รักวุ่นวายของนายจัดจ้าน - นิยาย รักวุ่นวายของนายจัดจ้าน : Dek-D.com - Writer
×

    รักวุ่นวายของนายจัดจ้าน

    โดย little bigeye

    ไม่มีทาง ที่ฉันจะรักคนแบบนายได้ แต่เพราะอะไร ทำไม ฉันต้องนึกถึงหน้านายทุกๆครั้ง ที่ฉันมีความสุข เกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่

    ผู้เข้าชมรวม

    119

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    3

    ผู้เข้าชมรวม


    119

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    1
    จำนวนตอน :  8 ตอน
    อัปเดตล่าสุด :  12 ก.ค. 58 / 17:33 น.

    อีบุ๊กจากนิยาย ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

    "นี่นาย เบาๆ หน่อยเซ่ ฉันเจ็บนะ"  T^T

    "เจ็บ ก็อยู่นิ่งๆ สิ แหกปากโวยวายอยู่ได้ หนวกหู"

    T^T 

    "อ่ะ เสร็จแล้ว แหกปากต่อได้ล่ะ อ้อ! แต่เดี๋ยวแหกปากได้อย่างเดียวนะ แต่ยังเดินไม่ได้ ขาเธอยังบวมช้ำอยู่เลย เดี๋ยวทานข้าวเสร็จ ฉันจะไปส่งเธอกลับบ้านเอง" 

      -_-*  นี่นาย ขาฉันบวมเป่งขนาดนี้ แล้วอีกกี่วันมันจะหายเนี่ย" นิชาบ่นพร้อมกับลูบข้อเท้าตัวเองที่กำลังบวมช้ำอย่างเบามือ

    "อีก 2 - 3 วันก็หาย อย่าใจร้อนสิ อ่ะ รีบๆ กินข้าวซะ จะได้กลับบ้านกันสักที" ปรานต์วางจานกับข้าวไว้ตรงหน้านิชา โดยที่มืออีกข้างหนึ่งก็ถือจานข้าวของตัวเอง แล้วนั่งลงกินข้าวข้างๆ เก้าอี้ที่นิชานั่งอยู่

    "ฉันยังไม่หิว เดี๋ยวค่อยกลับไปกินที่บ้านก็ได้" 

    "ไม่หิวก็ต้องกิน แต่แน่ใจนะว่าที่ห้องคุณมีอาหารให้กิน ไม่ใช่มีแต่อาหารของหนูเรอะ สกปรกซะขนาดนั้น"

    "อีตาบ้า =[]= ห้องฉันไม่ได้สกปรกขนาดนั้นสักหน่อย  แต่อย่างน้อยที่ห้องก็คงจะมีบะหมี่เหลือสักซอง สองซองล่ะมั้ง" 

    "ถ้าคุณจะกลับไปนั่งกินเศษบะหมี่ที่เหลือจากหนูแทะนั่นน่ะนะ ผมว่าคุณกินข้าวที่ผมเอามาให้นี่ดีกว่า สะอาดและอร่อยกว่ากันตั้งเยอะ เอ้า!
    รีบกินๆ อย่ามัวลีลา ผมมีเวลาอยู่ตรงนี้กับคุณไม่มากนะ ผมต้่องกลับไปทำงานต่อ เร็วๆ รีบกินๆ"  ปรานต์พูดพร้อมตักข้าวเข้าปากอย่างไม่รีรอ

    -_-;;  " กินก็ได้ "  

    " กินเสร็จแล้ว เรียกด้วยนะ ผมของีบสักแปป ขอพักผ่อนสายตาหน่อย"  zZZ

    "อืม " นิชาตอบทั้งๆ ที่ข้าวยังเต็มปาก "อีตานี่ หลับง่ายชะมัด พูดจบปุ๊บ หลับปั๊ป จะไวไปไหน -_- 

