ตอนที่ 13 : ๘ ควรเดินหน้าหรือถอยหลัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    21 พ.ย. 60

ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ บทนี้เป็นบทปิดท้ายตัวอย่างแล้ว ฝากโหลดพี่เก่งกับมิ้มด้วยนะค้าาา ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ ^^ (ขอบคุณทุกยอดดาวน์โหลดนะคะ) เรื่องต่อไป "หวามหวาน" ค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ


ควรเดินหน้าหรือถอยหลัง

 

มินตรากลับมาทำงานอีกครั้งหลังหยุดไปสี่วันเต็ม คนแรกที่เจอคือพัชรี ฝ่ายนั้นก็ยังคงมองเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเหมือนเดิม แต่คราวนี้เธอไม่ได้สนใจ

“สวัสดีค่ะ วันนี้ให้ฉันช่วยทำอะไรบ้างคะ” เธอเอ่ยถามและทำเป็นลืมว่าอีกฝ่ายไม่ชอบเธอมากแค่ไหน

“โน่น! เอกสารที่เจ้านายจะให้คุณอ่าน แล้วกองที่อยู่ข้าง ๆ นั่นก็เป็นค่าห้องแต่ละห้องที่คุณต้องเช็กก่อนจะแจ้งยอดลูกค้า”

มินตราพยักหน้ารับรู้และนั่งลงทำงานของตัวเองทันที พัชรีมองเธอเป็นกิ้งกือ หอยทาก เธอก็จะมองให้อีกฝ่ายเป็นม่าน หมอน มุ้งไปซะก็จบ ตั้งแต่อยู่กับธาราเธอได้นิสัยส่วนนี้มาไม่น้อย...ถ้าไม่ชอบก็เลือกที่จะไม่มอง ไม่ใส่ใจให้เสียเวลา

วันนี้เธอได้เจอกับแม่บ้านของตึกชื่อสมปอง เป็นหญิงวัยกลางคนที่ขี้บ่นและขี้เม้าท์เอาเรื่อง แต่ก็ยังนับว่าดีกว่าพัชรีตรงที่อัธยาศัยดีกว่ามาก ตอนนี้เธอจึงนับสมปองเป็นพวก เพราะอีกฝ่ายก็ดูไม่ค่อยชอบพัชรีเช่นกัน

 

เป็นเวลาเกือบเที่ยงที่มินตรานั่งทำงานจนเกือบลืมเวลากินข้าว เธอเห็นพัชรีคว้ากระเป๋าสะพายและทำท่าจะก้าวออกจากห้องจึงรีบเอ่ยถาม “คุณจะไปกินข้าวเหรอคะ”

“ค่ะ คุณรอฉันกลับมาก่อนแล้วค่อยไปกินข้าวนะคะ เพราะแม่บ้านก็พักเที่ยง”

มินตราไม่อยากพูดอะไรให้มากความก็ได้แต่พยักหน้ารับรู้แล้วก้มหน้าทำงานต่อ จนกระทั่งผ่านไปครึ่งชั่วโมงแม่บ้านก็เดินเข้ามาที่ออฟฟิศและถือถุงอาหารมาด้วย

มินตรายิ้มเกือบเอ่ยขอบคุณในน้ำใจของแม่บ้านที่เพิ่งเจอกันวันแรก ทว่ากลับต้องกลืนคำพูดลงท้องแทบไม่ทัน

“ตั้งแต่แม่นี่มาอยู่ป้ากินข้าวไม่ทันอิ่มสักวันเลย” สมปองเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“คะ? ใครเหรอคะ”

“ก็ยายคุณดาอะไรนั่นน่ะสิคะ นี่คุณรู้ไหมคะ...” สมปองมองซ้ายมองขวาแล้วกระซิบเสียงเบาในมาดขาเม้าท์ประจำตึก “แม่นี่น่ะแอบมีชู้ค่ะ”

