♔Chocolate Macaron || Fic Prince of tennis♔

ตอนที่ 7 : ♔Chocolate Macaron || Chapter 05 || ความดีก็มี แต่ความบ้าเยอะกว่า♔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 361
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    24 เม.ย. 59

O W E N TM.


CHOCOLATE MACARON



สมน้ำหน้า ต้องเจ็บตัวถึงจะตื่น...คิกๆ 
-นานามิ ชิโอริ-





            กริ๊งๆๆ กริ๊งๆๆ

 

            จะมาแผดเสียงอะไรตอนนี้... คนจะหลับจะนอน...

 

          ชิโอริสะลึมสะลือหาต้นตอเสียง เธอคว้าเข้าที่นาฬิปลุกตรงหัวเตียงแล้วกดปิดมัน เสียงร้องหยุดไปแล้ว ทีนี้เธอจะได้นอนหลับต่อสักที

            กายบางมุดตัวลงไปภายใต้ผ้าห่มผืนหนา เตียงนี่มันนุ่มดีจังเลย แต่อากาศในห้องของเธอมันหนาวไปหน่อย สงสัยคงต้องไปปรับให้อุณหภูมิมันอุ่นกว่านี้ซะแล้ว...

 

            ห้อง... ห้อง

 

            ชิโอริสะดุ้งพรวด เธอขยี้ตาตัวเองแรงๆแล้วมองห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

            เธอไม่ได้อยู่ห้องตัวเองนี่หว่า! แล้วนี่มานอนบนเตียงได้ยังไงเนี่ย!

            ชิโอริสะบัดผ้าห่มทิ้งแล้วรีบลุกไปยังโต๊ะคอมที่เธอทำงานค้างไว้ เธอเห็นอาโตเบะนอนฟุบอยู่ตรงหน้าโต๊ะคอม เธอไม่กล้าปลุกเขาหรอก เดี๋ยวตื่นมาโวยวายอีก ปล่อยเขานอนไปนั่นแหละ

 

           

            ติ๊ดๆ

            โทรศัพท์มือถือมีข้อความเข้ามา ชิโอริหยิบโทรศัพท์อย่างเบามือเพราะกลัวคนด้านข้างจะตื่น เธอเปิดดูข้อความ มันเป็นข้อความจากริโกะเหมือนทุกครั้ง

 

           

            Riko : งานละเอียดดีนะ

 

            Riko : นอนดึกแบบนี้ไปโรงเรียนไหวหรอเนี่ย

 

 

            ชิโอริขมวดคิ้ว  เธอยังทำงานไม่เสร็จไม่ใช่หรือไง?

 

           

            Shiori : ฉันส่งงานให้เธอแล้วหรอ

 

            Shiori : ฉันว่าฉันยังทำไม่เสร็จนะ

 

            Riko : จะบอกว่าเธอละเมอทำรายงานแล้วส่งให้ฉันหรือไงเล่า

 

            Riko : [ส่งรูปภาพแล้ว]

 

            Riko : เอ้า! ดูซะ

 

           

            ชิโอริมองรูปที่เพื่อนของเธอส่งมา มันเป็นภาพแคปหน้าจอที่เป็นหลักฐานว่าเธอส่งงานไปให้แล้ว เพราะมีไฟล์แนบไว้แล้วก็เป็นหัวข้อรายงานของเธอด้วย เธอมองดูเวลาส่ง แต่เนื่องจากมันเป็นเวลาของสเปนเธอเลยไม่ค่อยแน่ใจว่ากี่โมง

 

           

            Shiori : ฉันส่งไปตอนกี่โมงน่ะ

 

            Shiori : หมายถึงตามเวลาญี่ปุ่น

 

            Riko : นี่แกหรือฉันอยู่ญี่ปุ่นกันแน่เนี่ย

 

            Riko : ตีสามเกือบๆตีสี่ ประมาณนั้น ฉันไม่ค่อยชัวร์ แต่คิดว่าไม่ผิดนะ

 

            Shiori : อ้อ ขอบใจนะ ฉันต้องไปอาบน้ำแล้วล่ะ

 

            Shiori : บาย

 

            Riko : บาย

 

            Riko : อย่าหลับในห้องเรียนซะล่ะ อิอิ

 

            Shiori : จ้าๆ

 

 

            ชิโอริวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เธอมองเห็นโพสต์อิทที่แปะไว้ตรงหน้าจอคอมถูกดึงออกไปแล้ว แล้วก็มีรายงานหนาปึ้กกองอยู่ตรงเครื่องปริ้นท์ แค่นั้นยังไม่พอ ยังมีงานของเธอฉบับที่ยังไม่ได้เรียบเรียงด้วย

            เธอหยิบรายงานของเธอขึ้นมาอ่านหน้าท้ายๆ เธอไม่ได้ละเมอพิมพ์เอง นี่ไม่ใช่สำนวนการพิมพ์ของเธอ แต่มันดีกว่าของเธออีก

           

            ฝีมือหมอนี่แน่ๆ... อืม...

