ข้าวใหม่ ปลามัน

ตอนที่ 1 : บทที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ก.ย. 52

/>

แม่ฝากดูแลน้องด้วยนะวินท์

คำกล่าวประโยคสุดท้ายของแม่ภรรยาทำให้ชายหนุ่มยกมือไว้รับปาก ก่อนที่บรรดาพ่อตาแม่ยายทั้งหลายจะก้าวออกจากประตูห้องหอไป

อัครวินท์หันกลับมามองหน้าภรรยาของเขาด้วยสายตากรุ่มกริ่มทำให้หญิงสาวในชุดขาวอดเขินอายไม่ได้ ฝ่ามือเรียวยาวของเธอตีเขาเพราะรู้ทัน

มองไร...บ้า

...........................................................................................

คืนแรกของการแต่งการ อัครวินท์ไม่มีโอกาสได้ทำตามอย่างที่เขาคิดไว้แต่แรก เพราะร่างกายของทั้งตัวเขาเองและภรรยาต่างเหนื่อยล้ามาทั้งวัน

เขาลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากที่หลับสนิทมาทั้งคืน แพ่งพินิจมองหญิงสาวที่นอนอยู่เคียงข้างอย่างเอ็นดู ผมยาวสลวยสีน้ำตาลของเธอบดบังแก้มใสสีชมพู เขาค่อยๆ ปัดผมนั้นออกก่อนจะหอมแก้มภรรยาสักฟอดให้ชื่นใจ โดยไม่ได้ตั้งใจ เขาทำให้ภรรยาเขารู้สึกตัว

เจ้าสาวป้ายแดงยิ้มให้เขาทั้งๆ ที่ยังลืมตาไม่ขึ้น

เจ้าบ่าวของเธอตื่นก่อนเธอจนได้ นี่ถ้าแม่เธอรู้เข้าคงด่าเธอจนหูฉีกแน่ แต่งงานกันวันแรกกลับนอนตื่นสายกว่าสามีเสียอย่างนั้น

แต่ถึงกระนั้น เจ้าบ่าวของเธอกลับไม่ได้ถือสาอะไร เขารู้ว่าเธอเหนื่อยมาทั้งวัน คืนก่อนเธอแทบไม่ได้นอนเพราะต้องเตรียมงานแต่ง ไหนจะต้องตื่นมาแต่งหน้าตั้งแต่งเช้า ทำนู้นทำนี้สารพัด วันนี้ให้เธอได้นอนพักผ่อนบ้างจะเป็นไรไป

วินท์หรือที่คนทั่วไปรู้จักกันในนามทนายอัครวินท์ ปัญญ์ประทีปตกหลุมรักภรรยาของเขาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย แต่กว่าที่ตั้งคู่จะได้คบหาดูใจกันจริงๆ ก็หลังจากที่เขาเรียนจบ เพราะพัดชาคือผู้หญิงที่เพื่อนสนิทเขาตามจีบตลอดสมัยเรียน แล้วมีเหรอที่เพื่อนที่แสนดีอย่างเขาจะกล้ายุ่ง ตลอดเวลาที่ต้องคอยพยายามข่มใจ ห้ามใจ ไม่คิดเกินเลยกับเธอ มันกลับทำให้เขายิ่งตระหนักความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ มันกลับทำให้เขารู้ว่าเขารักเธอมากแค่ไหน ในแต่ละวันเขาทำได้แค่ดูแลเธออยู่ห่างๆ คอยมองเธออยู่ไกลๆ ได้เห็นเธอมีความสุข ได้เห็นรอยยิ้มละไมแค่นี้ก็ดีพอใจแล้ว

กระทั่งจนวันเรียนจบ เขาก็ยังไม่กล้าพอที่จะบอกความในใจที่เขาเก็บไว้มาโดยตลอด กลับเป็นเธอเสียอีกที่ทนเก็บความรู้สึกที่มีต่อเขาไว้ไม่ไหวกลับกลายเป็นฝ่ายที่เผยใจเสียเอง

