นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

Hello Alpha [HarrisonTom]

โดย the rain

แฮริสันเป็นอัลฟาที่กำลังอยู่ในสภาวะอินรัท ถึงเพื่อนที่อยู่ด้วยเป็นจะเป็นเบต้า แต่โดนแกล้งแบบนี้มัน!!!

ยอดวิวรวม

405

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


405

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


14
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 ต.ค. 60 / 11:19 น.
นิยาย Hello Alpha [HarrisonTom]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Title: Hello Alpha (ชื่อเรื่องสิ้นคิดมาก)

Fandom: Actor

Pairing: Harrison Osterfield x Tom Holland

Note: เป็นฟิค Omegaverse นะคะ แฮซเป็นอัลฟา แต่น้องทอมเป็นเบต้า ฟิคใสๆไร้เรท(?)


เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 ต.ค. 60 / 11:19



แฮริสันกำลังอยู่ในสภาวะวิกฤต มันวิกฤตหนักมากถึงมากที่สุด เพราะเขากำลังอินรัท! โอเคเขาเป็นอัลฟา และช่างโชคดีที่ทอม ฮอลแลนด์เพื่อนสนิทที่อยู่ด้วยกันเพียงสองคนตอนนี้เป็นเบต้า แต่ปัญหาคือ...เขากำลังถ่ายหนังกันอยู่กลางป่าและ...แฮริสัน ออสเตอร์ฟิลด์ไม่มีใบขับขี่สากล! ครั้นจะไปขอให้เพื่อนสนิทช่วยขับรถพาเข้าเมืองก็รู้สึกเขินๆถ้าโดนถามเหตุผล สุดท้ายคุณชายแฮริสันจึงต้องทนอาการรัทอยู่ในห้องคนเดียว

 

แต่การอยู่เฉยๆคงไม่ทำให้อาการรัทหายไปดังนั้นแฮริสันจึงต้องมีตัวช่วย โน้ตบุ๊คกับกระดาษทิชชู่จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ตัดสินใจได้ดังนั้นร่างสูงจึงเดินไปล็อกประตูและเริ่มต้นภารกิจ...

 

“แฮริสัน!” แต่ภารกิจยังไม่ทันได้ถึงครึ่งทางมารก็เข้ามาผจญ ทั้งเสียงเรียกทั้งเสียงเคาะประตู ทำเอาแฮริสันปิดโน้ตบุ๊คแทบไม่ทัน

 

“แฮริสัน!!!” มารจริงๆ มารตัวน้อยๆที่น่าเอ็นดูสำหรับใครหลายๆคน(และคงไม่ต้องบอกว่าสำหรับแฮริสันด้วยไหม อาแน่นอนใช่แต่อาจจะไม่น่าเอ็นดูสำหรับเขาแล้วในเวลานี้)

 

“มีอะไร นายจะเสียงดังทำไมน่ะทอม” แฮริสันที่เก็บข้าวของและแต่งตัวเรียบร้อยแล้วรีบออกมาเปิดประตูให้เพื่อนตัวดีที่ยืนทำหน้าซื่อๆใส่... ใช่สิมันเบต้านี่จะไปได้กลิ่นอะไรล่ะ

 

“แค่มาเรียกเห็นนายหายไปเลยจนจะเลยเวลากินข้าวเย็นแล้วนะ ไม่สบายเปล่าเนี้ย” โอเคเจอความเป็นห่วงแบบนี้ไอ้ความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะเมื่อครู่ก็อันตรธารหายไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่เคยมี แต่น่าเสียดายที่อาการรัทไม่ได้หายไปพร้อมความหงุดหงิดด้วย

 

“ไม่สบายจริงๆใช่ไหม สีหน้าดูไม่ดีเลยแถมตัวร้อนๆอีก” มือเล็กกว่าที่ถูกส่งมาทาบหน้าผากยังไม่เท่าไหร่ แต่พอทาบคอด้วยแฮริสันจึงต้องรีบถอยหนี

 

