมาอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่

            “ระวังหน่อยสิ เดี๋ยวก็ได้ล้มลงไปหรอก” พูดเสียงดุแต่หน้ายังคงยิ้มแถมไม่ยอมปล่อยมือที่จับกันอยู่อีก

            “ขอโทษฮะ”

            “ทำอะไรอยู่ครับ” เลื่อนมือไปกอดเอวบางแล้วยื่นหน้าเข้าหาจนแทบชิด

            “แทมินถ่ายรูปอยู่ วิวที่นี่สวยดีเด็กๆน่าจะได้มากับเรา”

            “ลูกยังเล็กอยู่เลย มาล่องเรือแบบนี้ไม่ได้หรอกนะไว้โตกว่านี้เรามากันอีกก็ได้นี่ครับ” มือหนาลูบผมอีกคนอย่างอ่อนโยนจนแทมินยิ้มเขิน

            “สัญญาแล้วนะฮะ “ ยิ้มน่ารักส่งไปให้จนอีกคนอดใจไม่ไหวกดจมูกลงบนแก้มนุ่มเสียงดังฟ้อด

            “สัญญาเลยครับ แดดแรงแล้วนะพี่ว่าแทมินน่าจะกลับห้องได้แล้วเดี๋ยวจะไม่สบายเอา”

            “แต่แทมินยังอยากถ่ายรูปอยู่เลย พี่จงฮยอนลงไปก่อนนะฮะ เดี๋ยวแทมินตามไป”

            “แต่ว่าพี่อยากให้ไปพร้อมกัน....” จงฮยอนมือตกลงข้างลำตัวทำหน้าผิดหวังเต็มที

            “ก็เดี๋ยวแทมินตามไปไงฮะ แปปเดียวเอง” แค่ไม่ลงไปพร้อมกันทำไมถึงได้ทำหน้าผิดหวังขนาดนั้นกันนะ แทมินหันหลังกลับเดินห่างออกมาได้ไม่กี่ก้าวตั้งใจจะถ่ายรูปต่อแต่พอมองไปรอบๆเห็นคู่รักคู่อื่นถ่ายรูปหยอกล้อกันก็เริ่มเอะใจขึ้นมา ร่างเล็กยิ้มขำก่อนจะหันหลังกลับไปหาคนที่ยืนมองอยู่ไม่ห่าง

            “แทมินรู้แล้ว!

            “หืม?” ใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี่มีคิ้วขมวดเป็นปมไปแทนที่เมื่ออยู่ดีๆร่างเล็กก็โผเข้ามากอดคอพร้อมกระซิบข้างหู

            “พี่จงฮยอนอยากอยู่กับแทมินสองต่อสองใช่มั้ยละ” กระซิบบอกพร้อมกับหัวเราะคิกคักที่จับทางแฟนหนุ่มได้ถูกต้อง

            “อ่า....โดนจับได้สะแล้ว” ตอนนี้จงฮยอนหน้าแดงขึ้นมาอย่างปิดไม่มิดสองแขนแกร่งกระชับเอวบางมากอดจนแน่น “พี่ยอมให้แทมินลงโทษ แต่ต้องกลับไปลงโทษที่ห้องเรานะ” แทมินหน้าแดงอย่างน่ารักตอนที่พยักหน้าตอบรับแล้วส่งยิ้มหวานกลับไปให้ไม่ต่างจากจงฮยอนที่ยิ้มกว้าง ความสุขของเราไม่ใช่เงินทอง ไม่ใช่ตำแหน่งใหญ่โตหรือความมีหน้ามีตาในสังคม อันที่จริงมันเป็นเพียงแค่คำง่ายๆที่เรียกว่า ความรัก

 


 


 


            จัตุรัสไทม์สแควร์นิวยอร์ก จินกิกับเพื่อนร่วมงานกำลังฉลองครั้งใหญ่ให้กับโปรเจ็คที่สำเร็จไปได้ด้วยดีงานนี้คงได้เลื่อนตำแหน่งกันอีกหลายขั้น LINE! LINE! เสียงข้อความดังขัดจังหวะบทสนทนาบนโต๊ะแบบรัวๆจนต้องหยิบมือถือเครื่องบางขึ้นมาดู

