[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 8 : Chapter VI

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    2 ต.ค. 54

 Chapter VI

อีฮยอกแจไม่มีสมาธิกับการเรียนมากนักในวันนั้น เสียงของอาจารย์ดูจะผ่านหูไปเฉยๆขณะที่เขาทอดสายตาเหม่อมองไปยังจอภาพสามมิติขนาดยักษ์หน้าห้อง ในมือหมุนปากกาเล่นอย่างใจลอย

ชั่วโมงนั้นจบลงโดยที่เขารู้สึกว่าไม่ได้ความรู้อะไรจากชั้นเรียนเลย

กลับบ้านซะดีมั้ยนะ? เขาสงสัย ระหว่างที่ปิดสมุดจดแล้วก้าวออกมาจากห้อง ใครคนหนึ่งก็กรากเข้ามาตบบ่าเต็มแรงจนหน้าแทบทิ่ม ฮยอกแจ! ไปหาอะไรกินกัน!”

โทษทีนะ ทงเฮ คนโดนชวนปฏิเสธด้วยท่าทางไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ ฉันว่าจะกลับบ้านน่ะ

ห๊า!? นายจะโดดเรียนเหรอ

...ทำไมต้องทำท่าตกใจขนาดนั้นด้วย

ก็ใช่ว่าไม่เคยโดดเสียเมื่อไหร่

เปล่า อีทงเฮ เพื่อนที่แซ่เดียวกับเขาหน้ามุ่ย แค่ไม่อยากไปกินข้าวกับไอ้เด็กนั่นน่ะ

เจ้าตัวหมายถึงรุ่นน้องต่างคณะที่ตึกเรียนอยู่ห่างกันตั้งโยชน์แต่ก็ยังอุตส่าห์ถ่อมานั่งกินข้าวด้วยแทบทุกวัน

ไอ้สีหน้าตายด้านแบบนั้น แค่เห็นก็หมดความเจริญอาหารแล้ว ทงเฮบ่น แล้วนี่ซีวอนไปไหน?”

ฮยอกแจเกือบสะดุ้ง ไม่รู้จะเล่าดีไหมว่าคนที่ถูกถามถึงนอนแหมะอยู่ที่บ้านเขาเองแหละ ดีไม่ดีจะยังอยู่ตรงพื้นข้างโซฟาตำแหน่งเดิมกับที่ปล่อยไว้เมื่อเช้า ทำไงได้ เขายกคนเมาที่ตัวหนักกว่าขึ้นโซฟาไม่ไหวนี่นา

เรื่องนั้น...

อ๊าก! ไอ้เด็กหน้าตายมาแล้ว เผ่นก่อนละ เดี๋ยวค่อยโทรภาพคุยกันนะ

ร่างปราดเปรียววิ่งห่างออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ฮยอกแจทำตาปริบๆ มอง ไอ้เด็กบ้า ที่ขายาวกว่าพวกเขาสาวเท้าเร็วๆตามฝ่ายนั้นไปอีกคน

ดูท่ายังไงๆวันนี้ทงเฮก็คงมีเพื่อนกินข้าว ไม่ว่าจะต้องการหรือไม่ต้องการก็เถอะ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เด็กหนุ่มก็กลับมาถึงบ้าน เหลือบดูตัวเลขเรืองแสงที่ผนังแล้วเพิ่งเป็นเวลาสิบเอ็ดโมงกว่าเท่านั้นเอง

เป็นไปตามที่คาด ซองมินยังไม่ตื่นจริงๆด้วย

แล้วคุณชายชเวก็ยังนอนแหมะอยู่ที่เดิม กระดุมเสื้อหลุดลุ่ยแทบจะเห็นท่อนบนทั้งหมดอยู่แล้ว ไม่อยากจะมองนักหรอก เห็นแล้วมันอิจฉา...