    10 นาทีผ่านไป

     ฮ้าาาาา  อิ่มแปร้ ~


    "อูยยยยย อูยยยยยย  เจ็บ เจ็บ เจ็บ  โอ่ยยยยยย  ลืมไปเลยว่าขาเราเดี้ยงนี่นา แล้วจานข้าวพวกนี้ใครจะเอาไปเก็บล่ะ ขืนวางทิ้งไว้ตรงนี้น้องมิกกี้เม้าได้มาบุกห้องอีตานี่แน่ๆ ไม่เป็นไร เราเป็นนางเอกผู้มีจิตใจงดงาม จะเอาไปล้างเก็บไว้ให้ก็ได้ "  นิชาเดินขากะเผลก เก็บจานข้าวของปรานต์และของตัวเองไปยังอ่างล้างจาน เพื่อแสดงบทบาทแม่บ้านผู้แสนดี 

    " โห ขนาดห้องครัวยังหรูหรา โอ่อ่า อลังการ ขนาดนี้ แล้วห้องข้างในจะหรูหรา ขนาดไหนเนี่ย อีตานี่ นี่รวยไม่เบาเลย แหมมมม เข้าตำรา หล่อ รวย สปอท กทม ซะด้วย แต่เสียอย่างเดียว ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษต่อหน้าสุภาพสตรีอย่างฉันเอาซะเลย -3- 

    " ไหนๆ ขอลากสังขารเดินชมห้องชายโฉด หน่อยสิ๊ "  นิชาลากขาของตัวเองที่จะเรียกว่าเดินก็คงไม่ใช่ เดินกะเผลก สำรวจห้องปรานต์อย่างสนใจ จนสะดุดกับกรอบรูปใบหนึ่งที่วางโชว์หราอยู่ที่โต๊ะหัวเตียง

    รูปในกรอบรูปเป็นรูปผู้หญิงคนหนึ่งในโทนสีขาวดำอุ้มเด็กชายตัวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้ม โดยมีฉากหลังเป็นรูปทะล พร้อมกับมีข้อความที่เป็นลายมือเด็กเขียนติดอยู่ที่รูปว่า "ผมคิดถึงแม่ครับ" 

    "นี่คุณ มาทำอะไรที่ห้องนอนผู้ชายโสดแบบผมเนี่ย หรือว่าจะมาขโมยกางเกงใน"

    " เอ๊ะ ! OxO  ปะ ป่าวๆๆๆๆๆ จะบ้าหรอ ฉันจะมาขโมยกางเกงในนายทำซากอะไร ฉันไม่ใช่โรคจิตนะยะ ฉันแค่ล้างจานเสร็จแล้ว ก็เลยเดินมาสำรวจห้องผู้ชายแบบนายสักหน่อยน่ะ ว่าเป็นยังไง "  ( เฮ้ออ ! อีตานี่นี่นอกจากจะปากจัดแล้ว ยังไม่ให้เกียรติผู้หญิงอย่างฉันเลย ฉันออกจะสวยอย่างนี้ จะเป็นโรคจิตได้ยังไง ก็แค่เมื่อก่อนเคยแอบดูเพื่อนผู้ชายข้างบ้านอาบน้ำเองนะ  =.,= ) 

    "แล้วเป็นยังไง สะอาดกว่าห้องคณเป็นสิบเท่าเลยใช่มั๊ยล่ะ ? "

    " เอิ่มมมม  =_= มันก็จริงนะ "  เฮ้ยยยย ไม่ใช่สิ (- - )( - -)(- - )( - -)  ที่จริงห้องฉันมันก็เคยสะอาดแหละ แต่ฉันมัวแต่ทำงานไง เลยไม่มีเวลาว่างมานั่งทำความสะอาดมันก็เลยดูรกๆ หน่อยนึง" 

