♔Chocolate Macaron || Fic Prince of tennis♔

ตอนที่ 8 : ♔Chocolate Macaron || Chapter 06 || มือถือเจ้าปัญหา♔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 336
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    30 เม.ย. 59

O W E N TM.


CHOCOLATE MACARON




"ขาสวยตรงสเปกฉันเลย
-โอชิทาริ ยูชิ-




            “เรียวคุง ตัวนี้ออกเสียงอย่างนี้นะ~”


            ชิโอริมองอาจารย์ที่ยืนสอนอยู่หน้าห้องโดยเน้นที่ชิชิโดะเป็นพิเศษ เธอพยายามกลั้นขำให้ได้...ทั้งคาบ เพราะนี่พึ่งผ่านไปครึ่งคาบ แต่เธอรู้สึกว่าท้องตัวเองเริ่มแข็งตั้งแต่สิบนาทีแรก

            อาจารย์คนนี้เอ็นดูชิชิโดะเป็นพิเศษ... เอาเถอะ ก็รู้ๆกันอยู่ว่าในความหมายไหน ... ก็อาจารย์กับลูกศิษย์ไง! เธอไม่ได้โกหกจริงๆ...ล่ะมั้ง

            เธอจดเลกเชอร์ตามที่อาจารย์สอนไปเรื่อยๆ อาจารย์คนนี้สอนดีและเข้าใจง่าย เฉพาะตอนชิชิโดะอยู่ เพราะมีครั้งหนึ่งที่ชิชิโดะขาดเรียน ไม่สิ โดดเรียน อาจารย์สอนห่วยบรม จะเรียกว่าไม่สอนก็ได้ เพราะนั่งแล้วให้ไฮไลท์ตามที่มีในหนังสือเท่านั้นเอง และมันใช้เวลาแค่สิบนาที ที่เหลือก็นั่งบ่นทั้งคาบ

            ถ้าชิชิโดะโดดเรียนอีกทีเธอจะแอบหลับในคาบบ้าง ไม่งั้นน่าเบื่อตาย

            ชิโอริแอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความที่ริโกะส่งมา เธอเหลือบมองอาจารย์ด้วยเพื่อไม่ให้อาจารย์จับได้ว่าเธอเล่นมือถือในเวลาเรียน

            ครืด!

 

            “นี่นักเรียน! เข้ามาในห้องโดยพลการแบบนี้ได้ยังงะ...

 

            เธอตกใจเสียงอาจารย์ รีบเก็บมือถือเข้ากระเป๋ากระโปรงแล้วเงยหน้าทำเหมือนตัวเองตั้งใจเรียนมาก ยิ้มกว้างต้อนรับอาจารย์ แต่พอเห็นว่าใครมาก็แทบจะตกเก้าอี้

            อาโตเบะ! มาที่นี่ทำไมกันล่ะเนี่ย!

            ชิโอริดูนาฬิกาหน้าห้อง ยังไม่ถึงเวลาพักนี่นาแล้วเขามาทำไมกัน!?

            ใจเย็นไว้ชิโอริ... เขาอาจจะแค่มาส่งสมุดให้อาจารย์... อาจารย์คนอื่นให้มาทำธุระ... หรือไม่ก็เข้าผิดห้อง...

 

            ถ้าว่ามาอย่างงั้นผมอนุญาตให้ไปก็ได้ ไหน คนไหนล่ะอาจารย์คุยกับเขา

 

            คนตรงกลางห้อง แล้วเขาก็ชี้นิ้วไปกลางห้อง...

 

            กรี๊ดดดดดดดด! ส่งสมุด มาทำธุระหรือเข้าผิดห้อง ต้องชี้มาทางเธอด้วยหรอ!

 

            คนที่โดนชี้อยู่นั่นน่ะ ออกมาหน้าห้องเร็วอาจารย์ว่า นั่นหมายถึงเธอ

 

            ชิโอริยิ้มแหยๆแล้วส่ายหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่เธอขัดคำสั่งอาจารย์ แต่ใครจะบ้าไปบ้างล่ะ จากเหตุการณ์ที่ผ่านมาเธอค้นพบแล้วว่าไปที่ไหนกับเขาทีไร ซวยทุกที!

            อาโตเบะขมวดคิ้วแล้วเดินตรงมาที่นั่งของเธอ ชิโอริยังคงยิ้มใจดีสู้เสือ แต่ดูท่าว่าเสือตัวนี้จะไม่ใช่เสือธรรมดาซะแล้ว

 

            ลุกมาเร็วๆ ฉันต้องไปส่งงานอาจารย์บ้านั่น

 

            นี่มันเสือหลุดออกจากกรง... หมายถึงโรงพยาบาลบ้าน่ะ

            เขาคว้าเขาที่ข้อมือของเธอแล้วลากเธอออกมาจากห้อง ชิโอริยิ้มอยู่ ยิ้มทั้งน้ำตาด้วย ฮือ ทำไมต้องเจออะไรแบบนี้อีกด้วย นี่มันเวลาเรียนนะ

            ไปส่งงานแล้วเธอต้องไปส่งกับเขาหรือไง!