“มีชู้เหรอคะ?” มินตราถามอย่างงง ๆ

“ค่ะ! ก็คุณปริญญาเลี้ยงแม่นี่ไว้ใช่ไหมคะ ก็นับแม่นี่ว่าเป็นคนของคุณปริญญา ถึงไม่ใช่เมียก็เป็นคนที่ท่านเลี้ยงดู ห้องนั่นก็ไม่ได้เช่า แถมป้าก็เดาว่าคุณปริญญาคงให้เงินใช้เยอะด้วยค่ะ รถสีดำคันนั้นที่จอดหน้าตึกน่ะคุณปริญญาก็ซื้อให้ แต่แม่นั่นกลับไม่ซื่อสัตย์ค่ะ ป้าคันปากอยากบอกคุณปริญญามาก แต่คุณเขาเป็นคนไม่ชอบให้ใครยุ่งเรื่องส่วนตัวค่ะ”

มินตราฟังแล้วรู้สึกอย่างไรก็อธิบายกับตัวเองไม่ได้ แต่เธอคิดว่า ข้อมูลที่เคยมีเกี่ยวกับปริญญาในสมองของเธอคงเปลี่ยนไปไม่เหลือเค้าเดิม

“แล้วเกี่ยวอะไรกับที่ป้ากินข้าวไม่อิ่มล่ะคะ”

“ก็แม่นั่นหิวก็จะโทร.จิกให้ป้าไปซื้อมาให้ไงคะ ป้าไม่ทำหล่อนก็ไปฟ้องคุณปริญญาว่าป้าทำงานไม่ดี”

ก็ไหนบอกว่า ไม่ชอบให้ใครเป็นคนขี้ฟ้องไง วันนั้นโมโหเธอแทบตายที่ฟ้องธาราเรื่องเธอกับผู้หญิงคนนั้น หรือว่าเขาเลือกดูที่คนฟ้องว่า เป็นใครและเขาใส่ใจแค่ไหนมากกว่า

มินตราค่อนแคะในใจ “ป้าไม่บอกไปล่ะคะว่า เพราะอะไร”

“โอ้ยคุณมิ้ม ป้าก็มีความเจียมตัวอยู่นะคะ ป้านั่งคุยกับอีกคนนอนคุย เป็นคุณจะฟังใครคะ”

มินตราฟังแล้วคิดตามก็พอจะเข้าใจ “นั่นสินะคะ”

“ป้าเอาข้าวไปให้แม่นั่นก่อนนะคะ เดี๋ยวป้าจะมาเฝ้าออฟฟิศแทน คุณจะได้ไปกินข้าว ป่านนี้แล้วคงหิวแย่” สมปองพูดแล้วก็ประคองถ้วยอาหารกลางวันเดินเข้าลิฟต์ไป

มินตรามองตามแล้วได้แต่ถอนหายใจ เธอชักไม่อยากอยู่ตรงจุดนี้แล้วสิ แต่ในเมื่อยังไปไหนไม่ได้ก็ได้แต่ก้มหน้านั่งดูเอกสารบนโต๊ะต่อไป

“ทำไมยังไม่ไปกินข้าว หรือว่ากินแล้ว”

เสียงทักที่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยทำเอาเธอสะดุ้งโหยง “ยังค่ะ” เธอตอบแค่นั้นก่อนจะสนใจงานในมือต่อ

ท่าทีที่เปลี่ยนไป สายตาที่นิ่งขึ้นของมินตรา ทำให้ปริญญาทำอะไรไม่ถูก

“คุณมิ้มไป...อ้าว” สมปองพูดได้แค่นั้นก็ชะงักคำพูด เพราะไม่คิดว่าเจ้านายจะมาในช่วงเวลานี้ เมื่อมองสถานการณ์แล้วคิดว่า ไม่น่าจะอยู่ต่อจึงขออนุญาตไปทำอย่างอื่นแทนที่จะยืนฟังเจ้านายคุยกัน

“เดี๋ยวออกไปกินข้าวด้วยกันสิ ผมยังไม่ได้กิน แต่รอแป๊บเดี๋ยวผมมา”

มินตรามองตามหลังก็เห็นเขากดลิฟต์และเดินเข้าไปอย่างรีบร้อน ทำให้เธอพอจะเดาได้ไม่ยากว่าเขาไปไหน แต่เรื่องอะไรที่เธอต้องหิ้วท้องรอให้ปวดใจเล่น เขาจะอยู่บนนั้นนานแค่ไหนก็ไม่รู้ มินตราคว้ากระเป๋าสะพายแล้วเดินไปฝากออฟฟิศไว้กับสมปอง ก่อนจะไปหน้าตึกแล้วโบกรถแท็กซี่ออกไปหาข้าวกินทันที

 

