[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 4 : Chapter III

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 ก.ค. 54

 Chapter III

อืออ..

ฮีชอลครางเบาๆในลำคอ ดวงตาปรือ รู้สึกเหมือนล่องลอยอยู่บนท้องฟ้า

สวรรค์...ใช่รึเปล่า?

แบบนี้ใช่รึเปล่าที่มนุษย์เรียกว่า อยู่บนสวรรค์

ฮีชอล เสียงทุ้มของหานเกิงพึมพำอยู่ข้างหูเขา ปลายลิ้นอุ่นโลมเลีย คลอเคลียให้หัวใจเต้นแรง

หุ่นยนต์มีหัวใจด้วยเหรอ?

แต่ความรู้สึกที่ว่ามีบางอย่างในอกเต้นระรัวเร็วยามเมื่อใกล้ชิดกายแกร่งนั่น...เขารู้สึกได้จริงๆนะ เท่าๆกับที่รู้สึกได้เช่นกันว่าหัวใจของอีกฝ่ายก็เต้นแรงยามแผ่นอกหนาทาบทับเสียดสี

อะ อ๊า ฮันเกิง..!”

แล้วเขาก็ล่องลอยไป...ในโลกที่ขาวพร่างเพราะความสุขสมเอ่อล้นทะลัก ร่างกายเบาหวิว รู้สึกตนเองราวดอกไม้กลีบหนึ่งล่องลอยอยู่บนสวรรค์ชั้นฟ้า

.

.

.

ฮีชอล ตานายทำให้ฉันแล้วนะ

อื้อ

มือเรียวบางขยับอย่างกระตือรือร้น

แบบนี้ใช่รึเปล่า?”

อ่า ดีจังเลยฮีชอล อือม์...

ฉันดีใจที่นายชอบนะ ยิ้มน่ารักอย่างที่รู้ว่าหานเกิงชอบ ขณะที่เร่งจังหวะมือเร็วขึ้นเหมือนที่ร่างสูงเคยทำให้ตน แล้วก้มลงใช้ลิ้นเลีย...

ทำไมมันใหญ่จัง แล้วแบบนี้เขาจะกลืนมันเข้าไปหมดแบบที่หานเกิงทำให้เขาได้ยังไงเนี่ย

แต่คิมฮีชอลซะอย่าง ทำได้อยู่แล้ว!

ริมฝีปากอิ่มกลืนมันเข้าไปจนหมด แม้จะยากก็ตาม ดวงตาโตช้อนสบและเห็นสีหน้าพอใจอย่างไร้ที่ติปรากฏอยู่บนใบหน้าหล่อ...รอยยิ้มที่บอกว่าภูมิใจในตัวเขาและพออกพอใจกับการปรนนิบัติอย่างสุดความสามารถนี้

แล้ว...ต้องทำยังไงต่อล่ะ?

.

.

.

..ฮีชอล คุณฮีชอล

เสียงเรียกค่อยๆ กับแสงแดดแยงตาปลุกคนขี้เซาให้งัวเงียตื่น

อืมม์... ทึกกี้?”

ผมเองครับ คุณชายสั่งไว้ว่าถ้าสายมากแล้วคุณยังไม่ตื่นให้มาปลุกไปรับประทานอาหารเช้าก่อนแล้วค่อยนอนต่อน่ะครับ

พูดจบก็นิ่งไปครู่ก่อนจะค่อยๆคลี่ยิ้มอบอุ่น

คุณฮีชอลเนี่ย... โตจนป่านนี้แล้วยังนอนดูดนิ้วอยู่อีกเหรอครับ?”

ถามออกไปแล้ว พ่อบ้านก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก ว่าทำไมคิมฮีชอลต้องหน้าแดงเป็นลูกท้อสุกอย่างนั้นด้วย

 

ฝันพิลึกๆออกไปจนได้

เจ้าของใบหน้าสวยที่ยังไม่หายแดง และมีแต่จะแดงมากขึ้นเมื่อหวนคิดถึงความฝันก่อนหน้าที่ลีทึกจะมาปลุก ใช้ตะเกียบจิ้มไข่ดาวในจานจนไข่แดงไหลเยิ้มอย่างพยายามระงับความวุ่นวายใจ

หลังจากหานเกิง ทำต่อในคืนนั้นแล้ว ก็กลายเป็นกิจวัตรที่ต้องทำแบบนั้นเกือบจะทุกคืน แน่นอนว่าเขาไม่ได้เหนื่อยหรือเบื่อหน่าย ในเมื่อทั้งวันเขาก็อยู่ว่างๆเฝ้าคอยแต่เวลาที่หานเกิงจะกลับบ้านอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น (ตอนนี้ฮีชอลหน้าแดงพอๆกับซอสมะเขือเทศบนโต๊ะ) อีกฝ่ายก็ทำให้เขารู้สึกดีทุกครั้งเลยนี่นา ไม่มีเหตุผลที่จะเบื่อเวลาที่เรารู้สึกดี...แบบว่าดีมากๆน่ะ จริงมั้ย?

