เปิดรีปริ้นท์(GOT7) มายาเกี้ยวรัก Markbam,khunyug,jackjae,bnior

ตอนที่ 21 : Chapter 19 : ลงโทษคุณแม่ 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36,175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 514 ครั้ง
    11 ก.ย. 59

 


นั่นคุณอี้เอินต้วนไม่ใช่เหรอ

เขามาทำอะไรที่นี่

อ่าต้องมีอะไรแน่ๆ คุณต้วนถึงมาที่นี่

เท่าที่รู้ซีเคกับทีบีไม่ใช่คู่แข่งกันนี่ คู่แข่งเราคือต้วนพร็อบเพอร์ตี้นะ

หลายเสียงของพนักงานซีเคเอ่ยซุบซิบไปทั่วบริเวณเพราะเพิ่งพ้นพักเที่ยงไม่นาน พนักงานส่วนมากเริ่มทยอยกลับมาจากไปทานมื้อกลางวัน ชายสามคนที่มาเยือนถึงหน้าบริษัทซีเคกลายเป็นหัวข้อสนทนาทันที         

            “อ่า..คุณต้วน   

            ชายชุดดำหลายนายเดินมากันมาร์คไว้ทั้งที่เขา คุณเจย์ และยองแจยังเดินไปไม่ถึงประชาสัมพันธ์ด้วยซ้ำ มาร์คหยุดยืนมองคนที่มาขวางตนด้วยสายตาไม่พอใจ

ถอยไป

มาทำอะไรที่นี่หรือครับ

ผมมาหาคิมจีวอน

เกรงว่าจะขึ้นไปไม่ได้นะครับ” แม้จะตอบอย่างสุภาพเหมือนให้เกียรติผู้มาเยือน แต่ท่าทางที่แสดงชัดว่าไม่ให้มาร์คก้าวไปมากกว่านี้ก็ทำให้คนที่กำลังรีบฉุนขาด

ผมบอกให้ถอยไปเดี๋ยวนี้

            น้ำเสียงเย็นเยียบของมาร์คทำให้คนที่ทำตามหน้าที่ผงะและมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่แม้มาร์คจะน่ากลัวในสายตาพวกเขาแค่ไหนก็ปล่อยให้ขึ้นไปหาท่านประธานไม่ได้

            ใครก็รู้กันว่าท่านประธานไม่ชอบตระกูลต้วนมาก ขืนให้ขึ้นไปหาอาจจะตกงานกันได้ไม่รู้ตัว

            “เราแค่จะมาพาคนของเราที่มาพบเจ้านายพวกคุณกลับก็เท่านั้น ไม่น่าจะต้องมาขวางกันเลยนะครับ” ยองแจเอ่ยเสริมอย่างไม่ชอบใจเมื่อคนของซีเคมาขวาง

            “ได้นัดท่านไว้หรือเปล่าล่ะครับถ้าไม่นัดก็พบไม่ได้

            “หลีกไป” มาร์คจะเดินฝ่าแต่ชายหนุ่มเหล่านั้นทำท่าจะใช้กำลังเพื่อหยุดมาร์ค

ยองแจตกใจจะเข้าไปกันเจ้านายและมาร์คก็กำลังจะปกป้องตัวเองแต่ทั้งสองยังช้ากว่าคุณเจย์ ชายกลางคนถลันมาข้างหน้าจับข้อมือของหนุ่มรุ่นน้องก่อนเขาจะแตะต้องมาร์คแล้วออกแรงบีบอย่างแรงจนได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บ ผลักดันอีกฝ่ายด้วยมือเดียวจนเซหงายไปด้านหลังเกือบล้ม เพื่อนร่วมงานรีบเข้าไปรับก่อนเพื่อนจะหงายร่วง

ห้องทำงานของคิมจีวอนอยู่ที่ไหน” คุณเจย์มองหน้าแต่ละคนเรียงคนด้วยสายตาน่ากลัว แต่ทั้งหมดก็ไม่ตอบ ยองแจก้าวไปถามพนักงานสาวที่จุดติดต่อสอบถาม หนึ่งในนั้นขยับจะไปขวางแต่ก็ถูกคุณเจย์สกัดไว้เสียก่อน

อย่าบังคับให้ทางนี้ต้องใช้กำลังดีกว่า อย่าทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยากได้ไหม

ทั้งสองฝ่ายต่างมองหน้ากันเพื่อดูเชิง ฝ่ายคนที่หนุ่มกว่าระวังกว่าเดิมเพราะประมาทไปไม่คิดว่าคนที่อายุมากกว่าจะแรงเยอะ

บอส!” ยองแจวิ่งมาหาเจ้านายเมื่อรู้แล้วว่าห้องจีวอนอยู่ที่ไหน พอมาร์คและยองแจจะไปที่ลิฟต์ก็ถูกขวางอีกจนมาร์คชักอารมณ์เสีย

มาร์คถอนหายใจด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย นิ่งไปครู่ และก่อนที่อีกฝ่ายจะทันระวังตัวมาร์คก็ซัดหมัดเข้าที่อกของคนที่อยู่ใกล้ที่สุดไปเต็มแรง คนโดนเซถอยหลัง จุกและล้มลง คุณเจย์ร้องว้าว

โอ้ ไม่คิดว่าจะมือหนักแบบนี้แฮะ

มาร์คไม่ยินดียินร้ายในคำชมนั้นรีบก้าวไปที่ลิฟต์โดยมียองแจตามติด ร่างบางหันมาบอกคุณเจย์ด้วยว่าเขาจะตามไปที่ไหนได้

เฮ้ๆ จะบังคับกันจริงๆ ใช่ไหม” คุณเจย์เดินไปกันไม่ให้คนชุดสูทสีดำตามมาร์คและยองแจ ชายหนุ่มหนึ่งในจำนวนหลายคนหยิบโทรศัพท์มาโทรหาใครบางคน

 

 

 

 

อี้เอินต้วนมาที่นี่ครับ” ชายที่ยืนเฝ้าประตูกันแบมแบมหนีได้รับสายจากคนด้านล่างแล้วบอกเจ้านายที่กอดอกรอเจรจากับแบมแบม จีวอนแปลกใจ หันมาพูดกับแบมแบม

หมอนั่นมาได้ยังไง..ก่อนมานี่คุณโทรบอกมาร์คสินะ

ร่างบางไม่ตอบอะไรจีวอนเพียงนั่งนิ่งให้อาการจุกเสียดหายไป ในใจนึกยินดีที่คุณมาร์คมาแม้จะไม่รู้เช่นกันว่ามาได้ยังไง คุณเจย์อาจพาคุณมาร์คมาด้วยก็ได้

วันนี้ฤกษ์ไม่ดีเอาซะเลย คิดว่าจะได้คุยกับคุณนานๆ สักหน่อย มีคนมาตามกลับบ้านซะแล้วสิ ถ้าอย่างนั้นเราเอาไว้คุยกันวันหลังก็ได้นะครับ

รอยยิ้มเสแสร้งของจีวอนทำให้คนมองนึกเกลียดอีกฝ่ายและเกลียดตัวเองด้วยที่หาเรื่องใส่ตัว

สำหรับคุณมันไม่มีครั้งที่สองอีกแล้ว” แบมแบมไม่คิดว่าชายหนุ่มที่ดูสุภาพจะใจร้ายได้ขนาดนี้ จีวอนรู้ทั้งรู้ว่าเขาท้องอยู่แต่ก็ยังทำร้ายกัน ลำพังแค่เขาน่ะจะไม่โกรธขนาดนี้เลยแต่ลูกจะเป็นอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้ แบมแบมรู้ตัวว่าล้มลงไปแรงมากกลัวจนจะร้องไห้อยู่แล้ว

ยังไงคุณก็หมดประโยชน์กับผมแล้ว ผมหาเหยื่อใหม่ก็ได้ ไม่ว่าใครโดนทุกคนก็เจ็บกระทบกันไปหมดอยู่แล้วนี่ครับ” จีวอนไม่สนใจหรอก แค่เล่นงานว่าที่สะใภ้เล็กไม่ได้นั้นไม่ได้หมายความว่าคนตระกูลต้วนจะมีอยู่แค่นี้นี่

อะไรนะ..คุณจะทำอะไรใครอีก” แบมแบมเอะใจกับคำพูดของจีวอนแต่ร่างสูงไม่อธิบายเพิ่ม

ตัวเองรอดพ้นก็น่าจะพอใจแล้วนะครับ อย่ายุ่งกับเรื่องของผมจะดีกว่า

อย่ามาจับนะ!” แบมแบมปัดมือที่กำลังจะแตะตัวเขาออกไป

จะทำอะไรคิมจีวอน

เจ้าของห้องลดมือที่จะโดนปัดแล้วหันไปมองทางประตูที่เปิดออก คนคุ้นหน้ากันมองมาที่ตนเขม็งก่อนสายตาคู่นั้นจะเบนไปหาอีกคนแล้วรีบก้าวเข้ามา

ทำไมต้องทำเสียงน่ากลัวแบบนั้นล่ะ ฉันก็แค่อยากจะคุยกับคุณแบมแบมนิดหน่อยเท่านั้น

จีวอนกอดอกมองแบมแบมที่นั่งหน้าซีดกับคนที่เพิ่งมาใหม่ ก่อนจะเลยมองไปยังเลขานุการคนสวยของมาร์คที่ยืนอยู่หน้าห้อง

พี่มาร์ค แบมอยากกลับบ้าน” พอมาร์คเดินมาหาแบมแบมก็เอื้อมมือไปคว้าแขนอีกคนทันที เมื่อเห็นหน้าคนที่ไม่ได้เห็นกันมาเป็นอาทิตย์น้ำตาเจ้ากรรมพาลจะไหลออกมา ไม่รู้ว่าเพราะอยู่ในอารมณ์เป็นห่วงลูกหรือคิดถึงคนเป็นพ่อของลูกกันแน่ หรืออาจจะเป็นมันทั้งสองอย่าง

เขาทำอะไรแบมบ้างหรือเปล่าบอกพี่ซิ” มาร์คถามคนที่โผเข้าหาอ้อมกอดอย่างร้อนใจและเป็นห่วงเมื่อสีหน้าแบมแบมดูไม่ดีเลย แบมแบมพยักหน้ากับไหล่กว้าง

เขาทำอะไร” มาร์คมองไปทางจีวอนด้วยสายตาแข็งกร้าว ไม่พอใจ

ออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะครับ แบมไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว” แบมแบมเลือกไม่เล่าตอนนี้เพราะรับรู้ได้ว่าคุณมาร์คกำลังไม่พอใจจีวอน ถ้าเล่าคุณมาร์คได้ลงมือทำอะไรที่คาดไม่ถึงแน่ และเขาไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นแม้ในใจจะไม่ชอบจีวอนแค่ไหนก็ตาม เขาทนอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว

เมื่อแบมแบมขอร้องมาร์คก็ยอมตามใจ เขาโอบเอวบางให้ลุกขึ้นยืน ใบหน้าหวานเหยเกเล็กน้อยเพราะเจ็บที่สะโพกและก้นกบ

นั่นเอกสารอะไรหรือครับ” ยองแจที่ยืนมองกระดาษบนพื้นอยู่นานเอ่ยถามจีวอน

ช่างสังเกตจัง อยากรู้ก็เข้ามาดูสิ

ยองแจมองหน้าเจ้านายนิดหนึ่งเมื่อมาร์คไม่ว่าอะไรจึงเดินเข้าไปในห้อง ย่อตัวนั่งลงก้มเก็บกระดาษที่เลื่อนออกจากแฟ้มมาดู คว้าหยิบอันที่ขยำเป็นก้อนมาดูด้วย

นี่มันเอกสารของแบมแบมนี่

ใช่ไงครับ อยากได้ก็เอาไปได้นะ” จีวอนยกให้เพราะเรื่องที่จะให้แบมแบมทำงานที่นี่เป็นไปไม่ได้อีกแล้ว ไม่ต้องให้จีวอนอนุญาตยองแจก็จะเอากลับไปอยู่แล้วล่ะ

ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณมายุ่งกับแบมแบมทำไม แต่ต่อจากนี้อย่ามายุ่งกับเขาอีก เราควรจะต่างคนต่างอยู่นะครับคุณจีวอน

เพราะคุณปู่อบรมสั่งสอนมาดี ต่อให้มาร์คอยากจะเข้าไปกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายด้วยความหงุดหงิดแค่ไหนก็ต้องทนพูดจาดีด้วย และการใช้กำลังก็ไม่ใช่สิ่งที่สุภาพชนควรทำ

ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยทำไมคนตระกูลต้วนชอบมองฉันในแง่ร้ายจัง ฉันก็แค่อยากได้คนมีความสามารถมาทำงานด้วย คุณเองก็คงไม่ปฏิเสธหรอกมั้งว่าคนรักของคุณเป็นบุคลากรชั้นเลิศที่ไม่ว่าบริษัทไหนก็ต้องการตัวกันทั้งนั้น และถ้าฉันอยากได้เขามาทำงานบ้างมันผิดด้วยหรือ

ถ้าแค่นั้นไม่ผิดหรอกแต่คนอย่างคุณไม่น่ามีแค่เหตุผลแค่นั้นน่ะสิ และอย่าให้ผมรู้ทีหลังแล้วกันว่ามันคืออะไร..ไม่อย่างนั้นเราได้เห็นดีกันแน่

มาร์คหมายความตามนั้น เขาไม่มีทางยอมให้คิมจีวอนทำอันตรายแบมแบมแน่

จีวอนแค่นยิ้ม มองมาร์คที่พาแบมแบมออกจากห้องทำงาน คุณเลขานุการคนสวยเดินถอยหลังนัยน์ตาจับจ้องไปที่เจ้านายและลูกน้องทั้งสองในห้อง ให้มาร์คพาแบมแบมออกไปก่อนส่วนตนตามออกไปเป็นคนสุดท้ายแล้วปิดประตู

 “ทำไมนายปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ แบบนี้ล่ะครับ

ปล่อยไปก่อน อี้เอินต้วนไม่ใช่เป้าหมายหลักของฉัน

 

 

 

 

            สามคนที่ออกจากห้องทำงานจีวอนเจอคุณเจย์ที่หน้าลิฟต์พอดี เมื่อทั้งหมดลงไปถึงชั้นล่างแล้วมาร์คก็สังเกตความผิดปกติของคนที่ตนโอบกอดเอาไว้

แบมเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมเงียบไป จีวอนทำอะไรแบมเหรอบอกพี่สิ

น้ำเสียงห่วงใยจากคนข้างกายทำให้คนที่เงียบมาตลอดทางจนถึงลานจอดรถกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่  ความกังวลและไม่สบายใจมันแน่นอกไปหมดแล้ว

เขาทำอะไรบอกพี่สิแบม” พอเห็นน้ำตาของแบมแบมทั้งมาร์ค คุณเจย์ และยองแจก็กังวลไปด้วยไม่รู้จะทำยังไง มาร์คหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาให้แบมแบม

ฮึก..คุณจีวอนเขา..เขาผลักแบมล้มกระแทกพื้น อึก..ล้มแรงมาก แบมกลัว..กลัวว่าลูกจะเป็นอะไรไป..ฮือ” แบมแบมกอดมาร์คแน่นแล้วร้องไห้ด้วยความเป็นห่วงชีวิตน้อยๆ ในท้อง

มาร์คนิ่งอึ้งไปกับคำบอกเล่าจากน้ำเสียงขาดห้วงของคนในอ้อมแขน มาร์คค่อยๆ ยกมือขึ้นลูบหลังบางก่อนกอดตอบให้แน่นกว่าที่อีกฝ่ายกอดตน เขาสบตายองแจ ทั้งคู่ต่างตกตะลึงไปกับสิ่งที่ได้ยิน

ว่าไงนะ..ไอ้หมอนั่นรู้แล้วไม่ใช่หรือว่าหนูแบมท้องน่ะ!” คุณเจย์ตกใจแต่ได้สติคนแรก เขาก้าวมาจับแขนแบมแบมไว้ดึงให้หันมาคุยกัน แบมแบมผละจากอกกว้างพลางพยักหน้า

ครับ ทั้งที่รู้ ฮึก..แต่เขา..เขาก็ยังทำ..และเขายังเหวี่ยงแบมลงโซฟาแรงมากด้วย” แบมแบมบอกทั้งน้ำตา สะอึกสะอื้นฟ้องคุณเจย์

มาร์คฟังแบมแบมเล่าด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้ แต่ที่รู้ตอนนี้คือแบมแบมกำลังท้องลูกของเขาอยู่และจีวอนก็รู้แต่ผู้ชายคนนั้นยังทำร้ายแบมแบมและลูก!

