[Fic SJ-HanChul] Over Capacity

ตอนที่ 3 : Chapter II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 มิ.ย. 54

 Chapter II

คุณชายครับ คุณชาย...

เสียงเรียกค่อยๆแบบลังเลไม่แน่ใจทำให้หานเกิงสะดุ้งตื่น เขาปรือตาขึ้นมองแล้วพบว่าหุ่นยนต์พ่อบ้านกำลังพยายามปลุกเขาอยู่

คุณชาย พ่อบ้านมีสีหน้าประหลาดใจ ทำไมมานอนตรงนี้ล่ะครับ?”

ร่างสูงนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาในโถงต้อนรับ ทบทวนความทรงจำ

เมื่อคืนหลังจากออกมาจากห้องน้ำ เห็นฮีชอลนอนไปแล้วตามคำสั่งเขา ชายหนุ่มก็ออกมาจากห้องและไม่ได้กลับเข้าไปอีกตลอดทั้งคืน

ดื่มเหล้าด้วย... พ่อบ้านเหลือบมองขวดเหล้าเปิดทิ้งค้างอยู่ แล้วยังจะบุหรี่ล้นที่เขี่ย คุณชาย มันไม่ดีต่อสุขภาพนะครับ

ฉันดื่มไปนิดเดียวเองน่า ลีทึก นิดเดียวจริงๆ แต่บุหรี่น่ะ...ก็อย่างที่เห็น

พ่อบ้านถอนหายใจ มันไม่ใช่หน้าที่อะไรของเขาที่จะเทศน์ซะด้วย หานเกิงบิดต้นคอไปมาอย่างปวดเมื่อย หาวพลางถาม นั่นกี่โมงแล้ว?”

ตีสี่แล้วครับคุณชาย

งั้นเหรอ งั้นก็คงได้เวลาตื่นแล้วสินะ ฉันจะออกไปวิ่งสักหน่อย ไปเอาเสื้อผ้าลงมาให้เปลี่ยนทีสิ อย่าให้ฮีชอลตื่นนะ

พ่อบ้านมองเขาอย่างประหลาดใจอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เพียงแต่รับคำอย่างสงบ

ครับ คุณชาย

 

นานๆครั้งที่ตื่นเช้า หานเกิงก็จะออกมาวิ่งเสียทีหนึ่ง โดยปกติเขาต้องการให้ร่างกายแข็งแรง แต่วันนี้เขาก็เพียงแต่ต้องการการออกกำลังบ้าง

ไม่งั้นในหัวมันพาลจะคิดถึงแต่ผิวขาวๆและกลิ่นหอมหวานที่จำต้องละจากอย่างกะทันหันเมื่อคืนน่ะสิ

พอวิ่งเสร็จกลับเข้ามาในบ้านก็เจอเจ้าของร่างที่อุตส่าห์ออกไปวิ่งเพื่อให้ลืมยืนอยู่ คนเพิ่งกลับจากวิ่งเบรกพรืด

ฮีชอล ตื่นแล้วเหรอ?”

ถามออกไปแล้วยังรู้เลยคำถามฟังดูประหลาด ถ้าไม่ตื่นจะมายืนอยู่ตรงนี้เพราะละเมอหรือไง

ถ้าเป็นฮีชอลก่อนเรื่องเมื่อคืนนี้จะเกิดขึ้น คงจะต้องตอบเขาแบบนั้นแน่ๆ

แต่นี่ เจ้าตัวก็เพียงแต่จ้องมองมาเงียบๆ ใบหน้าสวยเศร้าอย่างประหลาด

หานเกิงกระแอม เบือนสายตาไปทางอื่น ช่างเถอะ ไปกินข้าวกัน

บรรยากาศอึดอัดคลี่ลงปกคลุมระหว่างคนสองคนอย่างไม่เคยเป็น

 

เพราะแก!”

หานเกิงเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันเมื่อกลับมาถึงบ้านในตอนเย็นวันนั้นและเจอสหายนั่งหน้าระรื่นรออยู่

ซุนเล่อชี้ที่ตัวเองอย่างงงๆ ฉันทำอะไรให้? เมื่อกี้ฮีชอลก็ทำท่าแปลกๆไปคนนึงแล้ว แกเป็นอะไรอีกหา

ฮีชอลแปลกๆ... หานเกิงสนใจทันที เขาถามอย่างเป็นห่วง

แปลกยังไง?”

เปล่าหรอก ก็แค่ดูไม่ร่าเริงเท่านั้น พอถามว่าเป็นอะไรก็เงียบ แต่ฉันสังเกตดูตาแดงๆชอบกล

ได้ยินแบบนั้นก็อยากจะรีบไปหาในทันที เพราะตอนเขากลับมาฮีชอลก็ไม่โผล่มาให้เห็นหน้าอย่างเคย แต่ขืนลุกไปตอนนี้มีหวังจิตแพทย์ได้มองว่าเขาอาการหนักแล้วก็ไม่ยอมจบการรักษาเสียที อีกทั้งไม่แน่ใจว่าตัวเองในตอนนี้เจอฮีชอลแล้วจะเผลอตัวทำอะไรให้ฝ่ายนั้นตกใจหนักกว่าเดิมหรือเปล่า

ถ้าจะแปลกก็แปลกเพราะแกนั่นแหละ ชายหนุ่มหัวเราะหึๆอย่างข่มอารมณ์

จิตแพทย์ทำหน้าไม่รู้เรื่อง

ฉันทำไม?”

