เงากลางทรวง

ตอนที่ 12 : สัญญาพิศวาส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 762
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    17 ส.ค. 62

น้ำตามันเอ่อคลอหน่อยจนไหลอาบแก้ม คนตัวเล็กรีบยกมือปาดมันออก กัดฟันข่มความเจ็บร้าวไว้ภายในเธอต้องสู้ให้ถึงที่สุด เพื่อให้ได้บ้านหลังนี้คืน เมื่อถึงวันนั้นเธอจะเอาโฉนดไปหาพ่อด้วยตัวเอง พ่อคงดีใจที่ทวงคืนมันมาได้

เสียงรถยนต์จอดเทียบหน้าบ้าน ทำให้เจ้าของร่างบางชะงัก รีบปรับสีหน้าตนเองให้เป็นปกติ อกข้างซ้ายกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง ความกลัวความประหม่าเข้ามาแทรก เธอเงยหน้ามองนาฬิกาเวลาเกือบสองทุ่มแล้ว ไม่คิดว่าเขาจะเดินทางมาหาเธอในวันนี้

ดวงตาสองคนสบกัน ทันทีที่เจ้าของบ้านเดินเข้ามา มือบางจับกันไปมาริมฝีปากเม้มสนิท จ้องมองเขาอย่างไม่ละสายตา

“ทำอะไรอยู่เหรอ” ถามเสียงทุ้ม แล้วเดินไปตรงโซฟาหย่อนกายลงนั่ง

สีหน้าของคิมหันต์นิ่งสนิท ท่าทางดูเหมือนปกติทั่วไป บางทีเขาอาจไม่ทำอย่างที่พูดก็ได้ เธอนั่งลงตรงข้ามถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ไม่ได้ทำอะไรคะ แค่คิดอะไรเพลินๆ เท่านั้นเอง”

คิมหันต์เลิ่กคิ้วมอง “ขอกาแฟสักแก้วได้ไหม” เขาบอกเสียงเบา

คนถูกขอร้องชะงักเล็กน้อย “ได้ค่ะ”

กลิ่นจันทร์ลุกจากโซฟาเดินไปที่ครัว คนตัวใหญ่เหลือบมองแผ่นหลังครุ่นคิดบางอย่าง ภาพวันเก่าย้อนคืนมาให้คิดถึง เธออยู่ในหัวใจเขาเสมอ เคยคิดว่ารักนี้มั่นคง ทำให้อยากสานต่อกลายเป็นครอบครัวในภายภาคหน้า ทว่าทุกอย่างกลับพังทลาย

เคยคิดว่ากลิ่นรู้จักเขามากพอ คิดว่าเธอเชื่อใจ แต่สุดท้ายกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย ความสัมพันธ์ที่ผ่านมาถูกตัดทิ้งอย่างไร้ค่า ไม่มีแม้คำลา หรือคำถาม ว่าเกิดอะไรขึ้นกับการตัดสินใจของเธอ ปล่อยให้เขาครุ่นคิด เจ็บปวดเพียงคนเดียว ความทรมานตลอดเวลาหลายปีมันช่างยาวนานนัก

กลิ่นกาแฟลอยฟุ้งแตะจมูก คนชงเดินถือแก้วมาแล้ววางไว้ตรงหน้า เขายกขึ้นมาสูดความหอมค่อยเป่าลมดื่มมันละเลียดลงคอ ก่อนช้อนสายตามองคนตัวเล็ก กาลเวลาผ่านไปยิ่งนานวันความสวยของกลิ่นจันทร์ยิ่งฉายชัด ยิ่งตอนนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง อยู่เมืองนอกคงมีหนุ่มๆ มาขายขนมจีบมากมาย มือหนากำแก้วแน่นความเจ็บแค้นในอกพุ่งทะยาน ดวงตาเรียวคมวาววับ เขาไม่ควรคิดถึงวันเก่าก่อน แล้วปล่อยตนเองให้จมกับความทุกข์ คนทิ้งต่างหากที่ต้องทรมานต่อจากนี้ไป

ชายหนุ่มวางแก้วกาแฟลง แล้วช้อนสายตามองคนนั่งตรงข้าม ลมหายใจหนักหน่วงถูกระบายออกมา กลิ่นจันทร์ผสานมือรู้สึกหนักในทรวงอก หวาดหวั่นต่อคำพูดจากนี้จากริมฝีปากหยักลึก ดวงตาเขากำลังบ่งบอกบางอย่าง ซึ่งมันทำให้เธอสะท้านไปทั่งตัวและหัวใจ

“ผมมาทวงข้อตกลงที่เราได้ทำกับไว้ เกี่ยวกับบ้านหลังนี้” เขาเปรยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนสบตาคนถูกทวงสัญญา เห็นแววตาเธอไหววูบ

ริมฝีปากบางสั่นระริก เหงื่อเริ่มผุดพรายขึ้นตามหน้าผาก เธอเคยคิดว่าทำใจได้ แต่มันไม่ใช่เลย คิมหันต์หมดรักเธอแล้ว และความสัมพันธ์นี้มันเป็นแค่ทางกาย นี่เธอจำต้องยอมสูญเสียจริงๆ นะเหรอ ไม่มีทางเลือกไหนที่มันดีไปกว่านี้แล้วหรือไร

เธอกัดฟันกล้ำกลืนความเจ็บร้าวไว้ในอก ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ต้องก้มหน้ายอมรับชะตากรรม เพราะไม่อยากปล่อยบ้านหลังนี้ไป

“คุณ... จะค้างที่นี่คืนนี้ใช่ไหมคะ” หญิงสาวถามออกไป พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นเครือ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

14 ความคิดเห็น