UnTwins :: อยากให้เราไม่เหมือนกัน ll #MarkBam [END]

ตอนที่ 25 : 18 [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,354
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 234 ครั้ง
    31 พ.ค. 62

                                                                            18

เพราะงั้นม่านเองก็ต้องส่องสว่างเหมือนดวงตะวันอยู่เสมอนะรู้มั้ย

            ม่าน..ม่านเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเลยนะ เป็นเหมือนดวงตะวันของหมูเลยล่ะ หมูคงไม่ได้กลับมาที่นี่อีกนานเลย..ลาก่อนนะม่าน แล้วพบกันใหม่..

            ม่านเองก็บังคับให้มือที่ถือโทรศัพท์อยู่ไม่สั่นไม่ได้ มันสั่นไปพร้อมกับดวงตาที่เริ่มเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง และไม่ใช่ครั้งแรกที่หยิบข้อความสุดท้ายมาดูด้วยน้ำตาที่ไหล เขาไม่ได้ส่งอะไรกลับไปหรือแม้แต่บอกลาเลยสักคำจนกระทั่งตอนนี้ที่ข้างในมันใกล้จะแหลกเหลวลงไปในทุกขณะ เพราะเมื่อรู้ว่าใกล้ถึงเวลาที่ยัยหมูจะต้องไปมากเท่าไหร่ใจมันก็ยิ่งไม่อยู่กับเนื้อกับตัวมากขึ้นเท่านั้น

            แค่ไปส่งคงไม่เป็นไร...ขอแค่ได้ไปส่ง

            ขอแค่ได้บอกลาและกล่าวอวยพร ขอแค่ได้เห็นรอยยิ้มนั้นอีกสักครั้งแล้วเขาจะยอมรับทุกอย่างให้ได้จริงๆ แม้ที่ผ่านมาจะบอกตัวเองแบบนี้ทุกครั้ง แต่ทุกครั้งม่านเองก็ต้องนับหนึ่งใหม่ให้ทำใจอยู่ทุกครั้งเช่นกัน ทันทีที่จิตใต้สำนึกมันสั่งการมือที่เคยสั่นก็รีบคว้ากุญแจรถและออกจากห้องในทันที เขารู้แค่ว่าต้องมีคำพูดดีๆไปส่งยัยหมูของเขา ยัยหมูที่ภาพจำมีแต่รอยยิ้มที่สดใส

            ขอแค่ให้ได้บอกลาและพูดมีความทรงจำที่ดีให้กับยัยหมูบ้างก็พอแล้ว

            .

            .

            หมอก..เครื่องยังไม่ออกใช่มั้ย

            กูอยากไปส่งหมู

            อืม..

            จะมาก็รีบๆมา อีกหนึ่งชั่วโมงจะขึ้นเครื่อง

            ปลายเท้าวิ่งไปด้วยความร้อนรนทันทีที่มาถึงสนามบิน ข้อมือถูกยกขึ้นเพื่อดูเวลาที่กำลังเหมือนนับถอยหลังและใกล้หมดลงไปในทุกขณะ ปลายเท้าหยุดลงไปพร้อมกับร่างที่หอบในเวลาที่เหลืออยู่ไม่มากนัก ปากหยักยกยิ้มขึ้นมาเมื่อตรงหน้ามีสองร่างที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าสำหรับผู้โดยสาร

            หมู...

            ม่าน..

            หมอกทิ้งสายตามองคนที่เพิ่งมาใหม่ด้วยท่าทางเหนื่อยหอบก่อนจะพยักหน้าให้ เขามองแบมแบมอีกครั้งมองแบมแบมที่กำลังยืนอึ้งเมื่อได้เห็นว่าม่านมาก่อนจะยื่นใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างๆหู

            เดี๋ยวเราเข้าไปรอข้างในนะ

            พูดจบก็เป็นฝ่ายแยกตัวออกไปปล่อยให้ม่านได้ใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้คุ้มค่ามากที่สุด

            ม่าน...หมูไม่เห็นรู้เลยว่าม่านจะมา

            อืม..จริงๆก็ไม่คิดว่าจะมาหรอก

            แต่ถ้าไม่มาม่านก็คงเสียใจไปตลอด

          อื้อ..