แกแนะนำให้ฉันนอนกับฮีชอล!”

ซุนเล่อทำหน้านึกได้ กระตือรือร้นถาม อ๋อ แกลองดูแล้วเหรอ เป็นไงได้ผลมั้ย?”

ได้ผล ฉันทั้งค้างทั้งกลุ้มแทบจะเป็นบ้าตายอยู่นี่ ส่วนฮีชอลตั้งแต่เช้ายังไม่ยอมพูดกับฉันสักคำ เมื่อกี้ที่กลับมาก็ยังไม่ออกมารับฉันอีก วิธีของแกได้ผลมาก!”

ค้าง... จิตแพทย์มีสีหน้างุนงง ก็แปลว่าแกไม่ได้...

สายตาเขาเหลือบมองที่เป้ากางเกงเพื่อนแล้วก็กลืนน้ำลายเอื๊อก ถามแผ่วๆ นี่ช่วยตัวเองไปบ้างยัง?”

หานเกิงตบโต๊ะโครมแล้วลุกออกไปเลย

เฮ้ย จะไปไหนวะ!” ซุนเล่อวิ่งไปเกาะที่ประตู ตะโกนถามไล่หลัง ได้คำตอบปนสบถกลับมาเป็นสถานที่เที่ยวกลางคืนชื่อดังของเมือง

เป็นเอามาก

จิตแพทย์ส่ายหัว ก่อนจะเหลือบไปเห็นร่างบอบบางที่ยืนอยู่กลางทางเดิน ดวงตาโตรื้นน้ำมองตามเจ้าของบ้านไปจนลับตา

น่าสงสาร...

ซุนเล่อส่ายหัว จริงๆแล้วเขาเองก็ชอบฮีชอลอยู่ไม่น้อย เพียงแต่แค่ ชอบหุ่นยนต์น่ะมันเรื่องหนึ่ง แต่ถ้า รักหุ่นยนต์เข้าก็นับว่าป่วยแล้ว

และดูท่าเจ้าเพื่อนผู้ชีวิตแสนจะเพียบพร้อมของเขาก็หลงรักเข้าเต็มเปา ไม่งั้นคงไม่ยอมทนทรมานมาตั้งแต่เมื่อคืนแบบนั้นหรอก แค่ช่วยตัวเองมันจะไปพออะไรสำหรับคนอย่างหานเกิง

 

ไม่ได้ผล

หานเกิงปล่อยให้หุ่นยนต์บริการนั่งบนตัก ลูบไล้เอาใจไปทั่วใบหน้าและร่างกายแกร่ง ทั้งส่งสายตายั่วยวนทั้งพยายามจูบเขาด้วยทักษะที่เชี่ยวชาญ แต่ไม่ว่าพวกมันจะถูกออกแบบสร้างมาเพื่อเรื่องอย่างว่าโดยเฉพาะแค่ไหน ก็ช่วยคลี่คลายให้เขาได้แต่เพียงร่างกาย ในใจเขายังเห็นแต่ภาพฮีชอลอยู่ดี

แต่ถ้าพวกมันจะช่วยให้เขาปลดปล่อยได้โดยไม่ต้องไปลงกับเจ้าของดวงตาโตที่หวาดหวั่นคู่นั้น...

หานเกิงจูบตอบหุ่นยนต์หญิงบริการชั้นหนึ่งด้วยความรู้สึกว่า ช่างจืดชืด

 

คิมฮีชอลนอนไม่หลับ

หรือว่าหุ่นยนต์ก็ถูกพัฒนาไปจนถึงกับรู้จักนอนไม่หลับเป็นด้วย?

ทำไมล่ะ หุ่นยนต์จะกลุ้มใจบ้างไม่ได้รึไง!

เสียงประตูเปิดพร้อมกับแสงสว่างจากภายนอกที่ลอดเข้ามาทำให้เขาลืมตา มองอย่างใจจดใจจ่อว่านั่นจะใช่หานเกิงรึเปล่า

แต่กลับเป็นเพียงแค่ลีทึก หุ่นยนต์พ่อบ้าน

ทึกกี้

อดไม่ได้ที่จะเรียก

ฮันเกิงกลับมารึยัง?”

ลีทึกก้าวเข้ามา จัดผ้าห่มคลุมร่างเขาให้เรียบร้อย

ยังครับ เป็นคำตอบเรียบๆ แต่โทรมาบอกให้ผมมาดูแลให้คุณห่มผ้าให้เรียบร้อย

ทำไมล่ะ ทำไมไม่กลับมาห่มให้เอง?