 

 

 

 

            เธอโดนลากมาที่ห้องเรียนของเขา ถ้าเธอจำไม่ผิด และยิ่งมั่นใจตอนเดินเข้าไปแล้วอาจารย์ทักเขา

 

            คุณอาโตเบะ คุณต้องไปแก้งานมา...นั่นใครน่ะ?” อาจารย์มองตาค้างชี้มาทางเธอ ชิโอริยิ้มแล้วโค้งสวัสดี อาจารย์พยักหน้ารับงงๆ

 

            อาจารย์บอกว่าผมยังเขียนอธิบายไม่ละเอียดใช่มั้ยอาโตเบะแทรกขึ้นมา

 

            ใช่ คุณเขียนมาแค่ว่า ตราตรึงใจ อาจารย์บอกให้คุณเขียนมาให้เห็นภาพ อาจารย์เลยไม่รู้จะให้คะแนนคุณยังไงดี อาจารย์ว่าแล้วเปิดสมุดที่เขาเขียนลงไปให้เธอดู มันถูกเขียนไว้ตัวใหญ่กลางหน้ากระดาษ

 

            แล้วเธอมาที่นี่ทำไมเนี่ย

 

            นี่ อาจารย์เห็นภาพแน่เขาลากเธอให้ไปยืนประจันหน้ากับอาจารย์ เขาชี้ไปยังหน้าของเธอ นี่ไง ตราตรึงใจ อาจารย์เห็นภาพยัง?”

 

            “…” ทุกคนเงียบ

 

            เอ่อ อาจารย์ว่า...

 

            ทำไม? ยังไม่เห็นภาพหรอ?” อาโตเบะกอดอก

 

            เป็นอาจารย์แท้ๆทำไมเข้าใจอะไรยากเย็นขนาดนี้!

 

            มันไม่ใช่อย่างนั้น คือ…” อาจารย์เกาหัวแกรกๆ นี่ทำไมลูกศิษย์ของเขาถึงได้เป็นแบบนี้

 

            นี่ ฉันจะกลับไปเรียน เดี๋ยวเรียนทันเพื่อนชิโอริกระตุกแขนเสื้อของเขา ได้ยินมั้ยเนี่ย

 

            “สรุปอาจารย์จะให้งานของผมผ่านได้ยัง” 

 

            โอ๊ยย น่าอายที่สุดเลย ทุกคนในห้องมองเธอ บนใบหน้าของพวกเขามีเครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด

 

            ว้าว อาโตเบะ ผู้หญิงในฝันของนายสวยใช่ย่อยเลยนี่นาผู้ชายใส่แว่นพูดขึ้น ท่าทางดู เอ่อ...ไม่น่าไว้ใจ ใช่ คำนั้นเลย ไม่น่าไว้ใจ  แถมยังเป็นผู้หญิงในฝันของฉันได้ด้วย

 

            “บ่นอะไรของนายยูชิ ผู้หญิงในฝันของฉันจะไปเป็นของนายได้ไงอาโตเบะยิ้มมุมปาก เพิ่งตื่นหรือไง

 

            “คงงั้นยูชิหัวเราะแล้วยิ้มแพรวพราว ส่วนคำถามแรก... อืม เป็นได้สิ เพราะขาสวยตรงสเปกฉันเลย

            ชิโอริหน้าแดงแป๊ด เธอดึงกระโปรงตัวเองลงมาให้ยาวขึ้น โอ้ ทำไมเธอต้องมาเป็นหุ่นตั้งโชว์ให้พวกนี้ดูด้วยเนี่ย!

 

            ของฉันคือของฉันอาโตเบะจิ๊ปากอย่างขัดใจ

 

            แล้วทุกคนก็เริ่มกระซิบกระซาบ

            เมื่อเห็นว่าเรื่องเริ่มจะบานปลายอาจารย์จึงยกมือขึ้นห้ามศึก อาจารย์หยิบปากกาเซ็นยิกๆแล้วส่งคืนให้กับอาโตเบะ

 

            งานคุณผ่านแล้ว ไปๆ กลับที่เดิม ส่วนคุณ...อาจารย์เว้นชื่อเธอไว้

 

            นานามิค่ะชิโอริตอบกลับ อาจารย์พยักหน้า

 

            คุณนานามิกลับห้องของตัวเองเถอะ เดี๋ยวอาจารย์...

 

            “มานี่!” อาโตเบะลากตัวชิโอริมายืนตรงกลางห้อง ชิโอริสะดุ้ง

 

            อะไรของนายอีกเนี่ย ฉันจะกลับแล้ว

 

            “นี่!” อาโตเบะชี้มายังเธอ ไม่ต้องรู้จักชื่อ แต่ฉันบอกให้ฟังเอาไว้…”

 

            “…” ชิโอริกำมือตัวเองแน่น เหงื่อเริ่มไหลออกมา

 

            พระเจ้า ถ้ามีอยู่จริงก็ช่วยลูกทีเถิด ขออย่าให้หมอนี่ทำอะไรที่มันบ้าๆอีกเลย

 

            คนนี้คือผู้หญิงในฝันของฉัน! ใครหน้าไหนห้ามเอาไปเป็นผู้หญิงในฝันเด็ดขาด!”

 

            ชิโอริอ้าปากหวอ

            กรี๊ดดดดดดดดดดดด! พระเจ้าไม่มีอยู่จริงงั้นหรอ!?

 

            อาโตเบะยิ้ม อ้อ ไม่เว้นแม้แต่นายนะยูชิ

 

            ยูชิที่ทำหน้าอึ้งๆเริ่มได้สติ เพื่อนของเขามันบ้าได้ขนาดเลยหรอ เขาหัวเราะนิดหน่อย คร้าบๆ

 

            เธอยกมือสองข้างปิดหน้าตัวเองด้วยความอาย หมดกัน ความสงบที่สั่งสมมานับหลายปี

            ใครก็ได้...

            ช่วยพาเธอออกไปจากตรงนี้ที! ฮือ ทนอายไม่ไหวแล้ว!

           

 

 

 

            เขาทำเรื่องน่าอายมากเกินไป! และเธอจะต้องให้เขารับรู้ว่าเธอโกรธ...มากด้วย!

