คัดลอกลิงก์เเล้ว

J.K. Rowling - Harry Potter Prequel : แปลไทย

โดย Marie Jeanne

เรื่องสั้นขนาด 800 ตัวอักษรที่เจ.เค.โรว์ลิ่งเขียนขึ้นเพื่อการกุศลโดยวอเตอร์สโตนส์ (แปลโดย มารี ฌานน์)

ยอดวิวรวม

4,358

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


4,358

ความคิดเห็น


28

คนติดตาม


98
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 ส.ค. 58 / 16:32 น.
นิยาย J.K. Rowling - Harry Potter Prequel : J.K. Rowling - Harry Potter Prequel : แปลไทย | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 



สวัสดีค่ะ
ก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนนะคะว่านี่ไม่ใช่ฟิคแฮร์รี่

แต่เป็นเรื่องสั้นจริงๆที่เจ.เค.โรว์ริ่งเขียนขึ้นเพื่อการกุศล

ในงานของวอเตอร์สโตนส์ที่เชิญนักเขียนมาเขียนอะไรก็ได้ใส่โปสการ์ด

เพื่อนำไปประมูลและมอบเงินบริจาคให้ English PEN กับ Dyslexia Society

 

 

   

อาจจะมีข้อผิดพลาดบ้างนะคะ เพราะเป็นงานแปลชิ้นแรก 

เราแก้เนื้อหานิดหน่อย ตรงที่ตำรวจล้อชื่อซิเรียส แบล็ก

เพราะมันเป็นมุกเล่นคำ ถ้าแปลตรงตัวจะไม่เข้าใจ

 

 

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 ส.ค. 58 / 16:32






 
Harry Potter Prequel

J.K. Rowling

11 June 2008

 

แปลโดย

มารี ฌานน์

1 ธันวาคม 2554

 

                รถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูง ก่อนจะเลี้ยวหักมุมอย่างกะทันหันในความมืด ทำให้ตำรวจสองนายซึ่งขับรถไล่ตามมาร้องเสียงหลง สิบเอกฟิชเชอร์กระแทกเท้าขนาดใหญ่ของตนเหยียบเบรก พลางคิดอย่างมั่นใจว่าเด็กหนุ่มคนที่นั่งซ้อนท้ายต้องถูกความเร็วเหวี่ยงจนลอยกระเด็นมานอนใต้ล้อรถของเขาอย่างแน่นอน แต่รถมอเตอร์ไซค์กลับยังพุ่งทะยานต่อไปได้โดยไม่มีใครหล่นหายไป แสงสีแดงจากไฟท้ายบ่งบอกว่าพวกเขาหายเข้าไปในตรอกเล็กแคบ

                เราได้ตัวมันแน่!” นายตำรวจแอนเดอสันร้องออกมาอย่างตื่นเต้น นั่นเป็นทางตัน!”

                ขณะที่ฟิชเชอร์กำลังใช้สมาธิอย่างหนักในการควบคุมพวงมาลัยรถและคันเร่งเพื่อไล่ตามไป สีข้างของรถก็ถูกครูดถลอกไปถึงครึ่งคัน แสงจากไฟหน้ารถส่องให้เห็นว่าในที่สุดเหยื่อทั้งสองก็ไร้ทางหนี หลังจากการไล่ล่าที่กินเวลาถึงสิบห้านาที พวกเขาถูกล้อมลอบด้วยกำแพงอิฐสูงลิ่วและรถตำรวจซึ่งกำลังส่งเสียงขู่คำรามดุจนักล่าผู้มีนัยน์ตาลุกวาว

                เนื่องจากพื้นที่ระหว่างประตูรถและกำแพงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ฟิชเชอร์และแอนเดอสันจึงต้องพาตนเองลงจากรถด้วยความยากลำบาก ช่างเป็นการเสียศักดิ์ศรีสำหรับพวกเขาเหลือเกินที่ต้องเคลื่อนตัวทีละน้อยๆเหมือนปูเพื่อตรงไปยังพวกนอกคอกทั้งสอง ฟิชเชอร์ลากพุงอวบใหญ่ของเขาครูดไปตามกำแพง ทำให้กระดุมเสื้อเชิร์ตหลายเม็ดฉีกขาด และท้ายที่สุดก้นของเขาก็ทำกระจกข้างหัก