            ได้ยินแค่นั้นนัยน์ตาก็เริ่มสั่นคลอน  ใบหน้าของคนตัวเล็กค่อยๆก้มลงเพราะคิดว่าตัวเองคงจะเก็บสีหน้าได้ไม่ดีนัก

            ไปอยู่กับหมอกมันก็อย่าดื้อนะเข้าใจมั้ย..

            ตั้งใจเรียนนะรู้เปล่า

          อื้อ...

            เขารู้ดีกว่าใครว่ายัยหมูกำลังจะร้องไห้ แต่เขาเองก็มีความรู้สึกไม่ต่าง ฝ่ามือค่อยๆวางลงบนแผ่นหลังของร่างที่เริ่มสั่นเทิ้ม ม่านไม่ลังเลอีกต่อไปแล้วที่จะดึงคนตรงหน้าเข้ามากอด พอได้กอดก็เหมือนได้ปลดล็อคช่วงเวลาเกือบปีที่หายไป

            หมู...

            ม่านได้อ่านข้อความที่หมูส่งมาให้แล้วนะ

            แล้วก็จะทำแบบที่หมูว่า

            อื้อ...

            ดูแลตัวเองด้วยนะหมู

 

 

            จากนี้จะไม่มีม่านจริงๆแล้วนะ

            ฮึก....

            โชคดีนะครับคนเก่งของม่าน

           

ลาก่อนยัยหมู...

           

แล้วพบกันใหม่

           

แล้วพบกันใหม่ในวันที่เราต่างโตกันมากกว่านี้ พบกันใหม่ในฐานะเพื่อนที่บริสุทธิ์ใจ

            เขาเองก็ไม่ได้อยากมาเห็นน้ำตาของคนตัวเล็กเลย ม่านถามตัวเองทุกวันว่าที่เดินออกมามันถูกใช่หรือเปล่า แต่ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วก็ต้องเดินไปตามทางนั้น และการที่ยัยหมูมีหมอกอยู่ข้างๆมันก็เป็นเรื่องที่ดีกับตัวยัยหมู และเหตุผลที่สำคัญก็คือเขาไม่สามารถจะเดินวนลูปในวงโคจรแบบสามคนได้อีกแล้วตั้งแต่ที่เขาได้ครอบครองร่างกายของยัยหมู ทุกอย่างมันเป็นเพราะเขาก็ถูกแล้ว เขาจำคำพูดของแฝดตัวเองได้ทุกอย่าง เขาเด็ดดอกไม้ออกมาและไม่สามารถจะทำให้ดอกไม้มีชีวิตชีวาได้เหมือนเดิม แต่ดูเหมือนวันนี้ดอกไม้ก็อยู่ในที่ๆเหมาะสมแล้ว นั่นแหละเป็นสิ่งที่เขาควรยอมรับให้ได้สักที

            สองร่างแยกออกจากกันเมื่อถึงเวลาที่ควรจะไป คนที่เคยร้องไห้สั่นเทิ้มไปทั้งตัวตอนนี้เหลือเพียงคราบน้ำคาและดวงตาแดงก่ำให้ได้เห็นก็เท่านั้น ม่านส่งแบมแบมครั้งสุดท้ายนอกเหนือจากคำพูดตอนนี้ก็คงทำได้เพียงส่งสายตามองร่างบางที่เดินหายเข้าไปในที่ของผู้โดยสาร

            ลาก่อนนะยัยหมู..แล้วพบกันใหม่แบมแบม

            .

            .

            *

โอเคไหมเธอ?...”

            อื้อ...เค้าไม่เป็นไร

            ร้องไห้แบบนี้เรียกว่าไม่ได้เป็นอะไรเหรอ

            “…”

            เธอ...

            จริงๆ..

            ไม่ต้องไปแล้วก็ได้นะ

            ม..หมอก

            ทำไม..

            จริงๆคำตอบมันก็น่าจะชัดแล้วล่ะ

            คำตอบที่เราหามาตั้งแต่วันที่เรากลับมา

            เราคิดว่าเรารู้คำตอบ แต่เธอเมื่อไหร่จะรู้สักทีนะ

            หมอก...