            วันนี้เธอตั้งใจจะกลับบ้านเอง ไม่นั่งรถไปกับเขาด้วย เป็นยังไงล่ะ ให้เขารู้ไปเลยว่าเธอไม่พอใจมากๆ มากขนาดทำใจนั่งรถร่วมกับเขาไม่ได้เลยยังไงล่ะ

            พอเลิกเรียนเสร็จชิโอริก็รีบวิ่งหน้าตั้งไปหน้าโรงเรียน เธอแอบจำเส้นทางไปบ้านเขาแล้ว มันจำไม่ยากเพราะเส้นทางไม่ซับซ้อนเลยสักนิด เธอจะแอบซื้อข้าวที่ร้านสะดวกซื้อ หมกตัวอยู่ในห้อง เขาเรียกเธอก็จะไม่ออกไป เด็ดขาดเลย! โลกเรามีประชาธิปไตยมาตั้งนานแล้วถูกมั้ย? ครั้งนี้เธอต้องเรียกร้องสิทธิ!

            ชิโอริก้าวเท้าจะเดินออกนอกโรงเรียน ทันทีที่เท้าของเธอถึงพื้นเธอรู้สึกได้ถึงอิสระ อ่า... ไม่ได้เดินแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ ตั้งเกือบสัปดาห์แหน่ะ ชีวิตเด็กนักเรียนธรรมดาติดหรูนิดๆนี่มันสบายจริงๆ

            เอี๊ยด!

            รถสีดำคันใหญ่มาจอดตัดหน้าเธอ ชิโอริเบ้ปาก อยากจะกระทืบเท้าแรงๆ อยากจะวิ่งเข้าไปเตะรถตรงหน้า อยากจะสั่งคนขับรถว่าไม่ต้องมาก็ได้ อนุญาตให้หยุดหนึ่งปีไม่หักเงินเดือนเลย นี่มันรถของอาโตเบะไงล่ะ

            นี่ขนาดรีบวิ่งออกจากห้องเรียนหมอนี่ยังมาดักไว้ได้อีก บ้าจริง!

 

            “อ้าว ไม่ขึ้นรถหรือไง?” อาโตเบะลดกระจกรถมาถามเธอ

 

            ไม่อยากขึ้นย่ะ! ไปแจ้งตำรวจข้อหาไม่พอใจได้มั้ย?

 

            “โทรไปก็ไม่รับ ถ้าโดนลักพาตัวไปทำไง?”

 

            “ใครมันจะบ้ายึดบ้านฉันแบบนายกัน ชิโอริเดินกระแทกเท้าขึ้นรถ ปิดประตูเสียงดังแล้วนั่งไปบนรถ

 

            แต่เดี๋ยวนะ เขาบอกว่าโทรมางั้นหรอ

            ชิโอริหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมาเปิดดู มีข้อความจากริโกะ อีเมล์จากใครก็ไม่รู้และเบอร์แปลกหน้าอีกหนึ่งเบอร์

            ไม่หรอก หมอนี่อาจจะหลอกเธอ โมเมไปเองก็ได้ เธอต้องพิสูจน์

            เธอกดโทรกลับเบอร์แปลกหน้านี้ไป ถ้าเป็นเบอร์อาโตเบะจริงโทรศัพท์ต้องดังขึ้นแน่นอน

            ชิโอรินับหนึ่งถึงสามในใจ ใกล้กันแค่นี้โทรแป๊บเดียวก็ติด

            หนึ่ง...

            สอง...

            สาม...

            ....

            เยส! ไม่มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ครั้งแรกที่เธอรอด! รอด รอดและรอด! เธอจะกลับไปร้องเพลงให้หนำใจฉลองความสำเร็จครั้งแรกในชีวิต โอ๊ย อารมณ์ดีจัง

 

            “หืม มือถือสั่นหรอกหรอเนี่ยอาโตเบะล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบมือถือขึ้นมา เขามองหน้าจอแล้วหันมาทางเธอ ห่างกันแค่คืบจะโทรมาคุยทำไม

 

            ระ...ระบบสั่น

            อะ...อารมณ์ดีหายไปหมดแล้ว เธอเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง

 

            นี่... นายไปเอาเบอร์ฉันมาจากไหน

 

            จำเป็นต้องรู้ด้วยหรอเขาตอบปัดๆ แต่ชิโอริส่งสายตาคาดคั้นจนเขายอมบอก ก็ได้ ให้คนไปหามาให้

 

            เธอจะบ้าตายวันล่ะหลายๆรอบ! นี่เขาเคยทำอะไรเองบ้างเนี่ย!

 

 

 

           

            เริ่มต้นแผนการวันที่หนึ่ง...

 

            ไอ้บ้าหลงตัวเอง

 

            ชิโอริเมมเบอร์โทรศัพท์ของอาโตเบะไว้เรียบร้อย เขาโทรมาเธอก็จะไม่รับ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ชิโอริออกจากห้องเรียนอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างสงสัยว่าทำไมเธอถึงรีบออกจากห้องอย่างเอาเป็นเอาตาย

            สงสัยกันไปเถอะ เจอแบบเธอเดี๋ยวก็รู้

            ชิโอริวิ่งลงไปเปลี่ยนรองเท้าที่ตู้ล็อกเกอร์ สิ่งของที่อยู่ในกระโปรงของเธอสั่นไหว เธอเปิดมือถือดูขณะเปลี่ยนรองเท้า ชิโอริยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าไม่ใช่ ไอ้บ้าหลงตัวเองแต่ก็เป็นเบอร์แปลกหน้า เธอกดรับสายแล้วกรอกเสียงลงไป เท้าของเธอเตรียมวิ่งออกจากโรงเรียน

 

            สวัสดีค่ะ นานามิพูดค่ะ

 

            [อยู่ที่ไหน]

 

            เสียงนี้มันคุ้นๆนะ

            เธอมองดูหน้าจออีกครั้งแต่ก็เป็นเบอร์แปลกหน้า

 

            นี่ใครคะเธอถามกลับไปอย่างสุภาพ แต่พอได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอเธอก็ร้องอ๋อในใจ อาโตเบะ!”

