นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Song Fic Harry รักล้นใจ [DM/HP]

โดย the rain

รักในใจเก็บมันเอาใจเรื่อยมา

ยอดวิวรวม

706

ยอดวิวเดือนนี้

10

ยอดวิวรวม


706

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


20
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 ม.ค. 63 / 20:29 น.
นิยาย Song Fic Harry ѡ [DM/HP]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Title: Song Fic รักล้นใจ

 

Rating: Teen And Up Audiences

 

Fandom: Harry Potter – J. K. Rowling

 

Category: Male/Male

 

Relationship: Draco Malfoy/Harry Potter

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 ม.ค. 63 / 20:29


 

            เดรโก มัลฟอยไม่เคยอยากได้อะไรแล้วไม่ได้ อาจจะเพราะบ้านเขาเป็นตระกูลเลือดบริสุทธิ์ตระกูลใหญ่ พวกเขามีทรัพย์สมบัติ มีหน้าตาในสังคม มีตำแหน่งในกระทรวง เดรโกจึงมีผู้คนรายล้อมประจบประแจงเข้าหาเสมอ ทั้งตัวลูเซียสเองก็ไม่ค่อยขัดใจอะไรลูกชายนัก เดรโกจึงยิ่งติดนิสัยเอาแต่ใจมากขึ้นทุกที

 

            กระทั่งวันหนึ่งวันที่เขาได้พบเด็กอวดดีที่กล้าขัดใจเขาเป็นคนแรก แฮร์รี่ พอตเตอร์ เด็กชายคนดังที่จะเข้าฮอกวอตส์ในปีเดียวกับเขา เดรโกโดนสั่งมาว่าให้ตีสนิทพอตเตอร์เข้าไว้ด้วยเหตุใดเด็กชายไม่อาจทราบ แต่ทันทีที่เห็นรอยยิ้มน่ารักกับดวงตาสีเขียวสดใสนั่นแล้วเดรโกก็ได้คิดว่าถึงไม่ต้องถูกพ่อสั่งมาอย่างไรเขาก็ต้องสนิทกับเด็กคนนั้นให้ได้

 

            แต่ทุกอย่างผิดพลาดเมื่อเดรโกไม่เคยต้องเริ่มต้นเข้าหาใคร ตัวเขาเองในตอนนั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำพูดเขาไปทำให้พอตเตอร์ไม่พอใจได้อย่างไร และหลังจากนั้นเขาก็ดูจะโดนพอตเตอร์เมินไปเสียสนิทและเอาแต่คุยกับเจ้าเด็กผมแดงทรยศเลือดนั่น ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิดเดรโกจึงเริ่มต้นเรียกร้องความสนใจด้วยการกลั่นแกล้งล้อเลียน

 

            ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขารู้สึกดีทุกครั้งที่พอตเตอร์ดูจะสนใจเขา ต่อให้จะด้วยความเข้าใจผิดหรืออะไรก็ตามแต่ แค่พอตเตอร์คอยแอบมองเพราะคิดว่าเขากำลังทำเรื่องไม่ดีบางอย่างก็ทำให้เดรโกอดยิ้มออกมาไม่ได้ อยากจะให้มองแค่เขา แค่เขาก็พอ และเมื่อไหร่ที่ดวงตาสีมรกตคู่สวยนั่นเริ่มเบนห่างจากตัวเขาไป เดรโกก็อดไม่ได้ที่จะกลั่นแกล้งหมอนั่นให้กลับมามองเขาอีกหน

 

            มันดำเนินต่อไปอย่างนั้นหลายปีกระทั่งข่าวเรื่องพอตเตอร์เดทกับโชมาถึงหูเขา ครั้งแรกที่ได้ยินข่าวนี้เดรโกรู้สึกราวกับปอดของเขากำลังถูกมือที่มองไม่เห็นบีบขย้ำจนหายใจแทบไม่ออก ในตอนนั้นเขายังไม่เข้าใจว่าทำไม จนกระทั่งได้มาเห็น ภาพของพอตเตอร์ที่กำลังพูดคุยหัวเราะกับสาวผมดำคนนั้น รอยยิ้มที่เขาชอบมันมาตั้งแต่แรกเห็นแต่ไม่เคยได้ครอบครองกำลังตกเป็นของใครคนอื่น เดรโกจึงได้รู้ตัวในวินาทีนั้น... เขาตกหลุมรักแฮร์รี่ พอตเตอร์

 