ซีวอน!” เรียกหนักๆหมายจะให้ฝ่ายนั้นรู้สึกตัวสักที แต่คนเมาไม่มีทีท่าว่าจะได้ยิน ลองเรียกอีกสองสามครั้งก็ยังไม่ได้ผล สุดท้ายเลยต้องลงทุนทรุดลงนั่งเกือบชิด ตบแปะๆที่แก้ม ซีวอน ตื่นสิ เสื้อผ้าชื้นแบบนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก ลุกขึ้นมาเปลี่ยนก่อนแล้วค่อยนอนต่อ

ต้องใช้ความพยายามมากพอสมควรเลยถึงปลุกคุณชายขี้เซาให้ตื่นขึ้นมาแบบกึ่งสะลึมสะลือกึ่งแฮงก์ได้ เจ้าบ้านยื่นเสื้อกับกางเกงให้แล้วผลักหัวซุนเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยน ร่างสูงหายเข้าไปไม่นานก็กลับออกมา เสื้อตัวหลวมที่สุดของฮยอกแจเมื่อไปอยู่บนตัวฝ่ายนั้นกลายเป็นเกือบจะคับ เห็นกล้ามเนื้อตรงแผ่นอกและหน้าท้องเป็นมัดอย่างชัดเจน ส่วนกางเกงยางยืดก็สั้นเต่อ คนยังไม่หายแฮงก์เดินสะโหลสะเหลไปทิ้งตัวแหมะที่โซฟา ปล่อยให้เจ้าของบ้านยืนมองอย่างปลงสังเวช

หมดกัน อยากให้พวกสาวๆที่กรี๊ดนายมาเห็นชะมัดเลยซีวอน ไปเจอเรื่องอะไรมากันแน่นะ

บ่นพลางก็กดปุ่มปิดม่านให้ภายในห้องมืดลง ก่อนเดินหายเข้าไปในครัว

 

หัวหอมสีชมพูอ่อนถูกหั่นเป็นแว่นบางเฉียบโดยมือเรียวคล่องแคล่ว วางแผ่ซ้อนๆกันอยู่บนเขียงสีขาว คนหั่นมัวแต่ก้มหน้าก้มตา เลยไม่ทันได้เห็นร่างใหญ่วูบเข้ามาด้านหลัง ก่อนทอดแขนกอดเอวไว้อย่างถือวิสาสะ ทำเอาฝ่ายโดนกอดสะดุ้ง

คุณคังอิน!”

เขาหันกลับไป ยกมือปิดปากไว้โดยอัตโนมัติ

คิมยองอุนยิ้มหน้าเป็น

ให้ฉันช่วยนะ

คุณ... ลีทึกปลดมืออีกฝ่ายออกอย่างสุภาพ ถอยออกมาสร้างระยะห่างแล้วถึงค่อยรู้สึกปลอดภัยขึ้น คุณหั่นเป็นเหรอ?”

ก่อนจะตอบคนโดนถามก็ชะโงกหน้ามาดูซะก่อนว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่ เขาขมวดคิ้วนิดหน่อย แล้วนายทำอะไรอยู่ล่ะ?”

ก็...หั่นหอม

หั่นหอม!?” หนุ่มเกาหลีร้องลั่น ทำไมไม่ใช้เครื่องหั่น แบบนี้อันตรายมากนะ อาจจะบาดนิ้วได้ง่ายๆเลยรู้รึเปล่า

เอ้อ... ถึงยุคนี้มนุษย์จะไม่นิยมทำเรื่องเสี่ยงอันตรายอย่างหั่นหอมอีกต่อไปแล้ว แต่บางทีคุณคังอินคงจะลืมไปว่าเขาเป็นหุ่นยนต์ ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องแปลก คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยลืมนักหรอกว่าอีกฝ่ายเป็นหุ่นยนต์ ผมเป็นหุ่นยนต์นะครับ หุ่นยนต์พ่อบ้านก็เหมือนเครื่องหั่นเดินได้นั่นแหละ ถึงจะช้ากว่าหน่อยก็ตาม

คังอินดูเหมือนจะนึกขึ้นมาได้ตามที่เขาว่า แต่กลับมีสีหน้าไม่พอใจ

อย่าพูดแบบนั้นสิ

แบบไหนครับ?” ลีทึกงุนงง เขาพูดอะไรผิดงั้นหรือ

เครื่องหั่นทำอะไรหลายๆอย่างแบบนายไม่ได้ตั้งเยอะ ฉันคุยกับเครื่องหั่นแบบคุยกับนายก็ไม่ได้นะ

ซื้อแบบมีเครื่องอัดเสียงสิครับ คนฟังแนะนำซื่อๆ คิมยองอุนอดไม่ได้ต้องถอนใจยาว

ไม่ใช่แบบนั้น..