จะว่าไปแล้ว แบบนี้ก็เหมือนกับเขามีเวลาอยู่กับหานเกิงมากขึ้นอีกนิด แทนที่จะแค่นอนกอดกันแล้วก็หลับไปน่ะ แต่ไหนแต่ไรคิมฮีชอลก็เป็นหุ่นยนต์เด็กเล่นอยู่แล้ว เขาถูกสร้างมาเพื่อไว้ใช้เล่นและเป็นเพื่อน เคยได้ยินเหมือนกันว่าหุ่นยนต์เด็กเล่นที่โตมาด้วยกันกับมนุษย์นั้นเมื่อเจ้าของเป็นผู้ใหญ่ก็จะส่งของเล่นคืนโรงงาน หรือแย่กว่านั้นคือเอาไปทิ้ง

ฮีชอลไม่อยากโดนส่งคืนหรือโดนทิ้ง และตั้งแต่เขารู้ความจริงข้อนั้น ก็เฝ้าดูอายุที่เพิ่มขึ้นของตัวเองและหานเกิงอยู่อย่างไม่สบายใจ ยิ่งไม่สบายใจหนักเข้าไปอีกเมื่อหานเกิงเรียนจบและไปทำงาน ไม่มีเวลาเล่นกับเขาอีก

บางทีนี่อาจจะเป็น การเล่น อีกแบบนึงละมั้ง

ร่างบางคิดอย่างดีใจที่ตัวเองยังเป็นประโยชน์ต่อหานเกิง หานเกิงจะได้ไม่ทิ้งเขาไป

แต่เขารู้นะว่าการเล่นยังไม่จบเพียงเท่านั้น หานเกิงทำยังไงให้เขารู้สึกเหมือนลอยได้แบบนั้นกันนะ? ความฝันเมื่อเช้าทำให้ฮีชอลกังวลซะแล้ว ถ้าเกิดว่าหานเกิงอยากให้เขาใช้ปากขึ้นมาล่ะ

แย่ล่ะสิ ถ้าเป็น เพื่อนเล่นที่ไม่ดีพอ อาจจะโดนทิ้งเอานะ!

 

ระหว่างที่หุ่นยนต์บางตัวกำลังคิดมากอยู่ที่บ้าน เจ้าของของหุ่นยนต์ตัวนั้นก็กำลังจับมือทักทายกับแขกผู้มาเยือนจากประเทศเกาหลี

ยินดีต้อนรับสู่ประเทศจีนและสู่บริษัทของเรา คุณคังอิน

หานเกิงเขย่ามือทักทายอย่างเป็นมิตร

โปรดเรียกผมว่าคิมยองอุนเถอะครับ อีกฝ่ายก็ตอบกลับอย่างสุภาพ ต้องรบกวนแล้วนะครับ

ไม่เป็นไรหรอก...

นั่นคือในที่ประชุม

แต่ในห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริษัทซึ่งก็คือห้องของหานเกิงนั้น...

ภาษาเกาหลียังเพี้ยนอยู่เหมือนเดิมเลยนะไอ้ฮัน!”

อ้าวไอ้เวร ยังกับว่าภาษาจีนเอ็งดีนักแหละ

ฉันไม่เคยมาจีนเฟ้ย แต่แกน่ะไปเรียนอยู่เกาหลีตั้งหลายปี ไม่รู้จักพัฒนาปรับปรุงตัว

ไอ้หมีปากจัด ไปนอนโรงแรมแล้วกัน อย่านอนเลยบ้านฉันน่ะ

โธ่ คุณพี่ฮันคยองที่เคารพครับ...