                ลงจากรถ!” เขาตะคอกใส่เด็กหนุ่มทั้งสองซึ่งยิ้มอย่างอวดดี พวกเขานั่งอยู่ใต้แสงไฟสีฟ้าราวกับกำลังสนุกสนานกันใหญ่แต่ก็ทำตามที่ถูกสั่ง

ฟิชเชอร์ที่ในที่สุดก็เคลื่อนตัวพ้นจากกระจกข้างที่หักพังได้สำเร็จจ้องตรงไปยังพวกเขา ทั้งคู่ดูเหมือนจะอยู่ในช่วงวัยรุ่นตอนปลาย คนขับไว้ผมยาวดำขลับ หน้าตาหล่อเหลาเย่อหยิ่งนั้นทำให้ฟิชเชอร์นึกถึงแฟนหนุ่มมือกีต้าร์จอมเสเพลของลูกสาวอย่างไม่พอใจนัก ส่วนเด็กหนุ่มอีกคนนั้นผมดำเช่นเดียวกันแต่สั้นกว่าและยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เขาสวมแว่นตาและกำลังยิ้มกว้าง ทั้งคู่สวมเสื้อยืดที่พิมพ์ลายนกสีทองตัวใหญ่ นั่นต้องเป็นสัญลักษณ์ของพวกวงร็อกที่น่าหนวกหูและปราศจากความไพเราะโดยไม่ต้องสงสัย

                ไม่สวมหมวกกันน็อค!” ฟิชเชอร์ตะคอก พลางชี้ไปที่ศีรษะซึ่งไม่ได้สวมอะไรจากอีกคนไปยังอีกคน ขับรถเร็วเกินกำหนดถึง... ถึงหน่วยความเร็วที่เร็วมากๆ!” (อันที่จริง ความเร็วที่ถูกบันทึกไว้นั้นมันมากเกินกว่าที่ฟิชเชอร์จะยอมรับว่ามีรถมอเตอร์ไซค์คันใดสามารถทำได้)หลบหนีการจับกุม!”

                “เราก็อยากจะหยุดคุยซักเดี๋ยวนะเด็กหนุ่มคนที่สวมแว่นตาเอ่ยขึ้น แต่ว่าพวกเรากำลังพยายาม...

                “อย่ามาทำเป็นอวดฉลาด! พวกแกทั้งคู่น่ะกำลังเจอปัญหากองโตอยู่นะรู้ไหม!” แอนเดอสันแยกเขี้ยว บอกชื่อมา!”

                “ชื่อหรือคนขับผมยาวตอบ คือ... เอ่อ ไหนดูสิ ก็มีวิลเบอร์ฟอร์ซ... บาธชีบา... เอลเวนดอร์ก...

                “ชื่อนี้ไม่เลวแฮะ ใช้ได้ทั้งกับผู้ชายแล้วก็ผู้หญิงเลยเด็กหนุ่มคนสวมแว่นตาพูด

                โอ้! หมายถึงชื่อพวกเราหรือคนแรกถาม ในขณะที่แอนเดอสันกำลังจะระเบิดออกมาด้วยความเดือดดาล ก็น่าจะบอกกันตั้งแต่แรก! นี่เจมส์ พอตเตอร์ ส่วนผมซิเรียส แบล็ก

                “เรื่องมันจะเลวร้ายจนดำเหมือนชื่อแกในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แหละ! ไอ้เด็กเปร...

                แต่ทั้งเจมส์และซิเรียสไม่ได้สนใจ พวกเขาหันขวับอย่างกะทันหันเหมือนหมาล่าเหยื่อ ตามองผ่านฟิชเชอร์และแอนเดอสัน ข้ามหลังคารถตำรวจไปยังทางออกอันมืดสลัวของตรอก และทันใดนั้นพวกเขาก็เอื้อมมือไปที่กระเป๋ากางเกงพร้อมกัน

                ในชั่วขณะหนึ่งตำรวจทั้งสองนายจินตนาการอย่างลุ้นระทึกว่าต้องถูกปืนจ่อหัวแน่ แต่วินาทีต่อมาพวกเขาก็เห็นว่านักบิดทั้งสองไม่ได้เอาอะไรออกมาเลยนอกจาก...