คิมจีวอน..

แบมแบมหันมามองคุณมาร์ค พอเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปในดวงตาคู่สวยก็รีบจับแขนไว้ด้วยกลัวว่าคุณมาร์คจะไปเอาเรื่องจีวอน

ปล่อยพี่นะแบม” มาร์คจับมือนิ่มจะแกะออกจากแขนแต่แบมแบมผวากอดแขนเขาไว้ไม่ให้ไป

พี่จะไปเอาเรื่องเขาเหรอครับ

ใช่! หมอนั่นเขาทำร้ายแบมนะ!!” แบมแบมสะดุ้งเฮือกกับเสียงดังของมาร์ค

อย่าเพิ่งไปเลยครับ แบมขอร้อง

แบมจะให้พี่ปล่อยผู้ชายคนนั้นไปทั้งที่เขาใช้กำลังกับแบมน่ะเหรอ! พี่ทำให้ไม่ได้หรอกนะ

อย่าว่าแต่คนที่ไม่ได้ใกล้ชิดอย่างคุณเจย์จะตกใจกับท่าทางโกรธจัดของมาร์ค กระทั่งคนใกล้ชิดอย่างแบมแบมและยองแจยังกลัวเพราะไม่เคยเห็นมาร์คแสดงอารมณ์โกรธออกมาขนาดนี้

บอสครับใจเย็นก่อนนะอย่าเพิ่งเอาแต่โกรธ เรื่องนี้ใครก็โกรธผมก็ด้วย แต่บอสดูสภาพแบมแบมก่อนเถอะ เรื่องจีวอนเราเอาไว้จัดการทีหลังก็ได้อย่าทำให้แบมแบมไม่สบายใจเลย

ยองแจเห็นว่าที่คุณแม่หน้าซีดแล้วห่วงจับใจกลัวจะเป็นลมเหลือเกิน เมื่อคนสนิทปรามอีกเสียง มาร์คก็พยายามข่มใจไม่กลับไปเอาเรื่องจีวอน

ทำไมแบมไม่บอกพี่เลยว่าท้อง” มาร์คเปลี่ยนไปถามเรื่องสำคัญที่สุดในเวลานี้แทน

เรื่องของจีวอนน่ะ ใช่ว่าไม่จัดการตอนนี้แล้วในอนาคตเขาจะปล่อยไปสักหน่อย เขาต้องเอาคืนแน่นอนอยู่แล้ว!

 “พี่มาร์คยังไม่ได้..ยังไม่เห็นผลตรวจที่แบมทิ้งไว้เหรอครับ” แบมแบมเป็นฝ่ายงงเอง เขาบอกคุณมาร์คไปแล้วนี่นามาว่าเขาไม่ได้บอกได้ยังไง

อะไร ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วแบมทิ้งไว้ที่ไหนน่ะ” อย่าบอกว่าเขาสะเพร่าจนมองไม่เห็นผลตรวจเลยไม่ได้รู้ข่าวดีว่าแบมแบมท้องนะ

เมื่อเช้าไงครับ แบมไปหาพี่ตั้งใจจะไปบอกเรื่องลูกแต่พี่ไม่อยู่ที่ห้อง แบมคิดว่าพี่ต้องไปประชุมเลยเอาซองวางบนโต๊ะพี่ยองแจ

แบมแบมเช็ดน้ำตาบนแก้ม พยายามกลั้นน้ำตาแม้ในใจยังด่ำดิ่งลงไปในความกังวล แต่จะให้ร้องไห้สะอึกสะอื้นต่อไปทุกคนต้องไม่สบายใจแน่ๆ

โธ่! สังหรณ์แล้วเชียวว่าต้องเรื่องสำคัญ” ยองแจทุบกำปั้นกับฝ่ามือ มาร์คนึกถึงซองที่เขาไม่ได้ใส่ใจนั่น

ตอนนี้แบมรู้สึกยังไงบ้าง ล้มแรงมากเลยใช่ไหม กระเทือนตรงไหนบ้างหรือเปล่า

เพียงแค่คิดว่าการที่แม่ล้มแล้วลูกจะกระทบกระเทือนไปด้วยมาร์คก็มือสั่นแล้ว เขาเพิ่งจะดีใจที่ได้รู้ว่ามีลูกเองนะ เขายังไม่อยากฟังข่าวร้ายและไม่ต้องการให้มันเกิดขึ้นด้วย..

แบมก็ไม่รู้..

คุณเจย์ว่าเราพาแบมแบมไปหาหมอก่อนดีกว่านะ” คุณเจย์แนะนำพ่อแม่มือใหม่ที่ท่าทางแย่พอกันแต่ท่าทางมาร์คจะแย่กว่านิดหน่อย แบมแบมเป็นห่วงลูกแต่มาร์คห่วงทั้งลูกและแบมแบม

ทั้งหมดแยกย้ายกันไปขึ้นรถ ยองแจเป็นคนขับให้มาร์คและแบมแบมส่วนคุณเจย์ก็จะขับตามไป

ไม่ต้องกลัวหรอกนะแบม ลูกต้องไม่เป็นอะไรแน่” มาร์คกระซิบปลอบใจคนที่นั่งข้างกันแล้วโอบไหล่บางไว้ แบมแบมพยักหน้าก่อนจะซบหน้ากับอกกว้าง

คำปลอบนั้นไม่แค่เยียวยาความรู้สึกของแบมแบมแต่มาร์คบอกตัวเองให้เชื่อด้วยว่าชีวิตเล็กๆ ที่เพิ่งเกิดนั่นจะต้องไม่เป็นไร

 

 

 

 

มาร์คไม่ได้พาแบมแบมไปโรงพยาบาลเดิมที่อีกฝ่ายฝากครรภ์ไว้ แต่เขาติดต่อหาเพื่อนผู้มีประสบการณ์มีลูกแล้วเพื่อขอชื่อหมอ จำได้ว่าเพื่อนเคยเล่าให้ฟังว่าหมอที่ดูแลเธอตอนตั้งท้องเป็นหมอที่ดูแลใส่ใจคนไข้ดีมาก แล้วยังมีความรู้ ความสามารถเฉพาะทาง มีชื่อเสียงที่ดีในด้านการดูแลครรภ์ก่อนคลอดและหลังคลอด ไม่ว่าจะประจำหรือรักษาอยู่ที่โรงพยาบาลไหนก็มักจะมีแต่ผู้คนพูดถึงและชื่นชม

และตอนนี้คุณหมอก็ประจำอยู่ที่โรงพยาบาลซึ่งมาร์คและครอบครัวคุ้นเคยดี ไม่น่าแปลกใจเท่าไรเพราะโรงพยาบาลนี้ก็ซื้อตัวหมอเก่งๆ มารวมตัวกันไว้ที่โรงพยาบาลเพื่อสร้างชื่อในด้านดีอยู่แล้ว

ที่ล้มนี่ ล้มเองหรือเปล่าคะ” คุณหมอที่เพิ่งจะกลายเป็นคุณหมอประจำตัวของแบมแบมรีบถามเมื่อรู้อาการว่าคนไข้ตั้งครรภ์อ่อนๆ และล้มมาถึงสองรอบ

ถูกผลักน่ะครับ

ที่น่าเป็นห่วงคือคุณเอาก้นลงแล้วหน่วงท้อง ถ้าเอาก้นลงนี่อันตรายนะคะ” คุณหมอไม่ได้อยากทำให้เครียดแต่พอพ่อแม่ได้ฟังก็ยิ่งกังวล โดยเฉพาะแม่ที่น้ำตาเริ่มปริ่ม

อย่าเพิ่งกังวลนะคะ มีเลือดออกด้วยหรือเปล่า

            “ไม่แน่ใจครับ แต่คงไม่” แบมแบมไม่รู้สึกถึงเลือดเลยนะ ถ้าเลือดออกต้องรู้ตัวสิ

อย่าเครียดค่ะ เลือดไม่ออกก็ปลอดภัย แต่เพื่อให้ชัวร์และเพื่อความสบายใจของคุณพ่อคุณแม่ หมออัลตร้าซาวด์ให้ดูน้องหน่อยแล้วกันนะคะ

มาร์คและแบมแบมยอมให้คุณหมอทำทุกอย่างที่เธอจะทำ ถ้ามันจะช่วยยืนยันได้ว่าตัวเล็กไม่เป็นไรจริงๆ

 

 

 

            เมื่อคุณหมอเริ่มอัลตร้าซาวด์แบมแบมก็จับมือมาร์คที่อยู่ข้างกันตลอดเอาไว้ด้วยความกลัว มาร์คปลอบคนที่บีบมือเขาแน่นให้ใจเย็นๆ แม้ตัวเองจะใจเย็นไม่ไหวเช่นกัน ทั้งคู่มองไปยังหน้าจอที่แสดงให้เห็นถึงอีกหนึ่งชีวิต

ถ้าไม่ใช่เพราะกำลังลุ้นว่าลูกจะอยู่หรือไปมาร์คคงตื่นเต้นและแสดงความตื้นตันออกมาได้มากกว่านี้ มาร์คคอยมองมอร์นิเตอร์ขนาดใหญ่และคุณหมอที่สาละวนอยู่กับเครื่องมือข้างเตียง เห็นอะไรดำๆ ที่จอก็ไม่รู้ มองไม่ออกเลย หมอจะไม่อธิบายให้เราฟังหน่อยเหรอ อยากถามแต่เกรงใจกลัวจะรบกวนหมอ

อ่า..น้องไม่ขยับตัวเลยแต่ยังได้ยินเสียงหัวใจอยู่

เพียงแค่ประโยคแรกของคุณหมอ มาร์คและแบมแบมก็อึ้งแล้ว  คุณแม่ทำท่าจะร้องไห้จนหมอต้องรีบช่วยคุณพ่อปลอบ

ไม่ต้องกังวลนะคะ เด็กแข็งแรงปลอดภัยดีค่ะ ในถุงตั้งครรภ์มีน้ำคร่ำที่ช่วยลดแรงกระแทกไปถึงลูกอยู่แล้วค่ะ..อ๊ะ เด็กขยับมือขึ้นแล้ว นี่ไงคะ จะฟังเสียงหัวใจน้องหน่อยไหมคะ

คุณหมอชี้ที่มอนิเตอร์พลางหันมาถามคุณแม่และคุณพ่อ มาร์คพยักหน้ารับทันที

อ่า..เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกเลยเมื่อมาร์คได้ยินเสียงตุบๆ ถี่และเร็วๆ ของลูกแกะตัวน้อยที่ทำให้พ่อแม่ใจหายใจคว่ำเพราะไม่ยอมขยับ..มันน่าตื่นเต้นและเป็นอะไรที่มหัศจรรย์จริงๆ นะ

เขากำลังจะมีลูก..มีครอบครัวของเขาเอง ครอบครัวที่เขาอยากมีมาตลอด คิดแล้วให้เกิดความรู้สึกตื้นตันใจมากจริงๆ

เสียงหัวใจน้องนะคะคุณพ่อ น้องยังอยู่ดีแน่นอน..คราวนี้ปลอดภัยแต่คราวหน้าไม่รับรองนะ คุณแม่ต้องระวังตัวหน่อยนะคะ อุบัติเหตุเป็นสิ่งที่ป้องกันไว้ล่วงหน้าไม่ได้แต่สามารถหาทางหลีกเลี่ยงได้นะคะ ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจริงๆ ให้คุณแม่จำไว้ว่า อย่าปวดท้อง อย่าเลือดออก ลูกต้องดิ้น ถ้ามีอาการเป็นไปตามนี้แสดงว่าคุณแม่และลูกในท้องยังปลอดภัยอยู่ค่ะ

คุณหมอพูดกับมาร์คและแบมแบม ร่างบางพยักหน้าเข้าใจและบอกว่าจะจำสามอย่างนั่นเอาไว้

เมื่อได้คำยืนยันจากคุณหมอแบมแบมก็ค่อยคลายใจแต่ยังไม่สบายใจอยู่นิดๆ ใช้นิ้วเรียวกรีดน้ำตาตรงหางตา สายตาเหลือบมาเห็นคนที่มีสีหน้าดูปลื้มใจมาก พลันความรู้สึกในอกก็เต็มตื้น หวนคิดถึงคำที่แม่บอกเลย..

