SF

SF ตอน นายซ่าปะทะยายแสบ

โค นันโช อายุ 14 ปี

“แง้ๆๆ ป่าป๊าอ่า จะพานันโชไปไหน หนูอยากเล่นเกมส์ TTT^TTT”

เสียงเด็กผู้หญิง นามว่า โค นันโช ดังเล็ดลอดออกมาจากรถสีดำ ยี่ห้อดังจากยุโรป บ่งบอกถึงความมีรสนิยมและฐานะของเจ้าของรถได้เป็นอย่างดี แต่ทว่าเสียงนั้น กลับไม่ได้รับการตอบสนองจากผู้เป็นบิดาแม้แต่น้อย

“ป่าป๊า ถ้าไม่ตอบนะ นันโชจะกระโดดลงจากรถเด๋วนี้เลย-_-+”

“โอ๋ๆ ลิ๊ตเติ้ลออร์คิดน้อยๆ อย่าเพิ่งโดดลงนะน้องรัก ถ้าโดดลงไปตอนนี้ เดี๋ยวศพไม่สวยนะ” เสียงที่ตอบมาใช่เสียงของผู้เป็นบิดาไม่ แต่ว่าสามารถสยบเสียงงอแงนั้นได้ชั่วคราว

“อปป้า เค้าอยากเล่นเกมส์นี่นา”

“แต่ที่ๆเราไป มีห้องรับรองน้า-.-”

“รับรองน่ะไม่เอา จะเอาเกมส์ TToTTพี่แจซันได้ยินมั้ย นันโชอยากเล่นเกมส์”

“มีเกมส์เพลย์สเตชั่น2 ด้วย พร้อมทีวีจอแบน 52 นิ้วนะ สนป่าว”

“+-+ จริงอ่ะ งั้น ลุงโจอี้(คนขับรถ)รีบๆขับหน่อยสิ นันโชอยากเล่นเกมส์ไวๆอ่า”

“ไม่ต้องเร่งก้อได้ น้องรัก เพราะจะถึงแล้วล่ะ”

ไม่ทันขาดคำ รถก็ชะลอความเร็ว พร้อมกับเลี้ยวเข้าไปจอดหน้าอาคารแห่งหนึ่ง ใจกลางกรุงโซล

“นันโช  แจซัน ไปกันเถอะลูก” เสียงของพระบิดาที่เงียบมานาน พูดขึ้น

“นี่ พี่แจซัน ป๊าเค้าพาเรามาทำไมอ่ะ เค้าไม่เข้าใจ”

“อ๋อ ก็ พามาแนะนำไงล่ะ เห็นว่ามีหุ้นส่วนคนใหม่ แล้วก็เราจะเข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับกลุ่มธนาคารระดับแนวหน้าด้วย”

“ถ้างั้น ป๊าคงจะแนะนำพี่คนเดียวแหละ เพราะยังไง นันโชก็ยังเด็กอยู่ ว่าแต่ จะลากมาด้วยทำไมเนี่ย เซ็ง”

“เอาน่าๆๆ อ๊ะ นั่นไง ถึงห้องรับรองแล้ว มีอะไรก็เรียกใช้แม่บ้านละกัน พี่ไปล่ะ”

“โชคดีนะคะ อปป้า ป่าป๊า”

หุหุ ในที่สุด กรูก็ได้เล่นเกมส์แย้วววววววว เย้ๆๆๆๆ

โอ้ เกมส์เพลย์เสตชั่นที่ร๊ากกกกกกกกกก  นันโชมาแล้วจ้า

เอ้~~~มีแผ่นเกมส์ไรม่างเนี่ย

โอ๊ะๆๆ แผ่นี้เคลียร์ได้แล้วนี่นา

นี่ก้อเคลียร์ได้แล้ว

นี่อีก

นี่ๆๆๆๆๆๆๆ

ว๊ากกกกกกกกกกก ทำไมมีแต่เกมส์ผ่านด่านที่เคลียร์ได้หมดแล้วฟระ

เฮอะ อารมณ์เสีย

ว่าแต่ แผ่นนี้อะไรง่ะ อืมม์ Ghost Shooting เกมส์ยิงผี(เล่นง่ายนะเอ็งแปลตรงตัวเชียว:นันโช)