ฉันจึงต้องทำ

เป็นเฉยชา

กลัวสักวันเธอรู้ว่าฉันรักเธอตลอดมา

และเธอเกิดจะบอกลากันไป

 

            การได้รู้ตัวยิ่งทำให้เจ็บปวดกว่าไม่รู้เสียอีก เพราะเขาเข้าใจดีว่าไม่อาจพูดมันออกไป ไม่ใช่แค่เพราะพอตเตอร์กำลังเดทกับใคร แต่เพราะสถานะของพวกเขานั้นเรียกว่ายืนอยู่กันคนล่ะฝั่ง เดรโกจึงทำได้เพียงปิดบังอย่างไม่อาจบอกให้ใครรู้ ทำเหมือนเกลียดกันอย่างที่ผ่านๆมาแม้ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่

 

            กระทั่งวันที่เขาเผลอไผลไปกับเสียงเรียกร้องภายในใจของตนเอง

 

แต่ต้องเก็บต่อไปอีกนานแค่ไหน

รักที่เอ่อล้นใจ

รักที่มีให้เธอมากมาย

สุดท้ายไม่มีค่าใด

 

            มันเป็นวันเปิดภาคเรียนปีที่หกของเขาและเป็นปีแรกที่เขาถูกตีตรามารบนแขน เขาได้เจอพอตเตอร์ที่แอบเข้ามาฟังด้วยความสอดรู้ เดรโกรู้ว่าพอตเตอร์แอบอยู่ตรงนั้นเขาจึงไล่พวกเพื่อนๆของเขาออกไปก่อน หากมีใครรู้ว่าพอตเตอร์อยู่ที่นี่เจ้าคนช่างสอดรู้คงไม่รอดออกไป

 

            พอตเตอร์นอนตัวแข็งอยู่ตรงปลายเท้าของเขาด้วยคาถาที่เขาเสกเอง ภายในแววตาสีมรกตคู่นั้นฉายแววชัดถึงความเกลียดชังที่มีต่อตัวเขา เดรโกรู้ดีเสมอว่าพอตเตอร์เกลียดเขาเพียงใด แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่สามารถห้ามตัวเองไม่ให้ใจเต้นไปกับเจ้าคนที่นอนอยู่ได้เลย เขาก้มลงช้าๆจนริมฝีปากสัมผัสกลีบปากสีหวานแผ่วเบาแล้วกระซิบบอก

 

จะทำให้เธอเห็นใจ

จะทำให้เธอมาสนใจ

เพราะรักที่มีมันเกินเอ่ยไป

เกินกว่าคำอธิบายใดใดจะเท่าเทียม

 

 

            “ฉันเกลียดนายพอตเตอร์” เกลียดที่พวกเขาต้องยืนกันคนล่ะข้างฝั่ง

 

            “ฉันเกลียดนาย...” เกลียดที่ไม่อาจแม้กระทั่งจะพูดคำว่ารักออกไป

 

            เขาทิ้งพอตเตอร์ไว้บนรถไฟนั่นและเดินจากออกมา เดรโกไม่มีทางรู้หรอกกว่าหมอนั่นจะรังเกียจเขาแค่ไหนเพราะเขาไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง เขารู้เพียงรสอ่อนหวานที่ยังติดตรึงอยู่บนริมฝีปากนั้นราวกับยาพิษ สุขสมเพียงชั่วครู่ แต่กลับเจ็บลึกยิ่งกว่า...

 

            เวลาผ่านไปไม่เคยมีการพูดถึงจูบในครั้งนั้น และเขามั่นใจว่าพอตเตอร์คงไม่กล้าไปพูดให้ใครที่ไหนฟังเช่นกัน ปล่อยเก็บมันไว้ให้เป็นเพียงความลับระหว่างพวกเขาสองคน

 

เหมือนในใจ

จะมีเส้นใยบางบาง

ที่คอยที่เข้ามาบังกั้นขวางระหว่างสองใจ

 

            จวบจนสงครามล่วงเลยผ่านไป

 

            พวกเขาไม่ได้เป็นศัตรูกันอีกต่อไปแต่จะว่าเป็นเพื่อนก็คงไม่ได้ เดรโกแทบไม่ได้คุยกับพอตเตอร์อีกเลยนับแต่สงครามจบลง ไม่ใช่ไม่อยากคุยแต่เดรโกไม่รู้ว่าเขาควรจะเริ่มต้นที่ตรงไหน และพอตเตอร์เองก็ดูจะไม่ได้สนใจที่จะเข้ามาคุยกับเขาเช่นกัน เดรโกจึงทำได้เพียงแค่แอบมองเด็กหนุ่มคนนั้นที่ห้อมล้อมด้วยผู้คน