เขาควรจะบอกเรื่องลูกกับคุณมาร์คจริงๆ นั่นแหละ ไอ้เรื่องจะรู้สึกยังไงกับเขามันไม่สำคัญเลย แค่คุณมาร์ครักลูกก็พอแล้ว

 “หมอครับ ช่วยอธิบายทีว่าสีดำๆ นั่นมันอะไร” มาร์คยังสงสัยอยู่ คุณหมอยิ้มรับ ชี้ให้พ่อดูว่าอันไหนคือถุงตั้งครรภ์ อันไหนคือลูกน้อย

น้องยังเล็กเกินไปถ้าคุณพ่อจะดูไม่ออกก็ไม่แปลกค่ะ

แล้วหมอเห็นได้ยังไงล่ะครับว่าน้องขยับหรือไม่ขยับ

หมอก็ต้องมองออกสิคะ น้องแปดสัปดาห์กับอีกสองวันเห็นตัวน้องชัดเจนเลยนะคะแม้จะตัวเล็กไปหน่อย ในช่วงตั้งครรภ์ 2 เดือน น้องมีขนาดแค่ประมาณ 2 นิ้วเองค่ะแต่เขากำลังมีพัฒนาการที่น่าตื่นเต้นทีเดียว มีมือ เท้า แขนและขาน้อยๆ แล้ว นี่หัวใจ นี่ศีรษะค่ะ” คุณหมอจับภาพให้มาร์คดูเลยว่าตรงไหนเป็นส่วนไหนน้องบ้าง

สองนิ้ว” มาร์คแปลกใจที่ลูกยังตัวเล็กนิดเดียว ตาคู่สวยเหลือบไปมองที่ท้องแบนราบของอีกคน

ดูไม่ค่อยป่องเลยจริงๆ ด้วย

ท้องแรกก็แบบนี้แหละค่ะ พอเข้าไตรมาสที่สองก็เริ่มเห็นชัดแล้ว” 

หมอครับ มีเรื่องสงสัยอยากรู้อีกหลายอย่างเลย หมอมีเวลาคุยไหม” มาร์คเกรงใจกลัวคุณหมอติดคนไข้อื่น

มีค่ะ สงสัยอะไรอยากถามก็ถามมาได้เลย” คุณหมอยินดีตอบอยู่แล้ว

ทำไมภรรยาผมเขาเข้าใจยากจังเลย ชอบคิดมากด้วย มันเพราะฮอร์โมนเขาหรือว่าอะไรกันแน่

พี่มาร์ค!” แบมแบมฟาดเข้าที่ต้นแขนหนึ่งที มาร์คสะดุ้ง คุณหมออมยิ้ม

คุณแม่ตั้งครรภ์ยังมีอารมณ์อ่อนไหวอยู่หลายอย่างค่ะ ซึ่งแต่ละคนมีมากหรือน้อยแตกต่างกันไป ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับการเปลี่ยนแปลงฮอร์โมนของคุณแม่แต่ละคนด้วยค่ะ คุณกันต์พิมุกต์อาจจะอารมณ์เหวี่ยงขึ้นเหวี่ยงลงมากหน่อยเพราะเป็นผู้ชาย คุณพ่อก็ต้องเข้าใจนะคะถ้าคุณแม่จะคิดมากหรือบ่อน้ำตาตื้นบ่อยๆ บางทีแค่สามีพูดไม่ดีด้วยนิดหน่อยก็น้ำตาร่วงแล้วค่ะ

อ่อ..” มาร์คเริ่มเข้าใจ ปกติแบมแบมก็เป็นคนคิดมากอยู่แล้ว พอท้องอารมณ์เลยแปรปรวนไปมากกว่าเดิม เขาจะจำไว้ว่าต้องดูแลแบมแบมเป็นอย่างดี ไม่ทำให้อีกคนน้อยอกน้อยใจอีก

จำเป็นต้องทานอาหารเสริมอะไรไหมครับ” มาร์คนั้นจริงจังกับลูกคนนี้กว่าที่แบมแบมคิดไปมากโข ถึงขนาดเอาโทรศัพท์ออกมาอัดเสียงคุณหมอไว้ด้วย..

อ่า ได้วิตามินหรืออาหารเสริมมาจากญาติๆ เหรอคะหรือว่าคุณพ่อจะให้ทานเอง อาหารเสริมมันส่งผลดีต่อร่างกายของคุณแม่อยู่แล้วค่ะถ้ากรณีคุณแม่อ่อนแอหรือไม่สามารถรับประทานอาหารได้ครบห้าหมู่ แต่การทานอะไรเข้าไปนั้นควรอยู่ภายใต้การแนะนำของหมอ เพราะอะไรที่ขาดไปย่อมไม่ดีแต่ถ้าได้รับมากไปก็ไม่ดีเช่นเดียวกันค่ะ

สรุปคือไม่ต้องกินสินะครับ” มาร์คจะได้เอาไปบอกคุณปู่และทุกคนได้ว่าไม่ต้องซื้อของมาให้แบมแบมเกินจำเป็น เพราะแน่ใจว่าถ้าบอกเรื่องลูกไปทุกคนที่บ้านต้องดีใจมาก ไม่แค่คุณปู่และจินยอง รวมไปถึงญาติคนอื่นๆ ที่รู้ข่าวด้วย

ไม่จำเป็นค่ะ แค่ทานแต่ของมีประโยชน์ก็ได้แล้ว

พอจะแนะนำได้ไหมครับที่ว่ามีประโยชน์มีอะไรบ้าง

เยอะมากค่ะ แต่ข้อมูลทุกอย่างมีในอินเทอร์เน็ต ลองเสิร์ชดูค่ะ ของมีประโยชน์บางอย่างคุณแม่อาจจะแพ้ก็ได้ ช่วงแพ้ท้องก็พยายามทำอาหารให้ทานเองแล้วกันนะคะ และคุณแม่ควรจะแบ่งมื้ออาหารออกเป็นหลายมื้อย่อยๆ จากที่เคยทาน 3 มื้อก็เปลี่ยนเป็น 6-8 มื้อในแต่ละวัน แต่ทานในปริมาณที่น้อยลงนะคะ  ตอนทานก็ควรจะตักคำเล็กๆ เคี้ยวนานกว่าปกติ ระบบย่อยอาหารจะได้ทำงานได้ดี และควรทานอาหารที่รสไม่จัดมากนัก ในการตั้งครรภ์ช่วงสามเดือนแรกควรลดการกินแป้งและไขมันด้วยค่ะ น้ำหนักจะได้ไม่ขึ้นมากจนเกินไป ควรไปกินแป้งในช่วงใกล้คลอดเพราะว่าช่วงใกล้คลอดต้องใช้พลังงานเยอะค่ะ

แล้วน้ำหนักควรจะขึ้นไม่เกินเท่าไรล่ะครับ” มาร์คถามไว้จะได้ช่วยแบมแบมดูแลสุขภาพ

น้ำหนักตัวของคุณแม่ต้องขึ้นอย่างน้อยเดือนละ 2 กิโลกรัมค่ะ จะเกิดจากการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายและน้ำหนักตัวของทารกในครรภ์ คุณแม่แพ้ท้องบ้างหรือเปล่าคะ

แพ้บ้างครับ กินอะไรไม่ค่อยได้” คุณแม่พยักหน้าให้หมอว่าตนก็แพ้แต่ไม่มาก

คุณแม่เป็นคนตัวเล็กจะต้องบำรุงมากๆ หน่อย แต่ก็เอาแค่พอดีๆ นะคะ

ครับ

อ่อ มีข้อห้ามอะไรเกี่ยวกับการมีเซ็กส์ระหว่างท้องไหมครับ มีช่วงไหนได้บ้าง โอ๊ย! พี่เจ็บนะแบม

ร่างสูงสะดุ้งโหยงเมื่อโดนฟาดแรงกว่าเมื่อครู่ แบมแบมถลึงตาใส่ให้หยุดพูด

พี่นี่ล่ะก็! แบมท้องอยู่นะยังจะมาคิดเรื่องนั้นอีก

อ่าวถ้าท้องแต่ทำได้ก็..โอ๊ย” มาร์คว่าเขาลุกหนีดีกว่า  แบมแบมลดมือที่จะฟาดลง หลับตาแน่น อยากจะแทรกแผ่นดินหนีจริงๆ เลย

คุณแม่ใจเย็นๆ นะคะ มันไม่มีอะไรน่ากังวลหรอกค่ะ การที่คุณพ่อถามขึ้นมาก็ดีแล้ว เพราะการจะมีเพศสัมพันธ์ให้ปลอดภัยต่อทั้งตัวคุณแม่และต่อลูกในครรภ์ สิ่งที่ดีที่สุดคือการปรึกษาหมอก่อน เพราะในบางคนอาจมีภาวะความผิดปกติและทำให้เกิดอันตรายได้ ถ้าตรวจร่างกายคุณแม่แล้วไม่พบความปกติให้ต้องระวังก็สามารถมีเพศสัมพันธ์ได้ค่ะ

คุณหมอกลั้นยิ้มขำ เจอไม่บ่อยนะครอบครัวที่ถามเรื่องนี้กันตรงๆ ในเมื่อกล้าถามก็ตอบให้ได้สบายมาก

แบมแบมมีความผิดปกติอะไรไหมครับหมอ

มาร์คไม่ได้อยากจะหื่นกามกับแม่แกะและไม่ห่วงลูกแกะนะ แต่เขามันเป็นผู้ชายที่มีความต้องการและแบมแบมก็น่ารัก จะหักห้ามใจจนคลอดนี่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำได้ไหม อาจจะไม่แข็งแกร่งขนาดนั้น ชีวิตคนเป็นพ่อมันไม่ง่ายนะ ห่วงลูกก็ห่วง อยากจะฟัดเมียก็ด้วย ถามหมอไว้ก่อนถ้าทำไม่ได้จะได้ไม่ทำไง

ไม่มีค่ะ สามารถมีเซ็กส์ได้ตามปกติล่ะค่ะ แต่เรื่องนี้ก็ต้องคุยกันล่ะนะคะว่าช่วงไหนคุณแม่พร้อมหรือไม่พร้อม คุณแม่จะมีความต้องการทางเพศลดลงนะคะเป็นผลมาจากอาการแพ้ท้อง แต่จะมีความต้องการมากขึ้นในช่วง 3 เดือนต่อมา และจะค่อย ๆ ลดลงในช่วง3 เดือนสุดท้ายก่อนคลอด แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณแม่ทุกคนจะเป็นมีอาการแบบเดียวกันหมด ในแต่ละช่วงอาจมีความต้องการทางเพศและความสุขในการร่วมเพศแตกต่างกันมากบ้างน้อยบ้างก็ได้ คุณพ่อบางคนที่มีความวิตกกังวลต่อลูกในท้องก็อาจทำให้มีความต้องการลดน้อยลงได้เช่นกัน

ในช่วงการตั้งครรภ์อ่อน ๆ คุณแม่มีอาการแพ้ท้อง ร่างกายอ่อนเพลีย จิตใจซึมเศร้า นั่นก็ทำให้คุณแม่ยังไม่พร้อมที่จะมีความสุขในเรื่องนี้ คุณพ่อก็อาจจะต้องรอไปอีกสักนิด แต่อาการเหล่านี้จะเริ่มหายไปในช่วงไตรมาสที่สองซึ่งในช่วงนี้คุณแม่จะเริ่มทานอาหารได้ รู้สึกมีชีวิตชีวาเหมือนเดิม ผิวพรรณเปล่งปลั่งซึ่งเป็นผลมาจากฮอร์โมนที่เพิ่มขึ้น ทำให้คุณแม่มีความต้องการทางเพศสูงขึ้นด้วยนะคะ

แต่ไอ้เรื่องนั้นนี่จะไม่มีผลกับลูกจริงๆ เหรอครับหมอ” แบมแบมอดกังวลไม่ได้ ก็เข้าใจคุณมาร์คนะ แต่คุณมาร์คก็ต้องเข้าใจด้วยว่าเขาเป็นห่วงลูก

ไม่มีแน่นอนค่ะ หลายคนยังเข้าใจผิดอยู่เลยนะคะว่าการมีเพศสัมพันธ์ในระหว่างการตั้งครรภ์เป็นเรื่องต้องห้าม แต่ในระหว่างการตั้งครรภ์เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดช่วงหนึ่งของการมีเพศสัมพันธ์เลยล่ะค่ะ ถ้าการตั้งครรภ์ดำเนินไปอย่างปกติไม่มีภาวะแทรกซ้อนอะไรเกิดขึ้น การมีเพศสัมพันธ์ในระหว่างนี้จะไม่มีอันตรายต่อเด็กในครรภ์เพราะเด็กจะสุขสบายอยู่ในน้ำคร่ำที่มีถุงน้ำคร่ำห่อหุ้มอยู่ภายนอกเพื่อทำหน้าที่ป้องกันอันตราย ไม่ตกเลือด ไม่มีการถุงน้ำคร่ำแตกแน่ๆ และไม่มีอันตรายอื่นๆ นอกจากนี้ด้วย

แค่ตอนจะมีใช้ท่วงท่าที่เหมาะสมก็แล้วกันค่ะ นอกจากไม่เป็นอันตรายต่อเด็กในครรภ์ยังช่วยทำให้ลูกมีความสุขได้อีกด้วยนะคะ เพราะในขณะที่คุณแม่มีความสุขอย่างเต็มที่ ฮอร์โมนที่หลั่งออกมาจะถ่ายทอดไปยังลูกในครรภ์ด้วย

แล้วท่วงท่าที่เหมาะสมนี่แบบไหนเหรอครับ

เชื่อเถอะว่าเรื่องนี้แบมแบมไม่ได้ถามเองแน่..

ในระยะ 3 เดือนแรกของการตั้งครรภ์สามารถมีเพศสัมพันธ์ได้ทุกท่าตามที่ถนัดค่ะ แต่ควรจะเป็นท่าธรรมดาที่ไม่รุนแรงหรือโลดโผนนักนะคะ เมื่อครรภ์เข้าช่วง 4-6 เดือนควรหลีกเลี่ยงการใช้ท่วงท่าที่กดทับหน้าท้องและเต้าของคุณแม่ หรือท่าที่ต้องยกแข้งยกขาอะไรแบบนั้นน่ะค่ะ รวมถึงท่วงท่าที่ทำให้คุณแม่เหนื่อยมากจนเกินไปด้วย เพราะจะทำให้คุณแม่รู้สึกอึดอัด ไม่สบายตัว บางครั้งอาจเป็นลมได้เลยนะคะ ควรอยู่ในท่าที่ผ่อนคลายและสบายมากที่สุด หลีกเลี่ยงท่านอนหงายหรือนอนตะแคงเป็นเวลานานๆ หรือท่าที่พิสดารพลิกแพลงหรือทำรุนแรงนี่ก็ไม่ควร

ที่คับแคบและเป็นอันตรายก็ไม่เอานะคะ ในอ่างน้ำ ที่ลื่น ที่สูงอะไรพวกนั้น เพราะจะทำให้ไม่ปลอดภัยกับคุณแม่ ท่าที่สะดวกสบายสำหรับคุณแม่มากที่สุดก็ท่าที่คุณพ่ออยู่ด้านหลัง คุณแม่จะได้ไม่รู้สึกอึดอัดตอนนอนหงายหรือไม่เหนื่อยจนเกินไป ส่วนในช่วงครรภ์ 7-9 เดือน ท้องของคุณแม่จะขยายใหญ่มากขึ้นและทำให้เหนื่อยได้ง่าย ท่าที่เหมาะสมจึงเป็นท่านอนตะแคงเข้าหากันหรือหันหน้าไปในทางเดียวกันน่ะค่ะ และไม่ว่าจะยังไงก็ควรจะทำอย่างนุ่มนวลอ่อนโยนนะคะ ไม่หักโหมหรือรุนแรงมากจนเกินไป เพราะอาจทำให้เกิดรอยถลอกได้ง่ายหรือก่อให้เกิดอาการเจ็บครรภ์คลอดก่อนกำหนด ส่วนหน้าอกของคุณแม่นั้นจะค่อนข้างบอบบางมากเช่นกัน คุณพ่อก็ควรระวัง และที่อยากให้คุณพ่อจำไว้ให้ดีที่สุดคือไม่ควรมีเพศสัมพันธ์ถ้าคุณแม่ยังไม่พร้อมหรือไม่มีอารมณ์ร่วมนะคะ จะต้องคิดถึงใจคุณแม่ให้มากที่สุด คุณแม่จะได้ไม่เป็นกังวลเนอะ

