คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ SF Nu'est [ 1 ] Close Friend

โดย Minny

จากเพื่อนสนิทที่ใกล้ชิดกันมาตั้งแต่เด็ก แต่เมื่อวันนึงความรู้สึกห่วงใยกลายเป็นห่วงหาและพัฒนามาเป็นความรัก เขาทั้งสองคนจะจัดการความรู้สึกที่เกิดขึ้นระหว่างกันอย่างไร ...โปรดติดตาม

ยอดวิวรวม

214

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


214

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


6
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 ก.ย. 57 / 13:41 น.
นิยาย [ SF Nu'est [ 1 ] Close Friend [ SF Nu'est [ 1 ] Close Friend | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Love Project

by Pplove & Minny

 

      สวัสดีค่ะลีดเดอร์ที่น่ารัก SF เรื่องนี้เป็นผลงานเรื่องแรกของไรต์ Pplove และ ไรต์ Minny ที่แต่งร่วมกัน
ซึ่งใน SF พาร์ทนี้จะเป็นคู่มินเร็นและผลงานของ Pplove ส่วนในพาร์ทต่อไปจะเป็นเรื่องราวความรักของแบคร่อนซึ่งเป็นผลงานของไรต์ Minny เอง
โปรดติดตามและเป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ทั้งสองคนด้วยน่ะค่ะ

 


 

MINOR

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 ก.ย. 57 / 13:41


           เช้าวันจันทร์ที่แสนสดใสที่ใครคนทั่วไปเตรียมตัวไปเรียนกันอย่างกระตือรือร้น เนื่องจากเป็นวันเปิดเทอมวันแรกแต่ว่าไม่ใช่กับร่างเล็กที่เอาแต่นอนมุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา จนต้องเดือดร้อนให้คนร่างสูงซึ่งเป็นเพื่อนบ้านขึ้นมาปลุกถึงในห้อง


06.30 น.

“เร็น เร็นตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไปเรียนสาย” ร่างสูงปลุกร่างเล็กพร้อมกับเขย่าตัวเล็กๆนั่นเบาๆ

“อืออออออ
~ อีกแป๊บนึงนะตี๋” ร่างใต้ผ้าห่มบอกกับร่างสูงด้วยน้ำเสียงอู้อี้พร้อมกับเอาผ้าห่มคลุมตัว

“ไม่ได้ มันสายแล้วนะ” คนปลุกยังคงพยายามดึงผ้าห่มออกอย่างไม่ลดละความพยายาม

“เดี๋ยวก่อนไม่ได้หรอ” คนตัวเล็กโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่มพร้อมกับส่งสายตาออดอ้อนไปให้ร่างสูงตรงหน้า

“ถ้าไม่ลุกจะอุ้มแล้วนะ จะลุกหรือไม่ลุก” ร่างสูงพูดทีเล่นทีจริงว่าจะอุ้มจึงทำให้ร่างบางรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตรงเข้าห้องน้ำทันที

“ไปก็ได้ แค่นี้ทำไม่ต้องขู่ด้วยไอตี๋บ้า!!! แบร่!!
~” ร่างบางโผล่หน้าออกมาแลบลิ้นใส่ก่อนจะหายเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง



10 นาทีผ่านไป

“มาแล้วครับผมคุณชายฮวังงงงงง~” ร่างบางที่แต่งตัวในชุดนักศึกษารีบลงมาหาร่างสูงที่ยืนรออยู่ข้างล่าง

“ช้า ถ้าไปไม่ทันเข้าเรียนนะนายตายแน่ไอเตี้ย”  มินฮยอนที่ยืนกอดอกรออยู่หันมาคาดโทษอีกคนด้วยท่าทีที่ไม่จริงจังเท่าไรนัก

“ใครเตี้ย ไม่ได้เตี้ยสักหน่อย” คนตัวเล็กเถียงพร้อมกับทำปากยื่นยาวใส่

“ก็เตี้ยกว่าฉันรึป่าวล่ะ” ร่างสูงพูดพร้อมกับเดินเข้ามาเทียบใกล้ๆอีกคนก่อนจะยกมือขึ้นมาขยี้ผมคนตัวเล็กจนยุ่ง

“ผมฉันยุ่งไปหมดแล้วเนี่ย!!!” เร็นว่าพร้อมกับมุ่ยหน้าใส่ร่างสูงอย่างงอนๆ


555555 ไปเรียนได้แล้ว” ใบหน้าหล่อเปื้อนยิ้มกับท่าทางน่ารักของอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ก็ไปสตาทรถสิ -3-
พูดเสร็จก็สะบัดตูดเดินไปที่รถ

“คร้าบบบบบบบบบ
~” ร่างสูงตอบลากเสียงก่อนจะรีบเดินตามอีกคนไปที่รถ


….Minhyun Talk...

