ทาสรักซาตานร้าย [RW Version]

ตอนที่ 10 : พี่สาวของฉันรักเขาได้ยังไง? 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,068
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    26 มี.ค. 60








คล้อยหลังคนบ้าโดยมีศวิตามองสาดสายตาโกรธแค้นตามหลัง จนเขาเดินตึงตังลับหายไป หญิงสาวจึงได้หันกลับไปทางเอื้องที่ยืนตัวลีบอยู่ข้างเธอแล้วอดพูดด้วยน้ำเสียงเข่นเขี้ยวไม่ได้



“พ่อเลี้ยงพีรวัสของเธอนี่เป็นบ้าใช่ไหมเอื้อง เดี๋ยวผีเข้าผีออกมีท่าทีวิปริตแบบนี้ หน้าตาก็ว่าแย่แล้ว นิสัยยังไม่น่าคบหาอีก!”



หญิงสาวบริภาษออกมายาวเหยียด นึกคันไม้คันมือแล้วอยากเอามือบีบคอของคนบ้าแล้วเค้นๆๆ ให้เขาตายคามือเธอ!



“เอ่อ...” เอื้องมองท่าทางโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงของศวิตาแล้วก็พูดไม่ออก อีกส่วนคือไม่กล้าตอบอะไรออกไปเพราะเกรงจะไม่เข้าหูคนที่กำลังโมโห ถึงแม้อยากจะแก้ตัวแทนใจจะขาดว่าพ่อเลี้ยงพีรวัสไม่เห็นจะวิปริตตรงไหน โดยเฉพาะหน้าตา...ถึงแม้พ่อเลี้ยงจะมาหมกตัวอยู่กลางไร่กลางเขา แต่ก็ยังมีสาวๆ วิ่งเข้าหาไม่ขาด จะให้พูดว่าพ่อเลี้ยงหน้าตาย่ำแย่เอื้องก็ไม่เห็นด้วย เพราะถ้านับตามความเป็นจริง ขนาดคุณหมอวุธที่เอื้องแอบปลื้มยังไม่หล่อเท่าพ่อเลี้ยงพีรวัสเลย!



“ไม่รู้พี่สาวฉันรักเขาได้ยังไง !” ศวิตายังกัดฟันบ่นอย่างหัวเสียไม่เลิก “นี่ฉันจะโน้มน้าวให้เขาเปลี่ยนใจทันไหม วันพรุ่งนี้ก็งานแต่งแล้ว จะจัดงานกันที่ไหนกันนี่” ตอนท้ายเจ้าหล่อนโพล่งถามเปลี่ยนเรื่องไปเสียดื้อๆ ทำให้เอื้องที่ยืนฟังอยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง จนต้องรีบเอ่ยปฏิเสธทันควัน



“หนูก็...ไม่รู้ค่ะ”



“อ้าว” คราวนี้เป็นศวิตาที่ร้องขึ้นด้วยความสงสัย คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นพลางจ้องมองเอื้องเขม็ง “งานจะจัดขึ้นวันสองวันแล้ว เธอไม่รู้ได้ไง แล้วเตรียมสถานที่กันหรือยัง” หญิงสาวได้ทีถามรัวเป็นชุด คนที่นี่จะไม่รู้เรื่องอะไรได้อย่างไร นี่มันงานแต่งงานของเจ้านายทั้งคน แล้วยิ่งนิสัยของบรรดาคนรับใช้ด้วยแล้ว ร้อยไม่เชื่อพันไม่เชื่อว่าอย่างเอื้องนี่จะไม่รู้อะไร แต่เมื่อเห็นสีหน้าเหยเกของเอื้อง หญิงสาวก็เบิกตาโต แล้วถามเสียงแหลมสูงเมื่อคิดถึงแนวโน้มที่เป็นไปได้ ถ้าหากอีตาพีรวัสไม่ยอมจัดงานแต่งงานกับพี่สาวของเธอล่ะ “อย่าบอกนะว่าจะให้พี่สาวฉันย้ายเข้ามาอยู่เฉยๆ”



หญิงสาวถามเสียงแข็งพลางจ้องเอื้องเขม็ง 



เอื้องได้แต่ตีหน้าเหยเก ไม่รู้จะตอบอย่างไร สุดท้ายจึงได้แต่เอ่ยปัดให้พ้นตัวด้วยการโยนกลับไปให้เจ้านายหนุ่มเสียอย่างนั้น



“เอ่อ...เอื้องว่าเรื่องนี้ถามพ่อเลี้ยงดีกว่าค่ะ เย็นๆ อาจจะได้รู้กัน”



ศวิตาได้ยินคำตอบที่ไม่ช่วยให้ความกระจ่างอะไรก็ชักโมโห จึงพูดด้วยน้ำเสียงสะบัดอย่างไม่ชอบใจเท่าใดนัก “แน่นอนอยู่แล้ว ถ้าไม่พอใจ ฉันจะได้ลากพี่สาวฉันกลับไปกรุงเทพด้วยกันเสียเลย!”



“เอ่อ...”



พอเห็นว่าเด็กสาวทำสีหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้ ศวิตาก็ข่มความโกรธลง เธอไม่ควรระบายความรู้สึกกับเอื้อง เพราะคนผิดไม่ใช่เอื้อง แต่เป็นอีตาบ้าพีรวัส



“ขอโทษที่หงุดหงิดใส่เอื้องไปหน่อย” หญิงสาวพูดกับเด็กสาวตรงหน้าด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “เอื้องจะไปไหนก็ไปเถอะ      ฉันไม่ออกไปไหนหรอก อีตานี่ก็สั่งเหมือนคนบ้า ทำเหมือนฉันจะหนีออกไปไหนได้ อยู่กลางป่ากลางเขาเสียขนาดนี้”



ตอนท้ายเธอบ่นเสียงดัง โดยไม่รู้เลยสักนิดว่าเธอจะไม่มีโอกาสได้ย่างเท้าออกไปจากไร่ภคนันท์อีกต่อไป หากรู้อนาคตล่วงหน้า ศวิตาคงอยากรีบหนีออกไปจากไร่นี้ทันทีก็เป็นได้!





------------





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

115 ความคิดเห็น

  1. #115 Caroline H. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 02:26
    อ๊ากกกกก เพิ่งเห็น สนุกมากๆค่ะ อยากอ่านต่อจังเลย ... ??
    #115
    0
  2. #114 Pilin Pinit (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 21:39
    จะโหดไปใหนค่ะคุณพ่อเลี้ยง ยังไม่ยอมให้ความกระจ่างอีกนะ
    #114
    0
  3. #113 Catdevil77 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 06:01
    เพลง จำเลยรัก ลอยมาเลย
    #113
    0