นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

My Best Mate [ HarrisonTom ]

โดย the rain

#ไม่ต้องรู้ว่าเราคบกันแบบไหน #เป็นทุกอย่างให้ทอมแล้ว

ยอดวิวรวม

312

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


312

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


17
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 ต.ค. 60 / 00:45 น.
นิยาย My Best Mate [ HarrisonTom ]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Title: My Best Mate

Fandom: Actor (ไม่เคยแต่งอะไรแบบนี้มาก่อนเลย จะใส่แฟนด้อมไหนดี ฮาา)

Pairing: Harrison Osterfield x Tom Holland

Note: ฟิคลั่นระดับ1000คำ เพราะหนีความจริงช่วงสอบค่ะ//ปิดหน้า



เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 ต.ค. 60 / 00:45



แฮริสันกำลังไม่แน่ใจความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับทอม ว่าเป็นไปแบบไหน พวกเขาทำตัวเหมือนเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานานแต่ก็มีบางอย่างที่แฮริสันก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีเพื่อนคนไหนทำกัน โอเคในทีแรกมันก็ไม่มีอะไรพวกเขายังคงเป็นเพื่อนกันธรรมดาจนเมื่อเขาต้องตามทอมไปยังที่ต่างๆ คอยช่วยงานคอยอยู่ดูแลอะไรบางอย่างก็ค่อยๆเปลี่ยนไป


จริงอยู่ที่ทอมงอแงเอาแต่ใจใส่เขาเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว แต่บางครั้งในการกระทำของเราสองคนมันดูมีอะไรมากกว่านั้น อย่างเช่นตอนที่ทอมแกล้งปลุกเขา อาจจะฟังดูไม่มีอะไร แต่เฮ้!คนโดนปลุกโดยปกติมันควรจะหงุดหงิดใช่ไหม? แฮริสันเองก็เป็นคนธรรมดาที่โดนปลุกย่อมต้องหงุดหงิด แต่พอลืมตาขึ้นมาเจอใบหน้าซนๆของเพื่อนตัวแสบแทนที่จะโกรธเขากลับรู้สึกเอ็นดูจนอดยิ้มออกมาไม่ได้เสียแทน


และในบางครั้งที่เขากับทอมได้มีโอกาสนอนเตียงเดียวกัน(ซึ่งมันก็ไม่ได้บ่อยนักหรอก) แฮริสันอดคิดไม่ได้ว่ากลิ่นสบู่บนตัวเพื่อนช่างหอมยวนใจจนอดไม่ได้ที่เขาจะดึงอีกฝ่ายเข้ามากอด และรู้อะไรไหมทอมก็ไม่เคยปฏิเสธกอดจากเขาด้วยสินั่นยิ่งทำให้เขาได้ใจเชียวล่ะ


หรืออย่างในบางครั้งที่แฮริสันกับทอมต้องแยกกันไปจัดการงานของตัวเอง ตามปกติถ้าต้องแยกกันกลับบ้านแฮริสันคงไม่คิดอะไรหรอก แต่ถ้าหากต้องแยกกันโดยที่ทอมยังอยู่ที่กองถ่ายหรืองานอีเว้นต่างๆ แฮริสันก็จะอดรู้สึกห่วงไม่ได้ว่าเพื่อนตัวแสบของเขาจะทำอะไรอยู่ จะงอแงหาคนชงลาเต้ให้กินตอนเช้าไหม? จะทำอาหารทานเองได้ไหม? จะเหงาบ้างไหม(โอ้แน่นอนถ้าแฮรี่อยู่ด้วยทอมคงไม่เหงาหรอก) และ...จะคิดถึงกันบ้างหรือเปล่า?


เรือนผมสีอ่อนได้แต่สะบัดไปมาไล่ความฟุ้งซ่านของตัวเองที่เริ่มคิดไปไกล อันที่จริงการอยู่แบบนี้มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอกนะ แค่บางทีมันก็อดคิดขึ้นมาไม่ได้ และบางอย่างที่มันดูไม่น่าจะใช่เพื่อนปกติทำกัน แต่ทอมก็ไม่ได้ท้วงติงอะไร เพราะอย่างนั้นนายควรเลิกใส่ใจมันได้แล้วแฮริสันมันไม่มีอะไรหรอก


“แฮริสันนน เช็ดผมให้หน่อย~” ยังไม่ทันที่ห้วงความคิดจะเข้าที่เข้าทางดี คนในห้วงคำนึงก็โผล่มาพร้อมเสียงใสๆให้แฮริสันได้ยิ้มหนักใจกลับไป


“ทำหน้าแบบนั้นคืออะไรน่ะแฮซ เดี๋ยวนี้ไม่เต็มใจเช็ดผมให้ฉันแล้วเหรอ?” แก้มป่องๆนั่นดูเหมือนจะถูกพองลมขึ้นอีกเล็กน้อยพอให้คนมองได้รู้ว่าเจ้าตัวแสบกำลังงอนแล้วนะ ช่างเป็นกิริยาที่ทำให้แฮริสันต้องถามกับตัวเองอีกครั้งว่าเพื่อนเขาอายุเท่าไหร่แล้วนะ? พ้น5ขวบหรือยัง?(จุ๊ๆ แต่อย่าเอ็ดไปเชียวล่ะเดี๋ยวเขาจะโดนงอนหนักกว่าเดิม)