ให้ตายเถอะถึงทอมเป็นเบต้า แต่อัลฟาอินรัทบางครั้งบางทีก็หน้ามืดได้เช่นกันดังนั้นปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า และจะโทษทอมก็ไม่ได้เพราะบ้านทอมมีแต่เบต้าทั้งบ้านและปกติเวลาเขาอินรัทเขาก็ไม่เคยออกอาการให้ทอมเห็นหรอก อย่างช่วงโปรโมทที่ผ่านมาก็อาจจะมีแอบไปเที่ยวบ้างอะไรบ้างทอมก็ไม่ทันรู้ตัวหรอก แต่สถานการณ์ตอนนี้ช่างยากเย็นเมื่อเพื่อนเขาดูจะตกใจกับการที่เขาถอยหนีเมื่อครู่

 

“ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีนิดหน่อย นายขับรถเข้าเมืองไปหาอะไรกินเลยนะ ฝากซื้อขึ้นมาเผื่อฉันด้วยละ” ถึงรู้ว่าทอมอาจจะงงๆไม่ค่อยเข้าใจเรื่องเมื่อกี้เท่าไหร่แต่แฮริสันเองก็ไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะอธิบายได้เช่นกัน ช่างโชคดีที่เพื่อนตัวเล็กไม่ได้ติดใจอะไรมากนักจึงแค่พยักหน้ารับและขับรถออกไป เมื่อเพื่อนตัวดีไปแล้วแฮริสันจึงได้เวลาปฏิบัติภารกิจต่อเสียที

 

 

กว่าทอมจะกลับมาแฮริสันก็ทำอะไรต่อมิอะไรเสร็จไปเรียบร้อยแล้วถึงจะไม่ได้หายเสียทีเดียวแต่ก็นับว่าช่วยบรรเทาอาการไปได้พอสมควรจนคิดว่าเขาน่าจะทำตัวปกติได้แล้ว

 

แต่เขาคิดผิด....

 

หลังจากกินข้าวด้วยกันและแยกย้ายกันไปอาบน้ำเสร็จทอมที่ดูจะเป็นห่วงเขาก็เข้ามาดูอาการที่ห้องพร้อมกลิ่นแปลกๆจนแฮริสันแทบกระโดดติดกำแพงทันทีที่เพื่อนตัวดีก้าวเข้ามา

 

“ทอม! นายเอาบ้าอะไรมาฉีด!!” แฮริสันเหวลั่นผิดวิสัยจนทำให้ทอมเอียงคอมองงงๆเล็กน้อยก่อนดมกลิ่นตัวเอง

 

“อ่อ สงสัยกลิ่นน้ำหอมที่พึ่งซื้อมาตอนเข้าเมืองน่ะ นายไม่ชอบ?” แฮริสันได้แต่ส่ายหน้าหวือเป็นคำตอบและยังคงไม่ยอมเข้าใกล้เพื่อนตัวดีเกินระยะสองเมตร

 

“แปลกจัง ฉันเห็นอาการแปลกๆของนายเลยโทรไปถามเจค เจคบอกว่านายอาจจะรัทอยู่ให้ลองซื้อไอ้นี้มาฉีดดูน่าจะช่วยทำให้นายผ่อนคลายได้นี่นา?” คำบอกเล่าที่ได้ยินทำเอาแฮริสันเบิกตาโพลงและคาดโทษไปว่าครั้งหน้าเขาจะฆ่าไอ้บ้าเจคให้ตาย มันหลอกให้ทอมฉีดกลิ่นฟีโรโมน!!!

 

อันที่จริงถ้าคิดแบบเป็นกลาง เจคที่เป็นเบต้าเหมือนทอมอาจจะไม่รู้และคิดไปเองว่ากลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้าอาจจะช่วยให้เขาผ่อนคลายได้ ซึ่งมันก็ถูกต้อง แต่ต้องไม่ใช่ตอนที่อัลฟาแบบเขาอินรัทอยู่ตอนนี้!! ถ้าเป็นอัลฟาคนอื่นทอมอาจจะเสร็จไปแล้ว!! แฮริสันอยากจะสถบ ไอ้เวรเอ้ย!