คิมยองอุนเสียงอ่อนเสียงหวานอย่างล้อเลียน หานเกิงหัวเราะหึๆ บอกไว้ก่อน บ้านฉันก็เหมือนบ้านแก ทำตัวตามสบาย แต่ฮีชอลเป็นของฉัน อย่าคิดแตะเป็นอันขาด

หุ่นยนต์ของเล่นที่แกโทรหาอยู่ตลอดเวลาที่ไปเรียนเกาหลีน่ะเหรอ เพื่อนเก่าร่วมมหาวิทยาลัยทำตาโต เคยตะลุยราตรีที่เกาหลีมาด้วยกันก็จริง หมอนี่เปลี่ยนคู่ควงไม่ซ้ำหน้า แต่มันก็มีเวลาโทรหา คนที่บ้านอยู่เสมอ เอาจริงดิ๊

ฮีชอลไม่ใช่แค่ของเล่น หานเกิงประกาศ

เขาเป็นของจริงสำหรับฉัน

เอาๆ คิมยองอุนพยักหน้า เคยได้ยินมาเหมือนกันว่ามันโดนครอบครัวบังคับให้พบจิตแพทย์อยู่เพราะหลงรักหุ่นยนต์ แต่ตัวเขาเองไม่ได้สนใจเท่าไหร่ รสนิยมส่วนตัวเพื่อนจะเป็นยังไงก็ช่างหัวมันเถอะ เรื่องที่น่าสนใจกว่านั้นตั้งเยอะคือ จะเป็นมนุษย์หรือหุ่นยนต์ก็ช่างเถอะ อยากจะเห็นเหมือนกันว่าสวยหยาดฟ้ามาดินสักแค่ไหน คนของหนุ่มนอกเนื้อหอมฮันคยองน่ะ

 

คิมยองอุนไม่ต้องรอนานนักกว่าจะถึงเวลาเย็น ร่างบอบบางที่วิ่งออกมาต้อนรับหานเกิงทำให้เขาอุทานอยู่ในใจว่านี่มันแมวน้อยชัดๆ

รสนิยมไอ้ฮันไม่ทำให้ผิดหวังเหมือนเคย น่ากินไปทั้งตัวแบบนั้น ถ้าไม่บอกว่าของเพื่อน หมีหิวอาจจะตะครุบไปแล้ว

ยินดีต้อนรับสู่บ้านตระกูลหานครับ

เสียงทักทายทำให้คิมยองอุนหันไปมอง ก่อนจะยืนอึ้ง

นางฟ้า..!

นางฟ้าทักเขาหรือนี่ โอ้ ไม่น่าเชื่อ

อาหารค่ำเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับ ให้ผมช่วยยกกระเป๋าขึ้นไปเก็บนะครับ ใบหน้าหวาน ดวงตาสวย และรอยยิ้มมีลักยิ้มที่แก้มนั่น... ไม่น่าเชื่อว่ากำลังมองมาทางเขาจริงๆ

ทำไมบ้านไอ้ฮันมีของสวยๆงามๆเยอะจริง? เขาชักจะอิจฉามันแล้วนะ

อ่า ลีทึกนี่คังอิน คังอินนี่ลีทึก หานเกิงแนะนำอย่างรวดเร็ว ลีทึกเป็นหุ่นยนต์พ่อบ้านน่ะ

ดวงตาสดใสของนางฟ้าดูจะหมองลงวูบหนึ่งยามที่ได้ยินคำแนะนำตัวเอง

อะ เอ่อ... คิมยองอุนไม่ชอบให้ของสวยๆงามๆมีตำหนิด้วยประกายหมองเลย

ให้ผมช่วยยกกระเป๋าขึ้นไปเก็บนะครับ อีกฝ่ายย้ำ ยังคงยิ้มอบอุ่นอย่างมีมารยาท

ไม่ต้องหรอก มันหนัก

แม้ว่าจะมาอยู่แค่ไม่กี่วัน แต่ที่กินเนื้อที่สัมภาระไปหนึ่งในสามก็คือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับโซจูที่ไอ้ฮันสั่งนั่นแหละ อย่างแรกน่ะเป็นของโปรดของมันตอนอยู่ที่โน่น แต่จำได้ว่ามันชอบเหล้าเบียร์ของจีนมากกว่าโซจูนี่

มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ

นางฟ้ายิ้ม แล้วแย่งกระเป๋าเขาไปอย่างนุ่มนวล คิมยองอุนไม่รู้จะทำยังไงได้แต่มองตามอีกฝ่ายจนขึ้นบันไดลับสายตาไป