ทำไมผมต้องคอยปลุกไอเตี้ยนี่ด้วยนะ ทั้งๆที่มันก็ไม่ใช่หน้าที่อะไรของผม แต่มันคงเป็นความเคยชินไปแล้วที่ต้องคอยดูแลเอาใจใส่แต่ถ้าจะปล่อยให้ไอเตี้ยตื่นเองไปเรียนเองคงไม่ไหวเพราะขี้เซาขนาดนั้นคงไปเรียนไม่ทันแน่ๆ……


หลังจากที่ทั้งคู่กำลังเดินทางไปมหาลัย เร็นก็เกิดปวดท้องขึ้นมากะทันหัน
“ตี๋ ฉันปวดท้องอ่ะ” มือเล็กยกขึ้นกุมท้องตัวเองแน่น

“ปวดท้อง
?” ร่างสูงหันไปเลิกคิ้วถาม

“ใช่!! ปวดท้อง” ร่างเล็กหันไปพยักหน้าหงึกๆ

“ปวดอะไร ฉี่หรอเดี๋ยวจอดรถให้ฉี่ข้างทาง” สิ้นประโยคร่างสูงก็ชะลอความเร็วลงพร้อมกับเท้าเรียวที่แตะเบรคเบาๆ

“ไม่ใช่ ไปแวะปั๊มเถอะ”

“ไปทำไม เดี๋ยวไปเรียนไม่ทันอั้นไว้ก่อนได้ป่ะ”

“ไม่ได้แล้วเร็วๆ ปวดขี้!!
~”

“แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรก ไอเตี้ยเอ้ย!!!”

“แล้วใครใช้ให้ถามมากความเล่า ไอตี๋บ้า!!!”

และแล้วก็เกิดสงครามขนาดย่อมในรถจนร่างสูงต้องยอมแพ้แล้วก็แวะเข้าปั๊มตามที่ร่างเล็กบอก
“เร็วๆนะเว้ยไอเตี้ย” มินฮยอนตะโกนไล่หลังอีกคนไปด้วยสีหน้าที่ไม่จริงจังก่อนจะลอบยิ้มด้วยท่าทีที่มีความสุข

“รู้แล้วน่า สั่งอยู่ได้รีบไปตามควายรึไง” ร่างเล็กบ่นทิ้งทายก่อนจะวิ่งจู๊ดเข้าห้องน้ำไป

“ไอเตี้ยเอ้ย” ในระหว่างรอร่างสูงจึงเดินไปหาซื้ออะไรให้ร่างบางเพราะนึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่เช้าร่างบางยังไม่ได้ทานอะไรเลยว่าแล้วก็ร่างสูงก็เดินเลือกของที่ร่างบางชอบพร้อมกับยิ้มไปเมื่อนึกถึงเรื่องสมัยเด็กที่คนตัวเล็กมักจะอ้อนเค้าด้วยสายตาเวลาอยากได้ของที่ตัวเองชอบนึกไปก็ยิ้มไปจนเดินมาจ่ายเงินและเดินกลับมาที่รถที่มีคนหัวทองยืนรอยู่แล้ว

“ไปไหนมา แล้วซื้ออะไรมาเยอะแยะ” ร่างบางพูดพร้อมกับหยิบถุงของกินมาถือไว้ในมือ

“กินไปเถอะน่า อย่าบ่นแล้วก็รีบขึ้นรถได้แล้ว” ร่างสูงบอกก่อนจะขึ้นไปรอบนรถ

“คร้าบบบบบบ
~ สั่งกันจริงจะรีบไปดูสาวๆล่ะสินายอ่ะ” ร่างบางพูดไปพร้อมกับยัดขนมปังใส่ปากไปด้วย