ปริญญาเดินไปเคาะประตูห้องของคนที่โทร.หาเขาและบอกว่าป่วย เคาะอยู่นานฝ่ายนั้นจึงเปิดประตูให้

“เป็นไงบ้าง กินข้าวหรือยัง” เขาเอ่ยถาม ถึงไม่ได้รักไม่ได้ชอบแต่ก็ยังมีความเป็นห่วงของคนที่ใกล้ชิดกันอยู่ดี

“ตัวไม่ค่อยร้อนแล้วค่ะ ดาขอให้แม่บ้านซื้อข้าวให้กินยาแล้วว่าจะนอนค่ะ เออ...พี่เก่งไม่ว่าใช่ไหมคะที่ดาใช้ป้าแม่บ้านแบบนี้ ดาไม่ได้ทำบ่อยนะคะ ครั้งนี้ครั้งแรก ปกติดาไม่ได้ไปยุ่งอะไรกับที่ออฟฟิศของพี่เก่งอยู่แล้ว ดารู้ว่าพี่เก่งไม่ชอบ...ดาก็ไม่ทำ” อุรัชฎาเข้ามากอดแขนออดอ้อน หลังจากได้เจอหน้าผู้หญิงคนนั้น ลางสังหรณ์บางอย่างของเธอก็ทำงานทันที เธอไม่มีทางทิ้งผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาและโปรไฟล์ดีตรงหน้าหลุดมือไปได้ วันนี้ยังไงเธอก็ต้องทำให้เขาอยู่กับเธอให้ได้ ทำให้เขามัวเมากับบทรักและสิ่งที่เธอปรนเปรอจนไม่สามารถทิ้งเธอได้

ปริญญาแกะมือของอีกฝ่ายออกอย่างสุภาพ “งั้นคุณก็กินข้าวแล้วนอนพักซะ ผมต้องกลับไปทำงานแล้ว”

“แต่ว่า...” อุรัชฎาปลดกระดุมชุดนอนออกทีละเม็ดและส่งสายตาเชิญชวนให้ปริญญาอย่างเปิดเผย “ดาอยากจะรบกวนพี่เก่งเช็ดตัวให้ดา พอจะได้ไหมคะ...” ตอนพูดจบชุดนอนเนื้อบางก็ร่วงไปกองกับพื้นเรียบร้อยแล้ว บนเนื้อตัวเกือบเปลือยเปล่าที่มีชุดชั้นในลูกไม้เนื้อบางปิดแทบไม่มิดนั้นมีความเป็นผู้หญิงเกินกว่าที่ใครจะปฏิเสธความปรารถนาในเรือนกายของเธอได้ อุรัชฎาขยับเข้าไปแนบชิดกับอกอุ่นที่เคยได้ซุกซบมานานหลายเดือน ก่อนเขาจะค่อย ๆ เปลี่ยนไปและใส่ใจเธอน้อยลง จนถึงขั้นไม่ยอมแตะต้องในที่สุด

“ผมต้องไปทำงานต่อแล้ว คุณก็พักเถอะ คุณบอกว่าตัวไม่ร้อนแล้วนี่ ใส่เสื้อผ้าซะ ผมกลับล่ะ” ปริญญาขยับออกห่างก่อนจะเปิดประตูออกพอให้เดินได้แล้วปิดประตูให้

อุรัชฎาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด ลางสังหรณ์ของเธอไม่ผิดแน่ ปริญญากำลังมีคนใหม่และเธอกำลังจะตกกระป๋องในเร็ววันนี้อย่างไม่ต้องสงสัย!

 

ปริญญาออกมาจากลิฟต์ก็ตรงไปที่ออฟฟิศพอเห็นแม่บ้านนั่งอยู่คนเดียวก็ถามถึงคนที่ควรนั่งรอเขาแต่กลับไม่มีแม้แต่เงา

“มินตราล่ะครับ”

“ออกไปตั้งแต่คุณปริญญาขึ้นลิฟต์ไปแล้วค่ะ” สมปองตอบอย่างเกร็ง ๆ เพราะน้ำเสียงปริญญาเรียบสนิทเสียจนน่ากลัว

“งั้นเหรอครับ” ทั้งที่ไม่พอใจแต่เขาก็พูดแค่นั้นก่อนจะล้วงเอาโทรศัพท์ออกมากดโทร.ออก ทว่าปลายสายกลับไม่กดรับ ซึ่งนั่นทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะคาดโทษอีกฝ่ายในใจ

แสนงอน!’