 

            แน่ล่ะ จะมีใครบ้าหัวเราะแบบนี้นอกจากเขาอีก!

 

             [มาหน้าโรงเรียนเร็วๆ นั่งรอตั้งนานแล้ว]

 

            “ว่ายังไงนะชิโอริถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง นี่เธอรีบออกมาสุดๆแล้วนะ ทำไมนายไปถึงก่อนฉัน

 

            [คาบสุดท้ายอาจารย์ไม่เข้าสอน มาเร็ว หิวข้าวแล้ว]

 

            ให้มันได้ยังงี้สิ!

            สถานะแผนการ : ล้มเหลวสุดขีด

 

 

 

            เริ่มต้นแผนการวันที่สอง

 

            ไอ้บ้าหลงตัวเอง2’

 

            คราวนี้เธอไม่พลาดแน่ๆ ชิโอริยิ้มเยาะ เธอจะต้องดำเนินแผนการให้สำเร็จ วันนี้เธอขออาจารย์ออกจากห้องมาก่อนเวลาประมาณห้านาทีแล้ววิ่งมาเปลี่ยนรองเท้าที่ล็อกเกอร์  ชิโอริใส่รองเท้าอย่างรีบร้อน

            ตรื้ด ตรื้ด

            มีคนโทรมาอีกแล้ว! ต้องเป็นเบอร์หมอนั่นแน่ๆ แล้วเธอก็จะไม่รับ! เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอแล้วก็ต้องเปลี่ยนสีหน้า เพราะมันเป็นเบอร์ใครก็ไม่รู้ ไม่ใช่ ไอ้บ้าหลงตัวเองหรือ ไอ้บ้าหลงตัวเอง2’

            ชิโอริกดรับสาย สวัสดีค่ะ นานามิพูดค่ะ

 

            [อยู่ไหน]

 

            รู้สึกมันเดจาวูมั้ย...

 

            [ออกมาเร็วๆ วันนี้ฉันมีการบ้าน]

 

            อะไรกัน! นี่เขาไปถึงก่อนเธออีกแล้วหรอ!

            ชิโอริมองไปหน้าโรงเรียน มีรถสีดำคันใหญ่หรูหราจอดอยู่ด้านหน้า มันเป็นรถที่ใช้รับส่งเธอกับเขาอยู่ทุกวัน

            โอ๊ยยยยยย ไม่ทันอีกแล้ว!

            สถานะแผนการ : โคตรจะล้มเหลว

 

 

           

            เริ่มต้นแผนการวันที่สี่

 

            ไอ้บ้าหลงตัวเอง3’

 

            ชิโอริขออาจารย์ออกจากห้องก่อนเวลาสิบห้านาทีโดยบอกว่าวันนี้ติดธุระนิดหน่อย อาจารย์คนนี้ใจดีเธอเลยออกมาได้ โดยอาจารย์เห็นว่าเธอเป็นเด็กดีไม่เคยมีประวัติด่างพร้อย จึงเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง

            ชิโอริเปลี่ยนรองเท้าเสร็จแล้ว เธอกำลังจะวิ่งไปน้าโรงเรียนแต่มือถือของเธอก็สั่นขึ้นมา เธอหยิบโทรศัพท์มาเปิดดู มันเป็นเบอร์แปลกหน้าอีกแล้ว เธอกลัวเหลือเกินว่ามันจะป็นเบอร์ของอาโตเบะอีก

            แต่เมื่อเดือนที่แล้วเธอเพิ่งไปสมัครสมาชิกร้านอาหารกับริโกะมา เขาบอกว่าอาจจะมีการโทรไปสอบถามรายละเอียดนิดหน่อย ถ้าเป็นเบอร์ของร้านอาหารแล้วเธอไม่ได้รับสายคงแย่แน่

 

            ชิโอริกดรับสาย เสียงของเธอสั่นหน่อยๆ สวัสดีค่ะ นานามิพูด...

 

            [อยู่ไหน ออกมาเร็วๆ]

 

            เดจาวูอีกรอบ! เธอมือลั่นกดตัดสายทันที เธอมองไปยังหน้าโรงเรียน รถคันที่มารับเธอจอดอยู่เหมือนทุกๆวัน

            ไม่-ทัน-อีก-แล้ว!