พี่วินท์ พัดมีอะไรอยากคุยด้วยหน่อย

พัดเป็นไรรึเปล่า ทำไมน้ำเสียงเครียดจัง ไม่สบายรึเปล่าฮะเราอ่ะ ไหนพี่ดูสิ ชายหนุ่มยื่นมือมาแตะหน้าฝากหญิงสาว หากแต่เธอกลับเบี่ยงหน้าหนี ทำให้เขาเริ่มรู้สึกเครียดไปพอๆ กับเธอ

ต่อจากนี้ พี่วินท์ก็คงไม่ได้อยู่ที่มอแล้วล่ะสิ

ก็แน่ละ แกจะให้พี่เรียนปีห้าอีกรึไง จะได้อยู่มอต่อ

แล้ว...

แล้ว... ยิ่งเธออ้ำอึ้ง ยิ่งทำให้เขาอึดอัด

เธอเงียบไปสักพักใหญ่ ก่อนจะหันกลับมาจ้องเขาอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

วันนี้มาแปลกนะเราอ่ะ มีอะไรอยากบอกพี่เหรอ

หญิงสาวสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเช่นนั้น ณ ตอนนี้ความกล้าทั้งหมดที่เธอรวบรวมมา มันกลับอันตธานหายไปหมดแล้ว ยิ่งเจอสายตาคาดคั้นนั้นแล้ว ใจเธอกลับยิ่งเต้นแรง ดังราวกับกลองรัวจนเธอกลัวว่าเขาจะได้ยิน

หญิงสาวตัดสินใจหันหลังเดินหนี แต่เขากลับรั้งมือเธอไว้

เดี๋ยวสิพัดชา มีอะไรก็บอกพี่สิ พัดบอกพี่ได้ทุกเรื่องไม่ใช่เหรอ

พี่วินท์ปล่อยพัด

พัดก็บอกพี่สิ มีไรรึเปล่า จากจับมือไว้แค่ข้างเดียว เขากลับจับอีกมือของเธอมากุมไว้ ไม่ให้เธอเดินหนีไปไหน ว่าไงพัด

ไม่มีอะไรสักหน่อย ปล่อยสิ เธอพยายามแกะมืออก แต่มีเหรอที่เขาจะยอมปล่อยง่ายๆ

บอกพี่ก่อนแล้วพี่จะปล่อย

ไม่มีอะไรจริงๆ

พี่ไม่เชื่อ

ตอนนี้กลับกลายเป็นเขาที่หัวใจเต้นแรงเป็นกลองรัว เธอทำให้เขาสับสนไปหมด อยากจะรู้ให้ได้ว่าเธอจะพูดอะไร เขารู้จักเธอดี  เธอต้องมีอะไรแน่ๆ

ปล่อยนะพี่วินท์

พี่ไม่ปล่อยหรอก จนกว่าพัดจะบอกพี่ พี่จะยืนจับมือพัดอยู่อย่างนี้แหละจนกว่าพัดจะบอกพี่

พี่วินท์ หญิงสาวกล่าวเสียงอ่อนอย่างเหนื่อยใจ มือหนาที่กุมมือเธอไว้ทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของเขา ความรู้สึกบางอย่างที่เธอเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน

ตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่วินท์ดีกับพัดมาก คอยดูแลพัดมาตลอด จะว่าไปแล้ว พัดรู้จักพี่วินท์ตั้งวันแรกพบเลยสินะ มาจนถึงวันนี้ พี่วินท์ก็เรียนจบแล้ว พัดก็แค่...อยากจะขอบคุณพี่วินท์ก็เท่านั้น ถ้าไม่มีพี่วินท์คอยช่วย พัดชาก็คงแย่เหมือนกัน

ชายหนุ่มยิ้มรับ ก่อนจะขยี้หัวหญิงสาวอย่างเอ็นดูพลางนึกย้อนถึงวันแรกที่เขาได้พบเธอ วันแรกที่ได้พบ เธอยังคงเป็นเหมือนเด็กม.ปลายทั่วไป ใสซื่อ น่ารัก เป็นกันเอง คุยสนุก เพียงแค่ไม่นานที่เขาได้รู้จักเธอ เขากลับรู้สึกคุ้นเคยกับเธออย่างกับคนรู้จักกันมาเป็นปี

