[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 7 : Chapter V

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 ก.ย. 54

 Chapter V

คิมยองอุนกลับมาที่ห้องนั่งเล่น เห็นแต่โซจูเปิดฝาค้างอยู่ ในแก้วยังมีเหลืออีกนิดหน่อย เขาทรุดตัวลงนั่งเปลี่ยนช่องเครื่องฉายภาพ ภาพเสมือนจริงของผู้ประกาศข่าวบันเทิงจำพวกซุบซิบดาราพร้อมโต๊ะก็เด้งออกมาตั้งอยู่ตรงหน้า ปั้นปากพูดฉอดๆกับเขา

..ชเว ซีวอน ทายาทหนุ่มหล่อเพียงคนเดียวของชเวอินดัสทรี ธุรกิจผลิตและจัดจำหน่ายหุ่นยนต์อันดับต้นๆของโลก ถูกพบเมาแอ๋ไม่ได้สติอยู่ที่ผับแห่งหนึ่งเมื่อคืนที่ผ่านมา...

กำลังจะเปลี่ยนช่องเลยต้องดูต่อ หนุ่มเกาหลีร่างใหญ่ขมวดคิ้ว พอดีหานเกิงเดินกลับเข้ามาในห้อง เขากวักมือเรียกให้สหายมาดูด้วยกัน

หมอนี่น่ะเหรอ ลูกชายประธานบริษัทแก?”

คิมยองอุนพยักหน้า หัวคิ้วยังมุ่นไม่คลาย

นี่แหละ ชเวซีวอน

หานเกิงพยักหน้าเนิบๆ มองดูผู้ประกาศข่าวสาวจีบปากจีบคอพูดแจ้วๆ แหม ไหนใครว่าพ่อหนุ่มคนนี้เป็นเด็กดีไม่มีด่างพร้อยกันคะ งานนี้ทั้งสาวๆและประธานชเวคงจะต้องคิดใหม่ซะแล้ว!”

แปลก

คิมยองอุนพึมพำ หรี่เสียงเครื่องฉายลงเมื่อข่าวเปลี่ยนไปเป็นเรื่องอื่น

เรื่องชเวซีวอน?”

เออ หมอนั่นปกติไม่เคยเป็นแบบนี้

หานเกิงแค่พยักหน้ารับรู้ ไม่ได้สนใจอะไรนักเพราะเขาเองก็ไม่ได้รู้จักฝ่ายนั้นเป็นการส่วนตัว เพื่อนชาวเกาหลีเองแม้ดูเหมือนจะเก็บไปคิดต่อแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก เปลี่ยนเรื่องมาว่า

โซจูที่ให้ฉันซื้อมานี่ แกดื่มเองรึไง?”

เปล่า ฮีชอลดื่มน่ะ รายนั้นคออ่อน ขืนให้ดื่มเหล้าจีนดีกรีแรงไม่กี่แก้วก็เมาแล้ว อีกอย่าง ฉันเคยเล่าให้ฟังแล้วเขาอยากลอง บอกว่าอยากจะนั่งดื่มเป็นเพื่อนฉันได้นานๆ น้ำเสียงที่เล่ามีแววเอ็นดู ยังไงซะฮีชอลก็เป็นหุ่นยนต์เกาหลี ฉันเลยคิดว่าเขาอาจจะชอบ แล้วก็ชอบจริงๆซะด้วย

แล้วนี่เมาหลับไปแล้ว?”

อืม อุ้มขึ้นไปนอนบนห้องแล้วล่ะ

คิมยองอุนพยักหน้าหงึกๆ กะปริมาณโซจูในขวดที่เหลืออยู่ด้วยสายตาแล้วก็คิดอยู่ในใจว่าหุ่นยนต์ตัวนั้นอาจจะไม่ได้คออ่อนนักหรอก แต่พวกเขาคอแข็งกันเกินไปต่างหาก

ว่าแต่แกหายหัวไปไหนตั้งนาน นึกว่าตกส้วมตายไปแล้ว

ฉันก็เปิดโอกาสให้แกกับฮีชอลไงวะ รู้น่าว่าเพราะฉันมาเป็นก้างพวกแกเลยไม่ค่อยมีเวลาได้สวีทกัน เขาเลี่ยงไป ปิดปากหาวหวอด

ง่วงแล้วว่ะ ไปนอนก่อนนะ

เออ ราตรีสวัสดิ์

ราตรีสวัสดิ์

 