ดูแกจะนิยมหุ่นยนต์เกาหลีนะ ทั้งบ้านมีหุ่นยนต์อยู่สองตัว แล้วก็เป็นหุ่นยนต์นำเข้าจากเกาหลีทั้งสองตัวเลย! แต่ให้ตายเถอะ เขาเองอยู่เกาหลีแท้ๆ ซ้ำยังทำงานอยู่ที่บริษัทผลิตหุ่นยนต์แนวหน้าของโลก ทำไมไม่เคยเห็นหุ่นยนต์ที่ไหนสวยขนาดหุ่นยนต์สองตัวนี้นะ

นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมฉันถึงอยากทำงานกับชเวอินดัสทรี ลีทึกนั่นพ่อกับแม่ฉันซื้อมา มีแต่ฮีชอลที่เป็นของฉันอย่างแท้จริง

เน้นจริงนะไอ้คำว่า ของฉันน่ะเขาอดไม่ได้ที่จะแหย่เบาๆ หานเกิงเหลือบสายตามองแล้วตอบด้วยน้ำเสียงพอได้ยินกันแค่สองคนเช่นเดียวกัน

รู้แล้วอย่าเสือกยุ่ง ฉันหวง

แกยังไม่ได้แนะนำฉันกับ คนของแกเลยนะ

ต้องแนะนำด้วยเหรอ ต่างคนต่างอยู่ก็ดีแล้วนี่หานเกิงเอามือพาดบ่าร่างบางอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ส่วนหนึ่งแกล้งเพื่อน แต่ส่วนหนึ่งก็หวงจริงๆ

เฮ้ยมันจะหวงมากไปหน่อยมั้งไอ้คุณฮันคยองชักหมั่นไส้ พูดออกมาเต็มเสียง

ฮันคยอง?”

คนที่ยืนดูเงียบๆอยู่นานโพล่งขึ้น ดวงตาโตจับมองอยู่ที่ใบหน้าของคังอิน ฮันคยอง เรียกใครน่ะ?”

ชื่อเกาหลีของหมอนี่ไง

คิมยองอุนป้ายหัวแม่มือไปทางหานเกิง

ฮันคยอง... ฮีชอลพึมพำ ดูจะออกเสียงได้ถนัดกว่าในภาษาถิ่นกำเนิดของตัวเอง

น่ารักดีว่ะ

เขาลงความเห็นง่ายๆ ใบหน้าสวยไม่ขึ้นสีเลยสักนิด คงได้ฟังคำชมแบบนี้จากไอ้ฮันจนชินแล้วสิท่า คำชมจากเพื่อนของเจ้าของจะเทียบอะไรได้กับคำชมจากปากเจ้าของเองล่ะ

ผมชื่อคิมยองอุนนะครับ คิมฮีชอล

ฝ่ายนั้นยิ้ม พยักหน้า ยังคงกอดแขนหานเกิงเอาไว้อย่างเคยชิน อื้ม หวัดดียองอุน

 

ยองอุนเป็นเพื่อนฉันสมัยเรียนมหาลัย หานเกิงเพิ่งจะมาทำหน้าที่เป็นเจ้าบ้านที่ดี แนะนำแขกกับสมาชิกในบ้านให้รู้จักกันก็ระหว่างรับประทานอาหารค่ำ หมอนี่ทำงานอยู่กับชเวอินดัสทรี ธุรกิจผลิตและจัดจำหน่ายหุ่นยนต์อันดับต้นๆของโลก ที่ฉันเพิ่งจะร่วมลงทุนด้วย

แล้วยองอุนมาทำอะไรที่นี่เหรอ?”

ก็มาคุยเรื่องงานนี่แหละ เป็นคำตอบทั้งๆข้าวเต็มปาก ประธานชเวอยากจะให้ตั้งโรงงานผลิตที่จีน เพื่อจำหน่ายหุ่นยนต์ในจีนและประเทศอื่นๆที่ใกล้เคียงกับจีน ต้นทุนการผลิตและค่าขนส่งจะได้ถูกลง

ฮีชอลฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ เขาหันไปมองหน้าหานเกิง

ฉันสนใจเรื่องหุ่นยนต์มาตั้งแต่ตอนที่เจอนายแล้ว รอยยิ้มอ่อนโยนถูกส่งให้เขา มือใหญ่เอื้อมมาเช็ดซอสที่เลอะมุมปากอิ่ม

ได้ทำงานกับชเวอินดัสทรี อาจจะหาทางรักษาอาการปวดหัวเป็นระยะของนายสำเร็จก็ได้

นี่นายทำเพื่อฉันเหรอ

ดวงตาคู่โตบ่งบอกว่าซาบซึ้งกับคำตอบ คิมยองอุนมองคนสองคนที่สบตากันหวานซึ้งแล้วก็ส่ายหัว หันไปทางลีทึกที่ยืนสงบอยู่ข้างๆ