จนกระทั้งวันนี้จากเด็กสาวน่ารักที่เขาเคยรู้จัก กลับกลายเป็นหญิงสาวเต็มตัว ผมที่เคยยาวเพียงปะบ่ากลับยาวสลวย ใบหน้าที่ไร้การแต่งแต้มสีสันกลับดูโดดเด่นขึ้น บุคลิกท่าทางรูปร่างทรวดทรงรวมถึงความคิดมีการพัฒนาขึ้น แต่ถึงภายนอกเธอจะเปลี่ยนไปขนาดไหน แต่ภายใน เธอก็ยังคงเป็นน้องพัดชาคนเดิมเสมอ

แค่นี้เองพัด ทำอย่างกับจะไม่ได้เจอกันอีกอย่างนั้น

ก็ต่อไปนี้ พัดก็คงจะไม่ได้เจอพี่วินท์เหมือนอย่างเดิมอีกนะสิ

ทำไม คิดถึงพี่เหรอชายหนุ่มยังคงทำเป็นเล่นไป ไม่เคยจะรู้อะไรบ้างเลยว่าอีกฝ่ายเขาจะรู้สึกเช่นไร

แล้วพี่ล่ะ จะคิดถึงพัดชาไหม

ชายหนุ่มเงียบไปเมื่อถูกถามเช่นนั้น

คิดถึงสิ ทำไมเขาจะไม่คิดถึงล่ะ น้ำเสียงแผ่วเบาเพราะกลั่นกรองออกมาจากความรู้สึกเบื้องลึก

หญิงสาวสบตาเขาชั่วครู่เพราะรู้สึกได้ จนเขาต้องรีบกล่าวแก้ตัว พี่ก็คิดถึงน้องทุกคนนั่นแหละ

นั่นสินะ

หญิงสาวกล่าวเสียงเบา ก่อนจะเดินหนีเขาอีกครั้ง ทำให้เขาต้องรีบตามไปรั้งตัวเธอไว้ ไม่เข้าใจกับสิ่งที่เธอทำ เธอเป็นอะไรไป ทำไมถึงทำน้ำเสียงอย่างนั้น ทำไมถึงจะเดินหนีเขาตลอด

พัดเป็นไรเนี่ย พี่งงไปหมดแล้ว

พี่เคยรู้อะไรบ้างไหม

พัดหมายถึงอะไร พี่ไม่เข้าใจ

หญิงสาวเบือนหน้าหนี พยายามฝืนกลั้นน้ำตาเอาไว้ ไม่อยากให้เขาต้องเห็นด้านที่อ่อนแอของตัวเอง

พัดชาไปก่อนนะ เธอพูดพร้อมกับเดินหนีไปดื้อๆ อย่างเช่นทุกครั้ง

ไปสิ พี่เคยรั้งพัดได้ที่ไหน

เมื่อได้ยินดังนั้น เธอก็ถึงกลับหยุดนิ่ง

พัดเป็นอะไร พัดทำไมไม่พูดกับพี่ ทำไมอยู่ดีๆ ต้องมาทำเย็นชาใส่พี่ด้วย ทำตัวอย่างนี้ ไม่น่ารักเลยนะพัดชา

พี่ก็ไม่เคยรักพัดอยู่แล้วนี่

ชายหนุ่มอึ้งเงียบ ไม่คิดว่าเธอจะพูดอย่างนี้ ในหัวเขาตอนนี้มันแทบจะระเบิด หัวใจก็เต้นตูมตาม ขาทั้งสองเหมือนอ่อนแรงจะล้มลงเสียให้ได้ เขานี่เหรอไม่เคยรักเธอ...เขานี่เหรอ

หญิงสาวจะก้าวเดินต่อ เขาจึงต้องรีบรั้งไว้

พัดชา

ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรเธอก็ตรงเข้ามาหาเขา ก่อนจะซบลงที่แผงอกนั่น