 

            เดรโกเคยคิดที่จะก้าวไปหา หากแต่ตัวเขาในยามนี้คือผู้แพ้สงคราม สังคมมากมายตราหน้าตระกูลเขาอย่างไม่เหลือดี การที่ตัวเขาอดีตผู้เสพความตายจะเข้าไปตีสนิทกับฮีโร่ผู้กอบกู้คนนั้น แค่คิดก็น่าขัน สังคมรอบตัวคงประณามเขายิ่งกว่าที่เป็นอยู่

 

ทำให้เราเจอกัน

แต่จะรักกันไม่ได้

ทำได้เพียงเก็บไว้

ในใจดวงนี้

 

นาร์ซิสซาร์เคยมีความคิดจะพาครอบครัวย้ายไปต่างประเทศเพื่อหลบกระแสสังสม แต่เดรโกไม่อยากไป แม้ไม่ได้ครอบครองแต่ไม่อาจละสายตา ไม่อยากอยู่ห่างออกไปจนไม่รู้ข่าวคราวหรือไม่ได้เห็นดวงตาสีมรกตคู่นั้นอีก ขอแค่เพียงเฝ้ามองอย่างตอนนี้ก็ยังดี

 

            แต่โชคชะตาก็ดูจะเล่นตลกได้เสมอ

 

            มันเป็นเพียงวันประจำสัปดาห์วันหนึ่งที่เดรโกออกไปซื้อของที่ตรอกไดแอกอนอย่างทุกที แต่วันนี้มีบางอย่างที่ต่างออกไปเมื่อร้านขายของที่เดรโกแวะซื้อวัตถุดิบเป็นประจำมีลูกค้าที่เดรโกทั้งอยากเจอและไม่อยากเจอที่สุดยืนอยู่

 

ฉันจึงต้องทำ

เป็นเฉยชา

กลัวสักวันเธอรู้ว่าฉันรักเธอตลอดมา

และเธอเกิดจะบอกลากันไป

 

            “ไม่เจอกันนานนะ” เจ้าของนัยน์ตาสีเขียวคู่สวยเป็นคนเริ่มทักเขาก่อน แต่คนถูกทักกลับเบือนหน้านี้และรีบเดินไปหาเจ้าของร้านเพื่อสั่งของที่เขาจะเอาโดยไม่หันกลับไปมองใครคนนั้น แม้รู้ว่าเขาจะต้องโดนเคืองมากก็ตาม

 

            เสียงพอตเตอร์พูดขอบคุณเจ้าของร้านดังขึ้นก่อนเสียงจะตามมาด้วยเสียงกระดิ่งที่ประตูบ่งบอกว่าชายหหนุ่มคนนั้นออกไปจากร้านแล้ว เดรโกผ่อนลมหายใจยาวด่าทอในความโง่งี่เง่าของตัวเอง ก็แค่ทักทาย มันก็แค่การทักทาย ทั้งๆที่อยากเจอมาตลอดไม่ใช่หรือไงกัน

 

แต่ต้องเก็บต่อไปอีกนานแค่ไหน

รักที่เอ่อล้นใจ

รักที่มีให้เธอมากมาย

สุดท้ายไม่มีค่าใด

 

            ฝ่ามือกว้างยกขึ้นลูบหน้าของตนแรงๆราวกับเรียกสติ คิดหาวิธีที่จะติดต่อกับชายคนนั้นอีกครั้ง ถ้าเขาวิ่งออกไปตอนนี้จะทันหรือเปล่า?

 

            “เจ้าของร้านเดี๋ยวฉันมานะเตรียมของที่สั่งไว้ให้ด้วย!” สิ้นเสียงนั้นขายาวเรียวก็รีบเร่งก้าวออกจากร้าน ได้แต่คาดหวังว่าอีกฝ่ายจะยังไม่ได้ไปไหนไกล นัยน์ตาสีเงินกวาดมองไปรอบๆด้วยหัวใจที่เต้นระรัวในอก หากคลาดกันตอนนี้เขาก็ไม่รู้จริงๆว่าจะได้เจอกันอีกตอนไหน

 