            ไม่เป็นไรจริงๆ

            เราโอเค...

            จริงๆตอนนี้เราก็เข้มแข็งขึ้นเยอะแล้วก็คิดว่าคงเข้มแข็งพอที่จะเดินคนเดียวไหวแล้วล่ะ

            หมอกอย่าพูดแบบนี้สิ

            หมอกกำลังเข้าใจเข้าผิดนะ

            ที่เค้าร้องไห้เป็นเพราะเค้าก็ผูกพันกับม่านมาก แต่มันไม่ใช่แบบที่หมอกคิดหรอกนะ

            เรารู้แบมแบม..

          อย่าห่วงเลย เรารู้ว่าเธอรักเรา

            คนฟังสับสนไปหมดแล้ว ดวงตาที่แดงช้ำกำลังมีน้ำตาหยดไหลออกมาครั้งใหม่ คนมองค่อยๆยกปลายนิ้วทั้งสองขึ้นมากดซับเบาๆที่หางตา

            เขารู้ว่าแบมแบมเองก็เสียใจ แต่คงจะปล่อยให้เรื่องทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ไหว

            ตลอดหลายเดือนที่คบกันมาความรู้สึกของเขามันชัดขึ้น ชัดขึ้นว่าหัวใจจริงๆของแบมแบมมันอยู่ที่ใคร

            เรารู้ว่าเธอรักเรา...

            แต่ไม่ได้รักแบบคนรักกันใช่ไหม

            “…”

            ไม่ต้องเสียใจนะ เพราะหลายเดือนที่เรามีเธอมันทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่เหงาไม่โดดเดี่ยวแบบที่ผ่านมา

            “…”

            ตอนนี้มันก็ถึงเวลาที่เราจะเข้มแข็งได้ด้วยตัวเองแล้วล่ะ

            ฮึก...หมอกพูดอะไรเค้าไม่เข้าใจ

          เค้ารัก...ฮึกหมอกนะ

         

          หมอก...

           

            ร..เราจะจากกันแบบนี้จริงๆหรอ

           

            ขอโทษที่ทำให้เธอเสียเวลานะ

            แต่มันคงดีกว่าไปเสียเวลาที่นู่น

            ไม่ต้องกลัวว่าคุณแม่จะว่า เรารู้ว่าสิ่งที่เธอชอบจริงๆไม่ๆแบบที่ไปกับเราหรอก ส่วนเรื่องเรียนเธอยังกลับไปเรียนที่เดิมได้นะ

          เค้าไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นเท่ากับหมอกหรอกนะ..

            แบมแบมพูดไปพร้อมกับน้ำตาที่นองแก้ม ที่ห่วงที่สุดก็คงเป็นหมอก ถึงแม้ความรู้สึกข้างในลึกๆมันก็บอบซ้ำเต็มที

           

          หมอก...

ถ้าเค้าทำให้หมอกรู้สึกไม่ดีตรงไหนบอกเค้านะ...

หมอกกำลังเข้าใจเค้าผิด..

เธอนั่นแหละที่กำลังเข้าใจตัวเองผิด

แล้วสักวันเธอจะเข้าใจเอง

กลับไปนะ..

กลับไปหาคนที่รักเธอจริงๆ

คนที่รักเธอมากกว่าเรา

เพราะเราคงรักตัวเองและเห็นแก่ตัวมากกว่าที่จะรักเธอได้เท่าคนๆนั้น

.

.

.

*

หมู...

ทำไมยังไม่ไป..

ลืมอะไรหรือเปล่า

 

            ม่าน...

          หมอกไปแล้ว

          .

          .

          ม่าน..

          หมูควรทำยังไงดี...

            ม..หมู

            มันเกิดอะไรขึ้น

 

            ฮึก..หมอกไปแล้วม่าน...

          หมอกไปแล้ว...

            .

            .

            .