อยากถาม แต่คนที่จะให้คำตอบได้ไม่ได้อยู่ที่นี่

ราตรีสวัสดิ์นะครับ

ลีทึกกลับออกไปแล้ว ประตูห้องปิดสนิทลงอีกครั้ง มีเพียงความเงียบที่อยู่เป็นเพื่อน

มีเพียงความมืดที่โอบกอดคิมฮีชอลเอาไว้

 

หานเกิงกลับมาบ้านตอนตีสาม นอนที่โซฟา พอเช้าก็รีบออกไปทำงานโดยไม่รับประทานอาหาร

นั่นเป็นคำรายงานจากหุ่นยนต์พ่อบ้าน ลีทึก

คิมฮีชอลเซื่องซึมลงไปอย่างเห็นได้ชัด พอรู้ว่าหานเกิงไม่กินอาหารเช้า เขาเองก็ไม่แตะเหมือนกัน

คราวนี้พ่อบ้านเตือนอย่างเป็นห่วง

หนึ่งในความ เสมือนคนหลายๆประการที่หุ่นยนต์ถูกพัฒนาขึ้นมาก็คือ ถ้าไม่กินอาหาร ร่างกายจะแย่เอานะครับ

ไม่เห็นดีเลย ฮีชอลหน้ามุ่ย

จะพัฒนาขึ้นมาทำไม ไอ้ความเหมือนบ้าๆนั่นน่ะ

ลีทึกนิ่ง เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

เป็นหุ่นยนต์ที่เสียบปลั๊กชาร์จไฟ หรือเติมพลังงานจากเซลล์แสงอาทิตย์น่าจะง่ายกว่าเยอะ

คงเพราะพวกเขาเป็นผู้ถูกสร้าง แม้เป็นเลิศในการรับใช้ความต้องการของมนุษย์ แต่กลับไม่อาจมีวันเข้าใจได้

มนุษย์มอบความ เสมือนให้พวกเขามากมาย แล้วก็ปล่อยให้ลอยคว้างอยู่ในความสงสัย

สงสัยว่าแท้จริงแล้ว มนุษย์ต้องการอะไรจากพวกเขากันแน่

พวกเขาต้องการอะไรจากเรากันแน่?” ริมฝีปากอิ่มพึมพำ แม้ว่าคำถามจริงๆซุกซ่อนอยู่ในใจก็คือ

หานเกิง...ต้องการอะไรจากฉัน?

ในคืนนั้นสัมผัสที่ไม่เคยคุ้นจากคนคุ้นเคย และความรู้สึกแปลกๆที่แล่นขึ้นมา ทำให้เขาตกใจ ก็เท่านั้น...

ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ ดวงตาคู่นั้นเหม่อมองไปไกล ทั้งหมดที่ทำได้ก็แค่...พยายามอย่างเต็มที่ที่จะสนองทุกความปรารถนาของเจ้านายก็เท่านั้น

สนองทุกความปรารถนาของเจ้านาย...งั้นเหรอ

 

ดึกดื่นค่อนคืน ประตูห้องนอนถูกเปิด และร่างหนึ่งก็ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ

ฮีชอลลืมตาอยู่ในความมืด รู้ดีว่าอีกฝ่ายคิดว่าเขาหลับไปแล้ว

ความมืดพรางให้มองไม่เห็นใบหน้าของกันและกันได้ถนัดนัก เห็นแต่เค้าโครงร่างตะคุ่มๆ หานเกิงหยุดยืนอยู่ที่ปลายเตียงครู่หนึ่ง คนที่ตื่นอยู่แต่ไม่แสดงให้เห็นรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายจ้องมองเขา นิ่งนาน

ก่อนจะค่อยๆเคลื่อนตัวมาทางหัวเตียง หยิบหมอนอย่างเบามือราวกลัวเขาตื่น

จะหนีไปนอนข้างล่างอีกแล้วเหรอ

ทำไม... เพราะเขาใช่มั้ย?

เสียงสะอื้นแผ่วเบาคงเล็ดรอดไปถึงคนหูดี เพราะร่างสูงชะงักกึก

ฮีชอล?”

ฮัน... พอได้ยินเสียงทุ้มเรียกชื่อ ฮีชอลก็หมดสิ้นความอดทนจะกลั้นความรู้สึกไว้อีกต่อไป ผวาลุกขึ้นนั่ง มือเรียวเอื้อมคว้าข้อมือหนาเอาไว้ อย่าโกรธฉันเลยนะ!”

แสงไฟภายในห้องสว่างขึ้นโดยคำสั่งเสียงจากเจ้าของห้อง เผยให้เห็นใบหน้าหล่อที่ขมวดน้อยๆ

ฮีชอล ฉันโกรธนายเรื่องอะ...