    " เหรอ แต่ผมก็ทำงานเหมือนกันนะ ทำไมห้องผมมันดูสะอาดกว่าห้องคุณล่ะ ผมว่าคุณเอาเวลาที่คุณไปช้อปปิ้ง ไปแดนซ์ออนเดอะฟลอว์ ของคุณ มานั่งเก็บกวาดห้องให้มันดูสะอาดเรียบร้อยจะดีกว่านะ"

    -O-   พอๆๆๆ  หยุดพักเรื่องความสกปรกของห้องฉัน  แล้วกลับกันเถอะ ยัยแจนคงเป็นห่วงฉันจะแย่ล่ะ"

    " อืม ได้ งั้นเดินลงไปก่อนเลย ผมขอไปหยิบเสื้อกับกุญแจรถแป๊ป" พูดเสร็จปรานต์ก็เดินตรงหรี่เข้าไปในห้องแต่งตัว โดยที่ไม่ทันนึกว่านิชาขาเจ็บอยู่

    "นะ นายย  - -"  ฉะ ฉัน ดะ เดิน ยังไม่เป็นคนเล้ยย แล้วฉันจะเดินออกไปกดลิฟท์ยังไง  ห้ะ "  

    --------------  ปิ้งง   ง ง  ไม่มีเสียงตอบรับจากบุคคลที่คุณเรียกกกกกก ---------    --?

    กะเผลก กะเผลก  โอ๊ยยยย  โอยยยยยยยย   ~ ~  " นี่ขาแพลง หรือขาพิการฟระตรู "  

     ควับบบบบ   "ม่ะ ผมอุ้มคุณไปเอง เห็นสภาพแล้วเวทนายังไงไม่รู้ " 


    " เห้ยยย O///O   มะ ไม่ต้อง ฉันเดินเองได้ ปล่อยฉันลงนะ "

    "ไม่ ! ขืนปล่อยให้คุณเดิน ผมว่าชาตินี้ก็คงไม่ถึงชั้นล่างหรอก คงนอนตายเพราะขาบวมอยู่หน้าลิฟท์อ่ะ" 

    (โห นี่หรือ วาจาพ่อเทพบุตรสุดหล่อของยัยแจน  วาจาของเจ้านั้นช่างเฉือดเฉือน บาดลึก จนข้านั้นแทบกระอักเลือดตาย)

    "ตามใจ อยากอุ้ม ก็อุ้ม อุ้มให้ถึงที่บ้านเลยยิ่งดี" 

    "คุณพูดแล้วนะ ได้เลย จัดให้ พูดจบปรานต์ก็ยกร่างบางขึ้นอุ้ม ก่อนจะเดินไปกดลิฟท์ลงไปยังชั้น1 เพื่อไปส่งนิชาสาวขาเดี้ยงผู้น่าสงสาร

    "นี่ จอดๆๆๆ  ถึงคอนโดฉันล่ะ ขอบใจนายมาก ที่พาฉันมาส่ง แต่ไม่ต้องอุ้มฉันขึ้นไปส่งถึงข้างบนห้องหรอกนะ แค่นี้เองฉันเดินไปเองได้ ยังไงก็ขอบใจ นะ บาย  ^-^/

    "ผมยังไม่ได้บอกเลย ว่าผมจะอุ้มคุณไปส่ง แค่อุ้มคุณลงมาจากห้องผม แขนผมก็เกือบจะหักล่ะ ผู้หญิงอะไรตัวหนักชิบเป๋งเลย กินวัวกินควายแทนข้าวหรอคุณ และอีกอย่างว่างๆ ก็หัดออกกำลังกายบ้างนะ ลดพุงสักหน่อย คุณจะสวยกว่านี้ เชื่อผม บัยยยยยส์   ^^/

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด อีตาบ้า @%@$@^$(&)%(_(@*@^(+@@*#(&  





    ***  บัยยยยยส์   คำศัพท์วัยรุ่นที่ใช้ในทางโชเชียลมีเดีย แปลว่า บ๊ายบาย 

    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    คำนิยม Top

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    คำนิยมล่าสุด

    ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

    ความคิดเห็น