 

“ไม่ทอม ฉันไม่ชอบมันเลย ดังนั้นไปล้างเถอะ” ใบหน้าคมแสดงสีหน้าเหยเกแทบจะกลั้นหายใจตอบคำถาม กลิ่นฟีโรโมนที่ฟุ้งในอากาศแม้จะเป็นของปลอมแต่ก็มากพอจะกระตุ้นเขาที่อินรัทและยังไม่ได้สัมผัสโอเมก้าสักคนมาเป็นเดือนให้แทบเสียสติได้

 

“แล้วเอาอะไรมาคิดกันว่าถ้าอัลฟาอินรัทอยู่ให้เอาฟีโรโมนมาฉีด” แฮริสันถอนหายใจยาวมองเพื่อนตัวดีที่ยังยิ้มแป้นแล้นไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวถึงความลำบากของเขาตอนนี้เลย เห็นแล้วหมั่นไส้จริงๆ

 

“สรุปนายกำลังรัทจริงๆสินะ ว้าว!ฉันพึ่งเคยเห็นแหะทำไมก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยเห็นเลยอ่ะ?” ทอมผู้อยากรู้อยากเห็นก็ยังคงยืนนิ่งไม่ยอมไปล้างตัวสักทีจนแฮริสันเริ่มจะคิดแล้วว่า หรือจริงๆทอมมันรู้ทุกอย่างนั่นล่ะแต่มันกำลังแกล้งเขา?

 

“ก็เพราะฉันไม่เคยให้เห็นน่ะสิใครเขาจะไปรัทให้คนอื่นเห็นกัน ออกไปล้างตัวได้แล้ว” แฮริสันออกปากไล่ด้วยเสียงที่ดูจะหงุดหงิดเป็นพิเศษ แต่ทอมก็ยังคงยืนจ้องมองเพื่อนที่ดูสีหน้าสับสนจนไม่ยอมมองหน้าเขาตรงๆแถมใช้เสื้อปิดจมูกตนเองอย่างนึกสนุกจึงแกล้งก้าวเท้าเข้าไปใกล้อีกนิด

 

“สีหน้านายตลกมากอ่ะ ขอฉันดูอีกนิดไม่ได้เหรอ?” เสียงเล็กๆนั้นยังคงดื้อดึง ประกายตาที่มองมาฉายแววซุกซนจนน่าหมั่นไส้ หากแต่คนที่ถูกแกล้งเริ่มไม่สนุกด้วย หากไม่ทำให้รู้ ทอม ฮอนแลนด์คงไม่มีวันเข้าใจ

 

นัยน์ตาสีเขียวอ่อนประกายวาบทันทีที่เจ้าของมันตัดใจทำบางอย่าง มือเรียวจึงคว้าเอาเพื่อนตัวเล็กฉุดกระชากให้ล้มลงนอนบนเตียงแล้วคร่อมร่างนั้นไว้ ปล่อยตนเองไปตามสัญชาตญาณดิบที่ถูกกักเก็บ ใบหน้าคมโน้มลงเข้าใกล้จ้องมองนัยน์ตาสีน้ำตาลคู่นั้นที่แปรเปลี่ยนฉายแววความตื่นตระหนกแทนที่ความสนุกซุกซนเมื่อครู่

 

“นายไม่ได้กำลังแกล้งฉันใช่ไหมทอม? ถ้านายกำลังแกล้งฉันบอกเลยว่าแบบนี้มันอันตรายมากรู้ไหม?” แววตาและน้ำเสียงจริงจังที่ถูกส่งมาทำให้ทอมให้รู้สึกกลัวจนต้องกลืนน้ำลายลงคอ พึ่งรู้สึกตัวว่าเขาเล่นมากไปแล้วจริงๆ สัญชาตญาณดิบไม่ใช่สิ่งที่ควรแตะต้องเลย

 