“กินดีๆสิ เดี๋ยวติดคอ” ร่างสูงพูดด้วยความเป็นห่วง

“รู้แล้วๆๆๆๆๆ” หลังจากนั้นทั้งคู่ก็นั่งเงียบไม่มีใครพูดอะไรอีกจนถึงมหาวิทยาลัย

“ถึงแล้วไอเตี้ย ตื่นได้แล้ว” ร่างสูงจอดรถพร้อมกับหันไปปลุกคนขี้เซาข้างๆ “ขี้เซาจริงๆเลย กินแล้วนอนก็บ่นว่าอ้วน”

“ใครอ้วน ใครขี้เซา นายสิขี้เซาไอตี๋บ้า” ร่างเล็กตื่นมาก็รางวัลให้คนตัวสูงเป็นมะกอกลงกลางหัวหนึ่งทีโทษฐานว่าเค้า

“โอ้ย!! เจ็บนะเขกมาได้” ร่างสูงหันไปบ่นพร้อมกับลูบหัวตัวเองไปด้วยแต่ด้วยระยะห่างของใบหน้าของทั้งคู่เลยทำให้หน้าอยู่ใกล้กันเกินกว่าปกติเลยทำให้ทั้งสองคนเผลอมองตากันอยู่นานจนกระทั่ง

“นี่ จะจ้องตากันจนท้องเลยรึไงวะ” เสียงพ่อหนุ่มเสือขาวก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

“เออๆๆ จะไปเรียนแล้วเนี่ย มึงนี่โผล่มาไม่ให้ซุ่มให้เสียงตกใจหมด” ร่างสูงพูดเพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินแล้วเดินหนีขึ้นตึกไปแบบเนียนๆ

“อะไรของมันว่ะเนี่ยไอบ้าเอ้ย เร็นนี่ไปเรียนกัน” แบคโฮพูดจบก็หันมาเรียกคนตัวเล็กที่ยังนั่งมึนกับภาพเมื้อกี้อยู่

“อะ อื้อ ไปสิ” ร่างบางรับคำก่อนจะเดินนำอีกคนขึ้นตึกไป

 


….BaekHo Talk.
ผมว่าไอสองคนนี้มีนต้องมีอะไรมากกว่าเพื่อนบ้านแน่ๆ ผมมาเรียกตั้งนานไม่ได้ยินมัวแต่จ้องตากันอยู่ได้ งานนี้ต้องพิสูจน์
“เร็น!!! วันนี้เอาการบ้านมาส่งรึป่าว” เจ้าของฉายาเสือขาวเดินยิ้มร่าเข้ามาโอบไหล่ร่างเล็กอย่างที่เคยทำทุกที

“เอามาแล้ว แต่ไอตี๋มันเอาไปลอกอยู่ ไม่รู้จักทำเองซะบ้าง -3-
ร่างบางพูดพร้อมกับส่งสายตาไปทางร่างสูง

“ก็คนมันลืมนี่นา แค่นี้ยืมไม่ได้หรอ
?”

“ได้ ก็ลอกไปสิไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย นายก็ลอกการบ้านฉันมาตั้งแต่เด็กแล้วนี่” ร่างบางพูดจบก็หันไปเล่นกับแบคโฮต่อ

“เอาคืนไปเลยไม่ยืมลอกก็ได้” ร่างสูงพูดพร้อมกับส่งสมุดการบ้านไว้กลางโต๊ะเรียนแล้วเดินไปขอลอกสมุดการบ้านของเพื่อนคนอื่น

“เฮ้ย มินฮยอน อาจารย์มาแล้วเว้ยกลับมานั่งที่เดิมได้แล้ว” แบคโฮตะโกนบอกร่างสูงก่อนจะกลับไปนั่งที่ของตนและทุกอย่างก็กลับไปเป็นปกติ แต่ที่ผิดปกติคือร่างสูงไม่ยอมพูดกับคนตัวเล็กข้างๆเหมือนเมื่อกี้

         ภายในคาบอาจารย์แจ้งให้นักศึกษาได้ทราบโดยทั่วกันว่าอีกไม่กี่สัปดาห์จะมีนักศึกษาจากแอลเอมาที่นี่ ซึ่งข่าวนี้ได้สร้างความฮือฮาให้แก่ทุกคนในห้อง เว้นเพียงแต่ ชเว มินกิ ที่ดูจะไม่ตื่นเต้นเสียเลย
 “แบค ไปส่งบ้านหน่อยดิ” ร่างบางเดินไปอ้อนขอให้แบคโฮไปส่งที่บ้าน