            MH : !@$^%^&HFLJ

            MH : )MK$%&*%$(*^####^

            จินกิยิ้มกว้างแถมหัวเราะน้อยๆอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นข้อความที่ส่งมาจนเหล่าเพื่อนร่วมงานทนไม่ไหวต้องเอียงตัวมาแอบอ่านด้วย

            “ อะไรว่ะ ภาษาเอเลี่ยน?

            “อืม แปลว่าคิดถึง” จินกิตอบกลับแถมยังยิ้มไม่หุบ

            “โอ้โหเดี๋ยวนี้มีแฟนไม่บอกกันบ้างเลยนะเว้ย”

            “เออ นี่รักยิ่งกว่าแฟนอีก” พูดจบก็หัวเราะไม่หยุดจนคนฟังพากันคิ้วผูกเป็นปม ก่อนส่งข้อความสติ๊กเกอร์รูปหัวใจกลับไปให้อีกฝั่ง สงสัยคริสมาสต์นี้ต้องบินกลับเกาหลีไปหาหลานๆหน่อยแล้ว

 


           

            ซุปข้าวโพดฝีมือผมส่งกลิ่นหอมไปทั่วห้องตั้งใจว่าจะทำให้ภรรยากินเนื่องจากเธอชอบกินมาก และวันนี้ก็เป็นวันพิเศษ วันเกิดของผมเองมินโฮ^^

            “ทำอะไรกันอยู่ครับลูก” มินโฮในชุดสบายๆอยู่บ้านพร้อมผ้ากันเปื้อนสีฟ้าเดินถือหม้อซุปออกมาวางบนโต๊ะอาหารที่มีเด็กแฝดน่าตาน่ารักน่าชังนั่งเล่นอยู่ด้วยกัน เด็กๆมาอยู่กับเราสองอาทิตย์เพราะคุณจงฮยอนพาแทมินไปฮันนีมูนพร้อมรำลึกความหลังครบรอบแต่งงาน ตอนนี้พวกแกก็ขวบกับอีกสองเดือนหน้าตาน่ารักน่าหยิกจนผมกับคีย์ชักจะไม่อยากคืนให้พ่อแม่ตัวจริง ถ้ามีเป็นของตัวเองได้ก็คงจะดี.....

            “เห้ย!!!โทรศัพท์ ตายๆๆๆๆ ไลน์ไปหาพี่จินกิด้วย ฮืออออออT^T” ลิสรายชื่อในไลน์มีเป็นร้อยทำไมลูกแฝดกดมั่วเมื่อไหร่มันต้องไปโผล่เบอร์พี่จินกิทุกครั้งก็ไม่รู้ แย่งโทรศัพท์คืนพร้อมส่งข้อความไปขอโทษคนอยู่ไกลถึงอเมริกาแต่พี่แกกลับไม่หงุดหงิดแบบที่คิด ถือว่ารอดตัวไป เห้ออออ

            “เล่นกันอยู่สองคนเบื่อแล้วละสิ มีน้องอีกสักคนสองคนมาเล่นเป็นเพื่อนเอามั้ยครับ” ยิ้มกรุ้มกริ่มพร้อมเอานิ้วจิ้มแก้มนุ่มจนเด็กๆพากันหัวเราะคิกคัก “ไม่รู้ออมม่าจะให้ความร่วมมือรึเปล่าน้า”