คุณหมอแนะนำได้ครบถ้วนมาก แถมมีรอยยิ้มหวานๆ ปิดท้ายอีก มองคุณหมอแล้วแบมแบมโคตรอาย หมอก็แนะนำได้ละเอียดเกินไปแล้วดันเป็นผู้หญิงอีก

แบมแบมออกจากห้องตรวจตอนนี้ทันไหมนะ

ขอบคุณมากครับ คุณหมอนี่แน่นจริงๆ

ไม่ใช่แค่คู่คุณคู่แรกนี่คะที่ถาม อีกอย่างหมอก็เคยท้องนะ” แพทย์หญิงหัวเราะ

ช่วงที่ท้องนี่มีอาการแบบไหนบ้างไหมครับที่ถือว่าเป็นอาการผิดปกติ ต้องรีบมาหาหมอเลย

อาการผิดปกติหรือคะ ถ้าคุณแม่เป็นตะคริว เลือดออก ปวดท้องน้อยก็อย่านิ่งนอนใจ รีบมาหาหมอได้เลยค่ะ

ผมสามารถโทรหาคุณหมอได้ตลอดเวลาเลยใช่ไหมครับ ขอเบอร์หมอหน่อย” มาร์คยื่นมือถือให้หมอ

ได้แน่นอนค่ะ โทรมาปรึกษาได้ตลอด คุณแม่เป็นคนไข้ในความดูแลของหมอแล้วนี่คะ เรื่องการรักษาจะย้ายมาฝากครรภ์ที่นี่เลยใช่ไหมคะ” หมอเมมเบอร์แล้วส่งเครื่องคืนเจ้าของ

ใช่ครับ ผมจะให้แบมฝากท้องกับคุณหมอเลย

ได้ค่ะ” คุณหมอยิ้ม ดูเป็นคุณพ่อและคุณสามีที่ใส่ใจภรรยาและลูกดีจังเลยนะ

 

45%

 

            “เป็นไงบ้างแบมแบม” คุณเจย์รีบเดินไปหามาร์คและแบมแบมทันทีที่ทั้งสองออกมาจากห้อง

“ข่าวดีใช่ไหม?” เห็นสีหน้าของทั้งคู่คุณเจย์ก็เดาได้แล้ว มาร์คยิ้มกว้างซะขนาดนั้น

“ตัวเล็กปลอดภัยดีครับคุณเจย์ แต่หมอบอกให้ระวัง คราวหน้าอาจไม่โชคดีอีกแล้ว” คนแม่ตอบเอง

คนที่คอยฟังข่าวอย่างคุณเจย์และยองแจค่อยโล่งใจตามไปด้วย

“ดีแล้วล่ะแบมแบม..บอสจะไปส่งแบมแบมก่อนใช่ไหม ผมจะได้ล่วงหน้าไปบริษัทก่อน มีงานด่วน”

คุณเลขาพูดกับแบมแบม ยินดีจากใจแล้วหันไปพูดกับเจ้านาย

“พี่มาร์คไปกับพี่ยองแจเลยก็ได้นะครับ แบมกลับกับคุณเจย์ได้” แบมแบมเอ่ยก่อนมาร์คจะตอบยองแจ มาร์คมองคนที่ตนโอบเอวไว้ ยังไม่วางใจและเป็นห่วง

“เอาอย่างนั้นเหรอ พี่ไปส่งแบมก่อนได้นะ”

“พี่ยองแจจะไปบริษัทยังไงล่ะครับ แท็กซี่หรือไงล่ะ” แบมแบมเป็นห่วงยองแจเช่นกัน

“มาร์คไม่ต้องห่วงหรอกคุณเจย์ไปส่งแบมแบมที่บ้านเอง ไปกับคุณเจย์ปลอดภัยแน่นอน”           

“แบมไปกับคุณเจย์แล้วกัน ไม่ต้องห่วงนะ พอถึงบ้านแล้วแบมจะโทรไปหานะครับ”

เมื่อทั้งแบมแบมและคุณเจย์พูดขนาดนี้มาร์คจะไม่ฟังก็ไม่ได้ แม้จะห่วงและอยากไปส่งด้วยตนเองก็ต้องตัดใจแล้วให้แบมแบมกลับเอง

“อย่างนั้นก็ได้ ถึงแล้วโทรมาเลยนะ”

“ได้ครับ”

            มาร์คหอมแก้มนิ่มของแบมแบมฟอดหนึ่งแล้วฝากแบมแบมไว้กับคุณเจย์อีกสองสามคำก็เดินนำยองแจไปที่ลานจอดรถ ยองแจบอกว่าจะแชทหาแบมแบมอีกทีแล้วรีบตามเจ้านายไป

            แบมแบมยกมือโบกบ๊ายบายทั้งสองแล้วก็ถอนหายใจ คุณเจย์วางมือลงบนศีรษะ

“ถอนหายใจทำไมหนูแบม”

“แบม..ยังไม่อยากจะเชื่อเลยนะครับ เป็นแบบนี้ดีแล้วแน่เหรอ”

“แบบนี้น่ะแบบไหนล่ะ” คุณเจย์เดินเคียงไปกับชายหนุ่มเพื่อไปรับยา

“ก็..เรื่องของแบมกับคุณมาร์คไงครับ”

“เขารู้เรื่องลูกก็ดีแล้วนะ เขาเป็นไงบ้างล่ะตอนอยู่ในห้องตรวจน่ะ”

“ดีใจครับ ถามคุณหมอเยอะแยะเลย..ก็ใส่ใจลูกมากเหมือนกัน”

แบมแบมถอนหายใจอีกที สีหน้ายังหม่นหมองอยู่แต่เห็นรอยยิ้มบางแต้มที่ริมฝีปากอิ่มด้วยเช่นกัน คุณเจย์ขยี้ผมว่าที่คุณแม่ผู้ชอบคิดมาก แบมแบมหันมามองหน้าคุณเจย์

 “ไม่มีพ่อคนไหนที่ไม่ดีใจที่มีลูกหรอกนะหนูแบม”

“แบมเห็นแล้วล่ะครับ”

“ที่ยังเศร้านี่เพราะอะไรล่ะ” คุณเจย์ไม่เข้าใจอารมณ์คนเป็นแม่เลยจริงๆ ถึงจะเคยมีภรรยามีลูกแล้วก็เถอะ 

“แบมไม่รู้จะเริ่มต้นพูดกับคุณมาร์คยังไงดีน่ะครับ เรื่องลูกคุณมาร์คได้รู้เพราะมันมีเหตุจำเป็น แต่เรื่องของแบมอืม ไม่พูดดีไหมครับ ปล่อยให้มันเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ ก็ได้มั้ง”

“ปล่อย? หนูบอกเลิกเขา จะพาลูกหนีเขาไปอังกฤษ หนูแบมจะทำไม่รู้เรื่องแล้วปล่อยไปโดยไม่คุยกันไม่ได้นะ” คุณเจย์ไม่เห็นด้วยเลยถ้าแบมแบมจะทำเฉยในเรื่องนี้

“แต่แบม..แบมแค่ไม่มั่นใจว่าจะคุยยังไง”

“คุณเจย์อยากให้หนูเชื่อแม่และทำตามหัวใจตัวเองบ้างนะ คุยกับเขา พูดทุกอย่างที่หนูอยากพูดไง”

“แบมกับเขาได้รู้จักกันแค่กี่เดือนเอง” ถึงหลายปีก่อนจะได้เจอกันแต่ก็แค่ครั้งเดียว แบมแบมไม่นับระยะเวลาเป็นสิบปีนั่นรวมเข้ามาด้วยหรอกนะ อดีตก็ส่วนอดีต ปัจจุบันก็อีกเรื่อง

“ถ้าคนเราจะรักกันระยะเวลาไม่สำคัญเลยหนูแบม ไม่อย่างนั้นจะมีคำว่ารักแรกพบได้ยังไง”

คุณเจย์เดินไปยืนตรงหน้าแบมแบม ทำให้แบมแบมต้องหยุดเดิน หลบตาคุณเจย์

“เมื่อมาถึงตอนนี้แล้วกล้าหน่อยเถอะ อย่ามัวเสียเวลาไปมากกว่านี้เลย คุณเจย์อยากให้หนูใช้เวลาต่อจากนี้กับเขาอย่างมีความสุขมากกว่านะ”

“ก็ได้ครับ” แบมแบมจะดึงเอาความกล้าที่มีรวบรวมไว้เมื่อเช้าเอามาคุบกับคุณมาร์คให้รู้เรื่อง

“ดีมาก” คุณเจย์ได้ฟังคำยืนยันก็ค่อยโล่งใจ เขาเห็นแบมแบมเป็นลูกหลานคนหนึ่ง ยังไงก็อยากให้แบมแบมมีความสุข

 

 

 

 

“บอสครับ เรื่องที่ซีเคมายุ่งวุ่นวายกับแบมแบมบอสจะบอกเจ้าสัวไหม”

มาร์คมองเลขานุการที่เดินเร่งฝีเท้ามาเคียงข้างกัน ชายหนุ่มนิ่งคิดไปครู่ก่อนจะส่ายหน้า

“ไม่ล่ะครับ ผมไม่อยากให้คุณปู่ไม่สบายใจ แต่คงต้องเตือนๆ จินยองเอาไว้บ้างให้ระวังตัว”

“บอสคิดว่าซีเคจะไม่หยุดแค่นี้เหรอ”

“ไม่มีทางหรอกครับ เรื่องของกันต์ผมว่าส่วนหนึ่งเขาคงอยากได้ตัวไปทำงานจริงๆ และจุดประสงค์แฝงคือทำให้ผมไม่สบายใจ”

“บอสจะไม่ทำอะไรเลยเหรอครับ”

“ทำสิครับ ถึงผมจะเข้าไปก้าวก่ายในต้วนพร็อบเพอร์ตี้ไม่ได้แต่จินยองทำได้”

“อ่อ..” ยองแจเข้าใจแล้ว บอสคงจะให้คุณจินยองช่วยจัดการซีเคให้สินะ บอสของยองแจไม่เล่นวิธีสกปรกอยู่แล้ว แต่ถ้าจะเอาคืนกันทางธุรกิจมันก็ไม่ผิดอะไร เพราะมันคือการแข่งขันกัน และอะไรก็ตามที่ต้วนพร็อบเพอร์ตี้และซีเคต่างหมายปอง ต้วนพร็อบเพอร์ตี้ต้องได้และซีเคต้องเป็นฝ่ายแพ้

 

 

 

 

เจ้าสัวที่กำลังเดินดูความเรียบร้อยของห้องอาหารชั้นหนึ่งในเดอะแกรนด์ริชหยุดเดินเมื่อจุนเคเดินมายืนข้างๆ พร้อมยื่นโทรศัพท์มือถือให้

“จากคุณมาร์คครับท่าน”

ชายสูงวัยรับโทรศัพท์มาจากคนสนิท แปลกใจที่มาร์คโทรมาหาในเวลางานแบบนี้

“ไงไอ้หลานชาย”

<คุณปู่ยุ่งอยู่หรือเปล่าครับ>

“ไม่หรอก มีอะไรล่ะ” เจ้าสัวมีเวลาให้หลานๆ เสมอ แต่เจ้าสองคนนั้นต่างหากที่ไม่มีเวลาให้ปู่เลย

<ผมมีข่าวดีจะบอกครับ>

“อ่า เสียงตื่นเต้นแบบนั้นมีอะไรล่ะ แบมแบมติดต่อมาเหรอ?” เจ้าสัวลองเดา ในชีวิตมาร์คช่วงนี้ อะไรจะน่ายินดีเท่าคนที่รักกลับมาหาล่ะ

<ดีกว่านั้นอีกครับ กันต์ท้องได้สองเดือนแล้วครับคุณปู่>

“อะไรนะ!” เจ้าสัวเผลอตะโกนเสียงดังกับข่าวที่มาไม่ทันได้ตั้งตัว

<กันต์ท้องแล้วครับ ผมเพิ่งรู้เมื่อบ่ายนี้เอง ฝากท้องเรียบร้อยแล้ว คุณปู่กำลังจะมีเหลนอีกคนแล้วนะครับ>

น้ำเสียงยินดีและคำว่าเหลนทำให้เจ้าสัวซังวูยิ้มกว้างทันที รู้สึกปิติยินดีกับชีวิตน้อยๆ ทายาทคนใหม่ของตระกูลต้วน

“ไปฝากท้องที่ไหนล่ะ หมอว่าไงบ้าง เหลนปู่แข็งแรงดีไหม นี่แบมแบมท้องกี่เดือนแล้ว”

<โรงพยาบาลของลุงหมอครับ กันต์ท้องได้สองเดือนแล้ว ตัวเล็กแกแข็งแรงดีไม่มีอะไรน่าห่วงครับ>

“ดีจังเลย ปู่ตื่นเต้นจัง โอยไม่คิดว่าจะได้ยินข่าวดีอย่างนี้เลยนะเนี่ยดีจริงๆ แสดงว่าได้คุยปรับความเข้าใจกับแบมแบมแล้วใช่ไหมมาร์ค”

ซังวูหุบยิ้มไม่ลงเลย สีหน้าแววตาแสดงความดีใจจนปิดไม่มิด

<ยังไม่ได้คุยอะไรเลยครับผมมีงานด่วนต้องทำ ตั้งใจว่าเย็นนี้จะคุยกับกันต์ให้รู้เรื่อง>

“คุยกันดีๆ อย่าทำน้องร้องไห้ล่ะ ดีใจด้วยนะมาร์ค เป็นพ่อคนแล้วนะเราน่ะ เย็นนี้พาแบมแบมไปกินข้าวที่บ้านนะ ปู่จะให้พ่อครัวทำอาหารไว้ฉลองข่าวดี จินยองรู้คงดีใจ โทรไปบอกพี่เขาหรือยังล่ะ”

<ยังครับ ผมโทรมาบอกคุณปู่ก่อนเลย ไว้เจอกันตอนเย็นนะครับ>

ซังวูวางสายแล้วจึงหยุดเดิน หันไปอวดข่าวดีกับคนสนิทและผู้ติดตามอีกสามคน

“แฟนเจ้ามาร์คท้องได้สองเดือนแล้วล่ะ!