เช้าวันต่อมาเจ้าของบ้านออกไปทำงานตั้งแต่เช้า แขกที่มาจากเกาหลีและยังไม่มีแผนการที่ต้องทำอะไรในวันนี้นอกจากนั่งๆนอนๆเล่นอยู่บ้านเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยลงมาจากห้องตอนสายๆและเจออาหารเช้าถูกจัดวางเรียบร้อยอยู่บนโต๊ะ มีลีทึกยืนคอยบริการตามหน้าที่พ่อบ้านที่ดี

กินด้วยกันสิ คิมยองอุนชวน ลีทึกส่ายหน้าดิก

ทำไมล่ะ ดวงตาคู่นั้นกึ่งเชิญชวนกึ่งอ้อนวอนอยู่ในที กินคนเดียวเหงาจะแย่ กินด้วยกันหน่อยเถอะ

ผมเป็นพ่อบ้านนะครับ

อีกฝ่ายปฏิเสธอย่างนุ่มนวล ยิ้มอ่อนๆ

มันไม่เหมาะ คุณคังอินรับประทานเถอะครับ ผมจะยืนเป็นเพื่อน

อย่างน้อยก็นั่งเป็นเพื่อนฉันหน่อยน่า

ชายหนุ่มถือภาษิตตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก หลังจากอ้อนซ้ำๆอยู่อีกสองสามรอบจนคู่สนทนาเห็นว่าเขาคงจะไม่ยอมลงมือกินแน่หากตนยังยืนอยู่เช่นนั้น เลยจำต้องนั่งลง แต่ก็ยังยืนกรานไม่ยอมร่วมรับประทานอาหารด้วยอยู่เช่นนั้น คังอินหรือคิมยองอุนเลยได้แต่ลงมือกินอาหารเช้าคนเดียว

อร่อยจัง!”

เขาชม

ถ้าได้กินแบบนี้ทุกเช้าก็คงจะดีนะ

ก็สั่งให้ที่บ้านทำอาหารเช้าแบบจีนสิครับ คนฟังพาซื่อ ผมจดเมนูกับสูตรให้ก็ได้ ถ้าเป็นหุ่นยนต์พ่อบ้านที่จบจากสถาบันมาอย่างถูกต้องละก็ ทำได้อยู่แล้วล่ะครับ

ฉันหมายถึง... คังอินสบตาอีกฝ่ายอย่างจริงจัง มีนายเป็นคนทำให้กิน แล้วก็นั่งเป็นเพื่อนแบบนี้น่ะ

ลีทึกเพิ่งเข้าใจ รีบหลบสายตาคนที่จ้องมา เสตอบไปเสียอีกอย่าง

รับประทานอาหารคนเดียวก็คงจะเหงาเป็นธรรมดา เวลาอยู่บ้าน ก็ให้หุ่นยนต์พ่อบ้านของคุณคังอินทำให้กินแล้วนั่งเป็นเพื่อนสิครับ

ไม่ใช่หุ่นยนต์พ่อบ้านที่ไหนก็ได้นะ ฉันหมายถึงนาย

น้ำเสียงจริงจังของชายหนุ่มทำเอาคนฟังไปไม่เป็น แต่ก่อนที่จะได้คิดตอบอะไร ฝ่ายนั้นก็เปลี่ยนเรื่องมาเสียก่อน ราวกับรู้ว่ากำลังทำให้เขาอึดอัดใจ

บ้านหลังใหญ่แบบนี้ นายเป็นพ่อบ้านอยู่คนเดียวไม่เหนื่อยแย่เหรอ?”

ไม่เหนื่อยหรอกครับ ลีทึกตอบ เป็นความสัตย์จริง บ้านหลังใหญ่ก็จริง แต่ก็อยู่กันสองสามคนเท่านี้เอง คุณชายเป็นคนมีระเบียบ ส่วนคุณฮีชอลถึงจะนิสัยเหมือนเด็กๆแต่ก็ไม่ได้ทำบ้านรกอะไร

คังอินพยักหน้า ที่จริงเทคโนโลยียุคนี้ก็ทำให้ชีวิตสะดวกสบายถึงขนาดไม่มีพ่อบ้านยังอยู่บ้านใหญ่ได้เองสบายๆเลย แต่ไม่ว่ายุคสมัยไหนก็มีพวกเงินเหลือที่มาพร้อมกับของฟุ่มเฟือยทั้งนั้น

มนุษย์ไม่เคยพอใจในสิ่งที่ตัวเองมี

ไม่เคยยอมรับในสิ่งที่ตัวเองเป็น

จึงเป็นเผ่าพันธุ์เดียวที่ต้องกระเสือกกระสน ทุกข์ทรมานทางจิตใจยิ่งกว่าเผ่าพันธุ์อื่นๆบนดาวเคราะห์ดวงนี้

โอ๊ย! ปวดหัว!!”