            สถานะแผนการ : ล้มเหลวไม่มีชิ้นดี

 

 

           

            เริ่มต้นแผนการวันที่ห้า

 

            ไอ้บ้าหลงตัวเอง5’

 

            ชิโอริไม่ต้องขออาจารย์ออกมาก่อนเพราะคาบนี้ใครทำงานเสร็จก็ให้ออกได้เลย เธอนำงานไปส่งแล้วเดินลงมาข้างล่างด้วยท่าทีสบายๆ เธอทำเสร็จตั้งแต่ต้นคาบเพราะงานง่ายมาก เพื่อนคนอื่นก็เช่นกัน

            เธอค่อยๆหยิบรองเท้ามาเปลี่ยนใส่ มือถือของเธอสั่นเหมือนสามสี่วันทีแล้ว ชิโอริหยิบมือถือขึ้นมาดูแล้วแลบลิ้นใส่หน้าจอ ครั้งนี้เธอจะไม่โง่รับหรอก

            ร่างบางเดินออกไปนอกโรงเรียน มือถือของเธอหายสั่นแล้ว... และมันก็สั่นอีกรอบ ชิโอริหยิบมือถือขึ้นมาดูน้าจอเผื่อเป็นคนอื่นโทรมาแต่มันก็เป็นเบอร์แปลกหน้าเหมือนเดิม

            เอ้ะ... แต่ถ้าเป็นเบอร์ร้านอาหารล่ะ เมื่อวานไม่โทรมาไม่ได้หมายความว่าวันนี้จะไม่โทรนี่นา

            ชิโอริวางมือค้างตรงปุ่มกดรับสาย กำลังชั่งใจว่าจะรับหรือไม่รับดี

            ปึก!

            นักเรียนที่น่าจะชั้นเดียวกับเธอวิ่งเล่นอยู่แถวนั้นวิ่งเข้ามาชนชิโอริ มือของชิโอริกระแทกลงไปบนปุ่มนั้นพอดี เธอเบิกตาโตด้วยความตกใจ

            ไม่... เธอยังทำใจไม่ได้เลย!

 

            [จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ย? ออกมาสักที]

 

            นั่นไง หมอนั่นจริงๆด้วย ไม่น่าเลย!

            สถานะแผนการ : ล้มเหลวกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

 

 

           

 

            ชิโอรินั่งมึนตึงอยู่บนรถ อาโตเบะเหลือบมองเธอก่อนจะหันออกไปนอกหน้าต่าง หลายวันที่ผ่านมาเธอไม่ค่อยจะคุยกับเขา ปกติก็ไม่คุยหรอก แต่บรยากาศมันเหมือนมีไอสีดำแผ่ออกมารอบๆตัวเธอซะอย่างงั้น ไม่เคยมีใครเมินเขา เขาพยายามที่จะทำใจยอมรับมัน ไม่ใช่... ต้องเรียกว่าข่มใจ แต่วันนี้เขาจะไม่ทน! 

            พอถึงบ้านของเขาอาโตเบะก็คว้าข้อมือของชิโอริไว้แล้วดึงตัวเธอให้หันมาคุยกัน เขาคิดว่าเขามีเหตุผลและเขาจะต้องเถียงเธอชนะแน่ แต่พอเห็นสีหน้าของเธอแล้วเขาก็แทบจะกลืนน้ำลายลงคอ

           

            ทำไม! มีอะไรอีกชิโอริสะบัดมือออกแล้วเท้าสะเอว แค่เบอร์ฉันมันไม่พอใช่มั้ย เอาชื่อพร้อมแผนผังตระกูลเลยมั้ยฮะ?”

 

            “…”

 

            เวรละ ที่เขาจะพูดเมื่อกี้มันหายไปหมดวะ

 

            อ๋อ จะถามว่าทำไมไม่รับโทรศัพท์หรอเธอล้วงกระเป๋ากระโปรงหยิบมือถือออกมา เธอเปิดมือถือแล้วหันหน้าจอมาให้เขาดู

            ฉันเมมเบอร์นายไว้ห้าเบอร์! ใช่ห้าเบอร์! แล้ววันนี้นายใช้เบอร์ที่หกโทรมาหาฉัน ฉันควรจะทำยังไงกับการที่มีเบอร์แปลกหน้าโทรมาหาทุกวันฮะ? มือถือจะมีทำไมตั้งหลายเครื่องหลายเบอร์! เมื่อวันก่อนนายใช้สีขาว เมื่อวานนายใช้สีน้ำเงิน แล้ววันนี้นายก็มาใช้สีเขียว ฉันควรจะทำยังไงกับสมองตัวเองฮะ!” ชิโอริตะโกนใส่หน้า

 

            “มะ...

 

            “เงียบ!”

 

            อาโตเบะหุบปากสนิท

            เขาทำอะไรผิดเนี่ย? เขาเรียกเธอไว้เพราะเขาจะคุยกับเธอไม่ใช่หรอ? ตอนนี้มันกลายเป็นชิโอริบ่นเขาอยู่คนเดียวเนี่ย

            คิงอย่างเขาต้องมาเงียบเพระผู้หญิงคนหนึ่งสั่ง...มันไม่ใช่ป่ะเห้ย!?

 

            นายลองนึกนะ ถ้าสมมติฉันมีธุระอยากจะให้นายช่วยเร่งด่วนมากๆ แต่ฉันต้องมานั่งไล่หาเบอร์นายเป็นสิบๆเบอร์พร้อมกับคิดว่าวันนี้นายจะใช้เบอร์ไหนนะ พอฉันจำไม่ได้ว่าวันนี้นายเอาโทรศัพท์สีอะไรมาเบอร์ไหน ฉันก็ต้องมานั่งไล่โทรทีล่ะเบอร์ ถ้าฉันเจอคนร้ายจะโทรให้นายช่วยฉันก็คงตายไปตั้งแต่ที่ไล่หาเบอร์ห้าเบอร์ของนายแล้ว! แค่กๆ

 

            เธอไอออกมา ตะโกนตั้งขนาดนั้นไม่เจ็บคอก็แย่แล้ว อาโตเบะกำลังจะบอกว่าพูดเสียงเบาก็ได้แต่เธอก็แทรกขึ้นมาก่อน

 