“อ้าว แล้วไอมินอ่ะ ไม่กลับกับมันหรอ” แบคโฮถามด้วยความสงสัยพร้อมกับยกมือขึ้นเกาหัวอย่างงงๆ

“ก็เค้าไม่คุยกับฉันแล้วอ่ะ ป่ะกลับบ้านกันเหอะ” ร่างบางพูดก่อนจะเดินออกจากห้องเรียนไปโดยที่มีแบคโฮเดินตามไปติดๆ

“เฮ้อออออ คนอุตส่าห์รอแต่ดันกลับกับคนอื่นซะงั้น” อยู่ดีๆก็มีเสียงของคนตัวสูงพูดแทรกขึ้นมา

“เร็น ฉันว่าแกกลับกับไอมินมันเหอะ ฉันยังไม่อยากหัวแตกว่ะ” เมื่อเห็นแบบนี้แบคโฮจึงกระซิบบอกร่างบาง

“ทำไมอ่ะ ก็ไหนบอกว่าจะไปส่งไง”

“ก็ดูหน้าไอมินมันสิ มันแทบจะกินหัวฉันแล้วเนี่ย”

“ก็อยากงอนเองช่วยไม่ได้” พูดจบร่างบางก็เดินออกไปจากห้องเรียน

“เร็น เดี๋ยวก่อนสิ” ร่างสูงพูดพร้อมกับเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าร่างบาง

“อะไรของนาย” ร่างบางหยุดถามพลางมองหน้าร่างสูงอย่างเอาเรื่อง

“กลับบ้านกัน” ร่างสูงพูดพร้อมกับเอื้อมไปจับมือร่างบางให้เดินตาม

“เฮ้ย นี่ปล่อยสิฉันเดินเองได้” ร่างบางเดินตามไปก็บ่นไปด้วย

“ถ้ายังไม่หยุดพูด ฉันจะอุ้มนายไปจนถึงที่รถเลย” ร่างสูงหันมาขู่พร้อมกับทำท่าจะอุ้มจริงๆ

“หยุดก็ได้ ไม่เห็นต้องขู่เลย” ว่าแล้วร่างบางก็จำใจต้องหยุดโวยวายแล้วยอมเดินไปที่รถแต่โดยดี

“ก็แค่นี้แหละ ทำเป็นโวยวายไปได้” พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นร่างสูงก็เดินจับมือร่างบางมาจนถึงที่รถ.


….Ren Talk.
ทำไมต้องจับมือด้วยเนี่ยเขินนะเว้ย >////< แค่เดินด้วยกันก็เขินจะแย่แล้วไอตี๋บ๊อง แต่ทำไมถึงรู้สึกดีแปลกๆนะ ผมจะผิดมั้ยนะถ้าคิดเข้าข้างตัวเองว่ามินฮยอนชอบผม เหมือนที่ผมชอบเค้าอยู่...

“ถึงแล้ว จะขึ้นรถได้รึยังไอเตี้ยหรือว่าต้องให้จุดธูปอัญเชิญขึ้นไป - -
ร่างสูงพูดพร้อมกับเขกหัวกลมๆของคนตัวเล็กไปหนึ่งที

“อ๊ะ!! เจ็บนะบอกดีๆก็ได้ทำไมต้องใช้กำลังด้วยเล่า -3-


“ก็เรียกจนเสียงจะแหบอยู่แล้วไม่ได้ยินสักที” ร่างสูงบ่นน้อยๆพอเป็นพิธีก่อนจะเปิดประตูรถให้

“ทำเป็นบ่นเหมือนอาแปะหน้าปากซอยไปได้” ร่างบางล้อร่างสูงก่อนจะเข้าไปในรถ

“เดี๋ยวเถอะ พูดมากเดี๋ยวจะโดนจูบ” ร่างสูงพูดพร้อมกับยื่นหน้าไปใกล้ๆใบหน้าหวานที่อยู่ไม่ไกล

“จะ จะ จะมาจูบอะไรฉันเล่า ” พูดได้แค่นั้นก็ยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง

“ก็จูบปากนายไงชเวเร็น” พูดจบก็ดึงมือเล็กออกแล้วก้มลงจูบปากนิ่มๆของคนตัวเล็กเบาๆและเพิ่มดีกรีความหวานของจูบให้มากขึ้นกว่าเดิม