“ยินดีด้วยนะครับท่าน”

“อื้ออ่า ตื่นเต้นมากเลย จะหาอะไรไว้รับขวัญเหลนดีนะจุนเค” ซังวูดีใจจนหุบยิ้มไม่ลงแล้ว ไม่คิดว่าแบมแบมจะท้องไวอย่างนี้เลยนะ เจ้าหลานคนเล็กของปู่นี่ไม่ธรรมดาจริงๆ

“คุณหนูน้อยยังไม่คลอดเลยนะครับ รอไว้ไปคิดใกล้คลอดก็ได้ อีกตั้งหลายเดือน” จุนเคอมยิ้ม เจ้านายกำลังเห่อเหลนคนใหม่น่าดู

“ต้องรีบคิดสิจะได้ไม่ซ้ำกับตอนจินฮวานไง อ่า ถ้าได้เหลนสาวเอาเป็นเครื่องเพชรดีไหม ไม่ล่ะ มันธรรมดาไป” 

จุนเคเพียงแค่ยิ้ม ไม่ได้ออกความเห็นอะไรเพิ่มเติม ห้ามตอนนี้ก็คงไม่ฟังแล้วล่ะ

“อยากได้เหลนสาวจัง จุนเคนายคิดว่าเหลนฉันคนนี้จะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง

“ไม่ทราบหรอกครับ แต่ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงคงจะน่ารักมาก” เจ้าสัวบ่นบ่อยๆ ว่าอยากได้เหลนสาวสักคนแต่หวังจากคุณจินยองไม่ได้เลย ถ้าครั้งนี้ได้สมใจท่านคงจะดี

 

 

 

            แบมแบมได้กลับมาเยือนคฤหาสน์ต้วนอีกครั้งแต่ครั้งนี้ต่างออกไปนิดหน่อยคือ เจ้าหนูจินฮวานอดเล่นกับคุณน้าแบมแบมเพราะหม่าม๊าสั่งห้ามเด็ดขาด เดี๋ยวชวนกันไปเล่นจนล้มไปคราวนี้ได้เกิดเรื่องเศร้าของจริงแน่

            ความโกรธเคืองที่จินยองมีต่อแบมแบมจางหายไปหมดแล้ว ถึงแบมแบมจะเคยทิ้งมาร์คไป แต่ตอนนี้แบมแบมกลับมาหามาร์คแล้ว และมาพร้อมข่าวดี เท่านี้จินยองก็พอใจแล้ว

“ท้องแล้วก็ต้องแต่งงาน ไว้ปู่จะหาเวลาไปคุยกับอังศนาเรื่องงานแต่งของเรากับมาร์คนะ” เจ้าสัวอารมณ์ดี เอ่ยกับร่างบางหลังมื้ออาหาร พอทานมื้อเย็นกันเสร็จทุกคนก็มานั่งคุยกันที่ห้องนั่งเล่น

“ยังไม่ต้องรีบก็ได้นะครับคุณปู่” แบมแบมแทบจะสำลักน้ำที่เพิ่งจะดื่มไป ไม่คิดว่าคุณปู่จะคุยเรื่องเรื่องนี้เลยนะ ทำไมไวจังล่ะ

“ไม่ได้ๆ ต้องจัดงานให้ใหญ่ไปเลย และปู่คิดว่าจะเอาให้ไม่น้อยหน้าตอนงานแต่งแจบอมกับจินยองด้วยล่ะ” คุณปู่ไม่ยอมเด็ดขาด

“แต่ว่า..” แบมแบมอยากจะปฎิเสธว่าให้รอไปก่อนแต่ไม่รู้จะพูดยังไงดีให้เจ้าสัวยอม

“คุณปู่ว่ายังไงก็เอาตามนั้นเถอะ ยังไงนายก็เป็นสะใภ้ของตระกูลต้วนอีกคนจะไม่แต่งไม่ได้นะ ญาติทางเรามีเยอะแยะ ต้องประกาศให้รู้กันทั่ว เริ่มวางแผนตอนนี้น่ะดีแล้วเพราะมันต้องใช้เวลาเตรียมงานอีกหลายเดือน อีกอย่างญาติเราอยู่ต่างประเทศกันซะเยอะก็ต้องบอกเขาเนิ่นๆ ว่าต้องมางานเมื่อไร นักธุรกิจเขามีแพลนมีกำหนดการนะ ไม่ใช่บอกปุ๊บจะเคลียร์งานว่างกันได้ปั๊บ”

จินยองเอ่ยเสริมคุณปู่ คนตระกูลต้วนมีตั้งมากมาย แล้วนี่หลานชายคนเล็กของคุณปู่มีเมียเชียวนะ ไม่จัดงานไม่ได้เด็ดขาด

“แต่..” ได้ยินที่คุณจินยองพูดแล้วแบมแบมยิ่งไม่อยากแต่งเลย แบมแบมมองไปทางพี่แจบอม ร่างสูงเองก็ไม่รู้จะช่วยน้องยังไงดี แจบอมก็แค่หลานเขยไม่อยู่ในสถานะที่จะพูดอะไรได้มากนัก

“จะแต่อะไรอีกล่ะ” จินยองชักหงุดหงิดกับคนที่ทำท่าทางเหมือนไม่อยากแต่งงานกับน้องชายตน เดี๋ยวมาร์คก็เครียดอีกหรอก

“คือ..

“อะไรอย่าอ้ำอึ้ง”

“พี่ก็รอฟังให้กันต์พูดจบก่อนสิครับ ให้กันต์พูดบ้างเถอะครับ พี่อย่าเร่งรัดนักสิ” มาร์คปรามพี่ชายที่เอาแต่ต้อนแกะของเขา

“ถ้าแบมไม่อยากแต่งเราไม่ต้องแต่งกันก็ได้นะ เอาที่แบมแบมสบายใจที่สุดแล้วกันครับ” ถึงจะเสียใจนิดๆ ที่แกะไม่อยากแต่ง แต่มาร์คก็เคารพการตัดสินใจของอีกฝ่ายนะ

แบมแบมเลิกสนใจคุณจินยองมาสนใจท่านแทน พอคุณมาร์คพูดแบบนี้แบมแบมยิ่งเกรงใจ

“ถ้าวางแผนจะเตรียมงานแต่งเลย กว่าจะเสร็จท้องก็โตพอดีน่ะสิครับ เอาไว้คลอดก่อนไม่ดีเหรอ”

แบมแบมกังวลเรื่องนี้มากกว่า ตอนท้องนี่เขาก็ช็อคอยู่นาน จะให้แต่งงานทั้งที่ตัวเล็กนอนสบายใจอยู่ในท้องแม่มันก็ยังไงอยู่นะ

“อ่าว กังวลเรื่องนี้อยู่หรอกเหรอ” มาร์คอมยิ้ม โล่งใจ นึกว่าแบมแบมไม่อยากแต่งงานกับเขาเสียอีก

“ท้องโตก็โตสิแบมแบม สมัยนี้ท้องแล้วค่อยแต่งกันมีเยอะแยะ คิดซะว่าในงานแต่งมีลูกร่วมพิธีซะด้วยเลย จินยองยังแต่งตอนท้องแล้วเลยนะ” คุณปู่เข้าใจว่าแบมแบมก็คงลำบากใจเลยยกกรณีตัวอย่างที่แสนใกล้ตัวให้รู้ว่าไม่ได้มีแค่แบมแบมหรอกนะที่ท้องก่อนแต่ง

“คุณปู่!

“ก็พูดเรื่องจริงนี่นาจิน”

ร่างบางมองสองปู่หลานอย่างประหลาดใจเล็กน้อยกับเรื่องที่ได้ยิน แบมแบมไม่รู้มาก่อนเลยนะ หรือว่าเหตุจำเป็นที่พี่แจบอมเคยบอกคือเรื่องนี้ พี่ชายแบมแบมคนนี้ทำคุณหนูต้วนท้องก่อนแต่งด้วย เพราะแบบนี้หรือเปล่าทั้งคู่เลยไม่ค่อยรักกันและเอาแต่ทะเลาะกันตลอดเลย

“ผมขอพาจินฮวานไปนอนก่อนนะครับ” แจบอมขอตัวจากทุกคนเมื่อลูกชายตัวแสบนั่งสัปหงกใส่พ่อซะน่าสงสาร

“ไปเถอะ ตัวแสบของปู่วันนี้หลับไวนะ เดี๋ยวคุยกันอีกนิดหน่อยก็จะไปนอนกันแล้วล่ะ” คุณปู่ไม่ว่าอะไรแล้วยังเร่งให้แจบอมพาลูกไปนอนด้วย แต่ก่อนจะไปก็กวักมือให้แจบอมเอาจินฮวานมาให้ปู่หอมก่อน

แจบอมให้คุณปู่ได้หอมราตรีสวัสดิ์เหลนแล้วอุ้มลูกชายขึ้นแนบอกซบบ่า พาออกจากห้องนั่งเล่นไป

“อาทิตย์หน้าก็เข้าช่วงสิ้นปีวันหยุดยาวแล้วนะ และปีนี้เราไม่มีแพลนไปเที่ยวไหนด้วย เราไปคุยเรื่องงานแต่งกับแม่ของแบมแบมที่ทัมยางเลยดีไหม จะได้ถือโอกาสฉลองปีใหม่ที่บ้านแบมแบมกันเลย”

เมื่อแจบอมไปแล้วซังวูก็เอ่ยต่อจากที่ค้างไว้

“ดีนะครับคุณปู่ บ้านคุณแม่กันต์สวยมาก” มาร์คเห็นด้วย ยังไงก็หยุดอยู่แล้ว

“สวยมากเลยเหรอ” จินยองสนใจ ไม่ได้เที่ยวปีใหม่ในประเทศมานานมากแล้ว

“พี่ต้องไปเห็นเองครับแล้วพี่จะชอบ”

“จะไปค้างกันหรือครับ” เจ้าของบ้านเอ่ยขัดก่อนท่านจะนำเสนอบ้านหลังเล็กของเขาเสียเกินจริง

“ใช่จ้ะ ไปค้างคืน บ้านหนูไม่สะดวกเหรอ เจ้ามาร์คยังเคยไปค้างเลยนี่นา” คุณปู่ชักอยากจะไปเห็นบ้านแบมแบมด้วยตาตนเอง คราวก่อนที่มาร์คไปหลานคนเล็กมาคุยฟุ้งให้ฟังใหญ่ว่าสวยมาก

“ไม่ใช่หรอกครับคุณปู่ แบมอยากให้ทุกคนไปค้างที่บ้านนะครับแต่บ้านแบมมันเล็ก ห้องไม่พอให้ทุกคนนอนหรอกครับ โรงแรมก็ไกลจากไร่แบมมากด้วย เดินทางไปมาจะไม่สะดวก”

ที่ไม่พร้อมไม่ใช่เจ้าของบ้านแต่เป็นเรื่องสถานที่ แบมแบมคิดว่าแม่ต้องยินดีต้อนรับเจ้าสัวแน่ ติดตรงที่บ้านเราไม่มีที่ทางให้รับรองแขกจริงๆ บ้านมีแค่สองห้อนนอนเท่านั้น เวลาเขากับพี่คุณกลับบ้านก็จะนอนห้องเดียวกัน โซมีจะย้ายไปนอนกับแม่ พอเขากับพี่กลับโซล โซมีก็จะไปใช้ห้องของเขากับพี่คุณแทน คราวที่พี่ทั้งสี่ไปค้างที่บ้านยังนอนรวมกันได้เพราะแก๊งนั้นเขาสนิทกัน ซึ่งแบมแบมคิดว่าเจ้าสัวกับคุณจินยองไม่น่าจะทำแบบนั้นได้หรอก เรื่องที่ต้องนอนในห้องเล็กๆ แคบๆ

“ถ้าเราไปไม่ได้งั้นให้อังศนามาโซลดีไหม ปู่จะส่งคนไปรับเอง รวมทั้งน้องสาวหนูด้วย” ซังวูเสนออีกทางเลือกให้ บ้านตนนั้นกว้างขวางนัก รองรับแขกออกบ่อย

แบมแบมกำลังจะปฏิเสธด้วยความเกรงใจจินยองก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน

“ปีใหม่เราจะอยู่โซลกันเหรอครับคุณปู่ ผมว่ามันน่าเบื่อนะ เราไปบ้านพักตากอากาศที่ต่างประเทศกันไหมครับ หรือจะไปประเทศที่เราไม่มีบ้านพักก็ได้นะ..แบมแบมอยากไปไหนล่ะสวิตฯ เนเธอร์แลนด์ สเปน อิตาลี หรือว่าไอร์แลนด์ แถบเอเชียเราก็ดีนะ ไทย เวียดนาม ไต้หวัน สวยๆ ทั้งนั้น”

จินยองเอ่ยกับคุณปู่แล้วตามด้วยว่าที่น้องสะใภ้ มาร์คยกมือค้าน

“ไปไม่ได้หรอกครับพี่”

“ทำไมล่ะ เราไปเครื่องบินส่วนตัวกันอยู่แล้วนี่” มาคิดแผนเที่ยวก่อนปีใหม่ไม่นานแบบนี้ตั๋วเครื่องบินถูกจองเต็มหมดแล้วแน่นอน แต่จะกลัวอะไรในเมื่อเราไม่จำเป็นต้องไปแย่งที่นั่งกับใคร

“พี่ลืมหรือไงว่ากันต์กำลังท้องอ่อนๆ อยู่นะ เดินทางข้ามประเทศหลายชั่วโมงจะไม่เป็นไรเหรอครับ”

คนเป็นพ่อไม่ลืมเรื่องสุขภาพและความปลอดภัยของแม่แกะและลูกแกะหรอกนะ

“จริงสิ ปู่ก็เคยได้ยินนะว่าคนท้องไม่ควรเดินทางไกล”

“ตอนรู้ว่าท้องผมยังบินออกบ่อยนะครับคุณปู่”

“แต่ร่างกายคนเราจะเหมือนกันหรือ จินอาจไม่เป็นไรแต่ถ้าแบมแบมเป็นล่ะ”

“โธ่คุณปู่ครับ คนท้องสองสามเดือนเขาก็บินกันเยอะ อาจจะน่าห่วงแต่เราปรึกษาหมอก่อนได้นะครับ และถ้ายิ่งเกินสี่เดือนไปแล้วด้วยนะนั่งเครื่องได้สบายมาก แค่ต้องหมั่นดูแลตัวเองดีๆ จะรอใกล้คลอดก็ไปไหนไม่ไหวแล้วครับ”

คนเป็นแม่เหมือนกันตอนท้องได้สองสามเดือนนี่บินเป็นว่าเล่น สองอาทิตย์สี่ประเทศจินยองยังทำมาแล้วเลย

“ไม่เอาล่ะ ปู่ไม่อยากให้แบมแบมเสี่ยง ป้องกันไว้ก่อนดีกว่ามานั่งแก้กันทีหลัง อีกอย่างแบมแบมก็เพิ่งจะเข้าโรงพยาบาลเพราะล้ม อย่าเพิ่งไปไหนไกลๆ ดีกว่า”

“นั่นสิครับพี่ เราเที่ยวกันในประเทศก็พอมั้ง” มาร์คเห็นด้วยกับคุณปู่ อะไรที่ทำแล้วสบายใจก็อยากทำ สุขภาพแบมแบมสำคัญที่สุดนะ

“อืม..” จินยองคิดหนักว่าจะไปไหนกันดีก่อนจะดีดนิ้ว

“เอาอย่างนี้ไหม ไปบ้านพักตากอากาศของบ้านเราดีไหมล่ะ เรามีตั้งหลายที่ แบมแบมอยากไปไหนล่ะ อุลซานหรือคังนึงดี เรามีสาขาของเดอะแกรนด์ริชที่นั่น แต่คังนึงก็ดีนะ สวยมาก”

ที่จริงก็มีอีกหลายที่ แต่จินยองตีวงให้แคบเหลือสองแบมแบมจะได้เลือกง่ายๆ

“ป้าเราเขาจะไปอุลซาน เราคงต้องไปคังนึง” ซังวูบอกให้หลานรู้ว่าเดอะแกรนด์ริชสาขาของเมืองแห่งอุตสาหกรรมมีคนในครอบครัวประสงค์จะไปพักแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นตกลงไปคังนึงนะครับ”