คนระดับพนักงานระดับสูงของชเวอินดัสทรีไม่จำเป็นต้องให้ใครมาแนะนำของพวกนี้ให้หรอก

ลีทึกมองหน้างงๆ มือก็ยังหั่นไปเรื่อย เพราะเสียสมาธิ คมมีดเลยกรีดผิวเข้าจนได้

อ๊ะ...

บาดเหรอ!?” น้ำเสียงตกอกตกใจทำเอาพ่อบ้านสะดุ้งยิ่งกว่ามีดที่เพิ่งบาดไปหยกๆเสียอีก มือใหญ่เอื้อมมาคว้ามือเขาไปดูแล้วก็แทบช็อกกับของเหลวสีแดงที่ไหลซึม บาดจริงๆด้วย! บอกแล้วไม่เชื่อว่ามันจะบาด ดูสิเลือดออกเลย เจ็บมากไหม...

อยากแย้งว่ามันก็แค่เลือดเทียม แล้วไอ้เจ็บน่ะก็เจ็บอยู่หรอก แต่มันก็เพราะว่าประสาทรับรู้เทียมที่ปลายนิ้วมีไว้ป้องกันตัวเขาจากความเสียหายต่างหาก แต่คนกำลังร้อนรนทำอะไรไม่ถูกไม่มีทีท่าว่าจะสนใจฟังเขา อยู่ไม่อยู่ก็ยกอุ้มขึ้นแนบอกดื้อๆ ลีทึกตกใจจริงๆก็หนนี้

ท...ทำอะไรน่ะครับคุณคังอิน!?”

ไม่มีคำอธิบายตอบมา แต่ตัวเขาถูกหิ้วปลิวไปยังโซฟาในห้องพักผ่อน

สำนึกในฐานะหุ่นยนต์และพ่อบ้านทำให้ขยับจะลุกขึ้นในทันทีที่ร่างสัมผัสกับความนุ่มนิ่มของเบาะ แต่อีกฝ่ายกดตัวไว้ สั่งเฉียบขาด

ห้ามลุกนะ

หนึ่งในกฎสากลของหุ่นยนต์ไม่ว่าจะสัญชาติไหนและอาชีพอะไร คือต้องเชื่อฟังคำสั่งของมนุษย์

แม้ว่าปกติแล้วก็จะต้องแบ่งย่อยลงมาอีกว่าต้องยึดถือคำสั่งของเจ้านายเป็นที่สุด แต่หานเกิงเองก็ไม่เคยสั่งห้ามเขาขึ้นมานั่งบนโซฟา

เลยได้แต่ส่งเสียงอึกอัก

ต...แต่...

กล่องเครื่องปฐมพยาบาลอยู่ไหน?”

อยู่ในตู้ตรงนั้นครับ เดี๋ยวผมไปเอา...เอ่อ...คุณคังอิน..

ฝ่ายนั้นไม่ฟังเสียง ลุกขึ้นเดินฉับๆไปเปิดตู้ออกแล้วหยิบมาทั้งกล่อง

ลีทึกลำบากใจเป็นที่สุด ตอนนี้เขาลุกจากโซฟาได้รึยังนะ...แต่คำสั่งเดิมยังไม่ได้รับการยกเลิก เขาไม่เหมือนมนุษย์ที่ทำอะไรตามใจตัวเองได้

ร่างใหญ่เดินกลับมานั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกัน เริ่มต้นรื้อกล่องปฐมพยาบาลอย่างเก้ๆกังๆ บ่งบอกชัดว่าเจ้าตัวก็คงมีหุ่นยนต์ปรนนิบัติยามเกิดบาดแผลกับตัวเองและคงไม่เคยแตะต้องอุปกรณ์ทำแผลเช่นกัน

ผมทำเองดีกว่าครับ ลีทึกขออย่างสุภาพ ทอดเสียงอ่อน ...ถ้าคุณคังอินจะทำแผลให้ผม ไม่เห็นต้องอุ้มมาที่นี่เลย ยืนทำในครัวก็ได้ ขาไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย

โทษที... คังอินเกาหัวเขินๆ ยอมให้เขาดึงกล่องปฐมพยาบาลไปจัดการตัวเอง ฉันคง...ตื่นเต้นไปหน่อย

ขอบคุณมากครับที่เป็นห่วง แต่ไม่ต้องตกใจหรอกครับ พ่อบ้านหัวเราะน้อยๆ นี่เป็นเลือดเทียมเท่านั้นแหละ

แต่นายก็เจ็บ...