 

มินตรากลับเข้ามาที่ออฟฟิศอีกครั้งตอนเกือบบ่ายสองโมง เนื่องจากเธอถือว่าตนเองได้พักทีหลัง ตอนที่เข้าไปในออฟฟิศนั้นก็เห็นทั้งแม่บ้านและพัชรีอยู่กันครบ แอบโล่งใจที่ไม่เจอปริญญา เธอรู้ว่าเขาคงโมโหที่เธอไม่รอถึงได้โทร.หาเธอแบบนั้น แต่เธอคิดว่าเธอไม่ผิด เวลาพักไม่จำเป็นต้องเกรงใจเจ้านาย โดยเฉพาะเจ้านายที่ขึ้นไปทำเรื่องอย่างว่ากับผู้หญิงของเขา แล้วปล่อยให้เธอหิ้วท้องรอ

“เจ้านายให้คุณโทร.หา” พัชรีบอกทันทีที่มินตรานั่งลงบนโซฟา

มินตราเอ่ยขอบคุณแล้วนั่งทำงานต่ออย่าไม่สนใจว่านั่นจะเป็นคำสั่งจากเจ้านาย

“อย่าทำเป็นเล่นตัวหน่อยเลย ยังไงก็ไม่ทำให้เขาสนใจคุณไปมากกว่านี้หรอก” พัชรีมองคนที่ก้มหน้าก้มตาด้วยหางตา เธอหมั่นไส้ผู้หญิงคนนี้นัก

มินตราปิดแฟ้มเอกสารลง แล้วค้นหาโทรศัพท์ออกมาก่อนจะกดโทร.หาปริญญาเพื่อตัดรำคาญ รออยู่ไม่นานเขาก็กดรับสาย “คุณพัชรีบอกว่าคุณให้ฉันโทร.หามีอะไรคะ ฉันเร่งงานอยู่ แต่ถ้าคุณไม่มีอะไรฉันขออนุญาตวางสายนะคะ สวัสดีค่ะ” จากนั้นก็กดวางสายและปิดเครื่องทันที

พัชรีถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห ในขณะที่สมปองรีบออกจากห้องเพราะไม่อยากโดนดึงเข้าไปเกี่ยวข้องในเรื่องนี้

 

ปริญญามองโทรศัพท์ในมือยิ้ม ๆ ถึงเขาจะยังไม่ทันได้พูดอะไร แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้วฝ่ายที่โทร.มาคงหงุดหงิดที่โดนทั้งเขาและพัชรีกวนประสาทอย่างแน่นอน ดี...อย่างน้อยโมโหแบบนี้ก็ยังดีกว่าปั้นหน้านิ่งเหมือนเมื่อตอนเที่ยงหลายเท่า...

ฝากติดตามต่อในเล่มด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ ^^

ลิงก์สำหรับดาวน์โหลดมาแล้วจ้าาา ฝากพี่เก่งกับยัยมิ้มด้วยนะคะ ขอบคุณทุกยอดดาวน์โหลดจ้าาา

พ่ายรักเจ้าบ่าว
กนกนุช
www.mebmarket.com
“คุณไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหม”“...”“ผมขอคุยกับคุณสักห้านาทีได้ไหมแล้วจะกลับ” ปริญญาต่อรองไม่สนใจสายตาโกรธเกลียดของกรินทร์“...”“ผมพูดกับดาแล้ว เขาไม่เอาเรื่องคุณ...”“เอาเรื่องอะไร! ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักอย่าง ไปสิ กลับไปปลอบใจเธอสิ หึ คิดว่าฉันรักฉันแคร์คุณมากถึงขั้นยอมให้ผู้หญิงของคุณมาทุบตี ใส่ร้ายฉันแบบนี้หรือไง ไปเลยมาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย ฉันเกลียดคุณ!” พูดจบก็วิ่งขึ้นบันไดไปทั้งน้ำตา เธอหวังแค่ว่าเขาจะมาเยี่ยมด้วยความเป็นห่วง แต่กลับมาตอกย้ำว่าเธอเป็นคนผิด คนแบบนี้เหรอที่เธอสมควรจะรัก...