“อะ อืม มะ มินฮยอนพอได้แล้วนะ” ร่างบางพูพร้อมกับใช้มือเล็กที่ตอนนี้แทบจะไม่มีแรงดันอกร่างสูงออกเบาๆเป็นเชิงบอกให้หยุดการกระทำทั้งหมด

“ทำไมล่ะ ทีกับไอแบคนายยังยอมให้มันกอด ยอมให้มันเล่นกับนายได้ตามใจ แต่ทำไมกับฉันนายถึงห้าม”

“กะ ก็ ก็เราเป็นเพื่อนกันจะให้มาจูบกันแบบนี้ได้ยังไง (.//////.) ”

“แล้วยังไง เพื่อนกันแล้วทำไมนายถึงไม่ยอมให้ฉันแตะต้องนายเหมือนไอแบคโฮ”

“ก็ นายก็รู้ว่าแบคโฮมีนิสัยยังไง ทำไมนายต้องคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแค่นี้ด้วย”

“ก็เพราะรู้ไง แล้วฉันก็ไม่อยากให้นายอยู่ใกล้ใครด้วย เพราะฉันน่ะ ฉัน..... ”

“นาย นายทำไมหรอมินฮยอน” ร่างบางพูดพร้อมกับเอียงคอถามเหมือนกับที่เคยทำบ่อยๆ

“ฉันว่าเราค่อยกลับไปคุยกันที่บ้านดีกว่านะ” พูดแค่นั้นก็เดินอ้อมไปขึ้นรถแล้วขับออกไปจากมหาวิทยาลัยแต่ไม่ได้ขับไปทางกลับบ้านอย่างทุกครั้ง

“จะไปไหนมินฮยอน” ร่างบางถามออกมาเมื่อเห็นว่าทางที่รถกำลังแล่นอยู่ไม่ใช่ทางกลับบ้าน

“ไปที่ ที่นึง” ว่าแล้วก็ขับรถไปที่ที่ร่างบางฝันอยากจะไปตั้งแต่เด็กๆ แล้วเค้าก็เคยสัญญาไว้แล้วว่าจะพาไปด้วยตนเอง

“ไปไหนมินฮยอน” ร่างบางถามขึ้นอีกครั้งพร้อมกับทำเสียงจริงจังประกอบ

“ไปทะเล ที่ที่นายอยากไปไง”

“นึกยังไงถึงอยากจะพาไป” ร่างบางถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ก็มีเรื่องสำคัญจะบอกน่ะ เลยอยากไปบอกที่นั่น”

“เรื่องอะไรหรอ ทำไมต้องพาไปถึงทะเลด้วย”

“ก็......ไม่มีอะไรหรอกแค่อยากพาไปเฉยๆ” พูดไปตาก็มองถนนไป

ร่างสูงขับรถมาจอดเทียบชายหาดที่แค่มองลงไปก็เห็นน้ำทะเลสีครามสวยงามอยู่ตรงหน้า ที่ซึ่งเป็นภาพในฝันของคนตัวเล็กที่กำลังนั่งทำตาโตเท่าไข่ห่านอยู่ข้างๆเขาละส่งเสียงตื่นเต้นดีใจไม่หยุดตั้งแต่ขับเข้ามาในเขตทะเล

“ว้าวววว สวยกว่าที่คิดไว้ซะอีก มินฉันว่าเราลงไปเล่นน้ำกันดีกว่าอยากเล่นน้ำแล้วอ่ะ ”

“จะไปเล่นได้ยังไง ไม่ได้เอาชุดมาเปลี่ยนนะ” พูดจบก็หันไปมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ฉายแววเศร้าน้อย

“นั่นสิ ลืมไปเลยว่าเพิ่งเลิกเรียน....เอ่อ มินที่นายบอกว่ามีเรื่องจะบอกน่ะ เรื่องอะไรหรออยากรู้แล้ว” ร่างบางพูดพร้อมกับเขย่ามือร่างสูงเร้าๆด้วยนิสัยที่อยากรู้เหมือนเด็กๆ

“เรื่องที่จะบอกหรอก็ฉัน....แอบชอบเด็กตัวเล็กๆอยู่คนนึง” ร่างสูงรวบรวมความกล้าที่มีพูดออกมาอย่างยากลำบาก

“ใครหรอ
?” ร่างบางถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่ติดจะเศร้านิดๆ