            “เออ แล้วฉันก็โกรธนายอยู่ด้วย โกรธมากๆๆๆๆ มากแบบมาก  แค่ก... นายให้ฉันไปยืนหน้าห้อง นายไม่คิดว่าฉันจะอายบ้างหรอฮะ แล้วไหนจะคนที่ชื่อยูชินั่นอีก เขามองขาฉัน! นายคิดว่าฉันอายมั้ย ฉันอายมากเพราะการส่งการบ้านของนายเนี่ย โอ๊ยยยย

 

            “…”

 

            เอาเป็นว่าเขาพูดไม่ออกเลยละกัน โอเค ที่เธอพูดมามันก็ถูกและเขาก็กำลังจะยอมรับมัน...มั้ง แต่ตอนนี้เขาไม่อยากให้เธอตะโกนเลย

            ชิโอริกดมือถืออยู่แป๊บนึงแล้วโชว์หน้าจอให้เขาดู รายชื่อที่เมมเบอร์เขาว่าไอ้บ้าหายไปหมดแล้ว

 

            ฉันลบเบอร์นายทั้งหมดทิ้ง ถ้านายอยากคุยกับฉัน นายต้องใช้เบอร์เดียวเครื่องเดียว โอเค๊? เพราะฉันทนไม่ได้ที่ต้องเห็นเบอร์แปลกหน้าทุกวันในเครื่องตัวเอง แล้วมานั่งคิดว่านี่จะเป็นโทรศัพท์หลอกลวงหรือเบอร์นาย อ้อ แล้วฉันก็ยังโกรธนายอยู่ด้วย อุ้บ แค่กๆชิโอริไอออกมาอีกระลอก

 

            “…” และเขาก็ไม่ได้พูดอะไรเลย

 

            “ฉันไม่กินข้าวเย็นนะ ชิโอริเม้มปากแน่น เธอเดินขึ้นบันไดบ้านไปยังห้องของตัวเอง ขอตัวก่อน

 

            อาโตเบะมองแผ่นหลังที่เริ่มไกลออกไปเรื่อยๆ เขากระทืบเท้าแล้วขว้างกระเป๋านักเรียนลงไปกองกับพื้นอย่างหงุดหงิดใจ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่นดวงตาเริ่มแข็งกร้าวและก็มีความโอนอ่อนแฝงอยู่ในนั้น

            เห้ย ที่เรียกไว้ตอนแรกเพราะเขาจะเป็นคนคุยหรือเปล่า ไหงกลายเป็นเขาโดนด่า?

            ฮึ่ย แล้วเขาต้องทำยังไงต่อล่ะ โว้ยยยยย






เออ เห้ย มันยังไง 555555555 ชิโอริก็ไม่ได้ช่วยชิชิโดะเลยจ้า ร่วมวงหัวเราะอีก เห้อ...

เห้อรอบสองเพราะเบะ ส่งการบ้านจำเป็นต้องทำแบบนี้มั้ย??? เห้อรอบสาม

เพราะยูชิ... รู้ๆกันอยู่ 5555555555

มาอัพให้วันนี้เพราะวันอาทิตย์ต้องไปบ้านยายค่ะ ขอให้สนุกกับตอนนี้นะคะ! (หรอ?) 

อ่านจบอย่าลืมมาเม้นพูดคุยกันนะคะ! XD

ปล. ความคืบหน้าในการรีไรท์ฟูจิก็...เรื่อยๆค่ะ แต่จะพยายามเสร็จให้เร็วที่สุดนะ ฮ่าๆ 

-MPL-

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

137 ความคิดเห็น

  1. #45 รอรอรอ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 17:53
    ชิโอริเมื่อหร่จะหนีพ้น... เอาใจช่วยตลอดแต่ท่าจะไม่ประสบผล...
    #45
    1
    • #45-1 Tell1037 (@tell1037) (จากตอนที่ 8)
      3 พฤษภาคม 2559 / 10:24
      นั่นสิ 5555555
      -MPL-
      #45-1
  2. #44 Liponef (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 19:23
    เบะปากมองบนแก่เบะ ชิโอริเก่งเเล่ว เป็นคนอื่นด่าตั้งแต่ก่อนหน้านี้และ ถถถ
    #44
    1
    • #44-1 Tell1037 (@tell1037) (จากตอนที่ 8)
      2 พฤษภาคม 2559 / 11:00
      แต่ด่าทีนึงนี่ก็จัดเต็มนะคะ 555555
      -MPL-
      #44-1
  3. #43 ★- Peddadee (@dekrakfuji) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 18:23
    อาโตเบะเรียนห้อง A ยูชิเรียนห้อง H นะน้องเอ็ม ถ้าจะจัดคลาสให้สองห้องเรียนด้วยกันก็น่าจะได้อยู่ (มั้ง) 555555555

    ---------------------------------------------------------------------------

    อ่านตอนนี้ไม่รู้จะด่าใครดี 555555 เอาเป็นว่าด่าเก๋ก่อนคนแรกละกัน (เก๋ : ทำไมโอเระซามะโดนก่อนคนแรกฟะ !)