ถ้าเป็นเมื่อคืนนั้น... ฮีชอลแกะกระดุมเสื้อนอนตนเองออกจนหมดโดยที่หานเกิงห้ามไว้ไม่ทัน ได้แต่จ้องมองเขาอย่างอึ้งๆ ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจจะขัดนาย ฉันแค่รู้สึก... ดวงตาโตรื้นด้วยน้ำใส อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก ฉันก็แค่...ฉัน...

ทำไมเขาถึงได้เป็นหุ่นยนต์ที่แย่แบบนี้นะ

กับแค่อธิบายให้เจ้าของเข้าใจก็ทำไม่ได้งั้นเหรอ

ฮีชอล

ดวงตาโตเบิกกว้างเมื่ออยู่ๆคนตัวสูงก็คุกเข่าข้างหนึ่งลงบนเตียงแล้วรวบเขาเข้าไปกอด

ฉัน... คำพูดอึกอักหลุดจากลำคอออกมาจนได้ คืนนั้นนายจะทำอะไร ทำต่อเถอะนะ แต่อย่าทำ...แบบนั้น...

ทำเหมือนเราเป็นคนห่างไกล แทบไม่ยอมมองหน้า

อย่าเย็นชากับฉันแบบนั้นอีกเลยนะ ขอร้อง...

เสียงของเขาตอนท้ายแผ่วหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากอุ่นจัดประทับลงมา บดเบียดแนบแน่นและเรียวลิ้นของอีกฝ่ายแทรกเข้ามาภายในเหมือนอย่างในคืนนั้น

จะทำต่อ...แล้วสินะ

ขอแค่ยอมให้นายได้ทำแบบนี้ ก็จะไม่โกรธฉัน ไม่เย็นชากับฉันใช่มั้ย?

หานเกิงถอนริมฝีปากออก ดวงตาคมดึงดูดสายตาเลื่อนลอยเล็กๆของอีกฝ่ายเอาไว้

ไม่ต้องกลัว... น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลเหลือเกิน ฉันจะอ่อนโยนกับนายนะฮีชอล

คิมฮีชอลไม่ใช่หุ่นยนต์บริการ จะไปเข้าใจความหมายทั้งหมดของคำพูดประโยคนั้นได้ยังไง แต่ถึงจะรู้แค่ครึ่งๆกลางๆเขาก็พยักหน้า ก่อนจะถูกประคองให้นอนราบลงกับเตียง แล้วเสื้อผ้าก็ถูกปลดออกอย่างง่ายดาย

มือใหญ่ลูบไล้สำรวจร่างขาวบอบบางอย่างทะนุถนอม ขณะที่มอบจูบอ่อนหวานให้อีก คราวนี้สัญชาตญาณสอนให้จูบตอบกลับไปแม้จะยังไม่ประสานัก

แต่ปฏิกิริยานั้นกลับทำให้คนได้รับการสนองหลงใหลมากขึ้น


====
มันมี กระจึ๋งนึง ย้ำ...กระจึ๋งนึง - -" คือจริงๆยังไม่ได้ทำอะไรเลย เรียกเป็น NC ไม่ได้ด้วยซ้ำ มันเพิ่งบทที่สองเองนิ
แต่ด้วยความกลัวโดนแบน เราก็จะถือหลักปลอดภัยไว้ก่อน (ไว้ไรท์เตอร์มีปัญญาทำบล็อกก่อนนะ อะฮึก)
ถ้าอยากจะอ่าน ไอ้กระจึ๋ง ที่ว่า ก็ทิ้งเมล์ไว้ละกันนะจ๊ะ จุ๊บๆ 
====

รอยยิ้มอารมณ์ดีบนใบหน้าหล่อที่ไม่ได้เห็นไม่กี่วัน แต่ทำไมรู้สึกเหมือนว่านานมากแล้วตั้งแต่เห็นครั้งสุดท้ายล่ะ ฮีชอลมองรอยยิ้มนั้นเหมือนโดนสะกด

อยากให้อีกฝ่ายยิ้มให้เขาแบบนี้...ตลอดไปจัง

ส่วนหานเกิง มองดวงตากลมโตใสแป๋วคู่นั้นแล้วเขาก็ถอนหายใจ

ทำไม่ลงจริงๆ

ตานายทำให้ฉันแล้วนะ

อ..เอ๊ะ!?” ฮีชอลเอียงคอ นิ้วเรียวจิ้มที่ริมฝีปากคู่งามของตัวเอง ฉันต้องใช้...

ไม่ต้อง!”

ขืนให้ทำแบบนั้นตั้งแต่ครั้งแรก ไม่อีกฝ่ายเผลอกัดของเขาเข้าให้ ก็มีหวังสำลักแน่ และหานเกิงก็สัญญาไว้แล้วว่าจะอ่อนโยน

มือใหญ่ที่กุมมือบางอยู่นำทางมือเรียวสวยไปที่ส่วนนั้นของเขา

ฮีชอลออกจะประหลาดใจ...ตอนเด็กๆก็เคยอาบน้ำด้วยกัน แต่ทำไม...