            ตากลมเหม่อมองทะลุกระจกใสของรถ ถึงแม้บนถนนจะมีแต่ความวุ่นวายแต่แบมแบมกลับไม่สามารถรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวของสิ่งที่อยู่รอบด้าน ไม่ใช่เพราะถูกปิดกั้นแต่เป็นเพราะความรู้สึกที่ไม่พร้อมจะตอบสนองกับอะไรก็ตาม

            ม่านยังไม่สามารถจับต้นชนปลายอะไรได้นัก พยายามโทรหาหมอกแต่โทรศัพท์ก็ถูกปิดไปแล้ว ร่วมชั่วโมงที่นั่งเฝ้าแบมแบมที่นั่งซึมไปพร้อมน้ำตาอยู่ที่สนามบินจวบกระทั่งตอนนี้ที่พาแบมแบมขึ้นรถกลับมาด้วยกันได้

            ม่าน..

            หมูผิดเองแหละ...

ผิดตรงที่ไม่สามารถทำให้ใครเชื่อว่าหมูรักเค้าได้เลย

หมูเสียใจที่เรื่องทุกอย่างมันเป็นแบบนี้..

            หมู...

            อย่าโทษตัวเองเลยนะ

            ทุกอย่างมันเป็นเพราะม่านกับไอ้หมอกเอง เดี๋ยวถ้าหมอกมันถึงที่นั่นมันคงเปิดเครื่อง เดี๋ยวม่านจะโทรไปด่ามันให้ พอมันหายงี่เง่าเดี๋ยวมันก็ดีเองแหละ

            ถ้าไม่มีหมู...

            คงไม่ต้องมีใครสักคนต้องมาเสียความรู้สึกเนอะม่าน

            หมู...

            มันไม่ใช่แบบนั้นนะ...อย่าโทษตัวเองได้ไหม

 

            หมูทำม่านโทษตัวเอง ทำหมอกผิดหวัง

          หมูไม่ควรได้รับความรักจากใครสักคนเลย...

            .

            .

            .

            อ้าว...

            ทำไมกลับมาพร้อมกันสองคนล่ะ

            ฌอห์ณ

            มึงอย่าเพิ่งกวน จะไปทำอะไรก็ไป

            แหมพี่ม่านก็...ฌอห์ณไม่ได้จะกวนสักหน่อย

            ก็แค่ตกใจเพราะที่จริงแบมแบมมันต้องบินไปกับพี่หมอกแล้วนี่ เอ๊ะ...หรือว่าพี่หมอกตาสว่างแล้ว คงจะเห็นข้อความดีๆที่ส่งไปให้แน่ๆ

            ไอ้ฌอห์ณมึงจะหยุดเองหรือจะให้กูหยุดมึง เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว

            หึ..พี่เองก็ระวังจะเจ็บหนักอีกรอบแล้วกันพี่ม่าน

            เป็นม่านที่มองญาติอย่างฌอห์ณด้วยตาขวางๆแล้วพ่นลมหายใจออกมาเมื่อคนที่พูดเองเออเองยอมเดินออกไป สายตาของม่านค่อยๆอ่อนลงจนกระทั่งที่เหลือบไปมองยัยหมูของเขาที่ยืนซึมอยู่

            หมู...อย่าไปฟังมันเลยนะ

            มันก็ปากแบบนี้แหละ

            อื้อ...ขอบคุณนะม่านที่มาส่ง

            ถ้างั้น...หมูขอขึ้นห้องก่อนนะ

            หมู..

            ถ้าหมูอยากไปหามัน..ม่านพาไปได้นะ

            ไม่เป็นไรหรอกม่าน...

            หมอกคงไม่สบายใจน่ะ

            แต่ม่านไม่อยากให้หมูอยู่คนเดียว..

            หมูโอเค..หมูดีขึ้นแล้ว

            ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวม่านช่วยยกกระเป๋าขึ้นไปเก็บนะ

            ไม่เป็นไรหมู...

            แต่ครั้งนี้ม่านไม่ได้รอให้แบมแบมปฏิเสธ กระเป๋าลากถูกจัดการยกขึ้นด้วยมือของร่างสูง เป็นม่านที่เดินนำขึ้นไปที่บันไดจนแบมแบมยอมเดินตามขึ้นไปที่ห้องของตัวเอง

            หมูทำถูกมั้ยม่าน...