    คือเก๋...แกจะมีมือถือเป็นสิบๆเครื่องก็ไม่ว่าหรอก แต่ว่าเอาซักเบอร์โทรไปหาชิโอริไหมยังไง
    นี่ก็งงว่าแกจะเปลี่ยนมือถือทุกวันเป็นงานอดิเรกเรอะ โอ้ย น่าตีจริงๆ คะแนนหดหายหมดแล้วมั้งเนี่ยหา ติดลบแล้ววววว
    ชมได้ไม่ถึงสองตอน กลับมาบ้าเหมือนเดิม ให้ตายเถอะเมอร์ลิน !
    (แอบคิดว่ามันคล้ายๆเรื่อง Hana Yori Dango เก๋นี่สึคาสะชัดๆ 5555555)

    ที่จริงนะเก๋ แนะนำว่าซื้อมือถือให้ชิโอริอีกเครื่องละแกก็เอาเครื่องนั้นแหละติดต่อเขา อยู่ที่ชิโอริจะรับไหมนี่ก็อีกเรื่อง...
    แต่ก็นะ สะใจเล็กๆที่คนระดับโอเระซามะโดนด่าหนักขนาดนี้ แกควรโดนด่าตั้งแต่พาตัวชิโอริไปส่งงานอาจารย์ละ
    หมดกันความโรแมนติกที่มี (จริงๆก็ไม่ค่อยจะมีอยู่แล้ว) แกมันบ้า เถรตรงไปว้อยยยย ยิ่งกว่าชิโด้อีกเนี่ย ฉันจะทำยังไงกับความซื่อในเรื่องการจีบหญิงของแกดีหา
    หนังสือที่ซื้อมาเป็นตั้งๆนั่นไม่ได้ช่วยอะไรเลยเรอะ พังหมด พังทุกอย่างแค่ไปส่งงานอาจารย์ ไหนว่าชอบอ่านเชคสเปียร์ไง หัดพรรณาให้ได้เหมือนที่เชคสเปียร์ทำหน่อยสิว้อย *กัดหัว* โอ๊ยตาย ชิโอริลูกแม่ 55555555

    แล้วเอาไปป่าวประกาศแบบนั้นคนในห้องไม่สตั้นแย่เรอะ ดีนะที่พวกแฟนคลับท่านอาโตเบะไม่ออกมาทำอะไร ไม่งั้นนี่คงต้องตั้งกององครักษ์พิทักษ์แม่สาวบทกวีคนนี้แล้ว (ให้ชิโด้เป็นหัวหน้า... /เผ่น)
    ไหนจะประโยคคำสั่งนั่นอีก สาวที่ไหนจะชอบฟะ หัดพูดให้มันละมุนกว่านี้หน่อยไม่ได้เรอะะะะะ อย่างน้อยพูดแบบธรรมดาก็ได้เฟ้ยยยยย *พ่นไฟ*

    เกือบลืม...ที่ไปหาเบอร์ชิโอริมาเนี่ยมันละเมิดสิทธินะเว้ย ! เข้าข่ายสตอล์กเกอร์เลยนะแกรรรรรรร
    ไอ่บ้าาาา ไปขอเขาดีๆเขาก็ให้ป้าวว ชิโอริไม่น่าจะเป็นพวกไม่ยอมให้นะเฟ้ย ถึงชิโอริจะรำคาญแต่ก็ไม่เคยเห็นว่าชิโอริจะทำอะไรแกเลยนะ ฮึ้ยยยยย
    อ่านถึงตรงนี้ละอยากตบหัวเก๋แรงๆอีกที ดึงสติค่ะ ! แกไม่ใช่พระเจ้าค่ะ ! ไอ่บ้าา !!

    มาถึงชิโอริบ้าง...

    ลูกทำแบบนี้ก็ไม่ถูกค่ะ อันนี้คือคิดในมุมมองแบบมีเหตุและผลเข้าข้างเก๋ก่อน (ไบแอสนั่นแหละ)
    สมมุติว่าถ้าเป็นเก๋โทรมาแล้วใช้เบอร์เดิมโทรเนี่ย ชิโอริจะรับสายไหม ขนาดใช้เบอร์เยอะแยะพอเมมไว้แล้วยังตั้งใจจะไม่รับสายเลย
    อืม...เพราะงั้นว่าเก๋เปลี่ยนมือถือเยอะก็ไม่ถูกนา เพราะเก๋อาจจะทำเพื่อไม่ให้ชิโอริตัดสายหรือไม่รับสายตัวเองก็ได้ (ลึกซึ้งขนาดนั้น ?)
    ถ้าเก๋มีเหตุผลเหมือนข้างบน (ซึ่งก็ไม่แน่ใจว่ามีหรือไม่มี) นั่นแหละ ชิโอริไปว่าเขาแบบนั้นก็ไม่ถูก...แถมว่าแบบหมดก๊อกอีกต่างหาก
    เก๋ก็เก๋เหอะ สตั้นแรงเลยทีนี้ อยากรู้มากว่าเก๋จะทำยังไงต่อไป ง้อไหมหรือว่าปล่อยผ่าน (สไตล์เจ้าตัวน่าจะเป็นปล่อยผ่านมากกว่านะ...)
    เอาเป็นว่าตกลงเรื่องมือถือก่อนแล้วค่อยว่ากันใหม่ หาข้อสรุปก่อนไม่งั้นมาผิดใจกันโดนหักคะแนนติดลบอินฟินิตี้ ทีนี้เก๋ก็โงหัวไม่ขึ้นอีกเลย (ถึงจะสะใจเล็กๆก็เถอะ)
    การเอาอารมณ์เป็นใหญ่ไม่ใช่วิถีทางที่ถูกนะชิโอริเอ๊ย แต่วันนี้อาจจะเกินทนไปหน่อย เพราะงั้นให้อภัยก็แล้วกัน ไปคุยกันให้รู้เรื่องซะนะ 55555555

    แน่นอนว่าต้องพูดถึงไอ่บ้าแว่นกระจกห้อง H จากโอซาก้า โอชิทาริ ยูชิ

    โผล่มาปุ๊บบอกสาวเจ้าขาสวย...พี่เคยมีประสบการณ์เพื่อนผู้ชายเขียนเฟรนด์ชิพให้ว่า...