ทำไมมันใหญ่ขึ้นขนาดนี้ล่ะ

อา ดีนะที่หานเกิงไม่ให้เขาใช้ปาก

มือเรียวลูบๆคลำๆ พยายามนึกให้ออกว่าจะต้องทำยังไงให้มันมีปฏิกิริยาเหมือนที่เขามีตอนหานเกิงทำให้เมื่อครู่นี้

สุดท้ายก็ตัดสินใจทำตั้งแต่ขั้นตอนแรก คว้าคอร่างสูงมาประกบริมฝีปากเข้าด้วยกันท่ามกลางความตกใจของคนที่บอกให้เขา ทำให้

ไม่ใช่แบบนั้น

หานเกิงอ่อนใจกับคนที่ขนาดแค่จะจูบก็ยังทำไม่เป็น แต่น่าแปลกที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูเป็นการยั่วเขาไปซะทั้งนั้น ขนาดการ ประกบปากเมื่อกี้ยังทำให้หัวใจเต้นรัวเหมือนเด็กหนุ่มเพิ่งริรักเลย

จะเริ่มใหม่แต่ต้นทำไมล่ะแค่เห็นสภาพนายเมื่อกี้ฉันก็ไปถึงขั้นไหนต่อขั้นไหนแล้ว

แบบนี้

ลงท้ายก็ต้องติวเข้มด้วยการสาธิตกับของอีกฝ่ายให้ดู จนคิมฮีชอลอ่อนระทวยไปอีกรอบ และหานเกิงนึกสงสัยว่าสงสัยเขาจะต้องถือคติตนเป็นที่พึ่งแห่งตนอีกครั้งซะละมั้ง

 

ฉันรักฮีชอล

ซุนเล่อเงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะทำงานและพบคนไข้บรรดาศักดิ์ของเขายืนค้ำหัวอยู่

นี่แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย เงียบๆไม่ให้สุ้มให้เสียง

คราวหลังจะให้ระฆังแต่งงานดังนำตัวมาก็แล้วกันนะ

สหายทำหน้าเมื่อย กฎหมายคนแต่งงานกับหุ่นยนต์ยังไม่ผ่าน แล้วแกก็บอกเมื่อกี้ว่าแกรักฮีชอล อย่าพูดหน่อยเลยว้า

อ้อ แสดงว่าหูยังดีอยู่ หานเกิงส่งเสียงเนือย ฉันนึกว่าแกจะไม่ได้ยินเสียอีกตอนที่ฉันบอกว่าฉันรักฮีชอล เห็นชอบปฏิเสธความจริงกันซะจริง

หูฉันยังดี แล้วก็ได้ยินเต็มสองหูด้วย

ซุนเล่อวางปากกา ขยับแว่น

ไม่ยักรู้ว่าแกต้องใส่แว่น เพื่อนที่ยืนค้ำหัวขมวดคิ้วนิดหน่อย

เอาไว้สร้างความน่าเชื่อถือ จิตแพทย์ถอดแว่นออกวางข้างๆซะเลย

แล้วทำไมทีตอนแกมารักษาฉันไม่เห็นใส่?”

เพราะใส่ไปแกก็คงไม่เชื่อคำแนะนำของฉันมากไปกว่าไม่ใส่หรอกวะ

หานเกิงยักไหล่ รู้ก็ดี

แล้วนี่แกถ่อมาถึงที่ทำงานฉันนี่เพื่อจะวิจารณ์แว่นฉันรึไง?”

เรื่องสำคัญของฉัน บอกไปตั้งแต่ต้นแล้ว เวลาเป็นเงินเป็นทอง แกนั่นแหละชวนคุย ไม่รู้ว่าจะใช้จิตวิทยาบทไหนกับฉันอีก

คนไข้ไม่วายแขวะ

เสือกรู้ทัน ซุนเล่อพึมพำ

เออ แต่อย่าเพิ่งลาออกจากการเป็นจิตแพทย์ของฉันล่ะ ขี้เกียจรับมือกับจิตแพทย์คนใหม่

หานเกิงหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด เพื่อนสมัยมัธยมก็เริ่มพูดจาจริงจังขึ้น

งั้นแปลว่า แกลองมีเซ็กซ์กับฮีชอลแล้ว?”

ลองแล้ว ถึงจะแค่ออรัลเซ็กซ์กับแฮนด์เซ็กซ์ก็เถอะ

เกิง...แกแน่ใจแล้วเหรอว่าแกรักฮีชอลจริงๆ?”