            ชิโอริอ่านคร่าวๆไปจนถึงหน้าสุดท้าย เธอวางรายงานนั่นลงกับโต๊ะแล้วเริ่มเก็บของที่ตัวเองเอามาจากห้อง

            เธอแบกกองรายงานกองโตไว้รวมกัน ปากกาทั้งหลายที่เคยถูกใช้บันทึกข้อมูลโดนยัดเข้าลงกระเป๋าดินสอ ชิโอริมองปากกาเคมีในมือของเธอ ก่อนหน้านี้เธอใช้มันไปเขียนบวกคะแนนให้อาโตเบะลงบนโพสต์อิท

            ขาทั้งสองข้างของชิโอริก้าวไปถึงหัวเตียง โพสต์อิทมันมีรอยยับและเคลื่อนไปนิดนึง อาโตเบะน่าจะหยิบมันอ่านไปแล้ว ชิโอริเปิดฝาปากกาแล้วแก้ข้อความในนั้นใหม่

 

 

            +1  +2 by Shiori’

 

 

            เธอมองข้อความที่เขียนใหม่แล้วยิ้มอย่างภูมิใจ ก็เขาช่วยเธอไว้... จัดว่าเยอะเลยล่ะ ไม่อย่างงั้นเธอคงต้องวิ่งวุ่นกับรายงานอีกรอบ เนื้อหาในรายงานเขาก็ทำมันได้ดี แล้วเขายังเสียสละนอนเช้าทำรายงานให้เธออีกทั้งที่เขาไม่จำเป็นต้องทำก็ได้

            ชิโอริพับผ้าห่มบนเตียงให้เรียบร้อยแล้วเดินไปหยิบงานทั้งหมดมาแบกไว้ในแขนข้างเดียว เธอมองนาฬิกา ตอนนี้ก็เลยเวลาที่ปกติต้องตื่นไปสักพักแล้ว ชิโอริสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วทำใจกล้าเขย่าแขนเขา

 

            อาโตเบะ... ตื่นได้แล้ว

 

 

 

            “อาโตเบะ... ตื่นได้แล้ว

 

            เขาได้ยินเสียง... อืม เสียงที่เพราะมากๆจนเขาอยากจะหลับต่อ แต่ตอนนี้เขาปวดที่หลังและคอชะมัด เขาว่าวันนี้หมอนขนห่านของเขามันแข็งเกินไปหน่อย เขาอาจจะเปลี่ยนไปใช้ขนเป็ดแทน... ไม่ล่ะ  ขนห่านนี่นุ่มสุดแล้ว

 

            ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไปโรงเรียนสายหรอก

 

            แรงสั่นๆที่แขนเขานี่มันน่ารำคาญชะมัด เขาอยากจะหลับต่อ สักสองชั่วโมงก็ยังดี แต่วันนี้ต้องไปโรงเรียนที่แสนน่าเบื่อ ถึงแม้ช่วงนี้จะน่าเบื่อน้อยลงก็ตาม อ้อ แล้วก็ส่งงานนางฟ้าในฝันของอาจารย์แนะแนว...

            ส่งเลตวันนึงก็ไม่เป็นไรหรอก ไม่สิ เขาจะส่งวันนี้แต่ไปโรงเรียนสายสักหน่อยต่างหาก มันก็ไม่ถือว่าเลตนี่นา เพราะฉะนั้นให้เขานอนต่อเถอะ

            อาโตเบะพลิกตัวหมายจะกลิ้งบนที่นอน แต่งเขารู้สึกโหวงๆเหมทอนตรงนั้นไม่มีที่รองรับ

 

            ตื่นเดี๋ยว...อ้ะ! ระวัง!”

 

            โครม!