กะอะไรอีกแผ่นหว่า Fighting Street เฮ้อ เกมส์เด็กๆ แต่ก้อเอาวะ ยังไงก้อไม่มีไรทำอยู่แล้วนี่

อืมม์ เล่นเกมส์ยิงผีดีกว่า มันส์ดีๆ5555555

โอ๊ะๆๆๆ มันมาแล้ว  ปังๆๆๆๆๆๆๆ

เปรี้ยงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ย๊ากกกกกกกกกกกกก ตูมมมมมมมมมม เอ๋ง(เอ่อ ไอ้เสียงข้างหลังมันเสียงใครวะ)

“จงตายไปซะ ไอ้พวกผีร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”

“นี่ เล่นเกมส์ไรอยู่อ่ะ เล่นด้วยคนสิ”

เฮ้อ ใครฟระ มากวนเจ้าแม่ตอนเล่นเกมส์อยู่เนี่ย

ชั้นวางจอยเกมส์ลง พร้อมกับหันไปดู  -_-+++ เฮ้อ ไอ้เด็กแว่นนี่มันเป็นใครฟระ หลังคาก็ไม่ได้รั่วซักหน่อย ใส่หมวกอันเบ้อเริ่มอยู่ได้

“นาย เป็น ใคร???”

“เฮ้ย อย่ามองกันอย่างนั้นสิ พอดีลุงชั้นมาประชุมกับเจ้าของบริษัทนี้อ่ะ แล้วดันลากชั้นมาด้วย มันเบื่อๆ ก้อเลยมาเดินเล่น จนมาเจอเธอเนี่ยแหละ”

“แล้วนายชื่ออะไร”

“อ่อ เพื่อนๆเค้าเรียกชั้นว่า อาซี แล้วเธอล่ะ”

“ชั้นชื่อ นันโช”

“นันโช ที่แปลว่า ดอกกล้วยไม่ใช่ป่ะ

“ใช่-_-”

“ว่าแต่ จะให้ชั้นเล่นด้วยรึเปล่าล่ะเนี่ย”

“เอาสิ ยังไง เล่นสองคนก็จะได้เปรียบพวกมันมากขึ้น นายกะชั้นต้องยิงให้ผ่านไปหาบอสให้ได้ เข้าใจป่ะ???”

“คร๊าบบบบบบบ รับทราบบบบ”

เวลาผ่านไป~ ~ ~ ~ ~

“นี่ๆๆ อาซี นายยิงตัวนี้ดิ มันใกล้เข้ามาแล้วน้า”

“โอ๊ะ นันโช เธอก้อยิงสิ ตัวนั้นมันอยู่ใกล้เธอมากกว่านะ”

“ก็ได้ๆๆ  อย่ามาร้องขอให้ชั้นช่วยทีหลังละกัน”

เปรี้ยงงงงๆๆๆๆ ตูมๆๆๆๆๆๆๆ ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

“อ๊ากกกกก นันโช มายิงตัวนี้ให้หน่อยสิ ชั้นกำลังโดนรุม”

“เรื่องของนายสิ ทีชั้นเรียกให้ช่วย นายยังเฉยได้ ชั้นจะปล่อยให้นายตายไปละกัน โฮะๆๆๆๆ”

“อ๊ากกกก ตายซะแล้ว เธอนี่น้า”

“ชั้นมันเป็นไรห๊ะ โอ๊ะ แว๊กกกกกกกกกกกกกกก”

-_-++>>>-_-!