“โอเค ฉันไม่เล่นแล้ว จริงๆนะ ฉันจะไปล้างตัวแล้วเดี๋ยวขับพานายเข้าเมืองด้วย ดังนั้นปล่อยฉันก่อนเถอะน--- อ๊ะ! แฮซ!!หยุด!!” ในทีแรกทอมพยายามใจดีสู้เสือทำเสียงอ่อนสำนึกผิดอย่างทุกทีซึ่งมันมักจะได้ผล หากแต่สถานการณ์คราวนี้ดูจะไม่ปกตินักเมื่อแฮริสันกำลังโน้มตัวลงซุกไซร้ซอกคอเพื่อนสนิทของตนจนทำให้ทอมต้องร้องลั่น

 

“แฮริสัน!! หยุดนะ!! ไม่งั้นฉันจะโกรธนายไปตลอดชีวิต!” พละกำลังที่ปกติจะไม่ต่างกันนัก แต่ยามนี้กลับดูอ่อนแรงกว่ามากเมื่อเทียบกับคนที่กำลังขาดสติทำให้ทอมรู้สึกหวาดกลัวจนสั่นไปทั้งร่าง

 

“หยุดนะ! ไม่เอา! ฮึก...นี่หยุดสิ...” ความกลัวที่ไม่เคยสัมผัสกลั่นเป็นหยดน้ำตาไหลรินเปรอะลงข้างแก้ม และนั่นเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ฉุดรั้งสติให้คนที่กำลังมัวเมาเบิกตาโพลงและรีบผละออกโดยไว

 

“ฉันขอโทษ” แฮริสันกล่าวแค่นั้นและรีบเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองคนที่นั่งอยู่บนเตียงแม้แต่น้อย

 

ขาเรียวยาวพาเดินออกมานั่งทรุดที่นอกบ้านพัก ถึงนั่นจะเป็นห้องเขาเองแต่การที่เขาเป็นคนออกมาคงจะดีกว่า คิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่แฮริสันก็ได้แต่ยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองอย่างหนักใจ จากนี้จะทำอย่างไร? จะมองหน้ากันติดได้ยังไง? ทีแรกตั้งใจจะเอาคืนเล็กน้อยให้รู้ว่ามันน่ากลัวที่เล่นอะไรแบบนี้ แต่กลายเป็นตัวเขาขาดสติไปจริงๆทำทอมหวาดกลัวจนร้องไห้ไปแบบนั้น หรือบางทีเขาควรลาออกและปล่อยให้มืออาชีพมาทำหน้าที่ผู้จัดการแทน?

 

ความคิดแง่ลบมากมายหลั่งไหลไม่หยุดจนชายหนุ่มไม่กล้ากลับเข้าบ้านพัก หากเข้าไปตอนนี้แล้วทอมมีท่าทีหวาดกลัวเขาอยู่จะทำยังไง? หากทอมไม่ต้องการให้เขาอยู่ด้วยคืนนี้เขาจะไปพักที่ไหน? ทอมจะบอกที่บ้านของเขาถึงเรื่องที่เกิดเมื่อครู่ไหม? และ...ตอนนี้ทอมจะหยุดร้องไห้หรือยัง?

 

กระทั่งใครบางคนที่เดินออกมานั่งข้างทำให้ความคิดทั้งหมดทั้งมวลนั้นหยุดลง

 

“ทอม?” แฮริสันเอ่ยชื่อเพื่อนอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา แม้จะเว้นที่นั่งระยะห่างพอที่จะทำให้เขาปวดใจ แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้วกับการที่เพื่อนเขายังยอมออกมาเจอหน้ากันแบบนี้

 

“ตัวฉันยังมีกลิ่นน้ำหอมบ้านั่นอยู่ไหม?” คำถามที่ถูกส่งมาทำให้แฮริสันพึ่งสังเกต เพื่อนเขาไปอาบน้ำใหม่มาแล้ว?