เติมข้าวอีกจานสิ

ครับ พ่อบ้านกุลีกุจอตักให้ แอบดีใจอยู่เล็กๆ

อาหารอร่อยมากเลย

เขายิ้ม พ่อครัวก็น่ารัก

คนโดนชมหน้าแดง อา...ไอ้ฮันคงไม่ค่อยได้ชมนายสินะ

แกห้ามฉันแตะแค่ฮีชอลคนเดียวนะเพื่อน หึๆ

หลังจากรับประทานอาหารค่ำเสร็จกันแล้วหานเกิงกับคิมยองอุนก็ไปนั่งสูบบุหรี่จิบแอลกอฮอล์คุยกันต่อ ส่วนฮีชอลขอตัวเข้าไปช่วยลีทึกล้างจานในครัว

แกอยากทำงานกับชเวอินดัสทรีเพื่อรักษาอาการปวดหัวของฮีชอล ถามจริง?”

ฉันจะโกหกฮีชอลทำไม

นี่แกรักฮีชอลจริงๆสินะ คนกับหุ่นยนต์...ได้ข่าวว่าพ่อแม่แกไม่ปลื้มนี่

อืม ไม่ปลื้ม สั่งให้จิตแพทย์มารักษาฉันอยู่เนี่ย

คิมยองอุนหัวเราะก๊าก

ไอ้หมอที่รักษาแกท่าจะบ้า ความรักก็เป็นโรคด้วยหรือยังไง

ช่วยไปบอกมันให้ทีสิคนไข้ที่โดนสั่งพบจิตแพทย์หน้าบูด บอกพ่อแม่ฉันด้วยก็จะเป็นพระคุณมาก

จิตแพทย์คนไหนกันหนอที่โชคร้ายต้องรับฮันคยองเป็นคนไข้

เพื่อนสมัยมัธยมฉันเอง

แบบนั้นก็น่าจะเข้าใจแกบ้างสิ มีอย่างที่ไหนไปเข้าข้างพ่อแม่แกเสียฉิบ

หานเกิงยักไหล่ ให้มันรักษาก็ดีแล้วล่ะ อย่างน้อยมันก็ยังฟังที่ฉันเถียงบ้าง แม้จะไม่ยอมเห็นด้วยสักทีทั้งๆที่ฉันก็รู้ว่ามันคิดว่าเหตุผลของฉันฟังขึ้น

แปลกดีนะ ความคิดมนุษย์น่ะ...

หือม์?”

หนุ่มเกาหลีร่างใหญ่ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ทอดสายตาเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง มองดวงดาวที่ระยิบระยับต่างจากหมอกควันของเมืองหลวง ชอบจำกัดกรอบให้ตัวเอง แบบนี้ต่อให้คนที่ใช่มายืนอยู่ตรงหน้า ก็ต้องพลาดไปอย่างน่าเสียดาย ว่าไหม?”

แกเห็นด้วยกับฉันเหรอ ยองอุน หานเกิงออกจะประหลาดใจ คนกับหุ่นยนต์...แกคิดว่ามันเป็นไปได้เหรอ ไม่ผิดทำนองคลองธรรมเหรอ

อะไรคือ ทำนองคลองธรรม’?”

คิมยองอุนทวนคำ

ฉันไม่ใช่นักปรัชญา พูดอะไรวกไปวนมาไม่เป็น แต่ฉันคิดว่ายังไงรักก็ดีกว่าเกลียด ความรักทำให้โลกงดงาม ดังนั้นรักไม่เคยผิด

วันนี้แกพูดแปลก...จะว่าไป คนอย่างคิมยองอุนเคยมีความรักกับเขาด้วยรึไง?” หานเกิงถามอย่างสัพยอกพลางทิ้งก้นบุหรี่ที่สูบจนหมดตัวลงไปในที่เขี่ยสลายโมเลกุล

ไม่เคยมีหรอก

เป็นคำตอบโผงผางเยี่ยงชายชาตรี ก่อนประโยคท้ายจะแผ่วลงราวคนพูดตั้งใจพูดกับตัวเองมากกว่า

แต่วันนี้...ทำให้ไม่แน่ใจซะแล้วสิ

แกว่าอะไรนะ?”

หานเกิงได้ยินไม่ถนัด

เปล่า...ฉันแค่อยากรู้ว่า ห้องน้ำอยู่ไหน?”