            ป่านนี้หมอกจะเป็นยังไงบ้างนะ

            หมูครับ...ฟังม่านนะ

            แล้วทุกอย่างมันจะดีขึ้น จนกว่าที่ทุกอย่างมันจะโอเคระหว่างนั้นม่านจะอยู่ข้างๆหมูเองนะ

            “…”

            จะอยู่ข้างๆหมูไม่ไปไหน เหมือนกับเมื่อหลายปีก่อน

            หมู...ต่อให้เกิดอะไรขึ้นม่านอยากให้หมูรู้ไว้ว่าหมูไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในโลก

            เหมือนกับที่หมูเคยบอกว่าม่านเป็นเหมือนดวงตะวันของหมู

            และตอนนี้มันก็จะเป็นแบบนั้น..

            ดวงตะวันดวงนี้จะอยู่เคียงข้างหมูจนกว่าที่ดวงจันทร์ดวงนั้นของหมูจะกลับมาอีกครั้งนะ

.

.

 

แต่ดวงอาทิตย์ดวงนี้คงไม่รู้ว่าดวงจันทร์ดวงนั้นคงไม่กลับมาอีกแล้ว

           

ลาก่อนนะดวงจันทร์

ถึงฟ้าคืนนี้จะมืดก็ไม่เป็นไร

แต่อย่าปล่อยให้ดวงจันทร์ดวงนั้นมืดหม่นลำพังนานเกินไปเลยนะ

 

-END-

 

.

.

.

เป็นตอนจบที่อาจจะหน่วงแต่มันก็เป็นเหมือนจุดเปลี่ยนจริงๆของทั้งสามคน

แล้ววันหนึ่งเราทุกคนจะเข็มแข็งและโตขึ้นจากที่เป็นอยู่ 

รอยยิ้มมันไม่มีวันหายไปหรอกค่ะมันจะอยู่ในส่วนลึกรอวันที่จะยิ้มออกมาได้ใหม่เสมอ

.

.

.

อาจจะไม่ถูกใจทุกคนนะคะแต่ก็เป็นตอนจบที่เราตั้งใจให้เป็นแบบนี้การเลิกราแล้วมีอีกคนที่ยังเจ็บอยู่มันก็ต้องปล่อยให้เวลาทำหน้าที่ของมัน  ที่เราจะสื่อก็คือถึงแม้ว่าต่อให้ใครจะได้อยู่ได้คู่กับใครในที่สุดแล้วความผูกพันธ์ของทั้งสามคนจะไม่มีวันหายไปจากกันแน่นอนค่ะ ต่อให้เป็นอย่างไรสามคนนี้ก็จะเป็นเพื่อนกันได้ตลอดไป

หวังว่าจะคิดถึงตัวละครม่านหมอกหมูนะคะวันหนึ่งเราอาจจะพอทั้งสามคนกลับมาอีกก็ได้ค่ะ

ขอบคุณสำหรับการรอคอยและติดตามเรื่องนี้มาตลอดนะคะแม้ว่่าเราจะรักษาคนอ่านเอาไว้ไม่ได้ทั้งหมดแต่ก็ขอบคุณทุกคนที่ยังอยู่จริงๆ


#UNTTWINS93

ตอนนี้ทยอยส่งเล่มรอบพรีไปแล้วตามลำดับนะคะคาดว่าอาทิตย์หน้าจะส่งครบทุกท่าน

ส่วนเล่มสต๊อกเหลืออยู่เกือบๆ20เล่มนะคะ ถ้าสนใจยังสามารถสั่งได้ตามลิ้งค์นี้เลยค่ะ



 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 234 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,078 ความคิดเห็น