เสียงโอดโอยทำให้หนึ่งคนหนึ่งหุ่นยนต์หันไปมองเป็นตาเดียว ลีทึกลุกขึ้นวิ่งเข้าไปหาคน (ที่จริงหุ่นยนต์) ที่เพิ่งเดินเข้ามาในครัวทันที

แฮงก์อ่ะทึกกี้ ขอยากินหน่อยสิ

คน แฮงก์หรือเมาค้างเดินสะโหลสะเหลเข้ามานั่งเอาหัวฟุบแหมะลงกับโต๊ะอาหาร ในขณะที่พ่อบ้านรีบไปหยิบยาพร้อมแก้วน้ำมา ปากไม่วายบ่น

ดื่มมากๆให้เมาค้างทำไมล่ะครับ คุณฮีชอลละก็แบบนี้ทุกที

ก็ฮันเกิงชวนฉันดื่มนี่

เถียงเสียงอ่อย มือนุ่มประคองศีรษะตัวเองไว้ ทำหน้าเหยเก ฉันเมาก่อนฮันเกิงทุกทีเลย

คุณชายคอแข็งจะตายไป จะดื่มแข่งกับท่านได้ยังไงล่ะครับ ลีทึกดุ ประเมินกำลังตัวเองหน่อยสิ

อ๊า!”

อะไรครับ เป็นอะไร?” พ่อบ้านหนุ่มตกใจลนลานขึ้นมาทันที

เมื่อคืนเลยไม่ได้เล่นหมากรุกเลย

ลีทึกถอนหายใจเฮือก แต่คังอินหรือคิมยองอุนหัวเราะเปิดเผย นึกเอ็นดูและนิยมร่างบางมากเป็นลำดับ มิน่าล่ะไอ้ฮันมันถึงชอบ

ไม่เป็นไรหรอก เขาว่า เล่นวันนี้ก็ได้ ปกตินายทำอะไรล่ะเวลาไอ้ฮันไปทำงานน่ะ

เล่นกับฮีบอม!”

ใครกันเหรอฮีบอมน่ะ?”

เอ...เหมือนจะคุ้นๆว่าไอ้ฮันเคยพูดถึงเหมือนกัน

เมี้ยว!” เสียงร้องดังจากข้างเท้าทำเอาสะดุ้งโหยง ก้มลงมองก็เห็นแมวสีดำตัวหนึ่งเหยียดเท้าบิดขี้เกียจจนขนพอง ปรายตาดูเขาหมิ่นๆเหมือนจะถามว่า เข้าบ้านคนอื่นน่ะ รู้จักเจ้าของบ้านครบรึยัง?’

ฮีชอลก้มลงอุ้มมันขึ้นมากอดในอ้อมอก มิหนำซ้ำยังจับขาหน้าข้างหนึ่งของมันโบกไปมาเหมือนคนโบกมือทักทาย

ย่าส์! ฮีบอมอะโลฮ่า

อ่า สวัสดีครับคุณฮีบอม คังอินรีบค้อมหัวทักทายอย่างนอบน้อมประหนึ่งถูกแนะนำให้รู้จักกับประธานบริษัทอะไรสักบริษัทหนึ่ง

เมี้ยว!”

เป็นคำทักทายตอบของฮีบอม ซึ่งเมื่อประกอบกับสีหน้ามันแล้วก็น่าจะแปลออกมาได้ในทำนองว่า อืม หวัดดี

ไปเอาเจ้าตัวนี้มาจากไหนน่ะ ท่าทางหยิ่งชะมัด ไม่เห็นเหมือนเจ้าของ...คนถามเก็บประโยคท้ายๆไว้ในใจเพราะสังหรณ์ว่าขืนพูดออกไปคงได้รอยเล็บแมวข่วนเป็นของฝากแน่ๆ

เพื่อนบ้านที่ย้ายไปเมื่อหลายปีก่อนให้มาน่ะ เค้าเห็นว่าฉันอยู่บ้านคนเดียวคงเบื่อ

อย่างงี้นี่เอง

คิมยองอุนพยักหน้าแถมลากเสียงยาวยืด ไม่คิดจะขอลองอุ้มเจ้าเหมียวจอมผยองที่น่าจะตัวหนัก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มตาหยีตามเดิม

งั้นเดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้วเล่นหมากรุกกัน

อื้ม!”