ฉันยิ่งแน่ใจ แต่ไม่ใช่เพราะจากการนอนกับเขาหรอกนะ จากสองสามวันที่เราต้องห่างกันไปนั่น ทั้งฉันและฮีชอล...เราต่างคนต่างทรมาน

งั้นฮีชอลก็รักแกตอบ?” ซุนเล่อไม่ประหลาดใจ หุ่นยนต์ถูกพัฒนาให้รู้จักแสดงออกถึงความรักจนมันแทบจะไม่ใช่ของเทียมแล้ว ความรู้สึกของหุ่นยนต์ที่มีต่อมนุษย์เรียกได้ว่าจริงแล้ว...หรือจริงๆมันอาจจะจริงมาตั้งแต่แรก มีแต่มนุษย์เท่านั้นที่มีความรู้สึกเทียมๆให้หุ่นยนต์

หุ่นยนต์กับมนุษย์ แท้จริงแล้วอะไรจริงอะไรปลอมกันแน่?

เล่อ แกเป็นเพื่อนฉันหรือเป็นพ่อฉันวะ

เพื่อนแก แต่ฉันเป็นหมอด้วย และเป็นหมอที่พ่อกับแม่แกจ้างให้มารักษาแก

หานเกิงถอนหายใจ

แกยุ่งกับฉันได้เล่อ แต่อย่ายุ่งกับฮีชอล อย่าแตะต้องเขา...เด็ดขาด

ดอกไม้ดอกนั้นบอบบางเกินกว่าจะปล่อยให้ต้องสายลมและแสงแดดจ้า

ฉันจะทนรำคาญแกไปเรื่อยๆก็แล้วกัน ดูซิว่าใครจะเหนื่อยก่อน เรื่องหัวรั้น หานเกิงเชื่อว่าเขาไม่เป็นรองใครแน่ และเขาก็รู้ว่าความรักที่เขามีให้ฮีชอลเป็นของจริง

ความจริงย่อมเป็นสิ่งไม่ตาย

ซุนเล่อถอนหายใจ ยกกระดาษขึ้นมาจดบันทึกลงไป

อาการยังไม่ดีขึ้น และอาจจะทรุดลง

----
เห็นเม้นท์เยอะไรท์เตอร์ชื่นใจ กะจะอัพตั้งแต่เมื่อคืนตอนสามทุ่ม แต่ขัดข้องนิดหน่อย
ชดเชยมาลงให้วันนี้แทนนะ ^^

+~lll B"ow lll~+ - คนแรกที่เม้นนนนนนน ^^ ใช่แล้ว
ojsuju - หึๆๆ สวยขนาดนั้น คิดจะมองข้ามก็ทำไม่ได้ โฮกกกก (ไรท์เตอร์ออกอาการหื่นใส่เมียเมนตัวเอง - -")
มูกุงออมมา - คิยะ! ได้ไม่ได้ก็ต้องลองได้ให้ได้ดูก่อนแล้วถึงจะรู้ว่า...ได้หรือไม่ได้ (ตอบเม้นท์หื่น โปรดมองผ่าน หึๆ)
HeartAmiss - เค้านั่งหันหลังให้อยู่ จะโลมเลียอะไรเล่าาา หึๆ อย่างที่ว่านั่นแหละ เก้าขวบเองนะ | เชียร์ให้ซั่มตลอดด เดี๋ยวฮีงอนอิป๋าจะโทษแกนะ ฮุฮุ
Halloween13 - เป็นหุ่นยนต์ของฮันๆ ^0^ | ใช่แล้ว ความอดทนของฮันเรื่องนี้ขั้นเทพมาก ไรท์เตอร์เขียนเองยังแทบไม่เชื่อ - -"
NooN - ว่ากันว่า มนุษย์ควรเผชิญสิ่งที่ตัวเองกลัว 555555+
loveheenime - สงสัย โปรดอ่านต่อ งุงิ
onlyhanchul - ไรท์เตอร์แข่งกับ H.A ไม่ไหวหรอก มันปั่นเร็วกว่าเยอะ! =[]= ถ้าแต่งเร็วเท่าคุณภาพคงไม่เท่า ไม่เอาๆ
ObNumZ - 5555555+ ไรท์เตอร์แอบเก็บมาไว้ที่บ้านแล้ว (โดนรีดเดอร์บุกบ้าน ว้ากกกกกกกก)
mine - โดนเพื่อนยุ (โทษเล่อ xD)
-นู๋(ไม่)"หื่ล"- - ต่อๆๆๆ ^0^
angle - ตอนนี้เห็นมีแต่หุ่นยนต์เอ็มเค 5555+
pocky_my - มีเล่อ งุงิ
{eat},,_Lollipop - จะเศร้า......ดีมั้ยน้า อ่ามีคนติดตาม เขียนต่อ เขียนต่อ
pep - คุณแม่สบายดีแล้ว ขอบคุณมากค่า ^^ | มีรีดเดอร์กับไรท์เตอร์ และเกิงชอลฟ่านเข้าใจไง T T เศร้าไม่เศร้า เราให้ลุ้น (ฉุดมือรีดเดอร์ คุกเข่า ตามต่อน้าาาา~)
เม่นคุง - ใครหื่น อาร๊ายย ไม่มี อย่าใส่ร้ายเมนไรท์เตอร์นะ! คุคุ
wolaole - อิป๋าไม่ได้ใจร้อน แต่ไอ้นั่นร้อนต่างหาก (แว้ก! เขียนอะไรออกไป) หมายถึง...หัวน่ะ เรียนมานุษฯมา เค้าว่ามันเป็นส่วนที่ร้อนที่สุดของร่างกายเรา วะฮ่าฮ่าฮ่า!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