สามีตัวร้าย
กนกนุช
www.mebmarket.com
“ฉันหิวน้ำ” ประโยคที่ไม่ควรเกิดขึ้นในบรรยากาศที่คนสองคนแทบฆ่ากันตายแบบนี้ผุดขึ้นมาได้อย่างไรไม่รู้ แต่แก้วเจ้าจอมยอมโดนด่าว่าทุกอย่างในตอนนี้ เพราะเธอคอแห้งไปหมดแล้วจริง ๆ ทว่าแทนที่เขาจะตอกหน้าเธอด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ แต่เขากลับก้มหยิบขวดน้ำเปล่าที่พราวหยดน้ำขึ้นมา จากนั้นก็แกะพลาสติกที่ปากขวดออกแล้วยื่นให้เธอแก้วเจ้าจอมรับมาดื่มด้วยท่าทางงง ๆ “ดื่มช้า ๆ เดี๋ยวก็สำลักหรอก” คีรีบอกจากนั้นก็เดินไปที่หัวเรือแล้วสตาร์ทเครื่องยนต์ เขาไม่ได้สนใจแก้วเจ้าจอมอีก เพราะมั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่มีทางกระโดดหนีเขาไปตอนนี้แน่ ดูก็รู้ว่ากลัวตายแค่ไหน!เขาตั้งหน้าตั้งตาขับเรือให้ถึงเกาะ พอไปถึงที่นั่นเขาจะได้ทำอะไร ๆ สะดวกขึ้น ตอนนี้ก็ให้คนคิดหนีดีใจไปก่อน ถึงเกาะแล้วแก้วเจ้าจอมจะได้รู้ไว้ว่า อย่าคิดจะหนีเป็นรอบสองอีกเด็ดขาด!
เจ้าสาวเบอร์รอง
กนกนุช
www.mebmarket.com
   “คิดว่าฉันอยากแต่งกับเธอนักหรือไง ที่ทำนี่ก็เพราะไม่อยากให้ผู้ใหญ่เสียหน้า เดี๋ยวฉันจะไปบอกช่างแต่งหน้าส่วนเธอก็อยู่ในนี้รอ”     กาสะลองมองคนที่พูดจากห่างเหินกับเธอในรูปแบบที่ไม่ใช่แค่ ‘ผม’ กับ ‘คุณ’ ด้วยแววตาไหววูบ ในอกปวดแสบปวดร้อน ทั้งคำพูด น้ำเสียง และแววตาไม่เหมือนกลินท์เมื่อสิบกว่าปีก่อนสักนิด ตอนนั้นเขายังเป็น ‘พี่โต’ สำหรับเธอและน้องสาว แต่เมื่อไหร่กันที่เขาเป็น ‘พี่โต’ สำหรับแก้วเจ้าจอมคนเดียว...      กาสะลองสะบัดแขนจนหลุด เธอพุ่งไปที่ประตูหมายจะคว้ามันเปิดออก แต่ยังไม่ทันได้ทำก็ต้องเผลอกรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อร่างเธอปลิวหวือเข้ามาในอ้อมกอดของกลินท์ เธอไม่ทันได้พูดอะไรออกมากลินท์ก็ก้มหน้ามาชิดและประกบปากปิดกลืนเสียงหนวกหูของเธอไว้ทันที



คล้องใจภรรยา
กนกนุช
www.mebmarket.com
“ไปอาบน้ำ เสื้อผ้าเอาของผมไปใส่ก่อน”“ฉันจะกลับ” เธอปรี่ไปที่ประตูทันทีทว่ากรินทร์เร็วกว่า เขายึดข้อมือบางไว้แน่น “มีเหตุผลหน่อยสิคุณ ไปอาบน้ำไป ลูกอยากพักผ่อนแล้ว”“ฉันเกลียดคุณที่สุดเลย!” ธาราเค้นคำพูดออกมาในที่สุด ยิ่งรักมากก็ยิ่งเจ็บปวดมาก เขาพาเธอมาบ้านราวกับว่าต้องการพาเธอมาให้คนในครอบครัวยำให้เละ เหอะ! ไม่เห็นอยากมีเลย บ้านหลังใหญ่ คนเต็มบ้านแต่กลับจิตใจคับแคบ!“เอาเถอะ ผมก็ไม่ได้ชอบคุณหรอก คุณก็ท่องไว้ว่าเพื่อลูก ๆ”