“เพราะนายคนเดียวเลย ชั้นเลยตายแล้วเนี่ย”

“อ่าว แม่คู้ณ ไหงมาลงที่ชั้นล่ะ”

“เพราะนายทำลายสมาธิชั้น”

“เพราะเธอไม่ยอมช่วยชั้นต่างหากล่ะ ยายบ๊อง”

“ใครยายบ๊องฟระ ไอ้เซ่อ งั้นมาเล่นเกมส์Fighting Street แข่งกัน ใครแพ้ต้องทำตามคำสั่งคนที่ชนะ โอเคม่ะ”

“ได้เลย เธออย่าผิดสัญญาละกัน”

เอาล่ะ ตาแรก 3   2    1 Start

พอเริ่มเกมส์ ชั้นก็รัวหมัดใส่หมอนั่นไม่ยั้ง 555555 ในที่สุด จากท่าเตะอันสง่างามเป็นครั้งสุดท้าย ชั้นก็ชนะ โฮะๆๆๆสะจายยยย

“ฮ่าๆๆ อาซี นายแพ้แล้ว ในฐานะที่ชั้นชนะ ชั้นขอสั่งให้นาย กระโดดกบไปกลับ1รอบ แล้วก็พูดด้วยว่า ฉันเป็นกบ เข้าใจม่ะ”

“ฮึ๋ย เห็นเป็นผู้หญิงหรอกนะ เลยออมมือให้”

“คนแพ้ก็พูดแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ รีบๆทำเร็วสิ”

        5555555555 ท่านายนั่นกระโดดตลกชะมัด แถมยังตะโกนว่า ฉันเป็นกบอีกยิ่งตลกเข้าไปใหญ่

            “แฮ่กๆๆ ชั้นไม่ยอมหรอกน่า มาเล่นอีกที”

            “หุหุ เอางั้นก้อได้  คราวนี้ คนแพ้ ต้องเลี้ยงขนม โอเคป่าว”

            “ก็ได้ เริ่มกันเล้ย ย้ากกกกกกกกกกกกกกกกกซ์”

            เวลาผ่านปายยยยยยย

            “หุหุ นายแพ้อีกแล้วนะ อาซี”

            “ม่ายน้า TTToTTT”

            “ปายยยยกานนนเต๊อะ”

            ว่าแล้วชั้นก็ใช้แรงดุจพญาคชสาร ลากหมอนั่นออกไปยังคาเฟ่ที่ใกล้ที่สุด

            เกือบๆหนึ่งชั่วโมงต่อมา ที่คาเฟ่

            “เฮ้ย เธอเป็นผู้หญิงนะ ทำไมกินเยอะงี้ฟระ”

            “อ่าอ่นอากไอ่อั้ย”(อย่าบ่นมากได้มั้ย)

            “โทษทีนะ เธอพูดเขมรหรอ ชั้นฟังไม่ออก” อาซีพูด พร้อมกับยัดเอแคลล์เข้าปากอีกลูก

            “ชั้นบอกว่า อย่าบ่นมากได้มั้ย  นี่นายเป็นคนแพ้นะ ห้ามบ่น”

            ชั้นตอบพลางดูดโกโก้เย็นไปด้วย

            “พี่คะ ขอโกโก้อีกแก้ว แล้วก็วาฟเฟิลราดช็อกโก้อีกที่ค่ะ”

            “นี่ กระเพราะเธอเลี้ยงพยาธิไว้กี่ตัวกันเนี่ย  อ้อ พี่ครับ เค้กวานิลาอีกก้อนนะคร้าบบบ”

        “ระดับชั้นเนี่ย เค้าเรียกกระเพาะทีมชาติย่ะ ว่าแต่นายเหอะ ยัดไปเยอะเหมือนกันล่ะน่า ทำเป็นว่าคนอื่น”

            เกือบ 10 นาทีผ่านไป เหล่าขนมหวานที่วางอยู่อยู่บนโต๊ะได้อันตธารไปในกระเพราะของเราสองคนเรียบร้อยแล้ว ถึงเวลาต้องไปซักที