“เด็กคนนั้นน่ะหรอ เค้าเป็นเด็กที่น่ารัก ยิ้มเก่ง ขี้อ้อน อัธยายาสัยดี แถมยังเป็นเด็กที่ขี้เซาที่สุดเลยด้วย ถ้ามีเวลาว่างเมื่อไหร่เป็นต้องนอนตลอดเลย” ร่างสูงพูดไปก็ยิ้มไปทำให้ภาพที่คนตัวเล็กคิดว่าจะเป็นเค้านั้นต้องพังทลายลงไปไม่เป็นท่า

“หรอ เด็กคนนั้นโชคดีจังเลยเนอะ มินเร็นอยากกลับบ้านแล้วเรากลับกันเถอะนะ” คำพูดที่ออกมาจากปากสวยทำให้มินฮยอนแอบใจหายนิดๆเมื่อรู้สึกว่ากำลังทำให้คนตัวเล็กตรงหน้าเสียใจ

“เดี๋ยวสิ จะรีบกลับไปไหนเราเพิ่งมาถึงเองนะ”

“กลับเถอะ เดี๋ยว...เด็กคนนั้นของนายเค้าจะเข้าใจผิดเอานะ ถ้ามีคนไปบอกว่านายมาเที่ยวกับฉันแบบนี้” ร่างเล็กพูดออกมาโดยพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมา

“นาย ไม่อยากรู้หรอว่าฉันแอบชอบใครอยู่” อยู่ๆร่างสูงก็ถามคำถามที่ทำให้คนตัวเล็กแทบจะร้องไห้ออกมาพร้อมกับจับให้ใบหน้าหวานหันไปเผชิญหน้ากัน

“นะ นายจะชอบใครก็เรื่องของนายสิ ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับฉันเลย” ร่างบางเลือกที่จะหลบสายตาคู่นั้นของร่างสูง สายตาคู่ที่อยากจะให้มองเค้าแค่คนเดียวแต่คนตัวเล็กคิดว่าตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว สายตาแบบนี้มีผู้โชคดีได้มันไปแล้ว

“มองตาฉันสิ แล้วนายจะรู้ว่าคนที่ฉันแอบรักนั้นคือใคร” ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจึงทำให้ร่างบางค่อยๆเงยขึ้นมามองช้าๆ

“นายแอบชอบฉันหรอมินฮยอน” ร่างบางพูดออกไปด้วยความตกตะลึงในสิ่งที่ตัวเองแอบคิดไว้คือความจริง

“ใช่ ฉันชอบนาย ชอบมาตั้งแต่เด็กแล้ว แล้วฉันก็ไม่ชอบที่นายไปใกล้ชิดกับใคร โดยเฉพาะแบคโฮ” พูดจบร่างสูงก็ดึงคนตัวเล็กมากอดไว้แนบอก

“แล้วทำไมไม่บอกกันบ้าง ปล่อยให้ฉันคิดไปเองคนเดียวอยู่ได้ตั้งนาน” เสียงพูดอู้อี้ของคนในอ้อมกอดดังขึ้น

“นายหมายความว่ายังไง” ร่างสูงถามคนตรงหน้าด้วยความสงสัย

“ก็ ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันก็แอบชอบ…นายอยู่เหมือนกันไง” ใบหน้าหวานร้อนเห่อเมื่อต้องสบตากับอีกคนแล้วพูดความในใจที่เก็บไว้มานานนับปี

“งั้นก็แปลว่าใจเราตรงกันใช่มั้ยไอเตี้ย” มินฮยอนถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจด้วยสีหน้าที่ยิ้มกริ่ม

“ใช่สิ ฉันชอบนาย ฉันรักนาย ได้ยินมั้ยคนบ้า”

“ตอนนี้เราไม่ได้เป็นเพื่อนสนิทกันแล้วใช่มั้ย ตอนนี้ฉันเรียกนายว่าที่รักได้แล้วใช่มั้ย”

“อื้ม ที่จริงก็อยากให้เรียกตั้งนานแล้ว
>////<

“รักนะครับ ที่รักของมินฮยอน......” พูดจบร่างสูงก็ประกบจูบลงบนริมฝีปากนิ่มของร่างเล็ก
เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว.........ตลอดไป

MINOR

ผลงานทั้งหมด ของ Minny

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 jerry fern
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 01:46
    แอบเขินเบาๆๆ
    #1
    0