  1. #2055 ploylaksi (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 21:14
    แง จบแบบให้ทั้งสามคนเจ็บๆแบบนี้ก็ดีค่ะ ในเมื่อไม่สามารถเลือกใครได้ TT ขอบคุณนะคะ
    #2,055
    0
  2. #2020 Joy2301 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 02:01
    งงค่ะ คืออารมณ์มันก็กรึ่ม ๆ ทั้งคู่ ไม่ชัดเจนสักคน เข้าใจว่าไรท์อยากหักมุมแบบอะเหมือนจะดีแระ ๆ อ้าวไม่ใช่ แต่จุดเปลี่ยนมันยังไม่เมคเซ้นพอที่จะหักอารมณ์ตามพล็อตได้ เลยกลายเป็นไม่สุดสักทาง มันไม่ใช่จบแบบปลายเปิดด้วยนะ มันจบแบบค้าง ๆ อะ
    #2,020
    0
  3. #2013 MxxxxxK (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 21:32
    จบแบบ... แอบไม่เคลียร์ลึกๆในหัวใจง่ะ ทำไมอยู่ดีๆหมอกตัดสินใจแบบนั้น? ฌอร์ณส่งอะไรไปให้หมอกดูอ่ะ? ...... แงงงง ต้องซื้อเล่มอ่านหรอ??
    #2,013
    0
  4. #2012 NAMii ™ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 18:58
    ทิ้งช่วงเวลาทำใจอยู่หลายวันมาก ไม่กล้าเข้ามาอ่าน
    จนวันนี้กล้าอ่านแล้ว จบแบบหน่วงๆ จบแบบคนอ่านมีน้ำตา
    ขอบคุณสำหรับนินายเรื่องนี้นะคะ
    #2,012
    0
  5. #2010 Nattitap (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 09:53
    ทำใจนานมากจากที่แจ้งเตือนขึ้นอัพให้อ่าน จนวันนี้กล้าเข้ามาอ่าน จบแล้วความหน่วง ความสับสน อ่านจบมีรอยยิ้มเล็กๆเลย

    ขอบคุณไรท์นะคะที่แต่เรื่องนี้
    #2,010
    0
  6. #2009 PRscarlet (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 21:48
    ได้แต่น้ำตาไหลแล้วยิ้มบางเบาแบบเงียบๆ เป็นตอนจบที่ซึ้งมากเลยค่ะ ;-;
    #2,009
    0
  7. #2008 MYPIMOOK (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 15:16
    สุดๆเลยค่ะฮือขอบคุณมากๆที่เเต่งเรื่องนี้ออกมาถึงมันจะเป็นตอนจบที่ไม่ได้เเฮปปี้เอนดิ้งเเต่เราว่ามันดีมากๆถึงจะทีมหมอกก็เถอะเเต่คือเข้าใจถึงความรู้สึกของทั้งสามอ่า เเงงง
    #2,008
    0
  8. #2006 koy47 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 11:19
    ขอบคุณที่ทำนิยายเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ
    #ทีมหมอกตลอดไป
    #2,006
    0
  9. #2004 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 06:38
    เราเดาใจไรท์เต้อถูกด้วย สุดท้ายหมอกก็เลือกที่จะทิ้งหัวใจตัวเองเพื่อให้หัวใจอีกดวงของยัยหมูเต้นต่อ เป็นคุณดวงจันทร์ที่แข็งแกร่งจริงๆเลยน้าาาา ม่านเองก็คงได้รับบทเรียนแล้ว จากนี้ก็ดูแลยัยดีดีนะ

    //ขอบคุณที่เขียนจนมาถึงตอนนี้ค่ะ เก่งมากๆเลย
    #2,004
    0
  10. #2003 Zai33333333 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 06:34
    ชอบเรื่องนี้มากกกกเลย คือความเป็นจริงที่เราต้องเรียนรู้ คนกลางอย่างแบมก็เข้าใจว่าเลือกคนใดคนหนึ่งไม่ได้ ส่งสารรรรรรรร แต่เราก็แอบหวังว่าแบมจะแฮปปี้กับม่านหรือหมอกก็ได้ อย่างน้อยพวกเขาจะได้ดูแลคนที่พวกเขารักในขอบเขตที่ถูกต้องและเต็มที่

    มันต้องมีคนผิดหวังอยู่แล้วถ้าเรื่องเกิดจากสามคน

    ยังใงก็อยากไห้มีสีสั่นสอง รอๆๆๆๆ อยากรู้เมื่อพวกเขาโตแล้วจะมีความคิดแบบไหน แล้วแบมจะมีสิทได้เจอความสุขจริงๆบ้างรึเปล่า