 

            “อู้ยยยยย อะไรเนี่ย!” ก้นของเขากระแทกเข้าที่พื้นเต็มๆ อาโตเบะสะบัดหัวไล่ความมึนงงออกไป

 

            เขาเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองไม่ได้นอนบนเตียง... แต่นอนบนโต๊ะกับกองเอกสาร คอมพิวเตอร์แล้วก็เครื่องเขียน แล้วตอนนี้เขาก็เจ็บก้นสุดๆ มือข้างหนึ่งของเขาเกาะเก้าอี้เป็น

 

            อุ๊บ...คิกคิก

 

            เขามองคนที่ยืนหัวเราะคิกคักไม่ได้จะช่วยเขาด้วย เขายังมึนๆหัวอยู่ ปกติเขาไม่ค่อยนอนดึกเพราะมันไม่ดีต่อสุขภาพ ยกเว้นเมื่อคืนนะ ตอนนั้นเขาปวดหัวแทบระเบิด ลูกตาด้วย เห็นแบบนี้เขารักสุขภาพตัวเองมาก ไม่เจ็บไข้ได้ป่วยเท่าไหร่

            แต่ตอนนี้เจ็บก้นมาก ง่วงมาก ตาจะปิดแล้ว และเธอก็ดูสนุกที่เห็นเขาเจ็บตัว

            นี่เรียกว่าทำคุณบูชาโทษใช่มั้ย?  

 

            สมน้ำหน้า ต้องเจ็บตัวถึงจะตื่น...คิกๆ ชิโอริปิดปากตัวเองให้กลั้นขำ ฉันกลับห้องแล้วนะ ห้ามนอนต่อ ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว

 

            “รู้แล้ว ไม่ต้องมาสั่ง

 

            ตามใจนายเถอะเธอเดินไปเปิดประตูจะออกจากห้อง ในอ้อมแขนมีข้าวของอยู่มากมาย หนึ่งในนั้นก็คือรายงานที่เขานั่งทำให้

 

            ก็อยากจะช่วยแบกหรอก แต่แค่ตัวเองยังเอาไม่รอดเลยตอนนี้

            เขาค่อยๆใช้มือยันพื้นให้ตัวเองยืนขึ้นอย่างทุลักทุเล ต้องไปอาบน้ำก่อน เขาจะเดินไปเก็บผ้าห่มแต่มันถูกพับไว้แล้วเรียบร้อย  เขาเลยเปลี่ยนเป้าหมายไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาอาบน้ำแทน และเขาเห็น...ว่าไอ้ป้ายโพสต์อิทสีชมพูที่เขาเคยเห็นเมื่อคืนมันเปลี่ยนไป

 

            +1 +2 by Shiori’

 

            นั่นไง เขาบอกแล้วว่าสองบวกสองได้หน้าต่าง

            แต่ว่ามันคืออะไร?

 

            นี่ อาโตเบะ

 

            อาโตเบะหันไปมองตามเสียงเรียก ชิโอริยังยืนอยู่ตรงประตูไม่ได้กลับห้องตัวเอง เขาขยี้ผมตัวเองแล้วตอบกลับไป

 

            รู้แล้ว กำลังไปอาบน้ำนี่ไง มีอะไรอีกล่ะ

 

            ง่วงชะมัด เล่นฟิตเนสตอนกลางดึกยังไม่เห็นง่วงขนาดนี้เลย

 

            เรื่องรายงานน่ะ ถ้าไม่ได้นายฉันต้องแย่แน่ชิโอริยิ้มหวานให้เขา ขอบใจนะ

 

            “…”

 

            โอเค... ตาเขาเริ่มจะสว่างแล้ว

 

            จะบอกแค่นี้แหละ จะไปอาบน้ำก็ไปอาบเถอะเธอแล้วปิดประตูเดินกลับห้องของตัวเอง

 

            แบบนี้มัน...ตาย... ตายแน่ๆ ยิ้มนั่น

 

            เขาเคยบอกใช่มั้ยว่าเขาเป็นคนรักสุขภาพแถมยังเล่นกีฬาบ่อย...

 

            แต่ตอนนี้เขาจะเป็นลมเพราะแค่เธอยิ้มให้แล้ว

 

 

           

            ชิโอรินั่งอมยิ้มอารมณ์ดีอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง

            เมื่อเช้าตอนเธอจะเข้าห้องเรียนอาจารย์ได้เดินผ่านมาพอดี อาจารย์เห็นเธอถือรายงานที่สั่งไว้เลยขอเอาไปดู ชิโอริยืนมองอาจารย์เปิดรายงานของเธอด้วยความตื่นเต้น พออาจารย์คืนกลับให้พร้อมกับคำพูดประโยคนึงเธอแทบจะลงไปแดดิ้นกับพื้น!