            แต่เพราะผู้คนมากมายที่เดินกันขวักไขว่ทำให้ยากเหลือเกินที่จะมองหา เดรโกเริ่มท้อและถอดใจ นึกสาปแช่งความขี้ขลาดของตัวเองที่ทำให้พลาดจะได้คุยกับคนคนนั้นไป มาสำนึกได้ตอนนี้ก็ดูจะไม่ทันเสียแล้ว

 

จะทำให้เธอเห็นใจ

จะทำให้เธอมาสนใจ

เพราะรักที่มีมันเกินเอ่ยไป

เกินกว่าคำอธิบายใดใดจะเท่าเทียม

 

            ชายหนุ่มร่างสูงเดินกลับมาเอาของที่ร้านด้วยจิตใจอันห่อเหี่ยว ถ้าหากถามว่าเขาพอจะมีช่องทางติดต่ออีกฝ่ายได้ไหม แน่นอนว่ามันมีและไม่ได้ยากเย็นขนาดนั้นเมื่อข่าวคราวล่าสุดที่เขาได้รับ พอตเตอร์ได้เป็นมือปราบมารสมใจเจ้าตัวแล้ว การจะไปหาก็เพียงแค่ฝากข้อความและช่องทางการติดต่อเขากลับก็พอ

 

แต่ตัวเขาจะกล้าโผล่หน้าไปที่กระทรวงเหรอ? แค่เดินตามถนนทั่วไปได้โดยไม่ถูกสาปแช่งก็นับว่าดีมากแล้ว เขาไม่อยากจะเข้าไปกระทรวงให้ถูกสายตาทิ่มแทงจนแทบพรุนทั้งร่างหรอกนะ การที่ได้มาเจอพอตเตอร์ข้างนอกจึงนับว่าเป็นโชคดี แต่เขาก็ดันโชคดีนั้นหลุดลอยไปเสียแล้ว ยิ่งคิดก็ได้แต่ยิ่งโมโหตัวเอง

 

เมื่อรับของและจ่ายเงินเสร็จแล้วเดรโกจึงเดินออกมาจากร้านพร้อมความคิดที่ว่าเขาควรกลับบ้านไปบอกแม่เรื่องเปลี่ยนใจจะย้ายไปต่างประเทศดีหรือเปล่า? บางทีควรถึงเวลาที่เขาจะต้องตัดใจแล้วใช่ไหม?

 

และหากว่าในเส้นใยบางบางได้จางลงไป

คงถึงวันที่ใจสองใจ

ได้รักกันสักที

 

            “ไม่คิดจะตามหาฉันนานกว่านั้นอีกสักหน่อยเหรอ?” เสียงที่ทักขึ้นจากด้านหลังพร้อมสัมผัสที่บนไหล่ทำให้ชายหนุ่มร่างสูงต้องรีบหันกลับไปมอง

 

            คนที่เขาอยากเจอตัวกำลังยืนอยู่ตรงนั้น ร่างเล็กเรือนมองสีดำยุ่งเหยิงกำลังส่งยิ้มให้เขาด้วยนัยน์ตาที่พราวระยับ มันเป็นใบหน้าที่กวนที่สุดที่เขาเคยเห็น แต่ก็เป็นใบหน้าที่เขารักที่สุดเท่าที่เคยเห็นเช่นกัน เดรโกได้แต่พะงาบปากอย่างคนหาเสียงตัวเองไม่เจอ ยิ่งทำให้คนตรงหน้าเขาหัวเราะคิกคักเข้าไปใหญ่

 

            “สรุปอยากคุยกับฉันหรือยังล่ะ?”

 

ต้องเก็บต่อไปอีกนานแค่ไหน (นานแค่ไหน)

รักที่เอ่อล้นใจ

รักที่มีให้เธอมากมาย

แต่สุดท้ายไม่มีค่าใด

 

            “พอตเตอร์...ทำไม... นายมาอยู่ตรงนี้?” เสียงทุ้มพูดออกไปแผ่วเบาราวกับไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองนัก แต่ไม่นานเขาก็เริ่มประมวลผลได้ทัน “หรือว่าเมื่อกี้... แกล้งแอบอยู่?”

 

            คำตอบที่ได้มีเพียงรอยยิ้มยียวนที่เดรโกมั่นใจว่ามันหมายถึงเจ้าตัวยุ่งตรงหน้าเขานี้เมื่อตอนที่เขาออกมาหาแอบอยู่จริงๆ “เอาคืนที่ฉันไม่ยอมทักตอบหรือไง?”