    โอยยยยยยยังใงก็ชอบเรื่องนี้มากลุุ้นตื่นเต้นทุกตอนที่ได้อ่าน คนเขียนเก่งมากค่ะ สู้ๆๆ

    ยังใงจะรอค่ะ ss2 รีบมาเด้อออออ เหอะๆๆๆ
    #2,003
    0
  11. #2002 SouL SnoW:))* (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 05:09
    ทั้ง3คนไม่มีใครผิด ความรักก็แบบนี้ สวยงามแต่อีกแง่ก็เจ็บปวด รัก3เศร้าสุดท้ายแล้วยังไงมันก็ต้องมีคนที่มีคนที่สมหวังและผิดหวัง เวลาจะช่วยทุกคน... ชอบเรื่องนี้มากๆเลยจริงๆอยากให้ตอนจบยาวกว่านี้อีกสักหน่อย แต่ก็ไม่เปนไรค่ะ ขอชื่นชมไรท์เลยเขียนออกมาดีจริงๆ
    #2,002
    0
  12. #1998 Namnam_Got7 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 21:15
    ขอบคุณมากๆนะคะ
    #1,998
    0
  13. #1997 MelodySweety (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 04:27
    ทีมหมอกตลอดไปฮืออออ ขอบคุณนะคะที่แต่งอะไรดีๆแบบนี้มา
    #1,997
    0
  14. #1996 ตัวบ้าน9397 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 03:37
    ตอนจบนี้มันคล้ายกับจุดเริ่มต้นก็เปรียบเสมือนกับการเริ่มต้นใหม่ ถ้าจะเจ็บก็ให้เจ็บกันหมดแต่เราน่ะแอบน้อยใจหมอกแทนยัยหมูนะถึงขนาดนั้นแล้วดันบอกว่าให้กลับไปหาคนที่รักเธอมากกว่าที่เรารักเธอ ดูทำลายน้ำใจเกินไปหน่อยแต่ก็นั่นแหละนิสัยของหมอก รักเขามากเท่าไรก็เหมือนยิ่งกดยิ่งเบรกความรู้สึกตัวเองเท่านั้น ส่วนหมูนอกจากจะเสียใจกับทุกครั้งที่มีใครเดินออกไปยังอดผิดหวังตัวเองไม่ได้อีกดูเหมือนผิดในความไม่ผิดอะเป็นคนกลางที่แบกทุกอย่างจริงๆ ทุกคนบอกให้หมูเลือกใครสักคนเราคิดไว้แล้วว่าคนที่ต้องเลือกไม่ใช่หมูสองแฝดนู่นนแม้หมูจะเป็นปัจจัยนั้นก็เถอะ เราหวังว่าสักวัน สักวันที่จะมีคนเคียงข้างหมูแบบที่ไม่ต้องมาคิดแล้วว่าจะต้องมีใครที่ดีกว่ามาอยู่ตรงนี้แทนตน ส่วนม่านแม้จะไม่อยากจะเดินออกมาแต่ม่านเองก็คงไม่ได้ยินดีนักที่จะเห็นหมอกและหมูเป็นแบบนี้แต่ดูแล้วม่านเคารพในการตัดสินใจของหมอกอยู่นะ และเราเชื่อว่าทั้งสามคนหวังดีต่อกันและกันเสมอ สองแฝดก็รักกันมากนั่นแหละถึงได้เป็นแบบนี้ สุดท้ายอยากให้ดูแลลูกหมูให้ดีทำให้ยัยตัวเล็กมีความสุขแบบที่ไม่ได้อยู่บนความรู้สึกผิดที //ขอบคุณพี่วิวที่ทำให้เรารักเรื่องนี้และรักตัวละครสามตัวนี้มากๆ แม้จะไม่ชอบคำว่าลาก่อนแต่จะยอมรับว่าพวกเขาจะมีความสุขและเข้มแข็งสักวัน จะรักและไม่ลืมเรื่องนี้เลยนะคะ ขอบคุณที่แต่งจนจบและทำมันออกมาได้ดีด้วยนะคะ
    #1,996
    0
  15. #1995 SucheewaP (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 03:18
    อยากให้มีภาคสองจัง เป็นภาคต่อตอนตัวละครโตขึ้น อยากให้หมูได้พิสูจน์ตัวเอง
    #1,995
    0
  16. #1994 kamchutamanee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 01:37
    ขอบคุณคุณวิวมากๆเลยที่แต่งแล้วลงในเด็กดีจนจบเราชอบฟิคเรื่องนี้มากจริงๆเข้าใจเหตุผลของหมอกและเข้าใจทุกความสำพันธ์ในตัวละครแต่ก็สามารถทำให้คิดว่าเป็นการจบแบบปลายเปิดได้นะคะยังคิดต่อได้ถ้าทั้ง3คนโตขึ้นเราชอบเรื่องนี้มากจริงๆค่ะขอบคุณที่ลงจนจบนะคะ
    #1,994
    0
  17. #1993 pung_27 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 00:35
    ทั้งสามคน สู้ๆนะ ขอบคุณมากค่ะไรท์ เป็นฟิคที่สวยงาม
    #1,993
    0
  18. #1992 Nida41 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 22:47