                ไม้กลองงั้นหรือแอนเดอสันยิ้มเยาะ เป็นตัวตลกทั้งคู่เลยใช่ไหมล่ะพวกแก เราขอจับกุมพวกแกในข้อหา...

                แต่ก่อนที่แอนเดอสันจะทันได้เอ่ยชื่อข้อหา เจมส์และซิเรียสก็ตะโกนอะไรบางอย่างที่ฟังไม่ได้ศัพท์ออกมา และหลังจากนั้นแสงจากไฟหน้ารถก็เริ่มเปลี่ยนทิศ

                นายตำรวจหันไปมอง ก่อนจะเซถอยหลังด้วยความตกตะลึง... ผู้ชายสามคนกำลังบิน! ใช่แล้ว! พวกเขากำลังบินอยู่เหนือตรอกด้วยไม้กวาด! และในขณะเดียวกันนั้น... รถตำรวจก็ยกตัวขึ้นทิ้งน้ำหนักลงบนล้อหลัง!

                ฟิชเชอร์เข่าอ่อน เขาทิ้งตัวนั่งลงอย่างยากลำบาก แอนเดอสันสะดุดขาฟิชเชอร์และล้มลงทับเขาในขณะที่เกิดเสียงดังกระแทกอย่างรุนแรง พวกเขาได้ยินเสียงผู้ชายบนไม้กวาดพุ่งชนเข้ากับรถตำรวจที่ลอยหมุนคว้างกลับหัวกลับหาง ก่อนจะตกลงมาบนพื้นและสลบไป โดยมีชิ้นส่วนหักๆของไม้กวาดกระจัดกระจายรอบตัว

                รถมอเตอร์ไซค์กลับมาร้องคำรามอย่างมีชีวิตชีวาอีกครั้ง ฟิชเชอร์อ้าปากค้าง รวบรวมเรี่ยวแรงเพื่อหันกลับไปมองที่เด็กหนุ่มทั้งสองคนนั้น

                ขอบใจมาก!” เสียงตะโกนของซิเรียสดังแข่งกับเสียงสั่นสะเทือนของเครื่องยนต์ เราเป็นหนี้พวกคุณหนหนึ่งแล้วล่ะ!”

                “ใช่ ดีจริงๆเลยที่ได้พบพวกคุณเจมส์พูด อ้อ! แล้วก็อย่าลืมล่ะ... ชื่อเอลเวนดอร์กน่ะมันใช้ได้ทั้งสองเพศ!”

                เกิดเสียงกระแทกจนแตกละเอียดขึ้นดังสนั่น ฟิชเชอร์และแอนเดอสันโอบแขนกอดกันด้วยความหวาดกลัว รถของพวกเขาเพิ่งจะตกกลับลงมาสู่พื้น และคราวนี้ก็เป็นตาของรถมอเตอร์ไซค์ที่ยกตัวลอยขึ้นบ้าง มันเหินทะยานขึ้นไปในอากาศท่ามกลางสายตาเหลือเชื่อของสองนายตำรวจ เจมส์และซิเรียสไกลห่างออกไปเรื่อยๆในท้องฟ้ายามรัตติกาล ไฟท้ายที่ส่องสว่างอยู่เบื้องหลังพวกเขานั้นดูคล้ายกับเม็ดทับทิมที่กำลังจะหายลับไป

 

 

(English)

The speeding motorcycle took the sharp corner so fast in the darkness that both policemen in the pursuing car shouted ‘whoa!’ Sergeant Fisher slammed his large foot on the brake, thinking that the boy who was riding pillion was sure to be flung under his wheels; however, the motorbike made the turn without unseating either of its riders, and with a wink of its red tail light, vanished up the narrow side street. 

‘We’ve got ‘em now!” cried PC Anderson excitedly. ‘That’s a dead end!” 

Leaning hard on the steering wheel and crashing his gears, Fisher scraped half the paint off the flank of the car as he forced it up the alleyway in pursuit. 

There in the headlights sat their quarry, stationary at last after a quarter of an hour’s chase. The two riders were trapped between a towering brick wall and the police car, which was now crashing towards them like some growling, luminous-eyed predator. 

There was so little space between the car doors and the walls of the alley that Fisher and Anderson had difficulty extricating themselves from the vehicle. It injured their dignity to have to inch, crab-like, towards the miscreants. Fisher dragged his generous belly along the wall, tearing buttons off his shirt as he went, and finally snapping off the wing mirror with his backside. 