            ผมมองไปที่นาฬิกาบนผนังห้อง นี่ก็เกือบจะหกโมงเย็นแล้วทำไมคีย์ยังไม่กลับมาสักที คีย์ออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้า ผมแกล้งถามคีย์ไปว่าจำได้ไหมว่าวันนี้วันอะไร คีย์ทำตาใสก่อนจะตอบกลับมาว่าวันศุกร์ทำเอาผมถึงกับซึม ผมจัดเตรียมอาหารบนโต๊ะอย่างน่าทานและวางเชิงเทียนประดับไว้ กะว่าคืนนี้ต้องโรแมนติกสุดๆเอาให้ลูกแฝดมีน้องไว้เล่นด้วยกันเลย... ทว่า สามชั่วโมงผ่านไปคีย์ก็ยังไม่กลับ!แถมไม่ยอมรับสาย

            ความหงุดหงิดกังวลเข้ามาในหัวผมตอนที่เสียงแกร๊กๆหน้าประตูบ้านดังขึ้น คีย์กลับมาแล้วพร้อมหิ้วถุงพะรุงพะรัง ด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่มีเป็นทุนเดิมผมรีบพุ่งตัวไปหาเรื่องทันที

            “ตัวไปไหนมา!” ผมตวาดขึ้นทำเอาคีย์หน้าเหวอ “หายไปไหนมาตั้งแต่เช้าเค้าโทรไปตั้งหลายรอบทำไมไม่รับสาย บอกมานะว่าไปไหน!” เสียงตะโกนของผมทำให้ลูกๆเริ่มเบะปาก

            “ทำไมต้องตวาดด้วยลูกตกใจหมดแล้ว” คีย์รีบวิ่งไปโอ๋พวกเด็กๆยกใหญ่

            “เค้าอยากรู้นี่ว่าตัวไปไหน ไม่ได้อยากคิดเล็กคิดน้อยหรอกนะแต่นี่มันเป็นวันสำคัญของเค้าตัวกลับไม่สนใจมันเลย! คบกันมายี่สิบกว่าปีเคยใส่ใจกันบ้างรึเปล่า” ผมต่อว่าปนน้อยใจคีย์หรี่ตามองพร้อมแสดงสีหน้าไม่ชอบใจบ้างแล้ว

            “เค้าบอกเมื่อไหร่ว่าจำไม่ได้ เลิกโวยวายสักที!

            “บอกว่าจำได้แล้วก็จบแค่นี้หรอ!

            “ตัวกำลังทำให้เค้ารำคาญนะ ถ้าพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ไม่ต้องมาคุยกันเค้าจะไปนอนแล้ว” คีย์เดินไปทางห้องนอนผมรู้สึกว่าเรายังทะเลาะกันไม่จบเลยรั้งแขนเอาไว้แต่ก็ถูกคีย์ผลักกระเด็น

            “ตัวจะเลี่ยงปัญหาแบบนี้ไม่ได้นะ ตัวยังไม่ได้บอกเค้าด้วยซ้ำว่าไปไหนมา” ผมท้วง คีย์ดูหมดความอดทนหยิบกล่องอะไรบางอย่างในถุงปามาด้วยความเร็วแสง กล่องลอยกระแทกหัวผมเสียงดังปึกมุมกล่องกระแทกเข้าที่คิ้วผมอย่างจังจนเลือดซิบเจ็บมากจนต้องทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้น  คีย์เองก็ดูตกใจไม่แพ้กัน

            “เค้าเจ็บ!

            “สมน้ำหน้า!” คีย์พูดออกมาเสียงจริงจังก้มหน้าเก็บของทำท่าจะเดินเข้าไปในห้องนอน ผมเงยหน้าขึ้นมามองเขาอย่างน้อยใจที่สุดหยิบกล่องที่ตกอยู่ข้างตัวแล้วยืนขึ้นจ้องหน้าแบบเอาเรื่อง

            “จำสิ่งที่ตัวทำเอาไว้ก็แล้วกัน! ถ้าเรื่องมากนักเค้าจะแต่งงานใหม่ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย” ผมพูดประชดแล้วเดินดุ่มๆออกไปจากห้องนั้นโดยไม่ได้สนใจเลยว่าคีย์ทำหน้าแบบไหนรู้แต่ว่าสะใจดี ถ้าขู่ขนาดนี้แล้วยังไม่ได้ผลอีกละก็.....