 

            ‘ทำได้ละเอียดดีนะ เดดไลน์พรุ่งนี้ก็จริง แต่จะส่งเลยมั้ย?’

 

            ชิโอริไม่ส่งให้อาจารย์เพราะรอริโกะช่วยตรวจให้อีกทีหนึ่งเพื่อความมั่นใจ อาจารย์ลูบหัวเธอพร้อมกับบอกว่ารอบคอบมาก

            โอ๊ยยยย ดีใจอ่ะ ฮือออ อาจารย์ชมด้วย

            ระหว่างที่ชิโอริกำลังดีใจจนยิ้มไม่หุบนั้น ชิชิโดะที่ไปเข้าห้องน้ำเดินกลับเข้ามาที่ประตูหลังห้อง เขาเดินไปที่โต๊ะของตัวเอง แต่ก่อนที่จะไปถึงเขาเห็นกระดาษติดอยู่ที่หลังชิโอริเหมือนเมื่อวาน แต่วันนี้มีข้อความภาษาญี่ปุ่นเขียนทิ้งท้าย

 

 

            ‘This is my girl. She’s mine. ;P

            From The King Atobe

            Ps.ชิชิโดะ ฉันรู้นะว่านายเป็นคนดึงออก

 

 

            อืม... มีชื่อเขาติดอยู่ด้วย

            ไม่แปลก ก็หมอนั่นทำอีท่าไหนไม่รู้คนทั้งโรงเรียนถึงไม่กล้าเตือนเธอว่ามีป้ายประหลาดนี่แปะหลังตลอดวัน ยกเว้นเขาเป็นคู่กัดกับมันและยังอยู่ห้องเดียวกับชิโอริอีก พอรู้ว่าหมอนี่ห้ามไม่ให้บอกเธอ ของมันแน่อยู่แล้ว เขาก็ทำตรงกันข้ามยังไงล่ะ!

            ชิชิโดะยิ้ม ถ้ามันห้าม เขาก็จะทำ

            มือหนาจับเข้าที่กระดาษแล้วกระชากมันออกมา แต่มันดันขาดออกครึ่งเดียว แถมขาดตรงชื่อของอาโตเบะด้วย

 

 

            ‘This is my girl. She’s mine. ;P

            From The King Atobe                                                               

            Ps.ชิชิโดะ ฉันรู้นะว่านายเป็นคนดึงออก

 

 

            สะใจชิบเป๋งเลยโว้ย! ฮ่าๆ

 

            อ้ะ ชิชิโดะเองหรอ...ชิโอริสะดุ้งตกใจ เธอหันมามองกระดาษขาดครึ่งที่อยู่ในมือเขาแล้วทำตาโต หมอนั่น! ฮึ่ย! อุส่าห์คิดว่าทำตัวเริ่มดีแล้วเชียว!”

 

            เธอเอื้อมมือไปดึงกระดาษที่เหลืออยู่ออก เขายื่นกระดาษที่เพิ่งกระชากไป(ด้วยความตั้งใจและสะใจ)

 

            ขอบใจ ฉันต้องไปเข้าห้องน้ำส่องหลังตัวเองบ่อยๆซะแล้วสิชิโอริบ่นกระปอดกระแปด เขาฟังเงียบๆไม่ให้เสียมารยาท

 

            เดี๋ยวเขาดึงให้ก็ได้ กระชากชื่ออาโตเบะขาดทีไร สะใจทุกที!

 

            นายไม่น่ามาคุยกับฉันเลยชิโอริว่า ไม่คิดงั้นหรอ

 

            “ทำไมล่ะ?” เขาถาม แต่เธอชี้ไปหน้าห้อง

 

            เพราะนายคุยกับฉันทีไร... อาจารย์ต้องเข้าสอนพอดีเธอหัวเราะ

 

            ชิชิโดะมองไปตามที่นิ้วเธอชี้ อาจารย์แว่นเข้าสอนแล้ว ไอ้เขาก็ดันตกใจ นึกว่าอาโตเบะจะมาอาละวาดที่นี่ซะอีก

            แต่เทียบกับอาจารย์คนนี้ก็คงแย่พอกัน

 

            ไปนั่งที่เถอะ... อาจารย์คนนี้โหดนะรู้มั้ย เธอยิ้ม แต่เขาคิดว่าเป็นยิ้มเคลือบยาพิษชัดๆ

 

            เธอต้องรู้อยู่แล้วล่ะว่าเขาไม่ถูกกับอาจารย์คนนี้ รู้กันทั้งห้องนั่นแหละ

            เขาไม่ตอบอะไร เขารีบเดินไปนั่งที่ของตัวเอง ส่วนที่เขาไม่ถูกกับอาจารย์เพราะอะไรน่ะหรอ...