แบมแบมมองสองปู่หลานคุยกัน ไหนว่าจะถามความเห็นเขาไง ไปตกลงกันเองเฉยเลย แต่แบมแบมก็อยากให้แม่ไปเที่ยวคังนึงดูเหมือนกัน ที่นั่นมีแหล่งท่องเที่ยวมากมายทั้งภูเขา ชายทะเล มีรีสอร์ทบนภูเขาสำหรับเล่นสกีด้วย นานๆ แม่จะได้พักผ่อนไปเที่ยวแม่คงชอบ

 “แบมแบมติดต่อแม่ด้วยนะว่าแม่เราว่างวันไหน เราจะได้ไปกันวันนั้น เดินทางแป๊บเดียวลูก แค่สามชั่วโมงก็ถึง หนูไม่ต้องนั่งรถนานๆ ด้วย”

คุณปู่เอ็นดูแบมแบมเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พออีกฝ่ายจะมีเหลนตัวน้อยๆ ความเอ็นดูยิ่งเพิ่มพูน

“ได้ครับคุณปู่” มีแต่ต้องตอบรับเท่านั้นล่ะนะ

“คุยเสร็จแล้วเราก็กลับกันเถอะ แบมจะได้พักผ่อน” มาร์คมองนาฬิกาข้อมือ เห็นว่าสมควรได้เวลาลากลับ แบมแบมจะได้นอนสักที วันนี้เจอเรื่องหนักมาด้วย

“ไม่ค้างกันซะที่นี่เลยล่ะ” จินยองชวนให้น้องนอนซะที่บ้าน

“ค้างที่นี่ก็ดีเหมือนกันนะ ว่าไงแบม” มาร์คไม่ได้ขี้เกียจขับรถหรอก แต่เขาเห็นแบมแบมดูเพลียๆ

“แต่แบมไม่มีอะไรมาเลยนะครับ”

“เอาเสื้อพี่ไปใส่ก่อนสิ ไม่ต้องเกรงใจหรอก” จินยองใจกว้างให้ยืม แบมแบมอึกอัก

“แบมจะไม่ค้างก็ได้นะ” มาร์คตามใจแบมแบมมากกว่า ร่างบางครุ่นคิดว่าจะเอายังไงดี แต่พอคิดถึงเรื่องที่เจอมาวันนี้ก็ตัดสินใจที่จะค้าง

“นอนที่นี่สักคืนก็ได้ครับ”

“ดีเลย พรุ่งนี้จะได้ทานข้าวเช้ากันพร้อมหน้าด้วย” ซังวูดีใจที่แบมแบมตัดสินใจนอนที่นี่คืนนี้

 

 

 

“พี่มาร์ค แบมขอไปคุยธุระกับพี่แจบอมแป๊บนึงนะครับ” แบมแบมเดินมาบอกมาร์คที่นั่งบนโซฟาเล่นโทรศัพท์รออาบน้ำต่อจากแบมแบม

“อื้อ ตอนนี้น่าจะอยู่ที่ห้องจินฮวานนะ แต่ถ้าไม่อยู่ก็ไปห้องข้างๆ ห้องจินฮวานนั่นห้องนอนพี่เขา”

“ครับ” แบมแบมรีบเดินเลี่ยงไปก่อนมาร์คจะคว้าตัวเขาไว้ ร่างสูงชะงัก

ทำไมแบมแบมถึงได้ทำตัวห่างเหินกับเขาอีกแล้วล่ะ..

แบมแบมรีบออกจากห้องเพราะคิดว่ายังไงก็ต้องโดนคุณมาร์คกอดหรือจูบอีกแน่ แบมแบมยังกังวลกับเรื่องที่ยังค้างคาของเราสองคน ยังไงก็อยากจะคุยให้รู้เรื่องก่อน

“พี่แจบอม” แบมแบมเคาะประตูห้องจินฮวานแล้วเปิดเข้าไป ปรากฏว่าพี่แจบอมไม่ได้อยู่ที่นี่เพราะจินฮวานหลับปุ๋ยไปเรียบร้อยแล้ว

ร่างบางเดินไปเคาะประตูห้องข้างๆ ตามที่คุณมาร์คบอก พี่แจบอมเดินมาเปิดประตูให้

“อ่าวแบม ยังไม่ไปนอนพักผ่อนอีกเหรอ มีอะไรหรือเปล่า”

“แบมมีเรื่องจะคุยด้วยครับ”

“เข้ามาก่อนสิ” แจบอมเปิดประตูค้างให้กว้างขึ้นแล้วเบี่ยงตัวให้แบมแบมเดินเข้ามาในห้อง

แบมแบมมองห้องนอนส่วนตัวของพี่แจบอมแล้วอดคิดไม่ได้ว่าคนสร้างบ้านหลังนี้ต้องมีรสนิยมดีมาก ห้องสวยทุกห้องเลย

แบมแบมเดินไปนั่งที่โซฟาไร้พนักตรงปลายเตียง ก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดวันนี้ให้แจบอมฟังทุกอย่าง ไม่เว้นแม้แต่คำพูดของแปลกๆ ของจีวอนก่อนจากกันด้วย

“แบมกลัวว่าเขาจะทำอันตรายพี่และคนอื่นๆ เลยอยากจะมาเตือนไว้”

แม้แจบอมจะรับฟังด้วยท่าทางสงบแต่ภายในใจนั้นไม่อาจจะสงบได้เลย คิมจีวอนกล้าทำร้ายแบมแบมทั้งที่รู้แก่ใจว่าแบมแบมท้องอยู่ ไม่เลวไปหน่อยเหรอ?!

“ขอบคุณที่มาบอกพี่ ไม่คิดเลยว่าจีวอนจะเป็นคนร้ายกาจแบบนี้ ดีนะที่แบมแบมไม่เป็นอะไรมาก เขาไม่น่าดึงคนที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรอย่างแบมมาทำร้ายเลย ถ้าเกิดแบมไม่โชคดีแล้ว..แล้วหลานเป็นอะไรไปน่ะ ไม่ใช่เขาทำแบมคนเดียว นั่นเท่ากับทำร้ายลูกแบม มาร์ค และคนอื่นในบ้านด้วยนะ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับพี่แจบอม แบมเองก็ประมาทและไม่ระวัง” แบมแบมลุกไปหาพี่ชาย เอ่ยให้เขาใจเย็นทั้งที่ตัวเองใจสั่นขึ้นมานิดหน่อยเมื่อคิดไปถึงเรื่องในห้องทำงานนั่น

“พี่พอจะบอกแบมได้ไหมครับว่าซีเคกับต้วนพร็อบเพอร์ตี้มีเรื่องอะไรกัน ทำไมต้องมาเล่นงานกันในเรื่องส่วนตัวด้วย”

“พี่ไม่รู้มากนักหรอก จินยองเคยบอกว่าสองบริษัทมีเรื่องบาดหมางกันมาตั้งแต่รุ่นคุณปู่จนมาถึงรุ่นลูกรุ่นหลาน เมื่อก่อนก็แข่งกันเชิงธุรกิจจนหลังๆ มามันชักไม่ใช่เรื่องของธุรกิจ ส่วนจีวอนน่ะเขารู้จักจินยองค่อนข้างสนิทเลยล่ะ เขาเคยรักจินยองขณะที่จินยองไม่ได้รักอะไรเขาแต่เข้าใกล้เพื่อผลประโยชน์ จินยองไม่ใช่คนอ่อนหวานน่ารักอะไรเวลาเลิกกันมันก็..พี่คงไม่ต้องบอกใช่ไหมว่าเรื่องจบยังไง”

“ครับ พอจะเดาออก” ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนคงจบไม่สวยเลยสิท่า

“ครั้งนี้ดีนะที่แบมไม่เป็นไร”

“แบมคงไม่โดนอะไรอีกแล้วล่ะครับ ห่วงก็แต่คนอื่น พี่ต้องระวังตัวมากๆ นะ แบมกลัวว่าเขาจะทำอย่างที่พูดไว้”  แบมแบมห่วงมากจริงๆ แม้ไม่ค่อยได้เจอกันแต่ความสนิทสนมและความผูกพันระหว่างเรายังคงอยู่ไม่เสื่อมคลาย

“อื้อ พี่จะระวัง..” แจบอมรับคำด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เขาไม่ได้ห่วงตัวเองแต่ห่วงจินฮวานและจินยองมากกว่า เขาจะทำยังไงดีถึงจะคอยดูแลทั้งสองคนได้ จินยองคงไม่ยอม ต้องพึ่งแต่การ์ดอย่างเดียวหรือ

“แบมกลับไปพักผ่อนเถอะ มาร์คคงรออยู่” แจบอมลูบผมนุ่มเบาๆ แบมแบมมีท่าทีลังเลไม่อยากกลับ แต่ก็ต้องยอมกลับไปเพื่อแจบอมเองจะได้พักผ่อนด้วย

 เมื่อแบมแบมกลับไปแล้วแจบอมก็ออกจากห้องตัวเองไปห้องของภรรยา เคาะเป็นมารยาทแค่สองครั้งแล้วเปิดเข้าไปเลย

ร่างบางที่กำลังผูกสายชุดคลุมหันมองคนที่เข้ามาในห้อง คิ้วขมวด ยังไม่ทันอนุญาตก็เปิดเข้ามาเอง ถ้าเขากำลังโป๊อยู่จะทำยังไงเนี่ยห๊ะ

“เข้ามาทำไม มีธุระอะไร” เสียงหวานกระด้างอย่างเคย แต่แจบอมไม่สนใจ เขาเดินเข้าไปหาจินยองอย่างรวดเร็วจนร่างบางผงะ

“มีอะไรก็พูดมาสิ!

“ขอตารางงานคุณหน่อย เดือนนี้ทั้งเดือนเลย”

“จะบ้าเหรอจู่ๆ มาขอตารางงานฉันไปทำไม คุณคิดจะทำอะไรเนี่ย” จินยองงุนงงไม่เข้าใจ

“เออน่าเอามาเถอะ คุณมีหรือเปล่าหรือว่าต้องไปเอาจากเลขาของคุณ” แจบอมแบมือยื่นมือไปหาว่าขอหน่อย จินยองมองมือสามีแล้วตีอย่างแรงจนแจบอมสะบัดมือเร่า

“เจ็บนะ”

“บอกมาว่าจะเอาไปทำอะไร ทำไมต้องให้ด้วย จะมาวุ่นวายอะไรกับชีวิตฉัน”

“ผมแค่เป็นห่วง”

            “” เมื่อจินยองเงียบ แจบอมก็ถอนหายใจแล้วเอ่ยต่อ

“คุณรู้เรื่องของแบมแบมวันนี้หรือยัง”

“อืม เรื่องที่จีวอนกักตัวเอาไว้ใช่ไหม” พูดแล้วจินยองก็โมโห ครั้งนี้จีวอนทำเกินไปจริงๆ

“ใช่ แบมแบมเล่าให้ผมฟังว่าก่อนมาร์คจะไปช่วย จีวอนบอกว่าแบมแบมหมดประโยชน์แล้วและเขาจะเปลี่ยนไปจัดการคนอื่นในครอบครัวต้วนแทน แบมแบมเตือนให้ผมระวังตัว ขนาดแบมแบมยังไม่ใช่สะใภ้บ้านเราเต็มตัวยังโดน..อย่างนี้จะไม่ให้ผมเป็นห่วงคุณได้ยังไง”

แจบอมบอกว่าห่วงก็คือห่วงจริงๆ จินยองรับรู้ถึงความรู้สึกนั้นได้ ทั้งแปลกใจและสับสน ไม่คิดว่าแจบอมยังจะห่วงเขาอยู่อีก..

มาร์คโทรบอกเขาแล้วเรื่องจีวอน และบอกให้เขาช่วยจัดการให้หน่อย กำลังคิดว่าจะทำอย่างไรดี จีวอนมาทำร้ายหลานเขาคนอย่างจินยองก็ไม่ยอมเหมือนกัน

“คุณจะเกลียดผมน่ะผมไม่ว่าหรอก แค่อย่ากีดกันกันเรื่องนี้ก็พอ”

“คุณกำลังจะบอกว่าจะปกป้องฉันจากจีวอนหรือไง ฉันมีคนติดตามรายล้อมไม่เป็นไรหรอก ไม่จำเป็นที่คุณจะต้องมาวุ่นวายกับชีวิตฉัน เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ”

ด้วยความปากร้ายแท้ๆ จินยองถึงได้เอ่ยออกไปแบบนั้น เป็นนิสัยที่แก้ไม่หาย เขาทำร้ายจิตใจแจบอมมานับครั้งไม่ถ้วนจนติดนิสัยไปแล้ว

พูดออกไปแล้วจินยองก็รู้สึกผิดเมื่อเห็นสีหน้าของสามีเจื่อนลงไปถนัดตา แต่เพียงแค่แวบเดียวแจบอมก็กลับมายิ้มได้ใหม่

“ผมคงคิดมากไปเอง ถ้าอย่างนั้นคุณก็บอกการ์ดให้เพิ่มความระวังหน่อยแล้วกัน ส่วนเรื่องธุรกิจก็อย่าไปขัดขาจีวอนให้มากนัก”

“ฉันจะไปขัดขาอะไรเขาได้ในเมื่อโครงการทุกอย่างที่ต้องแข่งกับซีเคถูกคุณฮุบไปดูแลเองหมดแล้ว”

จินยองพูดแล้วก็ใจหายวาบเมื่อคิดอะไรขึ้นมาได้

ตอนนี้แจบอมดูแลโครงการที่ดินแทนเขาอยู่เพราะคำสั่งของคุณปู่ อย่างนี้ไม่เท่ากับว่าเป็นแจบอมหรอกเหรอที่อาจจะเป็นเป้าหมายต่อไปของซีเคต่อจากแบมแบม

“อืม คุณอยู่เฉยๆ ก็ดีแล้ว เรื่องตารางงานถ้าคุณไม่ให้ผมไม่เอาก็ได้ ราตรีสวัสดิ์นะ” แจบอมไม่เซ้าซี้ เขาไปแอบถามจากเลขานุการจินยองก็ได้

“เดี๋ยว!” จินยองเอ่ยเรียกคนที่เดินหันหลังจะออกไปด้วยความลืมตัว แจบอมหันมามองหน้า

“เอ่อ..” แม้จะอยากบอกว่าให้แจบอมเองนั่นล่ะที่ต้องระวังตัวแต่จินยองไม่รู้จะพูดอย่างไร

“มีอะไร”

“เปล่า”

แจบอมไม่ค่อยเชื่อนักแต่เมื่อจินยองเลือกที่จะปฏิเสธและเงียบ เขาก็ไม่ถามต่อและออกจากห้องไป

จินยองกัดเล็บด้วยความกังวล เดินไปมาในห้องนอนคิดว่าจะทำอย่างไรดี จะหาการ์ดไปคอยตามแจบอมก็จะเอิกเกริกไปและแจบอมก็ไม่ชอบให้มีคนคอยตามด้วย

“โธ่เอ๊ยคนที่ต้องระวังก็ตัวคุณเองนั่นแหละอิมแจบอม”

ทำไมต้องทำให้คนอื่นเขาหงุดหงิดอารมณ์เสียอยู่เรื่อยเลยนะไอ้คนบ้านี่

ช่างมันเถอะ คนอย่างแจบอมคงไม่เป็นอะไรหรอก ถ้าจีวอนจะทำอะไรแจบอมจริงก็อย่าคิดว่าเขาจะอยู่เฉยแล้วกัน!