    "ขาแกโคตรสวย ช่วงล่างโคตรเพอร์เฟ็ค"

    คือควรรู้สึกยังไงที่ผู้ชายชมแบบนี้ มันก็ทั้งดีใจทั้งอายทั้งโกรธนะเอาจริงๆ คืออารมณ์ประมาณว่าแบบ แกเอาแต่มองขาฉันเหรอหา ! *ตบกะโหลก 1*
    เข้าใจว่าชี่ชอบผู้หญิงขาสวย แต่ไปชมแต่แรกแบบนั้นเขาก็มองแกหื่นกามหมดสิฟะ !
    หมดกัน แค่หน้าตาก็เจ้าเล่ห์จะแย่ละคำพูดยังส่อถึงความม่อ+หื่นอีก โอ๊ย ตระกูลโอชิทาริของเพ่ 555555555555
    (จะไม่ไบแอสถึงญาติชี่ฝั่งโอซาก้า พี่สัญญา)
    แล้วเถียงกับเก๋อีก เอาเข้าไป หวังว่าจะไม่มาแย่งจีบชิโอริหรอกนะ...
    ที่ว่าให้เก๋ไปเรียนจีบหญิงจากชี่เนี่ยขอถอนคำพูด ! ม่อเบอร์นี้คงให้ไปเรียนด้วยไม่ไหว เดี๋ยวเก๋จะกลายเป็น..

    "โอเระซามะว่าขาเธอสวยมากนะ เธอควรจะดีใจสิที่โอเระซามะชมน่ะ"

    ตายค่ะตาย หมดกันเก๋ หมดภาพพจน์โอเระซามะที่สร้างมาแน่ๆ เพราะงั้นไล่ให้เก๋ไปเรียนรู้จากตำราต่อไป เฮ้เฮ

    มอปลายไม่มีพวกโอโทริมาอีก ไม่งั้นจะไล่ให้ไปซึมซับความละมุนจากโอโทริคุงเขาซักหน่อย
    ชิโด้ก็ไม่ไหว นั่น #ทีมชิโอริ ไปแล้ว แต่ก็โดนอาจารย์แอคแทคไปไม่เป็นอีก ยังไงเนี่ยหาคนไม่เท่ ถ่อเอ๊ยยยย
    ชิโอริดันไปขำชิโด้อีก แทนที่จะช่วยเพราะเป็นพันธมิตรกัน...เอ้อเอ๊ย
    หวังว่าอาจารย์คงไม่งาบชิโด้ไปก่อนหรอกนะคะ โน้ว สงสารเด็กมันเถอะ ถึงกินเด็กจะเป็นอมตะก็เถอะ... /เผ่นป่าราบ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 30 เมษายน 2559 / 18:26
    #43
    1
    • #43-1 Tell1037 (@tell1037) (จากตอนที่ 8)
      1 พฤษภาคม 2559 / 14:34
      ยูชินี่เป็นอะไรที่น่ากลัวสุดสำหรับชิโอริเเล้วจริงๆ 555555555 นึกสภาพเบะตอนไปเรียนกับยูชิออกเลยอ่ะ ปล่อยให้มันศึกษาเรียนรู้จากหนังสือต่อไปละกัน ฮ่าๆ
      ตอนนี้ชิโอริน๊อตหลุดมากจริงๆ ยังคิดอยู่เนี่ยว่าสองคนนี้มันจะไปกันรอดมั้ย ฮาาาา
      -MPL-
      #43-1
  4. #42 sarah (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 17:44
    สมน้ำน้าาาา นังเบะ!!! 55555 สะใจโว้ยยย

    ชิโอริงอนแล้ว(ไม่ต้องง้อนะ)
    #42
    1
    • #42-1 Tell1037 (@tell1037) (จากตอนที่ 8)
      1 พฤษภาคม 2559 / 14:31
      ถ้าชิโอริไม่ง้อ เบะมันจะง้อมั้ยเนี่ย 55555555
      -MPL-
      #42-1
  5. #41 pailykm (@pailykm) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 16:01
    นังเก๋ชั้นรู้ว่าแกรวยมีมือถือหลายเครื่อง แต่แกจะเล่นเปลี่ยนแบบนี้มันบ้ามากกกกก
    แต่ก็สะใจที่นางโดนหนูชิโอริด่า
    555 ถ้าเป็นหนึ่งในเซ็ตช็อกโกแลตเทะสึกะคงจะไม่เป็นอย่างนั้นใช่มั้ยคะไรท์
    #41
    1
    • #41-1 Tell1037 (@tell1037) (จากตอนที่ 8)
      1 พฤษภาคม 2559 / 14:31
      โดนด่าเรียบร้อย TOT
      เทะสึกะจะเบาๆสบายๆมากกว่าเนอะ ไม่น่าจะเว่อร์ขนาดนี้55555
      -MPL-
      #41-1
  6. #40 W-SMiss (@w-skymoon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 13:38
    ฮ่าๆสะใจอีเบะมาก สม...น้ำ...หน้า
    #40
    1
    • #40-1 Tell1037 (@tell1037) (จากตอนที่ 8)
      1 พฤษภาคม 2559 / 14:30
      แอบสะใจ(เล็กๆ)ด้วยคนค่ะ ฮ่าๆ
      -MPL-
      #40-1
  7. #39 Mermed,BL (@ying21346) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 12:13
    โอ้...น่าสงสารนาง..
    #39
    1
    • #39-1 Tell1037 (@tell1037) (จากตอนที่ 8)
      1 พฤษภาคม 2559 / 14:29
      เอาใจช่วยนางค่ะ 55555
      -MPL-
      #39-1