พัดเกลียดพี่ พัดเกลียดพี่ เธอพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าพลางตีเขาด้วยฝ่ามือเล็กๆ ใจเธอแทบจะแตกสลายลงไปอยู่แล้ว เขายังไม่รู้อะไรอีกเหรอ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่เคยรู้อะไรบ้างเหรอว่าเธอคิดยังไง รู้สึกยังไง ทำไมเขาถึงได้ทำเป็นเฉยชากับเธอนัก ทำไมถึงทำอย่างกับเธอไม่ได้มีความสำคัญกับเขา ทำไมถึงทำกับเธออย่างไม่ได้คิดอะไร เธอเคยอยู่ในความคิดของเขาบ้างไหม

ชายหนุ่มสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขากอดหญิงสาวเอาไว้เพื่อไม่ให้เธอตีเขาได้อีก ร่างบางนั้นสั่นสะท้านในอ้อมกอดเขาจนเขารู้สึกได้ เธอเป็นอะไรไป ทำไมถึงได้ร้องไห้ฟูมฟายอย่างนี้ ทำไมถึงต้องบอกว่า เกลียด เขาด้วย ทำไมถึงต้องทำร้ายความรู้สึกของเขาขนาดนี้

ทำไมต้องทำอย่างนี้กับพัดด้วย ทำไมถึงใจร้ายนัก พัดทนไม่ไหวแล้วนะ เธอพูดไปสะอื้นไป มาถึงขั้นนี้แล้ว จะให้เก็บความรู้สึกต่อไปเธอก็คงทำไม่ไหว แต่หากการบอกความในใจแล้วต้องเสียเขาไป เธอก็ไม่หวั่นเช่นก่อนอีกแล้ว ความทรมานที่เก็บไว้มาหลายปีมันมากเกินกว่าความอาย มากเกินกว่าความกลัว ณ ตอนนี้แล้ว สู้บอกให้เขารู้ ดีกว่าที่เขาจะไม่มีโอกาสได้รู้เลย

ชายหนุ่มไม่อาจกล่าวอะไรได้ เขาทำได้แค่กอดเธอไว้แนบอก ปลอบโยนเธอให้เธอนิ่งเสีย เธอไม่จำเป็นต้องกล่าวต้องพูดอะไรอีกต่อไปแล้ว เขารู้ทุกอย่างหมดแล้ว เข้าใจทุกอย่างดีแล้ว เพราะเขาเองก็รู้สึกทุกอย่างเช่นเดียวกันเธอ

พัดรักพี่นะ

ชายหนุ่มคลายอ้อมกอดนั้น มือหนาเช็ดน้ำตาบนแก้มใส ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเธอเบาๆ

ไอ้ติงต๊อง พี่ก็รักเธอเหมือนกัน

มีเพียงแค่เธอ เขาและสายลมเท่านั้นที่ได้ยินคำรักนั้น คำรักที่เขาไม่เคยได้เอื้อนเอ่ยเพียงสักครั้งกับใครมาก่อน คำรักที่ออกมาจากห้วงความรู้สึกลึกสุดใจเกินกว่าที่หยั่งรู้ได้ คำรักที่มีให้เธอคนเดียว มีให้เธอมาโดยตลอด ณ ตอนนี้ คำรักนั้นเพิ่งมีโอกาสได้ออกมาให้เธอได้รับรู้ ได้เป็นของเธอ

เขารักเธอ รักเธอ รักเธอตลอดมา และจะรักเธอตลอดไป

ณ ตอนนี้ หญิงที่เขารักนอนอยู่ข้างกายเขาแล้ว อยู่ในฐานะภรรยาของเขาโดยนิตินัย แต่อีกไม่นานนี้หรอกที่เธอจะเป็นภรรยาของเขาทั้งทางนิตินัยและพฤตินัยโดยสมบูรณ์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #13 เพื่อนเกลอ ? (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 17:53
    แล้วเพื่อนสนิทพระเอกอ้ะ ?

    ไม่มาโวยหรอ ? ๕๕๕๕.
    #13
    0
  2. #6 nuri.j (@nuri) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2552 / 06:26
    จากนี้จะมีอะไรต่อน้า
    #6
    0
  3. #1 piercensean (@piercensean) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2552 / 19:57
    SA Nook Na Nee Up more na
    #1
    0