‘Get off the bike!’ he bellowed at the smirking youths, who sat basking in the flashing blue light as though enjoying it. 

They did as they were told. Finally pulling free from the broken wind mirror, Fisher glared at them. They seemed to be in their late teens. The one who had been driving had long black hair; his insolent good looks reminded Fisher unpleasantly of his daughter’s guitar-playing, layabout boyfriend. The second boy also had black hair, though his was short and stuck up in all directions; he wore glasses and a broad grin. Both were dressed in T-shirts emblazoned with a large golden bird; the emblem, no doubt, of some deafening, tuneless rock band. 

‘No helmets!’ Fisher yelled, pointing from one uncovered head to the other. ‘Exceeding the speed limit by – by a considerable amount!’ (In fact, the speed registered had been greater than Fisher was prepared to accept that any motorcycle could travel.) ‘Failing to stop for the police!’ 

‘We’d have loved to stop for a chat,’ said the boy in glasses, ‘only we were trying -’ 

‘Don’t get smart – you two are in a heap of trouble!’ snarled Anderson. ‘Names!’ 

‘Names?’ repeated the long-haired driver. ‘Er – well, let’s see. There’s Wilberforce… Bathsheba… Elvendork…’ 

‘And what’s nice about that one is, you can use it for a boy or a girl,’ said the boy in glasses. 

‘Oh, OUR names, did you mean?’ asked the first, as Anderson spluttered with rage. ‘You should’ve said! This here is James Potter, and I’m Sirius Black!’ 

‘Things’ll be seriously black for you in a minute, you cheeky little -’ 

But neither James nor Sirius was paying attention. They were suddenly as alert as gundogs, staring past Fisher and Anderson, over the roof of the police car, at the dark mouth of the alley. Then, with identical fluid movements, they reached into their back pockets. 

For the space of a heartbeat both policemen imagined guns gleaming at them, but a second later they saw that the motorcyclists had drawn nothing more than - 

‘Drumsticks?’ jeered Anderson. ‘Right pair of jokers, aren’t you? Right, we’re arresting you on a charge of -’ 

But Anderson never got to name the charge. James and Sirius had shouted something incomprehensible, and the beams from the headlights had moved. 

The policemen wheeled around, then staggered backwards. Three men were flying – actually FLYING – up the alley on broomsticks – and at the same moment, the police car was rearing up on its back wheels. 

Fisher’s knees bucked; he sat down hard; Anderson tripped over Fisher’s legs and fell on top of him, as FLUMP – BANG – CRUNCH – they heard the men on brooms slam into the upended car and fall, apparently insensible, to the ground, while broken bits of broomstick clattered down around them. 

The motorbike had roared into life again. His mouth hanging open, Fisher mustered the strength to look back at the two teenagers. 

‘Thanks very much!’ called Sirius over the throb of the engine. ‘We owe you one!’ 

‘Yeah, nice meeting you!’ said James. ‘And don’t forget: Elvendork! It’s unisex!’ 

There was an earth-shattering crash, and Fisher and Anderson threw their arms around each other in fright; their car had just fallen back to the ground. Now it was the motorcycle’s turn to rear. Before the policemen’s disbelieving eyes, it took off into the air: James and Sirius zoomed away into the night sky, their tail light twinkling behind them like a vanishing ruby.




 


 

ผลงานอื่นๆ ของ Marie Jeanne

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

28 ความคิดเห็น

  1. #28 spring is gone (@beingblue) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 13:18
    ขอบคุณนะคะ
    #28
    0
  2. #27 Kronos-Hades (@Kronos-Hades) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 18:22
    ชอบมากเลย
    #27
    0
  3. วันที่ 1 มกราคม 2559 / 06:22
    ชอบเรื่องนี้มากๆ มีต่ออีกได้ไมเนีีย
    #26
    0
  4. วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 20:31
    เม้นๆๆ
    #25
    0
  5. วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 21:45
    ขอบคุณมากนะคะ แปลได้ดีจริงๆค่ะ
    #24
    0
  6. วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 04:25
    หากบอกว่านี้คือผลงานการแปลครั้งแรก ต้องขอบอกเลยว่า "เป็นงานชิ้นแรกที่ไม่ด้อยค่าเลย"
    ขอให้คุณมุ่งมั่นและตั้งใจต่อไป เชื่อว่าประสบการณ์อาจจะทำให้คุณได้เป็นหนึ่งในนักแปลของไทยอีกคน
    #23
    0
  7. #22 tttttttt
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 22:40
    สนุก พวกคุณพ่อเนี้ยแสบสุดๆเลย
    #22
    0
  8. วันที่ 13 กรกฎาคม 2557 / 11:48
    เป็นเรื่องสั้น ที่สั้นจริงๆนะ
    เพิ่งเคยได้อ่านจริงๆ =w= 
    ค้่างคาไงไม่รู้แฮะ
    #21
    0
  9. #20 กุหลาบสีเงิน
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 21:42
    เขาแหลม เท้าปุย เนี่ยแสบมากกกกก