 

หานเกิงเลิกแขนเสื้อขึ้นดูนาฬิกาข้อมือเรือนหนา...นาฬิกาโบราณเทอะทะแบบนี้ใครจะเชื่อว่าราคาแพงหูฉี่ในสมัยของเขา มนุษย์ไม่ได้ต้องการเพียงแค่ก้าวไปข้างหน้า หากยังต้องการ อดีตที่บ่งบอกว่าตนมาจากไหน มีความเป็นมาอย่างไรด้วย

เข็มสั้นกับเข็มยาวบ่งบอกเวลาสิบห้านาฬิกาตรง ร่างสูงสะสางงานอีกครู่ก็สั่งให้ไฟและเครื่องใช้ต่างๆในห้องปิด บิดขี้เกียจแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวใหญ่ เริ่มต้นเดินทางกลับบ้าน

ระหว่างทางเขาแวะซื้อช่อดอกไม้ช่อใหญ่ไปฝาก คนที่บ้าน

เอาดอกอะไรคะ?”

ทานตะวันครับ

ฮีชอลชอบดอกทานตะวัน...ช่างสดใสเหมาะกับร่างบาง

ขอบคุณครับ ชายหนุ่มรับช่อดอกทานตะวันมาประคองอย่างทะนุถนอม กลับขึ้นรถแล้วขับออกไป

ฮีชอล รอยยิ้มร่าเริงช่างน่าชื่นใจ ทำงานเสร็จแล้วเขาก็กระตือรือร้นกลับบ้าน เป็นแบบนี้มาตลอดตั้งแต่เขากลับจากเกาหลีมาทำงานที่บริษัทของครอบครัว

เพราะเป็นประธานบริษัทจึงไม่มีใครกล้าเอ่ยแซว หากแต่ใช่จะไม่มีเสียงนินทาลับหลัง

ท่านประธานรีบกลับไปไหน?’

หานเกิงไม่สนใจ ไม่คิดจะประกาศด้วยว่ามีคนที่ทั้งสวยทั้งน่ารักรออยู่ที่บ้าน

เกิดอยากแห่กันมาดูก็ยุ่งพอดี!

ทานตะวัน!” ร่างบางถลาเข้ามาเกาะแขนเขา อีกมือเขี่ยกลีบดอกสีสดใสพลางยิ้มใส่ตา

ให้ฉันใช่มั้ย ฮันเกิง?”

ไม่ให้นายจะให้ซุนเล่อเหรอ หานเกิงหัวเราะเบาๆ หมอนั่นแพ้เกสรดอกไม้ซะด้วย เอ...จะว่าไปหาไปให้ก็คงเข้าท่าดีแฮะ ต้องให้ก่อนวันนัดคุย.. ประโยคท้ายๆพึมพำอย่างครุ่นคิด

ย่าส์!” มือเรียวตีเผียะที่แขนของเขา ฮันเกิงนิสัยไม่ดี วางแผนแกล้งเพื่อน

เพื่อนมีไว้ให้แกล้ง ไม่รู้เหรอ

ซุนเล่อเป็นหมอของนายด้วยนะ เค้าป่วยแล้วใครจะช่วยนายได้ ย่าส์! ฮันเกิงงี่เง่า ฮีชอลตีรัวๆที่แขนเขาอีกสองที

ก็ไม่ได้อยากให้ช่วยสักหน่อย เสียงทุ้มงึมงำ

ว่าไงนะ?”

เปล่า ฉันบอกว่าก็นายไง

ฉันไม่ใช่หมอสักหน่อย ดวงตาโตกระพริบปริบๆ

ไม่ใช่หมอแต่เป็นยา...ยาใจ หานเกิงหยอด และได้ปฏิกิริยาเป็นที่น่าพอใจคืออาการเขิน ทำอะไรไม่ถูกของคนตรงหน้า

เอ้า ดอกทานตะวันของนาย ถ้าไม่เอาฉันจะให้ลีทึกไปแกะเมล็ดมากินแล้วนะ

อ๊า เอามานะ!” มือขาวแย่งช่อดอกไม้ไปจากเขาในทันที กอดเอาไว้ นายให้ฉันแล้ว เอาคืนได้ไง

ก็ไม่ได้จะเอาคืน จะให้ลีทึกไปแกะเมล็ดมาอบชุบน้ำผึ้งกินเท่านั้น

ตะกละ!”