    ..

    .

    "หวังว่าสักวันดวงจันทร์ดวงนั้นจะกลับมานะคะ "

    #1,992
    0
  19. #1991 0988871336 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 22:42
    ชอบฟิคเรื่องนี้มากๆนะคะ ถึงหมอกจะไม่ได้อะไรเลยก็เถอะ ฮึก แต่หมอกกับม่าน ก็คือพี่มาร์คอยู่ดี คิกๆ เอาจริงๆคืออินฟิคเรื่องนี้หนักมาก และตื่นเต้นทุกตอนที่อ่าน ชอบฟิคคุณมากๆนะคะ แต่งต่อไปเรื่อยๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่า
    #1,991
    0
  20. #1990 0988871336 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 22:40
    เราทีมหมอกเหมือนเดิม
    #1,990
    0
  21. #1988 itsevekp (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 22:08
    ร้องไห้หนักมากกกกก 😭 สงสารหมอกนะ นี่ทีมหมอกมาตั้งแต่ต้น แต่จริงๆแล้วก็สงสารทั้ง3คนแหละ เข้าใจเหตุผลของทััง3คน ขอบคุณพี่วิวนะคะ อาจจะไม่ได้ตามเรื่องนี้มาตั้งแต่เริ่มใหม่ๆ แต่จะบอกว่ารอพี่ลงมาตลอดนะคะ ไม่เคยอ่านเรื่องไหนแล้วหน่วงเท่านี้มาก่อน พอตอนจบเท่านั้นแหละ ร้องหนักจริงๆ 😭❤️
    #1,988
    0
  22. #1987 Bar (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 21:32

    เห้อเครียดนิดๆๆแต่ก็เข้าใจเหตุและผลค่ะ

    #1,987
    0
  23. #1986 Tofu7 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 21:20
    เรารู้สึกว่าตัวเองสงสารตัวละครทุกคนมากๆ​

    และหนักสุดก็คงเป็นยัยหมู​ คนตรงกลางอะแบกของทั้งสองฝั่ง​เลย​ เอาจริงๆก็อยู่กับอันทวินมาตั้งแต่แรก​ ตั้งแต่สมัยที่บอทม่านยังเริงร่าในทวิต​ พอมาวันนี้มันจบแล้วก็แอบใจหาย​ ขอบคุณ​นะคะปลีกวิเวกสำหรับงานเขียนดีๆ​ เป็นกำลังใจให้ปวว​ ไปให้สุดกับทางกับงานเขียน​ทุกๆเรื่อง รักส์​
    #1,986
    0
  24. #1985 mybam2 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 20:38
    อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกสงสารหมอกจิงๆอะ ที่ผ่านๆนี่รู้สึกว่ามันต้องอะไรสักอย่างกะหมอกแน่ๆ เลยเผื่อใจไว้แล้ว จะจบแบบไหนก็คือสิ่งที่มันเป็นอะเนาะ
    #1,985
    0
  25. #1984 tuantuandew (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 20:10
    อ่านจบแล้วรู้สึกโล่งใจมากจะว่าเห็นแก่ตัวก็ได้เราทีมม่านมาตลอดอ่ะ ฮือออ
    #1,984
    0