ประสาทรับรู้เทียมไงครับ

ผู้ ถูกสร้างกลับเป็นฝ่ายเตือนความจำผู้ สร้าง

แววตาคิมยองอุนขรึมลง

นายจะไม่ยอมลืมแม้แต่วินาทีเดียวเลยเหรอว่านายเป็นหุ่นยนต์

เราลืมสิ่งที่เราเป็นได้ด้วยหรือครับ?”

น้ำเสียงนั้นหากฟังให้ดี จะรู้ว่าติดจะหม่นหมอง

ระหว่างที่คังอินกำลังนิ่งอึ้ง เจ้าของบ้านก็กลับมาถึงพร้อมกับใครอีกคนหนึ่งที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน

อ้าว ใครเป็นอะไร?”

หานเกิงชะงัก มองหุ่นยนต์พ่อบ้านที่นั่งอยู่บนโซฟากับเพื่อนของเขา ตรงหน้ามีกล่องปฐมพยาบาลเปิดค้าง

อีทึกโดนมีดบาดน่ะ

แล้วเป็นอะไรมากรึเปล่า?”

ไถ่ถามอย่างเจ้านายที่ดี เครื่องหั่นก็มี ทำไมไม่ใช้ล่ะ

มันเสียครับ พ่อบ้านรายงาน

เมื่อไหร่?”

เมื่อวานครับ ผมสั่งใหม่ไปแล้ว แต่ทางสาขาบอกว่าของหมด อย่างเร็วจะส่งมาได้พรุ่งนี้

หานเกิงพยักหน้ารับรู้

แบบนี้คงต้องสั่งอาหารมาแล้วละมั้ง หรือจะออกไปกินข้างนอกดี วันนี้มีซุนเล่อมากินด้วยแน่ะ

ผมทำไหวครับ แค่มีดบาดเท่านี้เอง

แน่ใจนะ?”

ครับ

งั้นก็ฝากด้วยนะ ลีทึก

พ่อบ้านรับคำแล้วรีบเร่งกลับเข้าไปในครัว คังอินทำท่าจะตามไปแต่เจ้าของบ้านเรียกไว้ก่อน

ยองอุน จะไปไหนวะ นี่ไงซุนเล่อเพื่อนฉัน...เป็นจิตแพทย์ คำสุดท้ายดูหน่ายๆอย่างที่คนฟังทั้งสองซึ่งนับได้ว่ารู้อัธยาศัยทั้งคู่จับได้ แต่ต่างก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ รอคำแนะนำต่อไป เล่อ นี่คังอิน หรือคิมยองอุน เพื่อนฉันสมัยเรียนอยู่เกาหลี

ทั้งสองคนคำนับให้กัน ตามวิธีการทักทายแบบตะวันออกสากล

คุณคังอินทำงานอะไรเหรอครับ?”

จิตแพทย์ถาม สายตาที่จับมองมีแววพิจารณา

ผมเป็นพนักงานบริษัทชเวอินดัสทรีน่ะครับ

หนุ่มเกาหลีตอบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

บริษัทใหญ่นี่ครับ การยกย่องผู้อื่นและถ่อมตัวเองถือเป็นสิ่งสำคัญ ผมชื่นชมผลงานของชเวอินดัสทรีเสมอเลยครับ...ไอ้เกิงก็ด้วย ประโยคท้ายไม่วายเหน็บ หานเกิงยักไหล่ ไม่ถือมาเป็นอารมณ์ บอกกับคังอิน

คุยกับเล่อไปก่อนนะ ฮีชอลอยู่ไหนวะเนี่ย?”

อยู่ข้างบน... ไม่เท่าไหร่หรอกครับคุณซุนเล่อ

เรียกเล่อเฉยๆเถอะครับ

หานเกิงปล่อยให้ทั้งสองโอภาปราศรัยกันไป ส่วนตัวเองเดินขึ้นไปชั้นบน เรียกหา

ฮีชอล

คนโดนเรียกกำลังนอนเล่นกับแมวอยู่ในห้อง พอได้ยินเสียงเรียกชื่อตนก็โผล่หน้ามาดู ครั้นเห็นว่าเป็นเขาจริงๆก็วิ่งตึกๆเข้ามาหา ฮันเกิง! ทำไมวันนี้กลับมาเร็วจัง?”

แล้วกลับเร็วไม่ดีเหรอ?”