 

 

 

แบมแบมยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของมาร์คนานแล้ว ลังเล คิดไม่ตกว่าพอเข้าไปในห้องแล้วจะพูดกับคุณมาร์คอย่างไรดี

เขามันงี่เง่าแถมยังจะหนีคุณมาร์คไปไกลถึงอังกฤษ คุณมาร์คจะว่ายังไงบ้างก็ไม่รู้ แต่เมื่อทำผิดก็ต้องขอโทษแต่จะขอโทษอย่างไรนี่สิ คุณมาร์คคงไม่โกรธมากหรอกมั้งทั้งวันก็เห็นอารมณ์ปกติดี

เจ้าของห้องเปิดประตูเพื่อจะเดินไปตามแบมแบมที่ห้องแจบอมเพราะเห็นว่าไม่มาสักที แต่พอเปิดประตูกลับเจอคนที่จะไปตามยืนหันหลังอยู่หน้าห้องนี่เอง

“มายืนทำไมตรงนี้ ไม่เข้าห้องล่ะครับ”

แบมแบมสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงคุณมาร์ค หันไปมองคนที่ยืนพิงกรอบประตูมองมาทางเขา

“เอ่อ..

“เข้ามาในห้องเถอะ ข้างนอกอากาศเย็นนะ” มาร์คเป็นห่วง ชุดนอนของแบมแบมก็ไม่ได้หนาจนทำให้ร่างกายอุ่นได้เลย  พอแบมแบมเอาแต่ยืนนิ่งมาร์คก็เดินมาจับแขนพาเข้าห้อง

“พี่มีเรื่องจะคุยกับแบมด้วย”

“ครับ?” ด้วยความวิตกและระแวงแบมแบมใจไม่ดีเลย คุณมาร์คจะพูดเรื่องอะไร

“เรื่องของเราไง พี่..

มือนิ่มยกขึ้นปิดปากมาร์คไว้ก่อนที่ร่างสูงจะพูดจบ ใบหน้าหวานก้มงุดซุกซบกับไหล่กว้าง

“แบมขอโทษ” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา ลดมือลงจากริมฝีปากสวยลงมาสอดแขนกอดเอวสอบไว้ “แบมขอโทษนะ”

“ขอโทษพี่เรื่องอะไรล่ะครับ” มาร์คยกแขนกอดตอบ   

“แบมขอโทษที่คิดจะพาลูกหนีไปไกลๆ แบมแค่..แบมไม่รู้ว่าพี่จะต้องการลูกหรือเปล่า พี่มาร์คไม่โกรธแบมใช่ไหม”

เรื่องลูกเป็นเรื่องที่ทำให้แบมแบมรู้สึกผิดกับลูกและคุณมาร์คมากที่สุด คุณมาร์คจะรักแบมแบมหรือเปล่ามันไม่สำคัญหรอก แต่แบมแบมเอาแต่คิดไปเองจนทำให้เกิดเรื่องวันนี้ขึ้น ถ้าแบมแบมไม่คิดจะหนีไปลูกก็ไม่ต้องมาเสี่ยงไปด้วยแบบนี้

“แบม..

“แบมน่าจะคิดถึงคนอื่นให้มากกว่านี้..น่าจะคิดถึงลูกให้มากกว่านี้ด้วย ความจริงแล้วแบมโกหก แบมไม่ได้ไม่รักพี่มาร์คนะ แบมรักพี่มาร์คไปตั้งแต่เมื่อไรแบมก็ไม่รู้แต่แบมคิดว่า..คิดว่าพี่คงไม่มีทางรักแบมได้แน่ แบมเลยไปไกลๆ ซะดีกว่าอยู่ใกล้พี่ต่อไป”

คำว่ารักจากแบมแบมเรียกรอยยิ้มจากคนฟัง ความรู้สึกบางอย่างเต็มตื้นขึ้นในใจ ราวกับได้ครอบครองสิ่งที่รอคอยมานาน

ความรักจากใครสักคน..

“แบมขอโทษจริงๆ นะ” แบมแบมเงยหน้าขึ้นมองมาร์ค เริ่มใจเสียเมื่ออีกฝ่ายไม่พูดอะไรเลย คุณมาร์คโกรธแบมแบมจริงๆ ใช่ไหม เขาจะทำยังไงดี

มาร์คสบตากลมคู่สวยที่ฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำใส มือข้างหนึ่งเลื่อนจากเอวบางไล้แก้มเนียนแผ่วเบา ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปจูบโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“พี่เข้าใจ..พี่ไม่เคยโกรธแบมเลย สักนิดก็ไม่มี” เสียงนุ่มเอ่ยชิดริมฝีปากอิ่มเบาๆ ก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นกว่าเดิม

มาร์คไม่โกรธเลยจริงๆ เพราะเขาเข้าใจว่าแบมแบมเองก็มีเหตุผลเหมือนที่เขาเองก็มี ถึงแบมแบมจะเรียนจบแล้วแต่แบมแบมก็ยังถือว่าเด็กอยู่ จะให้คิดแต่เรื่องเหตุผลโดยไม่มีความรู้สึกมาปะปนด้วยก็คงเป็นไปไม่ได้ ขนาดเขาอายุมากกว่าแบมแบมตั้งหลายปีก็ยังงี่เง่าและเอาแต่ใจอยู่บ้างเป็นบางครั้งเลย

ที่แบมแบมทำไป เขาคิดว่าเจ้าลูกแกะตัวน้อยๆ ในท้องกันต์พิมุกต์ก็คงมีส่วนด้วยเหมือนกันที่ทำแม่น้อยอกน้อยใจจนจะหนีพ่อไปเรียนเมืองนอก อารมณ์คนท้องก็แบบนี้ล่ะนะ น่ารักจะตายไป

“พี่ขอโทษนะที่ไม่ชัดเจน พี่แค่ไม่อยากดึงแบมเข้ามาเจ็บถ้าพี่ยังลืมคนในใจไม่ได้..ตอนนั้นพี่ลังเล พี่ไม่อยากยอมรับใจตัวเองว่าพี่รู้สึกกับแบมเกินคำว่าชอบไปแล้ว แต่พอได้เจอซูจีและคามิล มันไม่ได้เจ็บปวดอย่างที่พี่คิด ในตอนนี้ถ้าให้พี่เลือกยังไงพี่ก็เลือกแบม ไม่ใช่เพราะแบมกับพี่กำลังจะมีลูกด้วยกัน แต่เพราะแบมคือตัวแบม แบมคือคนที่พี่อยากจะอยู่ไปด้วยตลอด อนาคตมันจะเป็นยังไงไม่รู้ ที่พี่รู้ตอนนี้คือพี่อยากอยู่กับแบม พี่ไม่อยากเสียแบมไปจนพี่ต้องเอาลูกมารั้งแบม พี่หวังว่าแบมจะไม่ไป พี่มันโง่เองที่ทำแบบนั้นทั้งที่ไม่เคยบอกแบมว่ารู้สึกยังไงและทำให้แบมต้องคิดมาก พี่ขอโทษนะ” 

มาร์คจรดริมฝีปากที่ผมนุ่ม ถอนหายใจออกมาแผ่วเบาเมื่อคนตัวเล็กที่ตนกอดเริ่มร้องไห้พร้อมมีเสียงสะอื้น

“มันรู้ตัวช้า พี่ไม่รู้ว่าตัวเองรักแบมไปแล้ว มาบอกว่ารักตอนนี้แบมอาจไม่เชื่อ พี่ไม่คาดหวังให้แบมเชื่อ แต่พี่ขอโอกาสได้ไหม อยู่กับพี่ อยู่ด้วยกันให้พี่ได้ดูแลและพิสูจน์ให้แบมมั่นใจว่าความรู้สึกของพี่ที่มีต่อแบมมันคือความรู้สึกรักจริงๆ ไม่ใช่เพราะสัญญาอะไรนั่น พี่อยากให้แบมลืมมันไป ทิ้งไปซะเหมือนเราไม่เคยมีข้อตกลงอะไรกัน”

“มันดีแล้วจริงๆ หรือครับที่เป็นแบม”

“เพราะเป็นแบมนั่นล่ะถึงดีที่สุดแล้ว พี่อยู่คนเดียวมาตลอดจนชินแล้วนะครับ ถ้าไม่มีแบมพี่ก็อยู่ได้ แต่พี่ไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้น”

คนเราเกิดมาคนเดียว ตายคนเดียว แต่ในระหว่างช่วงชีวิตก็ย่อมอยากมีใครสักคน มาร์คอยู่คนเดียวได้แต่มันไม่ดีเท่ามีกันสองคนนะ

“เรามาลองรักกันดูเถอะ ถึงเวลาที่เราได้เจอกันมันจะดูน้อยไปจนไม่น่ารักกันได้ แต่พี่เชื่อความรู้สึกตัวเองแล้ว แบมก็ควรจะเชื่อเหมือนกัน”

“ถ้าลองรักแล้วไม่เวิร์กล่ะ เราจะอยู่กันไปได้ตลอดจริงๆ เหรอครับ”

มาร์คกัดแก้มอย่างหมั่นเขี้ยว ดูพูดแต่ละอย่าง น่าตีจริงๆ

“พี่มาร์ค แบมเจ็บ” คนถูกแกล้งทำหน้างอ บึนปาก ยกมือกุมแก้ม

มาร์คยิ้มกว้าง ลูกแกะขนฟูตัวนุ่มนิ่มนี่ช่างน่ารังแกจริงๆ

“แค่นี้น่ะน้อยไป ถ้ารักไปแล้วเราก็ต้องอยากอยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆ อยู่แล้วล่ะ เลิกคิดมากสักที ต่อไปมีอะไรก็บอกพี่นะ อย่าคิดเองอีกเข้าใจไหม”

“พี่ก็เหมือนกันแหละครับ ว่าแต่แบม” อย่างกับคุณมาร์คมีอะไรก็พูดออกมาหมด ตัวเองก็มีเรื่อที่ต้องเก็บไว้ในใจเหมือนกัน

“พี่ได้ไปเจอคุณซูจีมาบ้างหรือยัง”

“ยังเลย แบมไม่อยู่พี่ก็ไม่มีอารมณ์อยากเจอใครทั้งนั้น”

“คุณคามิลล่ะ”

“อยู่โรงพยาบาลน่ะ พี่เห็นว่าเธออยู่คนเดียวคงลำบากเลยให้อยู่โรงพยาบาลดีกว่า มีพยาบาลคอยดูแลด้วย”      

“ดีแล้วครับ” ได้รู้ว่าพี่มาร์คยังดูแลคุณคามิลาอย่างดีแบมแบมก็เบาใจ

“จะใจดีเกินไปแล้ว ยังมีแก่ใจไปถามถึงคนอื่นอีก พี่ยืนตรงหน้านะ ถามพี่บ้างสิว่าตอนแบมไม่อยู่พี่เป็นยังไงบ้าง ถามกันบ้างสิว่าพี่เสียใจแค่ไหนที่เมียหนี”

“เอ่อ..” คนบ้านี่ พูดตรงเกินไปหรือเปล่ามาเรียกกันแบบนั้นได้ยังไงกันเล่า

“ว่าไง ไม่ถามหน่อยเหรอ ถามถึงคนอื่นได้แต่ไม่ถามถึงพี่ใช้ได้ที่ไหนกัน” มาร์คยิ้มกว้าง มองแก้มใสที่ซับสีเลือดจางๆ เด็กคนนี้เขินง่ายดีจัง น่ารัก

“แล้ว..ตอนแบมไม่อยู่พี่เป็นไงบ้างครับ” ความจริงแบมแบมก็พอรู้แล้วล่ะ กอดแล้วรู้สึกว่าคุณมาร์คผอมลงไปหน่อยหนึ่ง แต่ก็แค่นิดเดียว คนไม่สนิทคงดูไม่ออก

            “เสียศูนย์ไปเลยน่ะสิ รู้ไหมว่าพี่เสียใจมากแค่ไหน พี่เอาแต่คิดว่าทำไมใครๆ ก็ทิ้งพี่ไป ทำไมพี่รักษาใครไว้ไม่ได้เลยสักคน กินไม่ได้นอนไม่หลับเลยนะ”

“ขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

“ก็ขนาดนั้นเลยล่ะครับ แบมทำให้พี่รู้สึกเหมือนจะเป็นบ้า พี่ทนอยู่เพ้นท์เฮ้าส์ไม่ได้เลยรู้ไหม อยู่แล้วก็คิดถึงแบม พี่ต้องย้ายมานอนที่นี่ ทุกคนกลัวว่าพี่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม..

“แบมขอโทษนะ แบมมันคนใจร้ายจริงๆสินะ” แบมแบมหน้าสลด รู้สึกผิด เขาสร้างบาดแผลใหม่อีกแผลให้คุณมาร์คจริงๆ ด้วย

“อืม ตอนแรกพี่ก็คิดว่าแบมแบมใจร้ายนิดๆ แต่พอมาคิดดูอีกทีแบมเองก็มีเหตุผลที่จะไป เรื่องทั้งหมดพี่ก็มีส่วนผิดที่ทำให้แบมตัดสินใจแบบนั้น ถ้าพี่ทำตัวให้ดีกว่านี้แบมคงไม่คิดมากและคงไม่ไป เอ๊ะ คงไม่ได้มีใครว่าแบมหรอกใช่ไหม? มีใครติดต่อแบมไปบ้างหรือเปล่า”

“ไม่มีหรอกครับ ทุกคนต่างเตือนสติแบมทั้งนั้น ทั้งแม่ พี่ชาย ต่างก็บอกว่าพี่น่าสงสาร ไม่อยากให้แบมทิ้งพี่ไปและไม่ควรปกปิดเรื่องลูกกับพี่ด้วย เพราะพี่เองก็มีสิทธิ์ได้รู้เรื่องลูก ทุกคนห้ามไม่ให้แบมไปอังกฤษ ให้แบมฟังเสียงหัวใจตัวเอง..แบมทำพี่เสียใจคนเดียวไม่พอแบมยังจะเอาลูกไปลำบากกับแบมอีก และถ้าแบมไปแผนคุณจีวอนก็คงสำเร็จ แบมไม่คิดมาก่อนเลยนะครับว่าการที่เราตัดสินใจอะไรผิดพลาดไปมันจะส่งผลมากมายขนาดนี้ ไม่ใช่แค่ตัวเราแต่มันส่งผลถึงคนรอบตัวเราด้วย”

“แบม..