 

            อ้าว นักเรียนนั่งที่กันได้แล้ว!” อาจารย์หนุ่มว่าแล้วหันมาทางเขา อุ๊ย เรียวคุงมานั่งเร็ว อาจารย์จะสอนแล้ว

 

            สายตาจากทั่วทุกมุมห้องแวววับ ริมฝีปากบางคนเริ่มยกยิ้ม บางส่วนเริ่มยกมือปิดปากเพื่อไม่ให้อาจารย์เห็นว่าตัวเองกำลังยิ้มอยู่

            ชิชิโดะเสียวสันหลังวาบ อาจารย์เดินผ่านหลังเขาแล้ว เขาจะรอดตายแล้ว

            หมับ!

 

            “เรียวคุง~ ตัวอักษรนี่อ่านว่าอะไรหรอจ๊ะ~”

 

            ไม่รอด... นี่เขาไม่รอดจริงๆหรอ

 

            “เอ่อ...เขาทำเสียงอึกอัก มือที่เกาะไหล่เขาเมื่อกี้เริ่มลูบไล้ไปมา

 

            ตอบไม่ได้ไม่เป็นไรนะ~ อาจารย์เว้นให้เรียวคุงเป็นพิเศษเลย

 

            ฮือฮา ฮือฮา

            เสียงทั้งห้องเริ่มหัวเราะกันแล้ว เขาก็อยากเป็นคนที่หัวเราะ ไม่ใช่คนที่ถูกหัวเราะ เขาน่าจะโดดคาบนี้ให้รู้แล้วรู้รอด

 

            แล้วคำนี้อ่านว่าอะไรหรอ~” อาจารย์ชี้ไปที่หนังสือ เขามองตาม

            คำนี้มัน 

 

            ถ้าไม่พูดโดนหักคะแนนนะ เรียวคุง~” เสียงระรื่นกรอกเข้าทีหูของเขา เขาเงียบ หักคะแนนก็หักไปเถอะ เขายอม

 

            งั้นอาจารย์อ่านให้ฟังเองนะ อาจารย์ยิ้ม รักนะจุ้บๆ

            ก๊ากๆๆๆๆๆ

            เสียงผู้ชายที่กลั้นขำไม่ไหวหัวเราะขึ้น ชิชิโดะกำหมัดตัวเองแล้วกัดฟันกรอด ขอร้องให้คาบนี้หมดไปหรือไม่ก็เรียกประชุมด่วนอะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้เขาออกจากห้องนี้ได้

 

            อยากตายโว้ยยยยยยยยยยยย อ๊ากกกกกกกกก

 







ไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากสงสารชิชิโดะ....

55555555555555555

อ่านแล้วเม้นหน่อยน้า TOT ช่วงนี้อากาศร้อนต้องการกำลังใจแรงมาก (เกี่ยวมั้ย) 

#ไม่ใช่เทเลทับบี้ที่จะแฮปปี้กับดวงอาทิตย์

ดองฟิคไว้เยอะมาก ต้องกลับไปปั่นจริงจังละ -,.- บายค่ะทุกคน//โค้ง

-MPL-



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

137 ความคิดเห็น

  1. #38 ★- Peddadee (@dekrakfuji) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 16:22
    ขอสกรีมชิโด้แป๊บ...

    คือนาย นาย นาย ! นายเป็นคนที่กล้าต่อกรกับนังเก๋ ! (เรอะ ?) คือนายกล้าดึงกระดาษแผ่นนั้นออกจากหลังชิโอริงายยยย
    ว่าแต่ลูกชิโอริไม่ได้สังเกตหรือรู้สึกตัวเลยเหรอลูกว่านังเก๋มันเอากระดาษมาแปะอยู่หลังลูกน่ะหา โอ้วมายย
    แบบนี้ต้องให้ชิโด้คอยดึงกระดาษให้ตลอดเลยงี้เรอะ จอร์จจ 555555555555