 

ตอนแรกลีทึกก็พยายามจะปฏิเสธการอาสาช่วยงานของคิมฮีชอลอยู่หรอก

คุณฮีชอล อย่าเลยครับ ไปนั่งคุยกับคุณชายกับคุณคังอินเถอะ

ฮันเกิงคงอยากคุยกับเพื่อนสมัยมหาลัยหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาตั้งนานน่ะ

คนสวยส่ายหน้ายิ้มๆ ถึงแม้ว่าปกติหลังจากหานเกิงกลับมาบ้านแล้ว เวลาทั้งหมดของร่างสูงจะเป็นของฮีชอล แต่ตอนนี้มีแขกมานี่นา

ฉันช่วยทึกกี้ล้างจานดีกว่า

เป็นอันว่าหุ่นยนต์พ่อบ้านกับหุ่นยนต์ของเล่นก็พากันเข้าไปในครัว

ถึงจะบอกว่าล้างจาน แต่จริงๆแล้วทั้งหมดที่พวกเขาต้องทำก็คือยกจานเข้าไปในครัวแล้ววางเรียงลงในเครื่องล้างจาน ปิดฝาแล้วเปิดเครื่องเท่านั้นเอง

คุณฮีชอล มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่าครับ?”

เขาเรียนจบจากสถาบันหุ่นยนต์พ่อบ้าน และมาทำงานที่บ้านนี้แทนหุ่นยนต์ตัวเก่าที่หมดอายุขัยลงเมื่อหลายปีก่อนทันที ดังนั้นลีทึกจึงละเอียดอ่อนพอจะสังเกตความผิดปกติใดๆที่เกิดขึ้นกับคนในบ้านได้ไม่ยาก และจริงๆแล้วในบ้านก็อยู่กันแค่สามคนแค่นี้ คุณชายหานยังออกไปข้างนอกแทบทุกวันอีก ส่วนนายท่านกับคุณนายนั้นไปดูแลธุรกิจอยู่ต่างประเทศเสียหลายปีแล้ว นานๆจึงจะกลับมาสักครั้ง

ถึงอย่างนั้น คิมฮีชอลก็ยังอึกอัก

ทึกกี้... เสียงแผ่วๆเรียก แต่แล้วก็ชะงักไว้ หน้าแดงขึ้นมาดื้อๆ

ถึงจะไม่รู้แน่ชัดนักว่าสิ่งที่หานเกิงทำกับเขาคืออะไร แต่ก็รู้สึกอยู่ดีว่าไม่ใช่เรื่องที่จะถามใครสุ่มสี่สุ่มห้าได้

แต่ทำไงได้ล่ะ...จะถามหานเกิงก็ไม่กล้านี่นา

ลีทึกนิ่งรออย่างผู้ฟังที่ดี แต่หลังจากรออยู่สักพักและสังเกตว่าอีกฝ่ายอึดอัดใจที่จะพูด เขาก็แนะอ้อมๆ

ถ้าไม่สะดวกจะพูด ค้นคว้าเองก็ได้นี่ครับ คุณชายอนุญาตให้คุณฮีชอลใช้อินเทอร์เน็ตได้ไม่ใช่เหรอ

ฮีชอลทำหน้ายุ่ง ใช่ว่าไม่คิดถึงวิธีนั้นแต่แรก ปัญหาก็คือเขาไม่รู้ว่าจะต้องมองหาอะไรต่างหาก หุ่นยนต์สมัยนี้เรียนรู้และเก็บข้อมูลได้ด้วยตัวเองก็จริง แต่ในฐานะหุ่นยนต์ของเล่นโดยมากแล้วไม่มีความจำเป็นต้องมีความรู้หรือทักษะอะไรนอกจากเล่นกับเจ้าของและทำให้เจ้าของมีความสุข ตั้งแต่เขาถูกเปิดเครื่องมาก็ไม่เคยได้รับอนุญาตให้ก้าวออกจากบ้านเอง ความรู้รอบตัวจึงมีจำกัดเป็นธรรมดา

ในขณะที่หานเกิงไปร่ำเรียนถึงต่างประเทศ เจอโลกภายนอกและกลับมา ฮีชอลรู้สึกว่าเขาเองไม่ได้โตขึ้นจากเมื่อครั้งที่เขาและหานเกิงยังเป็นเด็กสักเท่าไหร่เลย

ทึกกี้...