 

 

             ค่อยไปก้มกราบเท้าขอโทษเมียเอาก็ได้วะT^T

 

            ผมเดินไปที่โซฟามองกล่องที่ถือติดมือมาอย่างเจ็บแค้นบังอาจมาทำใบหน้าหล่อๆของผมเป็นริ้วรอยด้วยความโกรธเลยกระชากกระดาษที่ห่ออยู่ทิ้งแบบไม่เหลือเยื่อใยแล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นตัวกล่องจริงๆ มันเป็นกล่องหุ่นยนต์กันดั้มรุ่นหายากที่สุดมีการ์ดใบเล็กตกออกมา และเมื่อเปิดมันออกข้อความข้างในทำให้ผมใจเต้นตึกตัก

           

ถึงอัปป้าของลูกแฝด

            สุขสันต์วันเกิด ตัวรู้มั้ยว่าตอนที่เค้ากำลังเขียนนั้นอุณหภูมิมันปาไปสามสิบกว่าองศาแล้วมันร้อนมากแถมเค้าต้องเดินตระเวนหาตามตรอกซอกซอยและขอซื้อเจ้าหุ่นตัวนี้มาจากพวกเซียนหุ่นทั้งหลาย ตัวช่วยสะสมอะไรที่มันหาง่ายกว่านี้หน่อยได้มั้ยสงสารกันบ้างเถอะ ตอนวันคริสมาสตัวเอาขาหุ่นยนต์มาให้เค้าบอกเค้าว่าเค้าเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตตัวใช่มั้ย งั้นเค้าขอบอกความหมายของหุ่นยนต์เต็มตัวนี้บ้าง เค้าเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตตัวแต่ตัวเป็นทั้งหมดของชีวิตเค้า เค้าฝากชีวิตไว้กับตัวแล้วนะ

                                                                                                                                  จากออมม่าของลูกแฝด

 

            ผมยิ้มชนิดที่ว่าตะคริวกินปากไม่ยอมแกะหุ่นนั่นออกจากกล่องแต่รีบถือไว้ข้างตัวพร้อมทั้งคิดว่าจะต้องง้อภรรยาตัวเล็กและขอโทษที่ไปโวยวายใส่ให้จงได้เดินไปทางห้องนอนเจอคีย์ยืนนิ่งๆหันหลังอยู่พอผมจับให้คีย์หมุนตัวกลับมาก็ต้องชะงัก

            “ตัวร้องไห้ทำไม” ผมถามอย่างลนลานก่อนจะยกมือสองข้างขึ้นปาดน้ำตาของคีย์

            “ตัวไม่รักเค้าแล้ว เค้าว่าแล้วเชียวว่าสักวันมันต้องมาถึง ตัวจะต้องพูดจาทำนองนี้แล้วไปหาคนใหม่” คีย์ยกมือขึ้นทุบอกผมไม่หยุด

            “โอ๋ๆเค้าไม่ไปแล้ว อย่าร้องไห้นะ” ผมดึงคีย์เข้ามากอดแต่เขาพยายามผลักผมออก

            “เค้าเตือนแต่แรกแล้วให้เราเป็นแค่เพื่อนกัน พอทะเลาะกันตัวก็จะไปหาคนอื่น” คีย์พูดไปดิ้นไปไม่ยอมหยุดแต่สุดท้ายก็คงจะเหนื่อยเลยอยู่นิ่งๆร้องไห้กับอกผม

            “เค้าบอกว่าไม่ไปแล้วไง เค้าแค่น้อยใจเพราะนึกว่าตัวจำวันเกิดเค้าไม่ได้แถมยังกลับมาสะดึก  ไม่โกรธนะดีกันนะครับ”

            “บ้าที่สุดเลิกกันไปเลยเถอะเค้าไม่ทนอีกแล้ว!