    ขำเก๋ที่ตกเก้าอี้...จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี แต่จะยังไงก็ช่าง จอมหยิ่งจอมเว่อจอมหลงตัวเองอุตส่าห์ให้ชิโอริยืมเตียงตัวเองนอนแล้วตัวเองก็ฟุบหลับบนโต๊ะนี่...เอาเถอะ ดูเป็นคนธรรมดาขึ้นบ้างแล้วไง 555555
    หมอนขนห่าน...โอ๊ย อ่านละหมั่นไส้แรงมาก โต๊ะทำงานจะไปมีหมอนขนห่านอะไรนั่นได้ไงนังเก๋ โถ่ววววว
    นี่ถ้าชิโอริรู้ว่าเอ็งมือลั่นไปลบเมลสารภาพรักของรุ่นน้องคนนั้นแล้วจะลบคะแนนเอ็งไหมเนี่ย ได้เพิ่มมาแล้วนะบอกให้
    แนะนำลูกชิโอริว่าให้ทำกระดานคะแนนนังเก๋ไปเลยค่ะ ช่องบวกกับลบ วันไหนอยากบวกก็ขีดลงช่องบวก วันไหนอยากลบก็ขีดลงช่องลบ ได้สุทธิมาแล้วก็เอามาบวกลบกัน ฮาาาาา
    ว่าแต่เก๋...แกโดนรอยยิ้มสาวเสียงสวยแอคแทคจนเกือบเป็นลมเลยเรอะ โถ่ แค่นี้ยังอ่อนหัดอยู่นะ 5555555
    (ถ้าเป็นชี่คงทำให้สาวเป็นลมมากกว่า /เผ่น)
    แต่ก็นะ ชิโอริยิ้มน่ารักขนาดนี้ยอมให้เป็นลมไปก็ได้ (คือไร) ...ตกอยู่ในภวังค์ อะไรแบบนี้ อรั้ย น่ารัก
    เก๋ในตอนนี้ถ้าไม่นับความติ๊งต๊องที่เอากระดาษไปแปะหลังชิโอรินี่ถือว่ายังคงน่ารักอยู่นะ น่ารักจริงๆ...

    กลับมาสกรีมชิโด้ต่อ...คือคนไม่เท่ย่อมเป็นคนไม่เท่อย่างแท้จริง
    เจ้าตัวคงคิดว่าที่อาจารย์มาเจ๊าะแจ๊ะนี่คงทำให้ตัวเองเป็นคนไม่เท่อย่างถึงที่สุดไปแล้วแน่ๆ (ชิโด้ : ไม่เท่เลยโว้ยยยย !!!!!)
    คือสงสารก็สงสารนะแต่ขำมากกว่า 555555 แบบว่าเจ๊คะ (เรียกจารย์งี้เลยเรอะ) จะรุกหนูเรียวเขาเกินไปไหม ให้สเปซเด็กมันบ้าง อ้าง อ้าง (ถึงชิโด้จะน่าลาก...น่ารักสิ)
    งานนี้ชิโอริต้องช่วยบ้างแล้วนะ ชิโด้อุตส่าห์อยู่ #ทีมชิโอริ ทั้งที ปล่อยให้ตกที่นั่งลำบากแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาดดดดดดดด
    (ประเด็นคือชิโด้ไม่มีน้องหมาคอยช่วย...แกอย่าลากไปวายสิฟะ นี่มันฟิคนอร์มอล ! /ตบตัวเอง 1)

    มาเม้นให้ตอนปวดหัว รับรองว่าอ่านไม่รู้เรื่องแน่นอน 55555555 สรุปง่ายๆคือชิโด้เท่ตอนดึงกระดาษให้ชิโอริ แล้วก็กลับมาไม่เท่ตอนที่อาจารย์แอคแทค ชิโอริน่ารักเสมอต้นเสมอปลาย (สมเป็นลูกพี่...) ละก็เก๋บ้าเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือความน่ารัก (ที่จะเป็นลมกับรอยยิ้มหวานๆของลูกสาวด้วย ฮือ)
    #38
    1
  2. #37 pailykm (@pailykm) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 15:03
    พี่เบะคะ....ความบ้านี่นะยังไม่หายอีกหรอ ความเว่อก้ยังคงเดิม ชิชิโดะนายแน่มากดึงกระดาษออก
    #37
    1
  3. #36 Knightworrier (@Knightworrier) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 14:09
    คิงอาโตเบะ เฮียแกน่ารักเวอร์ ขอแบบนี้ซักคนได้มั้ยอะ???
    #36
    1
  4. #35 W-SMiss (@w-skymoon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 13:07
    ชิชิโดะ ไม่แสดงอาการเลยค่ะ!!///สะใจร่วมด้วยกับการกระชากชื่ออาโตเบะ ก๊ากๆวะฮะฮ่า!!
    #35
    1