“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย แค่เหนื่อยใจว่าถ้าไม่มีฉันอยู่นายจะทำยังไงนะ?” น้ำเสียงทุ้มถามเจือไปด้วยความขบขันแล้วดึงคนตัวเล็กกว่าให้ลงมานั่งเพื่อจะเช็ดผมให้


“นายไม่อยู่ฉันก็หาพี่เลี้ยงใหม่ไง ง่ายจะตาย” คำตอบที่ดูราวกับไม่ใส่ใจนั้นถึงคนฟังจะรู้ว่าพูดเล่นๆแต่แฮริสันก็อดรู้สึกน้อยใจจนหยุดมือที่เช็ดผมให้อยู่ไม่ได้


“แปลว่าจะหาใครมาแทนฉันก็ได้งั้นสิ?” น้ำเสียงที่ในที่แรกแฮริสันตั้งใจจะให้ฟังดูประชดประชันขำขันแท้ๆแต่มันกลับลายเป็นน้ำเสียงเง้างอนจนทอมต้องหันกลับมามองไปได้อย่างไรก็ไม่รู้


“คิดอะไรอยู่เนี้ย งอนเป็นผู้หญิงเลย ไม่เอาไม่งอนนะ เพราะฉันจะไม่ง้อ” ว่าจบทอมก็หัวเราะลั่นใส่เขาอีกหนึ่งที จนคนที่เช็ดผมให้อยู่อดหมั่นไส้ไม่ได้ต้องขยี้ผมแรงๆเพื่อแกล้งกลับแต่กลับยิ่งทำให้ทอมหัวเราะอีกพักใหญ่กว่าจะยอมหยุดแล้วหันหน้ามาคุยกับเขาตรงๆ


“ไม่เอาหน่า นายเป็นคนเดียวที่ดูแลฉันได้ขนาดนี้เลยนะ เป็นคนอื่นคงเผ่นราบไปตั้งแต่2เดือนแรกแล้ว ดังนั้นต่อให้นายจะลาออกฉันก็ไม่ยอมให้นายลาออกหรอกนะ” สีหน้าและแววตาจริงจังที่ถูกส่งกลับมาเป็นสิ่งที่เหนือความคาดหมายสำหรับแฮริสันอยู่มาก ทิ้งเวลาให้ความเงียบโรยตัวอยู่ชั่วครู่กว่าที่ดวงตาสีอ่อนจะหยีเป็นจันทร์เสี้ยวพร้อมกับริมฝีปากที่ฉีกยิ้มกว้างออก


“นั่นแปลว่าฉันต้องเป็นพี่เลี้ยงนายไปตลอดชีวิตหรือเปล่าน่ะ?” แฮริสันหยอกกลับ


“ไม่ล่ะ... เพราะนายเป็นทาสฉันต่างหากไม่ใช่พี่เลี้ยง” ทอมหัวเราะใส่ดังลั่นจนคนโดนยกตำแหน่งทาสให้แทบอยากจะค้อนใส่

“หยุดทำหน้าแบบนั้นแล้วเช็ดผมให้ฉันต่อได้แล้วหน่า ฉันง่วงแล้วเนี้ย” ว่าแล้วเพื่อนตัวแสบพ่วงตำแหน่งเจ้านายก็นั่งหันหลังให้ทาสเช็ดผมต่อให้ทันที


“คอยดูนะถ้าวันไหนฉันลาออกจริงๆนายจะร้องไห้ขี้มูกโป่ง” แฮริสันขู่เบาๆ แต่ช่างดูไร้น้ำหนักเมื่อริมฝีปากคมยังคงมีรอยยิ้มแตะแต้มอยู่แบบนั้น


“แฮริสัน...” ทอมเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาข่มขู่นิดๆก่อนออกคำสั่งต่อไป “ก้มลงมาหน่อยสิ”


“หืม?” แฮริสันฮัมในลำคออย่างประหลาดใจแต่ก็ยอมก้มลงไปหาแต่โดยดี


ทอมแต่งยิ้มร้ายนิดๆบนใบหน้าก่อนโน้มคอเพื่อนสนิทของตนลงมาจูบแตะริมฝีปากอีกฝ่ายเบาๆแล้วปล่อยให้คนโดนกระทำมองอย่างตกใจ “เอาล่ะทีนี้นายก็เซนสัญญาทาสกับฉันเรียบร้อยแล้ว ลาออกไม่ได้แล้วนะ”


น้ำเสียงรั้นๆกับใบหน้าร้ายๆของเพื่อนสนิททำให้คนโดนผูกสัญญาทาสหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อยแล้วยอมพยักหน้ารับแต่โดยดี


“ไม่ต้องผูกสัญญาแบบนี้ฉันก็ไม่ได้คิดจะไปไหนอยู่แล้วล่ะหน่า”


ส่วนเรื่องระดับความสัมพันธ์น่ะแฮริสันตัดสินใจแล้วว่าไม่ต้องไปคิดมันหรอก แค่ตอนนี้มีความสุขดีก็ไม่เห็นจะต้องคิดไปเลยว่าพวกเขาอยู่ในสถานะไหนกัน  แค่มีกันและกันแบบนี้ก็พอแล้ว

 

FIN.

 

ผลงานอื่นๆ ของ the rain

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 อยากจะได้พบเธอ 🎤 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 21:39
    สัญญาทาสน่าร้ากกกก แค่นี้พี่แฮซก็ไปไหนไม่รอดแล้ววว
    #1
    0