            “อย่าบอกเลิกกันสิ เค้าเสียใจนะ”  ผมพูดออกไปเสียงอ่อยคีย์ยังไม่เลิกร้องไห้ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรวันนี้ถึงได้ขี้แยนัก มือหนาลูบไปมาบนผมนิ่มพร้อมจูบปลอบขวัญ ซึ้งอยู่ได้ไม่นานคีย์ก็พยายามผลักตัวผมออกอีก

            “ปล่อยก่อนจะไปห้องน้ำ” ดันตัวผมออกสุดแขนแถมยกมือขึ้นปิดปากทำหน้าเหมือนจะอาเจียน

            “ตัวไม่สบายเหรอ”

            “ตัวเองตัวเหม็นเค้าอยากจะอ้วก!” ทันทีที่คีย์บอกผมกระเด้งตัวออกห่างทันทีพร้อมทำจมูกฟุดฟิดดมแขนตัวเอง “จะเหม็นได้ยังไงเค้าเพิ่งอาบน้ำ....” พูดยังไม่ทันจนคีย์ก็วิ่งไปห้องน้ำแล้วเสียงโอกอากก็ดังขึ้นจนผมต้องรีบวิ่งไปลูบหลังให้

            “มาว่าเค้าตัวเหม็นๆทั้งที่แต่ก่อนชอบกอดแล้วบอกว่าเค้าหอมแท้ๆ เค้าเสียใจมากนะ ทำท่าอย่างกับคนท้องอย่างนั้นแหละ” ทันทีที่ผมพูดจบก็เกิดความเงียบขึ้นระหว่างเราสองคน

            “หรือว่าตัวจะ...” เสียงมินโฮขาดหายไปในลำคอ

            “ไม่มั้ง...แต่ช่วงนี้มันก็หงุดหงิดเวียนหัวบ่อยแล้วก็เหมือนว่าน้ำหนักจะขึ้นด้วย....”

            “นี่ตัวท้องจริงๆหรอ” ผมถามอย่างตื่นเต้น คีย์เอานิ้วแตะปากมองเพดานทำท่าคิดหนัก วันนี้ผมเพิ่งรู้สึกอยากมีลูกเป็นของตัวเอง แล้วตอนนี้คีย์ก็ทำท่าเหมือนจะมีนั่นทำให้ผมยกมือขึ้นปิดปาก ขมวดคิ้วด้วยความตื่นเต้น อะไรมันจะพอดีขนาดนั้น

            “ไม่จริงน่า...” ผมหลุดอุทานออกไปเสียงเบาในความพอดีนี้ ตื่นเต้นจริงๆนะเนี่ย! ทันใดนั้นอะไรบางอย่างก็ลอยมากระแทกหน้าผมดังปัก พอมองดูก็เห็นเป็นกระดาษทิชชู่ทั้งม้วน คีย์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกครั้งก่อนจะชี้หน้าผม

            “ตัวไม่เลี้ยงลูกเค้าเลี้ยงคนเดียวก็ได้!

            “ห่ะ!!!” กำลังมึนงงคีย์ก็เดินเข้ามาทุบผมจนเจ็บแล้วก็เอาแต่ร้องไห้ไปพูดไปคนเดียว ผมกลัวว่าเค้าจะเจ็บเลยจับมือเค้าเอาไว้แล้วผลักออกเบาๆแต่นั่นยิ่งทำให้คีย์โกรธหนัก หันหลังกลับเดินจ้ำอ้าวๆออกจากห้องน้ำ

            “ในเมื่อตัวไม่อยากมีเค้าเลี้ยงลูกคนเดียวก็ได้! ใช่สิตัวเบื่อเค้าแล้วนี่! ตัวกำลังจะไปหาผู้หญิงคนใหม่เค้ากับน้องมินกุกไม่อยู่กับตัวก็ได้!” พูดไปก็ลากกระเป๋าใบโตออกมารูดซิปเตรียมเก็บของหนีออกจากบ้าน ลูกแฝดของเราที่นั่งเล่นอยู่บนพื้นถึงกับหยุดแย่งขวดนมเปลี่ยนมาจ้องพ่อแม่ทะเลาะกันตาแป๋ว

            “เดี๋ยวนะคีย์ ใครคือมินกุก?