และ...อีกหลาย ๆ เล่ม 55555

กุหลาบเปื้อนฝุ่น
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
ท่าทีเป็นห่วงเป็นใยของฟ้าลดาทำให้ภคินใบหน้าเกร็งไปหมด “กลับไปนอนซะฟ้าลดาก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับคุณ”“คุณไม่มีสิทธิ์!” ฟ้าลดาแหวขึ้นอย่างเหลืออด ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ภคินและปรัชญ์ได้เห็นมุมนี้ของหญิงสาว ภคินกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาวาววับ “ตอนนี้ผมพูดได้ไม่เต็มปากว่า ผมมีสิทธิ์ แต่รออีกนิดนะฟ้าลดา ผมจะเอาสิทธิ์ที่คุณถามหามาปาใส่หน้าคุณให้ได้”“ฉันไม่ต้องการ”“แต่ผมต้องการ! ต้องการมาก ๆ เลยล่ะ ขึ้นไปนอนซะ ผมสัญญาว่าจะรีบเอาตำแหน่งที่เหลือมาให้คุณแน่ อย่าสติแตกลาออกไปซะก่อนล่ะ อย่าคิดจะหนีอีก เพราะถ้าผมหาคุณไม่เจอเรื่องมันคงใหญ่โตกว่าที่คิดแน่”...
รักเพียงจันทร์
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
“เขมคงง่วงจัดถึงหลับไปทั้งแบบนี้” เขายื่นมือมาเปลี่ยนเธออุ้มหลาน จากนั้นก็แตะแขนเธอเบา ๆ ให้ลุกขึ้น จันทร์เต็มดวงทำตามอย่างว่าง่าย เธอยืนรอเขาล็อกประตูจนเสร็จแล้วก็เดินตามเขาต้อย ๆ “ฉันนอนกับคุณด้วยได้ไหมคะ” จันทร์เต็มดวงถามอย่างไม่คิดอะไร เพราะความกลัวจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ซึ่งแดนไทก็ไม่ถือสา เขาดึงแขนเธอให้เดินตามเข้าห้องพร้อมล็อกประตูแน่นหนา“คุณใช้ห้องผมได้ตามสบายเลย ผมจะนอนที่โซฟานั่น” แดนไทชี้ไปที่โซฟายาว แต่ก็สั้นสำหรับขายาว ๆของเขาอยู่ดี พร้อมกับเดินไปที่เตียงแล้ววางเขมินท์และห่มผ้าให้จันทร์เต็มดวงส่ายหน้าน้ำตาร่วงเผาะ “นอนด้วยกันที่เตียงเถอะนะคะ ฉันไม่ได้คิดอะไรไม่ดีกับคุณหรอก แต่ฉันกลัว กลัวมากด้วย” พูดไปก็ร้องไห้ไปอย่างคนเสียขวัญถึงขีดสุดแดนไทดึงแขนคนตัวเล็กที่เคยดื้อรั้นเข้ามาใกล้แล้วให้เธอซบกับอกร้องไห้ “โอเคครับ เราจะนอนด้วยกันที่เตียง ตกลงไหม คราวนี้ก็ไปอาบน้ำอาบท่าได้แล้วเด็กดี”จันทร์เต็มดวงเงยหน้าจากอกอุ่น ๆ ของเขาแล้วถึงเพิ่งนึกได้ “ฉันไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนค่ะ”







กลิ่นหวาน
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
   “ที่ผ่านมาผมแค่จับมือคุณเองนะเอาอะไรมาบอกว่าผมฉวยโอกาส” จิรภาสถามพร้อมกับขยับเท้าเข้าหาจนปลายเท้าของทั้งสองคนชนกัน     ปิณฑิราก้าวเท้าหนี ทว่าร่างกายส่วนบนก็ยังติดอ้อมแขนแกร่งที่ยึดไว้อยู่ดี จึงอยู่ในท่าที่ทุลักทุเลไม่น้อย  เธอโก่งตัวไม่ให้หน้าอกแนบชิดกับเขา แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้จึงให้มือกดแผ่นหลังเธอเข้าแนบชิดยิ่งกว่าเดิมราวกับต้องการแกล้ง    “แต่วันนี้ผมยอมให้คุณด่าได้”    “หมายความว่าไง” ปิณฑิรามองคนที่โน้มใบหน้าลงต่ำมองเธอด้วยสายตาวิบวับแบบแปลก ๆ ด้วยความรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก    “ผมจะจูบคุณ จะทำทุกอย่างที่อยากทำมาก่อนหน้านี้”    “ฉันไม่ให้ทำ!” พูดจบก็เตรียมดิ้นเพื่อให้หลุด     จิรภาสใช้สองแขนรัดร่างเล็กในอ้อมแขนแน่นราวกับงูเหลือมรัดเหยื่อ พอเหยื่อเริ่มหายใจไม่ออกและกำลังร้องขอชีวิตก็รีบ ‘งับ’ เหยื่อกินลงท้องทันที...