พ่อบ้านซึ่งกำลังปอกผลไม้เหลือบมองคนที่อยู่ๆก็กระโดดลงจากเคาน์เตอร์เตรียมอาหาร เดินเข้ามาใกล้เขาอย่างไม่เข้าใจ

มือเรียวบางค่อยๆยื่นออกมา จับชายเสื้อสีขาวสะอาดของพ่อบ้านไว้อย่างไม่แน่ใจ

ช่วยซ้อมอะไรกับฉันหน่อยสิ

คงจะมีแต่ลีทึกนี่แหละ ที่เขาพอจะพึ่งได้...

คุณฮีชอล?”

ต้องเริ่มจาก...ตรงไหนกันนะ?

ตั้งแต่ต้นเลยแล้วกัน

----
จะอัพตั้งแต่เที่ยง ก็กลัวจะไม่มีคนอ่าน
มาอัพแล้วงิ อยู่หอ ยังไม่ตอบเม้นนะค้าฟฟ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #90 MarshMaL~ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2554 / 00:43
    อะไรหนะเฮ้ยย   ซ้อมอะไรจ๊ะคนสวยย 
    อย่าเล่นพิเรนๆนะ 
    #90
    0
  2. #89 ก.เกิงตาตี่ : ฮ.ฮีตาโต (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 00:13
     เฮ้ยยย ซ้อมอะไร ??
    #89
    0
  3. #88 มะพร้าวซอ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2554 / 15:18
    เฮ้ย ป๋าเข้ามาในครัวด่วนเลยค่า
    ของของป๋ากะหุ่นยนต์พ่อบ้าน
    กำลังเล่นอะไรแผลงๆ
    #88
    0
  4. #87 nymph (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กันยายน 2554 / 16:28
     เก็บไปฝันเลย ><,,
    อาการหนักเลยน้ะเกิง ^^
    #87
    0
  5. #86 Devil-Devine (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 17:05
    อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ฮีชอลฝันอะไรทะลึ่ง! >///<


    ไรเตอร์ทำร้ายภาพพจน์เมนเราอ๊าาาาาาาาาาาาาาาาา

    เมนเราใสๆนะฮ๊าฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

    เหตุใดเล่าหานเกิงจึงล่อลวงให้เมนเราเป็นคนเยี่ยงนี้

    "ทุกคืน" ย้ำ! "ทุกคืน!!"

    "การเล่น?" เล่นอะไรคะหานเกิง????? หืม ?? เราก็อยากเล่นกับฮีชอลบ้างนะ หึหึ -..- (เลว)

    ตึกๆๆๆๆ..... ฮีชอลจะทำอะไร???????????????



    #86
    0
  6. #85 nymph (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2554 / 10:40
    อ๊ากกกกก
    ป๋าเข้ามาเร็วๆๆ เด๋วสองคนนี้ก็ํจะทำอะไรแผลงๆหร๊อกกก
    #85
    0
  7. #84 MiniZena (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2554 / 13:13
     เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยย

    ไม่เอาทึกซินน้าาาา
    #84
    0
  8. #83 เม่นคุง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2554 / 22:54
    อาเจ้ เทอจะทำอารายกะทึกกี้ ห้า~!!!

    อิป๋ารึใครก็ได้ รีบๆมาแยกฮีที~

    ไอเรารึเพิ่งเขียนขอพรวันทานาบาตะให้ฮันคู่กะชอลตลอดไปแท้ๆ เจองี้ช็อคนะนี่ - -
    #83
    0
  9. #82 angle (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2554 / 22:31
    เมนขาเมน