ร่างสูงหอมแก้มขาวพอชื่นใจ ดวงตาโตบ๊องแบ๊วที่มองเขาฉายแววดีใจโดยไม่ปิดบัง

ดีสิ! ดีมากๆเลย กลับเร็วๆทุกวันเลยนะ

อ้อนแบบนี้ ทำเอาชักไม่อยากไปทำงานอีกเลยแฮะ

คราวนี้คน อ้อนชักลังเล แต่ว่าแบบนั้น...แบบนั้น...

ฮ่าๆ ล้อเล่นน่า กลัวโดนดุเหรอ?”

อื้อ...

ฮีชอลพยักหน้าพลางยิ้มเจื่อนๆ ถ้านายมัวแต่เล่นกับฉันไม่ไปทำงาน พ่อกับแม่ต้องดุแน่ๆเลย

ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ให้นายโดนดุหรอกนะ มือใหญ่ขยี้ผมคนตัวเล็กกว่าจนยุ่งเหยิง ถ้าไม่ทำงานจะเอาเงินที่ไหนเลี้ยงนายล่ะ

งั้น... คนโดนขยี้ผมจับมือเขาเอาไว้ เอาไปแนบแก้ม

ฉันกินน้อยๆก็ได้ นายจะได้ไม่ต้องทำงานหนัก จะได้กลับบ้านเร็วๆทุกวันไง

วาจาน่ารักทำเอาคนฟังหัวใจแทบละลาย

น่ารักไม่เกรงอกเกรงใจกันเลยนะ คิมฮีชอล!

ไม่ได้หรอก เขารวบร่างบางเข้ามากอด แค่นี้นายก็ตัวบางจะแย่แล้ว ถ้ากินน้อยแล้วผอมไปกว่านี้ มีหวังได้ปลิวตามลมไปแหงๆ

ไม่ปลิวหรอกน่า!”

ยังไงก็ไม่เอา ต้องขุนให้อ้วนๆจะได้กอดถนัด

แต่ฉันอยากให้นายกลับบ้านเร็วๆทุกวันนี่นา!”

อ่า ฉันจะพยายามก็แล้วกันนะ

จริงๆนะ ฝ่ายนั้นคาดคั้น

แหลวกัน เห็นหานเกิงเป็นคนขี้โกหกเหรอครับ

เย้! ฮันเกิงใจดีที่สุดเลย

เสียงหัวเราะต่อกระซิกแห่งความสุขนั้นช่างน่าฟังเสียจริงๆ

อืม แต่ฉันคงจะไม่ได้กลับบ้านหลังนี้สักระยะนะฮีชอลอยู่ๆชายหนุ่มก็เปลี่ยนไปทำหน้าตาจริงจัง

ฮีชอลชะงัก ร้อนใจขึ้นมาทันที

ทำไมล่ะ? จะไปไหนเหรอ?”

ความหวั่นวิตกนานาประการพลุ่งขึ้นมา เขาทำอะไรให้หานเกิงไม่พอใจรึเปล่านะ? หานเกิงมีงานยุ่งอีกแล้วเหรอ หรือว่าจะไปนานเหมือนคราวที่ไปเรียนต่อ ไม่เอานะ ถ้าไปนานขนาดนั้นอีกล่ะก็...

ฉันจะต้องไปเกาหลี

ใบหน้าสวยซีดลงทันที เสียงเครือ

ทำไม...ทำไมล่ะ

ก็ตกลงกับประธานชเวแล้ว เขาจะร่วมงานกับฉันมาตั้งโรงงานที่จีน แต่ฉันต้องไปศึกษาทำความเข้าใจให้ดีซะก่อนถึงจะดูแลโรงงานได้

มือเรียวบางจับมือใหญ่แน่น เหมือนกลัวว่าจะหลุดลอยหาย ก้มหน้าถามคล้ายหวาดกลัวที่จะฟังคำตอบ

แล้ว...จะกลับเมื่อไหร่?”

งานนี้สำคัญมากนะฮีชอล ฉันคงต้องไปเป็นปี บางทีอาจจะสองสามปี..อ้าว...

หยาดน้ำอุ่นๆหยดลงกระทบมือร่างสูงดังเผาะ

ฮีชอลเขาประคองแก้มอีกฝ่ายให้เงยหน้า ร้องไห้ซะแล้ว ร้องไห้ทำไมล่ะเดี๋ยวตาช้ำหมดหรอก

อื้อ ขอโทษ...