313 ความคิดเห็น

  1. #73 MarshMaL~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2554 / 23:48
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด  
    ยังยืนยัน นอนยัน มาอยากได้ หุ่นยนต์ตัวนี้ไว้บ้านน
    แต่ว่า เอาไว้อยู่กะเกิงดีกว่า > <

    ขอด้วยค่ะ ^^
    ning_thaielf@hotmail.com 
    #73
    0
  2. #72 ~ ยัยแมวเอ๋อ ~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2554 / 06:29
     เค้าอยากได้ๆ
    เค้าอยากได้ NC กระจึ่งนี้ 55555
    catherine.gengchul@gmail.com จ้าาาาา
    #72
    0
  3. #71 ก.เกิงตาตี่ : ฮ.ฮีตาโต (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 00:04
     คิมฮีน่าสงสารอะ T^T
    ไร้เดียงสามาก ชอบบบบ
    #71
    0
  4. #70 มะพร้าวซอ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2554 / 15:05
    คนมีหัวใจ หุ่นยนต์ก้อมีความรู้สึก
    ทำไมจะรักกันไม่ได้ล่ะ
    ได้โปรดอย่าดราม่าเลยนะ
    #70
    0
  5. #69 nymph (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กันยายน 2554 / 16:25
    คิมฮีอินโนเซนต์มาก ><
    แต่น่ารัก
    #69
    0
  6. #68 {eat},,_Lollipop (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 18:13
    ไม่ได้มาอ่านเรื่องนี้นานมากกก
    คิดถึงไรเตอร์ คึ คึ

    โอ้วว ไม่อยากเชื่อว่าเกิงจะทำไปแล้ว
    นี้แค่เล็กน้อยนะ หุ หุ
    ฮีก็ช่างน่ารักซะจริง >0<

    ง่าาาา อาการเกิงแบบ .. .
    #68
    0
  7. #67 Devil-Devine (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 16:57
    เกิงจิต! ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ถ้าเราได้หุ่นยนต์แบบฮีมาเราก็ยอมจิตนะ

    5555555555555555555555 

    อรั๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ตอนนั้น! ตอนนั้นมัน................. >/////////////////////<


    เิกิงกระทำชำเราเมนเค้าอ๊าาาาาาาาาาาาาาาาา


    ขอมั่งๆๆๆๆ ni_loveley@hotmail.com

    แต๊งค์ล่วงหน้าจ้า
    #67
    0
  8. #66 nymph (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2554 / 10:34
    อ่า คนกับหุ่นยนต์จะรักกันไม่ได้จริงๆหรอ
    ขอด้วยคนนะค่ะ demon_red@windowslive.com
    #66
    0
  9. #65 MiniZena (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2554 / 12:57
     เค้าขั้นอ่าการหนัก...

    เฮ้แคเกิงรักฮีเองอ่ะ
    #65
    0
  10. #64 loveheenime (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2554 / 09:01
    เอาแล้วไงละ



    เริ่มรักกันมากขึ้นๆๆๆ



    แต่ไม่อยากให้ดาม่าอะ
    #64
    0
  11. #63 เม่นคุง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2554 / 20:41
    ดราม่านิดๆ น่ารักมากๆ จะเริ่ดมากค่ะ 55+

    ฮีเรื่องนี้แลดูใสๆมั่ก น่ารักอ่ะ ฮ่าๆ

    แบบว่าขิอไอกระจึ๋งนึงด้วยคร่า kalatmin@hotmail.com
    #63
    0
  12. #62 Halloween13 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2554 / 23:08
    ฮีชอลน่ารักอ่า ถึงจะไม่รู้เรื่อง แต่ก็ยอม ที่ยอมเพราะหัวใจสั่งรึป่าว เริ่มรู้สึกถึงความดราม่าแล้ว ice_anglez@hotmail.com ขอด้วยจ้า
    #62
    0
  13. #61 angle (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2554 / 17:25
    pretty_cute_angle@hotmail.com

    ขออย่างรวดเร็ว อิอิ



    โถๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    ทั้งคู่ช่างน่าสงสารนัก

    รักแท้ชนะทุกสิ่งนะที่รัก แง้ๆๆๆๆๆ

    หุ่นยนต์ร้องไห้ โฮฮฮฮฮ

    จะไม่ดราม่าถ้าไม่ใช่คิมฮีชอลของหานเกิง งื้ออออ

    หนีตามกันมาอยู่ที่ไทยเลย เค้าจะดูแลอย่างดี 55555
    #61
    0
  14. #60 wolaole (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2554 / 12:28
    "ทำไม่ลงจริงๆ" //ฮ่าๆๆๆๆ ดีมากป๋า ทะนุถนอมฮีชอลให้มากๆหน่อย
    ฮีชอลแลดูบอบบาง บริสุทธิ์ ไร้เดียงสาจริงๆเลย
    ถึงขนาดนี้แล้วยังไม่ประสาอีกว่าตัวเองกำลังตกหลุมรัก....