            “ลูกของเค้าไม่ใช่ของตัว!” นี่ตั้งชื่อลูกเองเสร็จสรรพเลยแม่คุณ! ! !

            “เค้าไปบอกตอนไหนว่าไม่อยากมี”

            “ตัวพูดว่าไม่จริงแล้วก็ทำหน้าเครียด นั่นคือตัวไม่อยากมีลูกกับเค้า!

            ฟังจบผมก็เดินเข้าไปหาคีย์อย่างใจเย็นแล้วโอบเขาไว้ แต่มันยากกว่าที่คิดเพราะคีย์กำลังโกรธมากเอาแต่ปัดป้องท่าเดียวแต่มีเหรอจะสู้แรงผมได้

            “เค้าดีใจ! เค้าอยากมีลูกจะตายไป ไม่เชื่อถามพวกเด็กๆสิเมื่อกี้เค้ายังบ่นอยู่เลยว่าอยากมีน้องให้มาเล่นด้วยกันอีกสักคนสองคน แต่ไม่รู้ออมม่าจะยอมร่วมมือมั้ย” จะด้วยความปัญญาอ่อนของคีย์หรืออารมณ์คุณแม่ท้องแรกหรือความซวยของผมก็แล้วแต่ คีย์หันไปทางลูกแฝดแล้วถามขึ้นมาจริงๆ

            “เด็กๆ อัปป้าพูดอย่างนั้นจริงๆหรอลูก”

            “......” “......” ลูกชายฝาแฝดของผมนั่งกระพริบตาปริบๆแถมเมินหน้าหนีอีกต่างหาก

            “ตัวโกหก! ลูกไม่เห็นตอบอะไรเลย”  ผมอยากตายT^T

            “ลูกยังเล็กอยู่เลยนะครับ ตอบไม่ได้หรอก” ผมตอบอย่างใจเย็น

            “แล้วตัวให้เค้าไปถามลูกทำไมคิดจะกวนเค้าใช่มั้ย ออกจากห้องนี้ไปเลยนะคืนนี้เค้าไม่อยากเห็นหน้าตัว ออกไปให้พ้น!”  คีย์ดันหลังผมสุดแรงแต่ผมขืนตัวไว้พร้อมทำหน้าเศร้า

            “วันนี้วันเกิดเค้านะ เค้าอยากให้ตัวทานข้าวฝีมือเค้าแล้วเรามาทานของหวานกันต่อ...” ผมส่งสายตาวิบวับไปให้ แต่คีย์ไม่เคยจะเข้าใจสัญญาณที่สามีต้องการสื่อเลยสักนิด เอาแต่ผลักผมอยู่นั่นแหละจนต้องออกมายืนนอกห้องแล้ว

            “กินไม่ลง! เค้าจะนอนกับลูกสามคน ไม่ใช่สิสี่คน! ส่วนของหวานก็งดเพราะเค้างอนตัวแล้วเค้าก็ท้องอยู่ด้วย!” ใครบอกว่าภรรยาตัวเล็กของผมไม่รู้ความหมาย-___-  คีย์ปิดประตูใส่หน้าทิ้งให้ผมยืนเคว้งคว้างเอาเล็บขูดประตูแกรกๆเหมือนแมวฝนเล็บท่าทางน่าสงสาร

            ขอบคุณของขวัญวันเกิดปีนี้ที่ทำให้ผมเป็นพ่อที่โชคดีที่สุดในโลกแล้วก็เป็นสามีที่น่าสงสารที่สุดในโลกเช่นกัน...