นิ้วเรียวเหมือนนิ้วผู้หญิงยกขึ้นขยี้ตา หานเกิงจุ๊ปาก รีบคว้าไว้แล้วซับน้ำตาให้เองอย่างเบามือ

ขยี้แบบนั้นเดี๋ยวเจ็บตา ร้องไห้ทำไมครับ? ไม่ร้องนะ โอ๋ๆ...

ฮันเกิงอย่า...อย่าโกรธฉันนะ..

ฉันจะโกรธนายทำไมล่ะ เสียงทุ้มตอบอย่างอ่อนใจ เพราะนายร้องไห้เหรอ? ไม่เอาน่า ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษที่ทำให้นายร้องไห้ เขานิ่งไปครู่ก่อนจะบ่นพึมพำ กะว่าจะแกล้งสักหน่อย แต่นายร้องไห้แบบนี้ไม่สนุกเลย...ฮีชอลอ่า ไม่ร้องนะ ฉันไม่ได้ไปเกาหลีคนเดียวแต่จะพานายไปด้วย เพราะงั้นหยุดร้องนะครับ

ฮีชอลหยุดร้องไห้กะทันหัน ดวงตาที่ปกติโตอยู่แล้วยามนี้เบิกกว้างจนน่าขัน

อะ..เอ๊ะ!?”

เจ้าของใบหน้าหล่อยิ้มอ่อนโยน หยุดร้องได้แล้วนะ ไปเกาหลีด้วยกันนะ

ฮันเกิง!”

ร่างเล็กบอบบางโผเข้ากอด ซุกตัวกับอกกว้างเหมือนลูกแมวน้อยอ้อนเจ้าของ ย้ำถามเหมือนไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

ไปได้จริงๆเหรอ?”

ใช่!”

ไปที่เกาหลีแล้วก็ได้อยู่กับนายด้วยใช่มั้ย?”

แน่นอน!”

ฮันเกิงใจร้าย เมื่อกี้แกล้งฉันตกใจหมดเลย!”

โธ่ ขอโทษนะ ก็ฉันไม่นึกว่านายจะตกใจขนาดนั้นนี่ เสียงทุ้มปลอบ หายตกใจรึยังครับ ให้รับขวัญมั้ย?” ริมฝีปากอุ่นๆคลึงลงมาทำเอาขนลุกซู่ หน้าแดงราวเป็นไข้

ฮ..ฮันเกิงอ่ะ!”

ฮ่าๆ ไม่แกล้งก็ไม่แกล้ง ไปกินข้าวกันดีกว่า วันนี้ซุนเล่อมากินข้าวด้วยรู้มั้ย

คนเพิ่งน้ำตาแห้งหยกๆทำแก้มป่อง

จะรู้ได้ไงล่ะ ก็นายยังไม่ได้บอกฉันนี่

จริงด้วยสินะ มือใหญ่ขยี้หัวทุยเบาๆ พิศใบหน้าสวยอย่างเพลินตา ไม่นึกอยากกินแล้วอาหารยงอาหารเย็น อยากจะกินคนตรงหน้ามากกว่า หิวรึยังล่ะ

ฮีชอลพยักหน้า ยอมให้เขาจูงมือเดินลงบันไดเหมือนเด็กๆ

ว่าแต่จะออกเดินทางเมื่อไหร่ล่ะ?”

อีกสองอาทิตย์ครับผม

---
เดาว่ารีดเดอร์ส่วนใหญ่คงสอบเสร็จละ อิอิ
แต่ไรท์เตอร์กำลังจะสอบอาทิตย์หน้า อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
มาอัพ OC ตอนนึง กับ Starry หนึ่งตอนให้ก่อนนะ จุ๊บๆ