 

“ไม่...ไม่ได้กลิ่นแล้วล่ะ” คำตอบที่ได้ทำให้ทอมถอนหายใจและยอมขยับเข้ามาใกล้แฮริสันอีกนิดทำให้ร่างสูงกว่าได้ชื้นใจขึ้นอีกหน่อย

 

“เจอเจคครั้งหน้า ฉันจะฆ่าหมอนั่น” ทอมว่าอย่างนั้น และแน่นอนแฮริสันก็พยักหน้าเห็นด้วย มันเป็นความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาทันทีที่ทอมบอกใครแนะนำให้ใช้ ดังนั้นแฮริสันจึงอยากฆ่าเจ้าบ้านั่นเป็นคนแรก

 

“ฉันขอเสียบท้องก่อนเลย” สิ้นคำทั้งสองมองหน้ากันเล็กน้อยแล้วหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกันก่อนจะค่อยๆหยุดลง

 

“ฉันขอโทษ/ฉันขอโทษ” คำขอโทษที่เอ่ยออกมาพร้อมกันทำให้สองคนที่นั่งอยู่ข้างกันยิ้มให้กันอีกครั้งก่อนทอมจะเอนตัวลงนอนราบไปกับพื้นหินแล้วเหม่อมองดูท้องฟ้ายามค่ำคืนทิ้งความเงียบโรยตัวลงชั่วครู่

 

“ฉันไม่ควรเล่นอะไรแบบนี้เลย ฉันแค่ไม่เคยเห็นนายรัทเลยอยากแกล้งแค่นิดหน่อย” เป็นทอมที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบก่อน

 

“ไม่ ไม่ ฉันก็แค่ควบคุมตัวเองได้ไม่ดีพอด้วย ตอนที่ดึงนายลงมานั่นฉันยังมีสตินะ แค่จะแกล้งให้นายรู้ว่ามันอันตราย แต่พอกลิ่นนั่นเข้ามาใกล้มันกลับกระตุ้นรุนแรงกว่าที่ฉันคิด” คำบอกเล่านั่นทำให้ทอมลุกขึ้นมามองอย่างรู้สึกขุ่นเคืองอยู่ที่นิดหน่อยที่รู้ว่าเพื่อนร่างสูงนี่ก็ตั้งใจจะเอาคืนเขาเช่นกัน และถึงผลลัพธ์มันจะออกมาเลวร้ายกว่าที่คาด แต่ทอมกลับรู้สึกโกรธเพื่อนคนนี้ไม่ลงอยู่ดี

 

“ช่างเถอะ ถึงยังไงทันทีที่ฉันร้องไห้นายก็หยุดเลยนี่นา ก็แปลว่านายยังห่วงฉันมากกว่าสัญชาตญาณของนายไง แต่คราวหน้าถ้ารัทจะบอกให้ฉันขับพาเข้าไปในเมืองก็ได้ อย่ามาทำอมพะนำแบบนี้” คำพูดที่เหมือนได้รับการอภัยนั้นทำให้แฮริสันยิ้มออกมา รู้สึกเหมือนในอกพองโตจนอยากจะตีตัวเองที่ชักจะได้ใจมากเกินไปแล้ว

 

“จริงสิ แล้วนี่นายหมดช่วงรัทแล้วเหรอ?” แต่พอเจอคำถามนี้รอยยิ้มอย่างดีใจเมื่อครู่ก็ถูกแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเขินๆทันที

 

“อ่า...ยัง... แต่เกิดเรื่องเมื่อกี้เลยไม่มีอารมณ์จะสนใจมันเท่าไหร่ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงหายแล้ว อีกอย่างแถวนี้ก็ไม่มีโอเมก้าสักคน คงไม่มีอะไรมากระตุ้นให้บ้าอีกหรอก”

 

“งั้นจะเอาน้ำหอมนั่นไปใช้ช่วยไหม?” ทอมพูดขึ้นมาขำๆแฮริสันจึงหลุดหัวเราะตามออกมาเบาๆ

 