    ไปลากทึกกี้มาทำม๊ายยยยยยย

    ถึงจะแอบชอบ 83 ไลน์ก็เหอะนะ

    แต่ยังไงก็ฮันชอลลลลลล >[]<

    ปล.ขอให้เกิงโกรธมากๆแล้วจับฮีกด หึหึ
    #82
    0
  10. #81 onlyhanchul (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2554 / 21:08
    อีป๋ามาเอาคิมฮีแยกกะทึกกี้ด่วน ไม่งั้น............... จะเิริ่มตั้งแต่ต้นเลยเหรอคิมฮี ไม่ไหวมั้ง
    เดี๋ยวรีดเดอร์เครียด ใครก็ด้ายยยยยยยยยยยยไปตามอีป๋ามาเร็ววววววววววววววววววววววววววววววววววว
    5555++++ คงไม่มั้ง คิมฮีคงไม่........... โอ๊ย เพราะแกไม่ยอมบอกเค้าแหละอีป๋า ถ้าเกิดคิมฮีทำอะไรออกไป อย่ามา
    ร้องนะเว้ย คิมฮีสงสัยอะไร ถามอีป๋าไปโลด อย่ามาฝึกกะทึกกี้นะ รีดเดอร์ไม่ยอม
    **สู้สู้ค่ะ รักษาสุขภาพด้วยเน้อ**
    #81
    0
  11. #80 wolaole (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2554 / 20:33
    ความคิดของฮีชอลทำให้คนอ่านเกิดความรู้สึกเอ็นดูไปกับความน่ารักไร้เดียงสา
    พร้อมๆกับความรู้สึกสงสารในเวลาเดียวกัน
    เกิงหนอเกิง ค่อยๆสอนให้ฮีชอลรู้จักคำว่ารักได้แล้วนะค้าาา
    ลูกแมวน้อยของเราจะได้เข้าใจ "อะไรๆ" ซะที

    ฮาหมีคังมากตอนที่วิเคราะห์ว่าทึกกี้หน้าแดงเพราะคงไม่เคยโดนเกิงชมว่าน่ารัก
    ทึกกี้เค้าอาจจะหน้าแดงเฉพาะกับคำพูดของบางคนก็ได้น้าาาา //ฮ่าๆ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 กรกฎาคม 2554 / 20:34
    #80
    0
  12. #79 HeartAmiss (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2554 / 18:06
     แอร๊ยยยยยยยยยยยยย!!! >/////////////< 

    ทึกซินๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อร๊ากกกกกกกก!!! 
    83line สุโกยยยยยยยยยยยยยย!!! >
    (ปรับโหมด) เรื่องนี้น่าสงสารทั้งฮันทั้งฮี ความรักที่เป็นไปไม่ได้ T-T 
    แถมฮียังถูกทิ้งให้นั่งเบื่ออยู่บ้านเกิงคนเดียว ตอนเกิงไปเรียนที่อื่นอีก 

    แต่พี่หมี...กะมาสอยหุ่นนางฟ้าที่บ้านเกิงล่ะสิ ฮ่าๆ 

    ปล. ทึกต้องเป็นฝ่ายรุกฮีนะ กร๊ากกกกกกกกกกกก!!! ทึกฮี! 
    #79
    0
  13. #78 ojsuju (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2554 / 23:25
    โอ๊ยยยย เป็นลมหงายเงิบไปแล้วตอนนี้
    ไม่รู้ว่าจะโทษใครดีกับเรื่องนี้
    ระหว่าฮันผู้ที่สอนอะไรใหม่ๆที่คิมฮีไม่รู้ว่ามันคืออะไร
    กับคิมฮีผู้ไร้เดียงสาที่กลัวเจ้าของจะเบื่อถ้าเล่นไม่ถูกใจ
    เลยต้องหาคนมาฝึกให้แบบนี้
    ฮันกรุณาเทคตัวเข้ามาในครัวด่วนที่สุด
    ก่อนที่อะไรๆมันจะเริ่มต้นซะก่อน
    #78
    0
  14. #77 +~lll B"ow lll~+ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2554 / 21:34
    โอ๊ะๆ...!
    ทึกซินนๆๆ

    ฮ่าๆๆ...
    เดี๋ยวฮันก็เข้ามาเห็นหรอกกกฮี...!!
    หึหึ

    คงได้โดนลงโทษ...
    #77
    0
  15. #76 mine (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2554 / 20:53
    เอาแล้วไง...



    มันจะอันตรายก็ตอนฝึกนี่แหละ .... กว่าจะช่ำ ... มันนานนะน้องงงงงง



    แบบนี้เกิงจะมาโกรธฮีไม่ได้นะ!!!! ถ้าเค้าไม่รัก เค้าไม่ทำ(เพราะความไม่รู้)แบบนี้หรอก



    พูดกันดีๆนะเว้ยเห้ย
    #76
    0
  16. #75 Halloween13 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2554 / 20:22

    มาฝึกอะไรกับทึกอ่ะฮี
    เดี๋ยวงานได้เข้าหรอก

    #75
    0
  17. #74 -นู๋(ไม่)"หื่ล"- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2554 / 19:37
    อ่าวเห้ย!!!!!

    มาฝึกกับทึกกี้ได้ไง

    ป๋า มาเอาอิเจ๊ไปด่วน!!

    โห อ่านมาจนถึงบบรทัดสุดท้าย หัวใจจะวายเลยค้า
    #74
    0