 

            “ก็เอาคืนนิดหน่อย แล้วก็อยากรู้ด้วยว่าถ้าหาฉันไม่เจอนายจะทำไงต่อ แต่ผลออกมาน่าผิดหวังเป็นบ้า” พอตเตอร์ยักไหล่เล็กน้อย เดรโกอยากจับคนตรงหน้านี่จูบให้รู้แล้วรู้รอด มันจะรู้ไหมว่าเมื่อกี้เขาเกือบคิดจะหนีไปต่างประเทศแล้วนะ

 

            “แล้วทำไมกลับมาล่ะ?” ร่างสูงถามด้วยความหวั่นใจ จะใช่เพราะเขาหรือเปล่า ไม่อยากจะคิดไปเองคนเดียว

 

            “มารอฟังคำที่ใครบางคนควรพูดกับฉันตั้งแต่ปี6นั่นน่ะ” แม้จะฟังดูยียวนกวนเป็นที่สุด แต่ความหมายแฝงของคำตอบที่ได้รับกลับมาทำในอกของคนฟังแทบกู่ร้องอย่างยินดี

 

จะทำให้เธอเห็นใจ

จะทำให้เธอมาสนใจ

เพราะรักที่มีมันเกินเอ่ยไป

 

            ร่างสูงคว้าเขาข้อมือของคนตัวเล็กกว่าแล้วดึงเข้ามาใกล้ ก่อนจะเชยคางให้ใบหน้าเนียนใสเงยขึ้นแล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากสีสดแผ่วเบา มันนุ่มนวลอ่อนหวานและทำให้ใจเต้นมากกว่าครั้งแรกเป็นไหนๆ เดรโกไม่ได้สนด้วยซ้ำว่า ณ ตอนนี้เขายืนอยู่ที่แห่งใด รู้เพียงสิ่งที่เขาอยากจะทำ

 

            ริมฝีปากผละกันออกไปแล้ว ใบหน้าคมของคนตัวเล็กกว่าขึ้นสีแดงไปจนถึงหู ยิ่งดูยิ่งน่ารักเสียจนเขาอยากจูบอีกสักหน ติดเสียแต่ดวงตาสีเขียวคู่สวยดูจะมองขวางๆใส่เขาเสียแล้ว

 

            “ฉันบอกให้พูดไม่ใช่ให้จูบ!” แฮร์รี่ขึ้นเสียงด้วยไม่รู้ว่ากำลังโกรธหรืออายที่ถูกจูบในที่คนเยอะแยะขนาดนี้กันแน่ แต่เดรโกไม่ได้สนใจคนรอบข้างอีกต่อไป

 

            “เพราะฉันไม่รู้จะหาคำไหนมาพูดเลยน่ะสิ” ใบหน้าคมประดับยิ้มอย่างมีความสุข ยิ้มไปจนถึงนัยน์ตาสีเงินคู่นั้นอย่างที่แฮร์รี่ไม่เคยเห็นจนทำให้เขาโกรธอีกฝ่ายไม่ลง

 

            สองมือเลื่อนเข้าหากอบกุมกันเอาไว้ก่อนที่พวกเขาจะเดินต่อไปด้วยกัน

 

เกินกว่าคำอธิบายใดใดจะเท่าเทียม

 

==================================

Talk: เป็นครั้งแรกเลยค่ะที่แต่งคู่นี้ มันเป็นฟิคที่จู่ๆก็วูบขึ้นมาตอนเปิดเพลงฟังแล้ววนเจอเพลงนี้ และด้วยความที่มันเป็นฟิควูบคือจึงไม่ได้ยาวมากมายอะไรนัก แต่ก็คาดหวังว่าจะสนุกกับฟิคกันนะคะ ขอบคุณค่า

ผลงานอื่นๆ ของ the rain

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 ✿LucKY✿ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 02:24

    เขินนนนน
    #3
    0
  2. #2 Kunka
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 10:02

    แอบรักยัยพอตเตอร์มาตลอดเลยสินะมัลฟอย ฮือ เจ็ยแต่ก็ยังรัก

    โดนปฏิเสธแต่ก็ยังรัก โดนเขากลียดแต่ก็ยังรัก เพียงขอแค่คนนั้นเป็น แฮรี่ย์ พอตเตอร์ ไม่ว่าอะไรเดรโก มัลฟอย ก็ยอมได้ทุกอย่าง แง๊

    ได้รักกันแล้วนะ

    #2
    0
  3. #1 hlouknam (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 21:12
    โอ๊ยยยยย น่ารักจังเลยค่ะ ฮืออออ
    #1
    0