            แต่ถึงยังไงผมก็รักของผมนะ :P

 

 


-THE END-

*****************************************

 

Rella talk: ในที่สุด... ในที่สุดก็มาถึงวันนี้T^T ขอบคุณทุกคนที่ตามอ่านอยู่นะคะ เพราะคอมเม้นจากทุกคนทำให้เรามีกำลังใจแต่งต่อไปถึงแม้หลายๆคนจะเลิกอ่านเรื่องนี้ไปแล้วเพราะมันนานมากกกก แต่เราก็ขอบคุณจริงๆที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณนะ :) หวังว่าถ้าเราเปิดเรื่องใหม่จะยังได้เจอกันอีกนะ^^ ว่าแต่....อยากได้ตอนสเปกันมั้ย...^^ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

225 ความคิดเห็น

  1. #223 SUNTae (@SUNTae) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 04:27
    หวานกันไม่เกรงใจพี่จินกิอีกแล้วฮะ 5555 เด็กแฝดคงชอบลุงจินกิมากเลยสินะ ชเวคีย์บอมท้องแล้วหงุดหงิดหนักมาก รับมือดีๆนะอัปป้า

    ขอบคุณสำหรับฟิคมินคีย์ ฮยอนมินดีๆน่ารักมุ้งมิ้ง ดราม่าเบาๆแบบนี้นะคะ สนุกมากเลยค่ะ อ่านเพลินมากเลย ^^
    #223
    0
  2. #192 MyBum (@aechie) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 19:49
    คีย์คืนลูกไปแล้ว แถมมีลูกเองซะด้วยน่ารักมาก
    คนทั้งมักขี้งอนจริงๆ มินโฮยอมหน่อยนะ
    จินกิรีบกลับมาเลยนะ
    #192
    0
  3. #183 Midori (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 23:42
    งื้ออออออ เค้าชอบเรื่องนี้ของมินคีย์มากที่สุด ถึงจะเป็นปีก็รอได้ ไรท์แต่งดีมากๆๆๆ ถ้าเปิดเรื่องใหม่เค้าก็จะตามไป >< รอสเปอยู่นะคะ ;)
    #183
    0
  4. #173 AoOm* (@aoomie92) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 21:30
    ในที่สุดก็ติดตามเรื่องนี้มากระทั่งจนถึงตอนจบ ฮรือออออออออ ดีใจมากๆเลย ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆของมินคีย์มากๆเลยนะคะ 
    #173
    0
  5. #172 Mei Potties (@meipotties) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 03:34
    แทบกรี๊ด ตอนเปิดมาเจอว่าฟิคอัพแล้ว!! ฮรือออออ รอมานานมาก อยากรู้ว่าอัปป้ามินโฮ จะง้อ ออมม่าครย์สำเร็จหรือเปล่า ในที่สุดนอกจากจะง้อสำเร็จแล้ว ก็ยังมีสมาชิคใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกเนาะ แสดงว่าอัปป้ามินโฮก็ยังมีน้ำยา (เอ๊ะ ยังไง!! ฮาาาาาา) แหมมมมม อารมณ์คนท้องเนาะ ก็ขี้น่อยใจเป็นธรรมดา ยิ่งออมม่าเป็นคนขี้น้อยใจอยู่แล้ว ก็เพิ่มไปอีกร้อยเท่าเลยมั้งเนี่ย เหนื่อยหน่อยนะ อัปป้าค๊าาาา ครึๆๆๆๆๆ ครอบครัวตัวป่วนมากจริงๆคู่นี้ แต่น่านักน่าเอ็นดูอะ พูดจริงๆ นี่อยากเคะมินโฮมาก คือปากร้ายอะ กัปตันอะไร ปากร้ายชิบเป้งงงง คือพูดอะไรก็ถนอมน้ำใจบ้างเหอะ จะงอนทีนี่ ทำร้ายจิตใจได้ร้ายกาจอะ อยากจะยุนุ้งคีย์ให้หอบลูกหนีไปเลยจริงๆ หลังจากที่ผ่านเรื่องราวอะไรด้วยกันมาเยอะ ตั้งแต่เริ่มเป็นเพื่อน รู้จักกัน ดูแลตัวน้อย จนสูญเสียไป ในที่สุด ก็มีวันดีๆกับเค้าแล้วเนาะมินคีย์ เป็นครอบครัวสมบูรณ์แบบจริงๆแล้วเสียที ต่อไปก็ขอให้มีแต่เรื่องดีๆเกอดขึ้นในครอบครัวเลยเนาะ (เหมือนอวยพรคู่แต่งงานของจริงเลอ ฮาาาาาา) แต่ว่า พี่จินกิ กลับบ้านมาครั้งนี้ นี่มีข่าวดีเยอะแยะเลยอะ นอกจากจะเจอหน้าหลานคนเก่าแล้ว เตรียมตัวเป็นคุณลุงจริงๆซะที ไม่รู้ว่าพี่จินกิจะรู้สึกยังไงน้าาาาา (อาจจะหวงหลาน หวงน้อง ไม่ให้อัปป้ามินโฮเข้าใกล้มากกว่า เดิม ฮ่าาาา) อ่านแล้วจิ้นตามนี่ฟินมากอะ อยากมห้เกิดขึ้นจริงๆเลย =.,= แบบครอบครัวเฮฮา มีครบรส ทั้งอบอุ่น สนุกสนาน เศร้า และบลาๆๆ ขอบคุณนะคะสำหรับฟิคสนุกๆ เราชอบฟิคเรื่องนี้มากจริงๆค่ะ :)) ปล.เราขอลงชื่อว่าอยากอ่านตอนพิเศษนะคะ นอกจากจะอยากอ่านแล้ว เรายังอยากยุให้ไรท์เตอร์รวมเล่มด้วยยยย เราชอบมากจริงจังอะ ถ้าได้เก็บเป็นเล่มนี่ ปลื้มไม่น้อยเลย :))
    #172
    0
  6. #171 Noinar Snw (@noinar_key) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 22:06
    รอสเปเชี่ยลเลยค่ะไรท์ ><
    #171
    0
  7. #170 บวมคี๊ย์ (@romehokeyliet91) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 20:40
    รักเรื่องนี้ ขอบคุณไรเตอร์ที่น่ารักที่แต่งฟิคน่ารัก ที่อ่านทีไรก็ยิ้มน่าบานแบบนี้มากๆเลยยยยยยยย จะติดตามทุกเรื่องไป ฮ่าาาาาาาาาาาาาาาา สเปเถอะน่าาาาา น่ารักไม่ไหว
    #170
    0
  8. #169 pinkyeun (@pinkypanda) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 19:08
    อ่านแล้วฟินดีจังค่ะไรท์ >< เค้ารอไรท์อยู่เสมอเลยน้า ชอบฟิคเรื่องนี้มาก~~~ จริงๆแล้วเค้าอยากให้พี่จินกิมีคู่ง่ะ ._. ถ้าเป็นไปได้เค้าอยากมี special ด้วยย แต่ยังไงก็จะติดตามไรท์ต่อไปเรือยๆนะคะ ถึงเค้าจะไม่ค่อยเม้นท์ก็เถอะ555555
    #169
    0
  9. #168 MUuShi_Min (@mineymin) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 01:34
    จบแบบ..555 เข้าใจนุ้งคีย์ว่าท้องอยู่ โอ้ยยยงุ้งงิ้ง ง้องแง้งมากกก เค้่าขอสเปเชี่ยลด้วยนะไรท์ เค้าอยากอ่าน

    ปล.อยากให้พี่จินกิมีคู่ ไรท์ข้าม คห. นี้ไปเลยก็ได้

    ขอบคุณนะคะที่เขียนให้อ่าน เป็นอีกเรื่องที่ติดตาม ตอนไรท์หายไปก็นึกว่าจะไม่กลับมาแต่งแล้ว ขอบคุณนะคะที่กลับมาแต่งจนจบ เราจะรอไรท์เปิดเรื่องใหม่นะคะ ??
    #168
    0
  10. #167 { i M o O a U i } (@imooauimk) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 01:23
    น่ารักจนตอนสุดท้ายเลยอ่านแล้วอุ่น แต่ใจหายมากอะ อยู่ๆ โผล่มาก็ the end เลย ขอตอน special ปลอบใจหน่อย
    #167
    0