ก็จะแบ่งนายกินด้วยไง

ไม่เอา! ฉันจะเอาไปใส่แจกัน ฮีชอลทำแก้มป่องใส่ กอดช่อดอกไม้ไว้สุดชีวิต

อา...น่ารักชะมัดเลย

ไอ้ฮัน แกล้งอะไรฮีชอลอยู่ได้น่ะ

อะไรวะ มาอยู่ไม่ทันไร ตีซี้ฮีชอลของฉันซะแล้วเหรอ

มือใหญ่เลื่อนไปโอบไหล่บางอย่างระแวง เพื่อนก็เพื่อนเหอะ หานเกิงไม่อยากให้ใครหน้าไหนยุ่งกับคนสวยของเขาทั้งนั้น

ไอ้ขี้หึง! ไม่ต้องห่วงหรอก คิมยองอุนไม่เคยจีบเด็กเพื่อน วันนี้แค่ชวนฮีชอลเล่นหมากรุกน่ะ

เหรอ แล้วใครชนะ?”

ฮีชอล

ไอ้อ่อน!”

อ้าว ทับถมเพื่อน...หนุ่มเกาหลีร้องประท้วงอย่างไม่จริงจังนัก บทสนทนาเปลี่ยนไปเป็นเรื่องหมากรุกแล้วก็สัพเพเหระอื่นๆอย่างรวดเร็วขณะที่ทั้งสามเคลื่อนไปยังห้องนั่งเล่น

ฉันจะเอาทานตะวันไปใส่แจกัน

ฮีชอลประกาศ แล้วก็เดินเลี่ยงไปที่ครัว

แจกันอยู่ในครัวเหรอ?” คิมยองอุนหันมาถามสหาย

เปล่า คงไปหาลีทึกให้เอาดอกไม้ใส่แจกันให้น่ะ

เฮ้ย งั้นฉันไปด้วย!”

ร้องแล้วก็รีบเผ่นตามไป ปล่อยให้เจ้าของบ้านยืนงงอยู่คนเดียว

เป็นอะไรของมันไอ้ยองอุน ทำท่าลุกลี้ลุกลนเหมือนลีทึกจะโดนฮีชอลข่มขืน

 

อีกมุมหนึ่งของโลก

ซีวอน! ซีวอน!”

เสียงเรียกเร่งร้อนดังขึ้นเหนือศีรษะ ดวงตาข้างหนึ่งบนใบหน้าขาวๆดูดีปรือขึ้นมานิดหน่อยแล้วก็หลับต่อ

นี่! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ซีวอน!”

ไม่มีคำตอบจากคุณชายชเวนอกจากเสียงครางลึกในลำคอเหมือนคนงัวเงียลืมตาไม่ขึ้น กลิ่นเหล้าคละคลุ้งปนกับกลิ่นฝนที่เพิ่งตกไปหมาดๆเมื่อเช้าก่อนที่อีฮยอกแจจะออกมาเจอคนเมาหมดสภาพหลับอยู่หน้าบ้านของเขาเอง

บ้านตัวเองก็ใหญ่อย่างกับวัง ยังจะมานอนเป็นคนจรจัดอยู่หน้าบ้านซอมซ่อของคนอื่นเค้าอีก ตัวหนักแบบนี้จะลากเข้าไปยังไงล่ะเนี่ย

...แต่ปล่อยไว้ตรงนี้ก็ไม่ได้ เปียกฝนแบบนี้ประเดี๋ยวป่วยแหงๆ แล้วไหนจะนักข่าวอีกล่ะ วันก่อนเพิ่งออกทีวีไปเอง เรื่องเมาหลับคาผับน่ะ

ตระกูลชเวติดหนี้ตระกูลอีอยู่ครั้งนึงนะ ฮึ่ม!

ครืด พลั่ก โครม! ครืด ตึง

สุดท้ายก็ลากเข้ามาในบ้านจนได้ เอาไงต่อล่ะทีนี้ เขาต้องไปมหาลัย แล้วยังต้องไปทำงานพิเศษต่ออีก ไม่มีเวลาดูแลคุณชายขี้เมาหรอกนะ

ซองมิน...

ฮยอกแจเคาะประตูห้องพี่ชายรัวๆ วันนี้พี่ไม่มีเรียนใช่มั้ย ซองมิน

ไม่มี

เสียงงัวเงียตอบกลับมา

ฝากเพื่อนไว้คนสิ มันเมา

อือ เอากองไว้ข้างล่างนั่นแหละ

จะไหวมั้ยเนี่ย... อีฮยอกแจออกจากบ้านไปด้วยความรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

ชเวซีวอน หมอนั่นเป็นอะไรไปกันแน่นะ

----
กลับมาอัพแล้วววว~~~~
จะมีใครรู้หรือเปล่าน้อ
เราจะรอดูคอมเม้นท์นะ อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #117 PoELF&SJ 4rever (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2554 / 20:49
    พี่หมีรีบจังเลยอ่ะ 555 เจ๊เก่งอ่ะ อิอิ
    #117
    0
  2. #116 wolaole (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2554 / 22:14
    อาห๊าาาาา....กลับมาลงไว้ 2 ตอนแล้วนี่นา ^O^ เพิ่งเห็นๆ
    คาแรกเตอร์คิมฮีน่ารัก น่ากอดมากเลยอ่ะ เกิงไม่หลงก็ให้รู้ไปสิ

    การปรากฎตัวของของชายเชว จะนำไปสู่อะไรหรือป่าวเหนอ?
    #116
    0
  3. #115 nymph (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2554 / 00:56
     คึคึ
    หมีคังรุกหนักเลย
    แหมๆ ก็คุณพ่อบ้านเค้าน่ารักนี่เนอะ
    ตุ๊กตาบ้านนี้น่ารักหมด ><
    #115
    0
  4. #114 angle (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กันยายน 2554 / 15:20
    โอ้วววววววววววววววว

    กลับมาแร้ววววววว อิอิ

    คิดถึงคิวท์ตี้คิมฮีจังเยย คิกๆๆๆๆ

    ชายชเว คุณเป็นอะไร = =

    คังก็นะ ปากหวานไปไหนค๊า จะเขินแทนทึกละ 55555

    เกิงชอลด้วย หวานตัวพ่อตัวแม่เล้ยยยย หุหุหุ
    #114
    0
  5. #113 onlyhanchul (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2554 / 20:45
    นึกว่าจะไม่ได้อ่านฮีเวอร์นี้ซะแล้วอ่ะ มาอัพแล้ว ดีใจเว่อร์ จริง จริ๊ง อิอิอิ
    คิมฮีน่ารักอ่ะ เขินด้วย ว่าแต่วอนฮยอกโผล่มาแล้วอ่ะ ทำไมต้องเมาด้วยอ่ะ วอนเป็นไรแหง๋ม
    หมีัคัง ก็ออกอาการขี้หลีนะ เดียวทึกก็อายม้วนหรอก

    สู้สู้ค่ะ  เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ
    #113
    0
  6. #112 เม่นคุง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2554 / 20:16
    วอนฮยอกโผล่มาแว้วว *-*

    ในที่สุดไรเตอร์กะอัพเรื่องนี้ละที นึกว่าต้องรอจนง่อยซะละ 555+
    #112
    0
  7. #111 คุณดอกไม้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2554 / 16:37

    อ่านเรื่องนี้แล้ว..เหมือน..เหมือน จะน่ารัก..แต่..มันระแวง..ระแวงว่ามันจะไม่ราบรื่นอย่างที่คิด
    ช่วงนี้เป็นแค่ช่วงโปรโมชั่น ใช่ไหม..ต้องเตรียมผ้าเช็ดหน้าแสตนด์บายไว้ตอนหมดโปรมั๊ย?

    #111
    0
  8. #110 Devil-Devine (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2554 / 13:56

     กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

    ไรเตอออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออร์!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    หายไปไหนม๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา????????

    อัพบ่อยๆสิ เราชอบเรื่องนี้มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกๆๆๆๆๆๆๆๆเลยอะ

    ฮีชอลน่ารักมว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    #110
    0
  9. #109 Bebiez (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กันยายน 2554 / 22:23
    กรี๊ดดไรเตอร์กลับมาแล้ว

    แถมกลับมาแบบตัวละครเพิ่มซะด้วย

    มาอัพบ่อยๆน๊า
    #109
    0
  10. #108 Halloween13 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กันยายน 2554 / 20:27
    วอนออกมาแล้ว
    แถมเป็นไรก็ไม่รู้ด้วย
    #108
    0