    อยากอ่านเรื่องของสมัยพ่อแฮรี่เยอะๆอ่ะ

    (ตั้งแต่อ่านตอนเจมส์แกล้งสเนปสมัยเรียนแล้วแบบว่า แก๊งเจมส์นี่แบดบอยประจำโรงเรียนชัดๆ)

    คือมันสนุกและมีอะไรให้กรี้ดเยอะ

    ต่างกับสมัยแฮรี่ที่ค่อนข้างซีเรียสนะเราว่า ฮา
    #20
    0
  10. วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 21:58
    แปลกแต่หนุกดีนะ ชอบอ่ะบ่องตง
    #19
    0
  11. วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 13:33
    ขออนุญาตลบข้อความ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 30 เมษายน 2559 / 23:47
    #18
    0
  12. อ้าาา สุดยอดของสุดยอดไปเลยT Y T ขอบคุณที่แปลครับ
    #17
    0
  13. #16 ดอกโสก
    วันที่ 1 ตุลาคม 2555 / 14:48
    ขอบคุณครับ ใช้สำนวนและแปลออกมาได้ดี
    #16
    0
  14. วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 14:56
    ชอบมากกกก
    #15
    0
  15. วันที่ 10 เมษายน 2555 / 01:54


      สุดยอด!!!
    #14
    0
  16. #13 นักข่าวสาวสวย
    วันที่ 25 มีนาคม 2555 / 17:11


    สนุกมากเลยยยยย รักซิเรียสที่สุด อยากให้เจเคแต่งรุ่นพ่อเยอะๆ เราหลงรักอย่างแรง T^T
    #13
    0
  17. วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2555 / 15:46
    สุดยอดดด !!  > <

    อ่านแล้วอยากกลับไปอ่านแฮร์รี่อีกซักสามสี่รอบ ; v ;
    #12
    0
  18. วันที่ 16 ธันวาคม 2554 / 01:18
    กรี๊ดซีเรียสจังเลย เท่ที่สุด >O<

     ขอบคุณที่มาอัพไว้ให้ได้อ่านกันนะคะ 
    #11
    0
  19. วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 15:16

    ขอบคุณค่ะ

    #10
    0
  20. #9 sniverus_snape
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 14:44
    แบล็คกับเจมส์ แสบบบ ไม่เลือกที่ตลอดด 555
    #9
    0
  21. วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 21:11
    สุดยอดดดดด แปลเก่งมากๆเลย อ่านเพลินดี ^^
    #8
    0
  22. วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 20:04
     สั้นไปเนอะ กำลังอ่านมัน 55+

    ขอบคุณคนแปลค่า^^
    #7
    0
  23. วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 15:45
     เรื่องสั้นจริง ๆ แอบอยากให้มีต่อ >_<

    แปลใช้ได้ อ่านแล้วรู้เรื่องไม่ติดขัด ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านน้อ ^^
    #6
    0
  24. วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 13:03
     เลิศมากเลย ขอบคุณมาก ซีเรียส แบล๊คที่หนึ่งในใจเรา ^^


    ขอโทษถ้ามันขัดตานะคะ แต่ขอฝากนิยาย ถ้าเกิดว่างก็ลองเข้าไปอ่านะคะ




    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 4 ธันวาคม 2554 / 13:07
    #5
    0
  25. วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 10:30
    ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านค่ะ
    แปลได้โอเคเลยนะคะ

    ว่าแต่ มีอีกไหมอ่ะ อยากอ่านมากกก
    #4
    0