            “พี่ค้า เก็บตังค์ด้วยค่ะ^o^”

            สักพัก พี่พนักงานก็เดินเอาบิลมาให้

“ทั้งหมดมี วาฟเฟิลสามที่ โกโกเย็นเจ็ดแก้ว เค้กช็อกโกแล็ตอีกสี่ก้อน เค้กวานิลลาอีกสามก้อน โค้กพี่บิ๊กสองขวด เอแคล์ยี่สิบก้อน ไอศกรีมห้าถ้วย พุดดิ้งอีกสองที่รวมแล้วทั้งหมด 33500 วอนคร้าบบบ”

“นี่นาย จ่ายดิ”

“ฮือๆๆ ทำไมมันเยอะจังฟระ มีติดตัวมาแค่สี่หมื่นวอนเองง่า แล้วตอนเย็นชั้นจะกินอะไร TTToTTT”

“หุหุ ตามกติกาย่ะ คนแพ้ จ่าย โฮะๆๆ^_^”

            “รับมา สี่หมื่นวอนนะคร้าบบบบ กรุณารอตังค์ทอนสักครู่”

            “นี่นาย อย่าทำหน้าแบบนั้นดิ ถ้าไม่มีอะไรกิน เดี๋ยวชั้นแวะซื้อเพดดีกรีให้”

        “ก็ดะ เฮ้ย  ยายบ้า คนนะ ไม่ใช่หมาจะให้กินเพดดีกรีน่ะ-o-”

            “ฮ่าๆๆ ล้อเล่นน่า อย่าซีเรียสเด้”

            “เงินทอนมาแล้วคร้าบบบ 6500วอน ขอบคุณที่มาอุดหนุนคร้าบบบ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคร้าบบบบบบ”

            “หุหุ พออิ่มแล้วก็ลั่นล้า อิอิ เดินเล่นคลายเครียดหน่อยมั้ย”

            “มีความสุขจิงนะแม่คุณ-_-”

        “แน่นอนสิยะ เย้ๆๆ^O^”

            “อ๊ะ -//-”(ทำไมเวลายายนี่ยิ้มแบบนี้ มันน่ารักจังฟระ)

            “เมื่อกี้นายพูดอะไรหรอ ทำไมต้องหันหน้าไปทางโน้นด้วย มีอะไรรึไง??”

            “อ๋อ เปล่าน่ะ พอดีเหมือนว่าเห็นคนรู้จัก ไม่มีไรหรอก”

            “อืมม์ เอ๊ะ นี่ๆไปดูตรงนั้นเถอะ มีร้านขายของน่ารักๆด้วย”

            ด้วยแรง(ฟายเรียกพี่)ของชั้น ก็ลากหมอนั่นไปด้วยความง่ายดาย ^o^

            “นี่ๆๆ อาซี จี้นี่สวยดีนะ เป็นรูปนกพิราบด้วย มีสองอันแน่ะ”

            “ชั้นไม่มีตังค์เหลือแล้วน้า ToT”

            “โธ่ แค่นี้เอง ชั้นซื้อให้ก็ได้  พี่คะ จี้นี่เท่าไหร่หรอ??”

            “สองอันก็ 9000 วอนครับ”

        “โหพี่ แพงจังง่ะ ถ้าเอาสร้อยข้อมือกะสร้อยคอเนี่ยรวมกัน สองหมื่นวอนได้ป่าว??”

            “โหน้อง นี่เงินแท้น้า สองหมื่นเอ็ดละกัน”

            “สองหมื่นค่ะพี่ ขาดตัว”

            “อ่ะ พี่เห็นกะน้องนะเนี่ย มาซื้อใส่คู่กะแฟนล่ะสิ อ่ะ พี่แถมกล่องเก็บให้ด้วย”

            “หุหุ ขอบคุณนะค้า”