Halloween13 - เป็นม้า อิอิ (โดนสาวกคุณชายฆ่า อ๊ากกกกกกก)
Bebiez - จร้า มาอัพแล้วนะ ^^
Devil-Devine - 555555555555555++ หายไปปั่นสตาร์รี่+พักฟื้นมาฮะ ซอรี่ๆๆ มาอัพแล้วนะจ๊ะ
nymph - ยินดีต้อนรับเข้าสู่เรื่องนี้จร้าาาาา | หุ่นยนต์แบบนี้ ไรท์เตอร์ก็อยากด้ายยย -///-
คุณดอกไม้ - พี่สาวววว~ โบราณท่านว่าไว้ ให้ดำรงอยู่ในความไม่ประมาท กิกิ
เม่นคุง - แหะๆ ขอบคุณที่รอและติดตามจ้า ถึงไรท์เตอร์จะเชื่องช้าแต่ก็ยังมานะงับๆๆ ><
onlyhanchul - ขอบคุณสำหรับกำลังใจเสมอจ้า ^0^ รีดเดอร์มาอ่านไรท์เตอร์ก็ดีใจเหมือนกันแหละ~
angle - ชายชเวเป็นม้า! (โดนลากศพไปเฆี่ยน) xDD คังทึก เกิงชอลหวานน่ารักชิมิๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #127 MarshMaL~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2554 / 23:47
    โหยยย  น่ารักกอ่ะ > <
    กะแล้วไง ไปเป็นปีคิดว่าเกิงจะทนได้เหรอออ  
    ไปเกาหลีกัน ^^
    #127
    0
  2. #126 PoELF&SJ 4rever (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2554 / 20:49
    เจ๊ร้องไห้ง่ายจังอ่ะ ไปเกาหลีขอให้มีเรื่องดีๆเข้ามานะเออ
    #126
    0
  3. #125 ก.เกิงตาตี่ : ฮ.ฮีตาโต (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 00:31
    แกล้งกันได้นะฮันเกิง ทำเอาคนอ่านน้ำตาร่วงตามเลย
    #125
    0
  4. #124 wolaole (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2554 / 20:38
    อีก 2 อาทิตย์.......เดินทางไปเกาหลี
    หวังว่าจะเจอแต่เรื่องดีๆนะ = ="
    #124
    0
  5. #123 เม่นคุง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2554 / 19:29
    พี่หมี ทึกกี้แค่มีดบาดนา ตกใจซะเวอร์เชียว ห่วงว่าทีภรรยาขนาดนั้นเลยหรอ~ อิอิ

    อิป๋าแกล้งฮีอีกละ ตกใจจนร้องให้เลยนั่น โอ๋ๆ อย่าร้องนะคะเดี๋ยวไม่สวย 55+
    #123
    0
  6. #122 angle (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2554 / 10:18
    เพ้ออ่ะไรทเตอร์

    เพ้ออออออออออออออออฮีเวอร์ชั่นนี้

    น่ารักน่าเลิฟจริงๆเลยอ้า ว้ายๆๆๆๆ

    เรามาช่วยกันแย่งมาจากเกิงดีมั้ยคะ ฮ่าๆๆๆ
    #122
    0
  7. #121 Devil-Devine (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2554 / 01:32
     กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ในที่สุดก็อัพ!! T^T

    เรานั่งเปิดหน้าเพจทุกวันหลายครั้งหลังเข้าห้องน้ำเลยนะ 

    ฮีชอลน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ซื้อต่อได้มั้ย? TT.TT
    #121
    0
  8. #120 nymph (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2554 / 01:01
    ตกใจนึกว่าเกิงจะไปคนเดียว
    แต่สุดท้ายก็พาคิมฮีไปด้วย
    พาคิมฮีกลับไปบ้านเกิด ?
    เพื่อไปรักษาอาการปวดหัวรึเปล่่าน้่า ?
    #120
    0
  9. #119 Halloween13 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2554 / 22:50
    จ้าเป็นม้า จ้า อิอิ
    ตอนแรกตกใจเหมือนฮีเลย
    นึกว่าฮันจะไม่พาไป
    แล้วจะพาทึกไปป่าวอ่า
    แต่คงพาไปด้วยล่ะมั้ง เดี๋ยวหมีไม่ยอม 555
    #119
    0
  10. #118 onlyhanchul (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2554 / 21:18
    หมีึคังนี่ รักเค้าซะเว่อร์ไปหล่ะ เค้ายังไม่ไ้ด้ say yes เลยนะ อิอิอิ แต่น่ารักนะ เทคแคร์อย่างดี ว่าที่ศรีำภรรยาในอนาคตอะดิ
    น่ารักที่สุด ฮันซอลไฟท์ติ้งงงงงงงงงงงงงงงง
    ไม่มีคำบรรยายมากมาย   มีแต่รอยยิ้มระบายหน้าเวลาอ่าน

    สู้สู้นะค่ะ สอบอาทิตย์หน้าเหรอ ตั้งใจทำให้ดีที่สุดนะค่ะ
    #118
    0