พรมรัก
จินห์จุฑา
www.mebmarket.com
“ทำไมแช่น้ำนานขนาดนั้นสิบนาทีก็น่าจะออกมาได้แล้ว” ปกป้องบ่นอุบ มองและเดินตามชนาต้อย ๆ“จะตามมาทำไม ไม่คิดจะหนีไปไหนหรอก ฉันโมโหคุณมากที่...คุณดูซะก่อนเนื้อตัวฉันเป็นแบบนี้ แช่น้ำตั้งนานมันยังไม่ดีขึ้นเลย” ชนาชี้ให้ตัวต้นเหตุเห็นร่องรอยสัมผัสที่ยังหลงเหลือติดผิวกายอย่างเด่นชัดจนแทบกระแทกตาคนมอง“ผมก็คิดว่าลงน้ำหนักเบาแล้ว แต่คุณตัวขาวไงเลยเห็นชัดไปหน่อย” ปกป้องแก้ตัวเสียงเบาเท่าแมลงหวี่“ฉันผิด?” ชนาชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง จ้องปกป้องอย่างหาเรื่องคนที่รู้ตัวว่ากำลังถูกรวนสายหน้า “คุณไม่ได้ผิด ผมผิดเอง ผิดนิดหน่อยที่ห้ามใจไม่ไหว”ชนาได้แต่ค้อนลมค้อนแล้ง เถียงไปก็เท่านั้น หน้ามึนขนาดนี้ด่าจนปากเปียกปากแฉะก็คงได้แค่เห็นหมอนี่ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จเท่านั้น!



รัก (เกือบ) หมดหัวใจ
กนกนุช
www.mebmarket.com
ช้องนางถอนหายใจพร้อมกับละสายตาจากงานเพื่อมองสบตากับเขา  “ฉันไม่ได้พูด แฟนของคุณเขากลัวคนไม่รู้ถึงได้ตะโกนย้ำกับฉันสองสามครั้งในห้องน้ำตอนเราหย่ากันแรก...

เพียงกระซิบรัก
กนกนุช
www.mebmarket.com
“ยิหวานอนห้องเดียวกันกับพี่ไม่ได้แน่” คนที่หอบเสื้อผ้าไว้แนบอกบอกพลางเดินไปจับลูกบิดประตู แต่ก็ช้ากว่าภูผาที่กระโดดพรวดเดียวไปยืนขวางระหว่างเธอกับประต...

ใส่ร้ายป้ายสีรัก
กนกนุช
www.mebmarket.com
“ห่วงผมใช่ไหม” คนที่ยังหลับตาอยู่ถามขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในรถ “...” “ผมขอโทษนะที่วันนั้นทำให้คุณคิดมาก ผมชอบคุณจริง ๆ นะพลอยชมพู ชอบแบบที่จะจีบมาเป...


  

ชอบไม่ชอบยังไงอย่าลืมมาเม้นต์บอกกันนะคะ ^^ ฝากเพจด้วยนะคะ ขอบคุณที่กดไลก์ กดแชร์ และ Favorites 

สุดท้ายแวะไปด่า หรือทักทายกันได้ที่เพจนี้  https://www.facebook.com/jinjuta18091987/ ได้เผื่อวันไหนอัพมาก อัพน้อยหรือไม่อัพเลย (น่าตบเนอะ)55 ฝนจะเเจ้งหน้าเพจเด้อค่ะเด้อ  กราบขอบคุณงาม ๆ นะจ๊ะที่ร้ากกก จุ๊บ ๆ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #6 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 13:28
    ออกอากาศ
    #6
    0