    ไม่อยากให้ฮีชอลเป็นหุ่นยนต์เลยอ่ะ //เตรียมดราม่าดีกว่าเรา T.T
    #60
    0
  15. #59 pep (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2554 / 12:21
    อาการยังไม่ดีขึ้น และอาจจะทรุดลง!! 555+

    ชอบตรงที่ไรเตอร์บรรยายความรู้สึกว่า..ใครกันแน่ที่เป็นของแท้ ใครกันแน่ที่เป็นของเทียม!!
    มนุษย์หรือหุ่นยนต์กันแน่นะที่ไม่มีความจริงใจให้กัน..

    กลิ่นดราม่ามันลอยมาแต่ไกลเลยค่าไรเตอร์ TT^TT

    ทั้งฮันและฮีรับรู้และเข้าใจความรู้สึกในตัวของตัวเองว่า...'รัก'
    แต่คนอื่นจะรับรู้ไหมว่า...ความรักของทั้งสองมัน..'จริง'

    เศร้าอ่าาาาา....เค้าชอบดราม่านะค่ะ อ่านแล้วมันจี๊ดดี แต่ไม่เอาดราม่าที่มันไม่ Happy น๊า
    เค้าชอบตอนจบแล้ว Happy  >,.< นะค่ะไรเตอร์ สู้ๆน๊าคร๊า ^o^
    #59
    0
  16. #58 ojsuju (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2554 / 23:54
    หุ่นยนต์กับคนรักกันไม่ได้ทำไมหล่ะ? ก็เค้ารักกันจะกีดกันทำไมนักหนา แม้หุ่นยนต์จะไม่มีหัวใจแต่เค้าก็มีความรู้สึกนะ กลิ่นดราม่าฟุ้งกระจาย สงสารฮันชอลมาแต่ไกลเลย ปล.อยากได้ตอนนั้นจังเลยไรเตอร์จ๋า อิอิ lovekimhee@yahoo.com
    #58
    0
  17. #57 +~lll B"ow lll~+ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2554 / 20:37
    ในที่สุด...
    ฮันก็รู้ใจตัวเองแบบชัวร์ๆแล้ววว
    แล้วเล่อ....?
    จดบันทึกอาการฮัน
    55555

    #57
    0
  18. #56 onlyhanchul (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2554 / 13:05
    เหมือนจะเศร้า แต่ก็เหมือนจะน่ารักไปอีกแบบอ่ะ แบบว่าคิมฮีน่ารักแบบอิโนเซ็นอ่ะ
    แต่ว่าคิดไปคิดมาก็น่าสงสารนะ ถ้าไม่ได้รับการยอมรับจากสังคมอ่ะ ดราม่าแหง๋มเลยอ่ะ
    แต่ว่าเรื่องนี้อีป๋าน่ารักอ่ะ อบอุ่นจัง
    สู้ สู้ สู้ต่อไปอย่ายอมแพ้ เป็นกำลังใจเสมอค่ะ
    รู้สึกตอนนี้ HA จะแผ่วนะค่ะ ไม่สบายป่าวไม่รุ หุหุหุ เป็นโอกาส ของไรเตอร์ที่จะแซงแล้วน้า 555555++++
    **เห็น MV close ur mouth ของ คิมฮียังอ่ะ แบบว่าใช่เลยตัวตนของเค้า 5555+++****
    ++และที่ขาดไม่ได้ แบบว่าอยากอ่านกระจึ่งนึงอัีนนั้นจัง เพราะฉะนั้น suchart387@hotmail.com ซะดีดี หุหุหุ++
    #56
    0
  19. #55 มูกุงออมมา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2554 / 12:27
    เฮือกกกกกกกกก อยากอ่านตอนนั้นมากค่ะ ไรเตอร์จ๋า T T
    quasi-man.chul@hotmail.com

    เห็นหุ่นยนต์จะร้องไห้แล้วใจจะขาด T T
    #55
    0
  20. #54 มูกุงออมมา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2554 / 12:27
    เฮือกกกกกกกกก อยากอ่านตอนนั้นมากค่ะ ไรเตอร์จ๋า T T
    quasi-man.chul@hotmail.com
    #54
    0
  21. #53 mine (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2554 / 11:06
    แย่แล้วแย่แล้วววววววววววว





    กลางเรื่องจะเศร้าขนาดไหน แต่ไม่เอาจบแบบเศร้านะ ไม่ไหวๆๆๆๆๆ สงสารๆๆๆๆๆ





    ฮีชอลไม่ผิดนะ...
    #53
    0