“ไม่ล่ะ ถ้าต้องใช้น้ำหอมนั่นช่วยฉันขอจูบจากนายดีกว่า” ร่างสูงเลิกคิ้วใส่กวนอีกฝ่ายเล็กน้อยทำให้ทอมหรี่ตามองกลับอย่างท้าทายแล้วยักยิ้มร้ายที่แฮริสันเห็นแล้วรู้สึกร้อนๆหนาวๆพิกล

 

“นายพูดเองนะ” สิ้นคำริมฝีปากของเพื่อนตัวดีก็ถูกประกบแนบชิดกับริมฝีปากของร่างสูงกว่ามอบจูบรสหวานประหลาดให้โดยไม่ทันตั้งตัว และเพียงครู่เดียวริมฝีปากนั้นก็ผละออกไปทิ้งรสหวานไว้บนริมฝีปากพร้อมสติที่หลุดลอยหายไปของคนโดนกระทำ

 

“งั้นฉันไปนอนก่อนล่ะ ขอให้โชคดีกับการผ่านพ้นคืนนี้นะคุณอัลฟา” ทอมว่าทิ้งท้ายไว้แค่นั้นและลุกขึ้นเดินกลับเข้าบ้านไป ทิ้งให้อัลฟาอินรัทนั่งงงอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะคิดได้ว่า...เขาโดนเอาคืนเข้าเสียแล้ว แล้วคืนนี้เขาจะนอนโดยไม่คิดถึงจูบนั่นได้ยังไงกัน?

 

END

 


 

Talk : ฟิคนี้เราไม่ได้ตั้งใจแต่งให้น้องทอมซื่อหรือตั้งใจแกล้งยั่วแฮซนะคะ และตั้งใจจะสื่อว่าเจคเองก็คงไม่รู้เหมือนกันว่าผลมันจะออกมาแย่(?)แบบนี้ คือเราเทียบจากการที่ตัวเราเองที่เป็นเบี้ยนและมีแต่เพื่อนผู้ชาย(และมันก็ไม่ค่อยมองเราเป็นผู้หญิง) ซึ่งต่อให้สนิทกันแค่ไหนและมันชวนเราส่องสาวบ้างพาจีบสาวบ้าง แต่เรื่องเพศในเชิงลึกมันไม่เคยเอามาคุยกับเราเลยนะ

เราจึงมองว่าอัลฟาก็คงเหมือนผู้ชายคนนึงที่อาจจะมองเบต้าเป็นเพศกลาง(กึ่งๆแบบเรา) คือคุยได้บางเรื่องแต่บางเรื่องก็คงไม่เอามาพูด (อย่างผู้ชายมันจะไปตีหรี่มันก็คงไม่เอามาบอกเราเช่นกัน) เรื่องอินรัทก็ด้วย เบต้าที่ไม่เคยมีคนใกล้เป็นอัลฟามาก่อนอาจจะคิดว่าอัลฟาอินรัทก็คงเหมือนตัวเองเวลามีความต้องการทางเพศนั่นล่ะ ไม่เคยรู้ว่าของอัลฟาเป็นหนักกว่าแค่ไหนจึงคิดว่าเอามาล้อขำๆได้ ทำนองนี้ค่ะมันเลยเกิดเป็นฟิคนี้ขึ้นมา

ถ้าชอบไม่ชอบยังไงคอมเม้นติชมกันได้นะคะ เลิฟยูค่ะ

ผลงานอื่นๆ ของ the rain

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 ManowandManow (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 11:08
    เขินไปหมดแล้วว
    #4
    0
  2. #3 Sruna (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 08:45
    *แฮริสัน 555 พิมพ์ชื่อเกินมาตัวนึง
    #3
    0
  3. #2 Sruna (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 08:44
    สู้ๆค้่าบบบ
    #2
    0
  4. #1 Sruna (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 08:44
    สนุกกก อยากให้แต่งต่อเรื่อยๆนะ นี่หานิยายประมาณ โอเมก้า แล้วเป็น แฮริสสันทอมไม่ค่อยได้เลย
    #1
    0