“แบมลองทำตามที่แม่บอก แบมรวบรวมความกล้ากลับมาหาพี่เพื่อบอกเรื่องลูก แบมทำใจมาจากบ้านแล้วนะครับว่าแค่พี่ได้รับรู้ว่ามีลูกก็พอ พี่จะรักแบมหรือเปล่าแบมไม่ได้คาดหวังเลย..แต่แบมหวังว่าพี่จะรักลูกบ้าง แค่นั้นแบมก็พอใจแล้ว”

“ทำไมถึงไม่คาดหวังว่าพี่จะรักล่ะ”

“แบม..แบมคิดว่ามีคนอื่นเหมาะกับพี่มากกว่าแบม แบมเทียบคุณซูจีกับคุณคามิลาไม่ได้เลยนี่นา แฟนเก่าพี่แต่ละคนเกินเอื้อมทั้งนั้นเลย” แบมแบมสารภาพเสียงอ่อย

คนฟังหลับตาลง โกรธนิดๆ เหมือนกันที่แบมแบมเจียมตัวขนาดนี้ เหมือนที่คุณปู่พูดไว้ไม่มีผิด พาตัวเองและลูกออกไปจากชีวิตเขาเพราะคิดว่าไม่คู่ควรกับเขาเหรอ

“เด็กโง่ นายนี่มัน..” มาร์คอยากจะตีคนที่ก้มหน้างุดนี่จริงๆ เลย เจียมตัวไปหรือเปล่าน่ะ

“แล้วแบมคือคนเดียวกับคามิลและซูจีหรือเปล่าล่ะ!

“เปล่าไง..

“ใช่แบมมีคนเดียวไง คามิลกับซูจีก็มีคนเดียว ไม่มีใครแทนกันได้ ต่อให้เอาสิบคามิลมาแทนแบมมันก็แทนกันไม่ได้ บอกพี่สิ ไม่แน่ใจก็ลองถามพี่ดูก่อนสิว่าพี่จะเลือกใคร แบมทำแบบนี้เหมือนดูถูกหัวใจพี่มากเลยนะ พี่เลือกแล้วก็คือเลือก ถ้าพี่ไม่ต้องการแบมพี่กลับไปหาพวกเธอไม่ดีกว่าเหรอ ถ้าไม่มีแบมแล้วไม่เป็นไรพี่คงไม่เจ็บปวดกับความรู้สึกที่ต้องสูญเสียอีกครั้งหรอกนะ รู้เอาไว้ซะด้วย”

อย่าดุแบมซี่..” แบมแบมท้วงเสียงเบา มาร์คดึงแก้มนิ่มทั้งสองข้าง ยั้งใจไม่ให้ทำอะไรมากกว่านี้

“แบมเจ็บ”

“ไม่ต้องมาทำอ้อนเลย” ฮึ่ย ถ้าไม่ติดว่าเพิ่งล้มจนเข้าโรงพยาบาลมาร์คเหวี่ยงลงเตียงทำโทษไปแล้วนะ

“งือ ขอโทษแล้วไง นะๆ ไม่งอนสิ” ในเมื่อเราเป็นฝ่ายผิดก็ต้องขอโทษสิ

ปากอิ่มจุ๊บเบาๆ ไปที่แก้มทั้งสองข้างของคนที่ตีหน้ายักษ์

“พี่มาร์คครับ ไม่โกรธสิ นะๆ”

“รวบยอดไว้ทำโทษวันอื่นละกัน เห็นแก่ที่วันนี้แบมเจ็บตัวมาหรอกนะ” มาร์คยอมให้ก็ได้ ไม่ต้องทำเสียงอ้อนเลยเด็กบ้า

“ขอบคุณน้า” แบมแบมยิ้มหวาน

“พอเลยไม่ต้องมายิ้มแล้ว ไม่ได้กอดมาตั้งหลายวันรู้ไหมว่าพี่คิดถึงจนจะบ้าตายแล้ว”

มาร์คกอดซุกร่างนุ่มนิ่มอีกครั้ง คิดถึงมากจริงๆ แค่อาทิตย์เดียวยังอยู่ไม่ไหวขนาดนี้เลยนะ

“จะไม่ไปไหนอีกแล้วครับ”

“สัญญา”

“สัญญาอีกแล้วเหรอ”

“มันคนละเรื่องกัน สัญญาฉบับเก่าฉีกทิ้งไปแล้ว นี่สัญญาใหม่”

“ระยะเวลาเท่าไรครับ”

“ตลอดชีวิต”

“นานจัง” แบมแบมหัวเราะ นี่ต้องเออออตามไปอีกแล้วใช่ไหม แต่เอาเถอะ ถ้าพี่มาร์คว่าอย่างนั้นก็ว่าตามนั้นล่ะนะ

“นานๆ สิดี ไปนอนกันเถอะลูกคงง่วงแล้วมั้ง”

“ลูกไม่ง่วงหรอกครับ แม่สิที่ง่วง” แบมแบมเพลียจนอยากจะนอนแล้วเหมือนกัน

มาร์คบีบจมูกรั้นด้วยความเอ็นดู อยากให้มีความสุขอย่างนี้ไปทุกวันเลยจริงๆ

 

 

 

 

            “พี่มาร์คขอกอดหน่อยสิ” ร่างนุ่มนิ่มในชุดนอนสีฟ้าอ่อนเดินมาหาคนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟายาว

       “มา” มาร์คอ้าแขนออกข้างหนึ่ง อีกมือยังถือแท็บเลตเครื่องหรู สายตามองหน้าจอ

            แบมแบมคลานจากปลายเท้ามาร์คขึ้นไป เอาตัวเองไว้ตรงหว่างขาทั้งสองของมาร์คแล้วทิ้งตัวลงบนกายท่อนบน  สองแขนเรียวกอดมาร์คไว้

            “อ้อนเป็นลูกแมวเลย” มือสวยเสยผมยุ่งเหยิงที่ปรกหน้าของว่าที่คุณแม่จอมอ้อน หลุบตามองคนที่นอนพิงตัวกอดเขาด้วยสีหน้าและท่าทางสบายใจ ดูมีความสุขเชียว กันต์มีความสุขเขาก็มีความสุข

“ตกลงแบมเป็นแกะหรือแมวกันแน่ครับ”

“เป็นอะไรก็ได้ที่พี่เห็นว่าน่ารัก” จะว่ามาร์คหลงแบมแบมมากก็ได้นะ เขาชอบที่แบมแบมมาคลอเคลียใกล้ๆ แบบนี้ ชื่นใจดี

“แบมเบื่อ ขอแบมออกไปทำงานได้ไหมครับ”

แบมแบมกลับมาอยู่เพ้นท์เฮาส์สุดหรูของมาร์คได้หลายวันแล้ว วันๆ ก็ไม่ได้ทำอะไร ไปเที่ยวเล่นบ้านคุณเจย์บ้าง บ้านจีมินบ้าง ไปหาพี่ชายที่บริษัทบ้าง แล้วก็นอนกลางวัน

“ไม่ได้ครับอยู่บ้านน่ะดีแล้ว เอาไว้คลอดก่อนแล้วจะให้ทำ”

“เบื่อตายเลย ตั้งหลายเดือนแน่ะครับ” แบมแบมถอนหายใจ เขี่ยกระดุมเสื้ออีกคนเล่น

“เพราะเจ้าลูกแกะตัวน้อยหรือเปล่าที่ทำให้แบมของพี่ขี้เบื่อแบบนี้”

“ไม่รู้เหมือนกัน แบมไม่อยากอยู่เฉยๆ”

“ก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ สักหน่อย หาอะไรทำไปสิ อยากทำอะไรล่ะที่ไม่ใช่ทำงานน่ะ ไปเที่ยวไหม เดี๋ยวพี่ซื้อรถให้คันหนึ่ง ไปไหนมาไหนจะได้สะดวก”

“ไม่เอามันแพง” แบมแบมตอบปฏิเสธแบบไม่ต้องคิด มาร์คอมยิ้ม

“เอาไปเถอะ วันนี้ไปดูที่โชว์รูมเลยดีไหม ซื้อซะวันนี้เลย”

“เอาของมาล่อแบมก็ไม่หายเบื่อหรอกนะ” พี่มาร์คกลายร่างเป็นเสี่ยไปแล้ว ซื้อรถให้ด้วย

“แบมเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าจีมินอยากมีกิจการเป็นของตัวเอง เขาจะทำอะไรล่ะ ไปร่วมหุ้นกับเขาดีไหมจะได้ไม่เบื่อ”

“ก็ดีนะครับ แต่แบมไม่มีเงินลงทุน”

“มีสิ”

“จะเอาเงินมาจากไหน แบมยังไม่ได้ทำงานเลยนะ”

“เอาเงินเดือนจากพี่ไง”

“ห๊ะ?”

“ภรรยาของประธานบริษัทไงครับ เงินเดือนเท่าที่พี่ใช้ทุกวันนี้เป็นไง พอแต่งงานแล้วจะได้เพิ่มเป็นสองเท่านะ เอาส่วนของพี่ไปด้วย สวัสดิการพร้อม ไม่สบายก็รักษาฟรี มีทริปเที่ยวทั่วโลก แถมรถ แถมบ้าน แถมลูกด้วยนะ”

ฟังตำแหน่งงานแล้วแบมแบมก็อดขำไม่ได้ เป็นงานที่เงินดีจัง

“แหม สวัสดิการทีบีนี่ดีจังเลยครับ แล้วท่านประธานจะเอาอะไรกิน”

“กินภรรยาประธานไง น่ากินจะตาย” พูดแล้วก็จุ๊บผมนุ่มไปทีหนึ่ง

“พี่ดูอะไรอยู่น่ะครับ” แบมแบมขยับตัวเพื่อมองหน้าจอที่มาร์คถืออยู่

“สวยไหม” มาร์คโอบคนตัวเล็กไว้ เลื่อนภาพแบบบ้านในแท็บเลตให้แบมแบมดู

“สวยจัง ที่ไหนครับ”

“ลอนดอนครับ”

“โครงการใหม่ของคุณปู่เหรอครับ”

“แบมว่าแบบไหนสวย”

“อืม..” ร่างบางเลื่อนภาพไปมาหลายรอบก่อนจะชี้บ้านสไตล์โมเดิร์น สวยและหรูหราที่หนึ่ง

“แบมว่านี่สวยสุด”  แบมแบมคิดว่ามันมีรายละเอียดครบถ้วนทีเดียว

“เลือกเก่งนี่นา พี่ว่าที่นี่ก็ดีนะ พี่ชอบ งั้นเราซื้อที่นี่แหละเนอะ”

“อ่าว ไม่ใช่โครงการของคุณปู่หรอกหรือครับ”

“เปล่า บ้านเราต่างหาก” มาร์คตอบแล้วยิ้มให้ แบมแบมตาโต

“เอ๋? บ้านเรา?” แบมแบมได้ฟังอะไรผิดไปหรือเปล่า

“พี่ใช้บริการกลุ่มบริหาร Wealth Management Group ให้จัดการให้น่ะ”

“อะไรกรุ๊ปๆ นะครับ”

“พวกที่ช่วยบริการทางการเงินให้กับลูกค้าที่ร่ำรวยมากๆ ไง อย่างพี่จะซื้อบ้านในลอนดอนมันก็ต้องมองถึงประโยชน์และบริการที่ให้กับเราโดยเฉพาะได้สิ  ต้องหาย่านที่จะหาที่ใช้เงินง่ายๆ หน่อย ไหนๆ เราก็ต้องเสียเงินมหาศาลซื้อบ้านแล้วก็ต้องเอาให้มันดีที่สุดสิ จริงไหม”

“เหรอครับ..

“อื้อ พี่ดูอยู่ว่าจะซื้อย่านไหนดี แต่ที่แบมเลือกมันอยู่แถวเชลซีมันก็โอเคนะ”

แบมแบมมองราคาอีกครั้งแล้วมองหน้ามาร์ค

“มันไม่แพงเกินไปหรือครับ” ถึงแบมแบมไม่รู้ว่าพี่มาร์คจะซื้อทำไม และเงินที่ซื้อก็เงินพี่มาร์ค แต่เขาคิดว่าควรจะเตือนหน่อยนะ

            “แบมคิดใหม่นะ มันไม่แพงเลยนะครับ ดูให้ดีๆ ก่อนว่ามันดีนะ พี่ไม่ได้ซื้อแค่ตัวบ้านพี่ถือว่าลงทุนในที่ดินไปด้วย พี่สนใจเรื่องมูลค่าที่ดินมากกว่าจะคิดว่ามันแพงเกินไปหรือเปล่า เราก็ต้องหัดดูไว้บ้างนะ”

            จะให้แบมแบมดูไว้ทำไม แบมไม่มีปัญญาซื้อบ้านราคาแพงลิบหรอกนะครับ

            “พอซื้อบ้านแล้วพี่ว่าต้องจัดการอะไรอีกนิดหน่อยนะ ต้องจัดการปรับสภาพทั้งหมดนี่ก่อน วางระบบรักษาความปลอดภัยด้วย โอ๊ะ ที่นี่มีทั้งห้องนิรภัย ห้องสารพัดประโยชน์ และก็ห้องที่มีระบบ audio-visual room ด้วย นอกจากห้องโฮมเธียร์เตอร์ยังมีออดิทอเรียมมาให้ด้วยนี่นา ดีแฮะ แบมว่าดีไหมครับ”

            “ออดิทอเรียม..มันไม่กว้างไปเหรอครับ” ห้องนี้มันไอ้ที่เขาไว้ใช้ประชุม สัมมนา อะไรแบบนั้นนี่นา

            “ไม่หรอก นี่เขาก็มีมาให้แล้ว ดีนะ เอาไว้ทำงาน”

            แบมแบมมองรูปในจออีกครั้ง พี่มาร์คเลื่อนผ่านภาพครัวที่เป็นแบบโรงแรมแถมยังมีห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ ห้องใต้ดิน และสระขนาด 20 เมตรบนห้องใต้ดินด้วย ห้องแต่งตัวนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย ใหญ่และกว้างขวางมาก ชั้นจัดแบบห้องสมุด ซึ่งห้องแต่งตัวในรูปก็ไม่ต่างจากที่มีที่นี่เท่าไร

            “หลังคาเปิดด้วยไฟฟ้าได้ด้วยล่ะ มีหลังคาคลุมสวนตอนหน้าหนาวด้วยนะ ดีจัง”

            ขณะที่ว่าที่คุณพ่อดูจะพึงพอใจไปกับบ้านใหม่เสียทุกอย่าง ว่าที่คุณแม่กลับไม่เข้าใจว่าจะเสียเงินมหาศาลเพื่อบ้านนี้ทำไม เราจะได้ไปอังกฤษบ่อยๆ หรือ?

“ที่นี่น่ะเขามีหน่วยที่เชี่ยวชาญด้านมนุษยธรรมให้ความช่วยเหลือด้านการกุศลด้วยนะแบม”

“มีไปทำไมครับ”

“มีไว้เพื่อเสริมภาพลักษณ์กับคนรวยระดับอินเตอร์ไงครับ เดี๋ยวนี้เขาทำกันเป็นแพ็คเกจรวมไว้กับการบริหารความมั่งคั่งที่มีไว้ให้บริการลูกค้า เขาก็ทำบริษัทกันแบบนี้ล่ะ การช่วยการกุศลมันก็ดีไม่ใช่เหรอ”

“แบมเพิ่งรู้ว่าคนรวยๆ ที่เขาทำการกุศลกันนี่มีคนคอยช่วยจัดการให้”

“ถึงจะเป็นนักธุรกิจแต่เราก็จัดการเงินของเราเองไม่ไหวหรอกนะ การมีคนคอยช่วยมันก็ประหยัดเวลาไง คุณปู่เองก็มีที่ปรึกษาทางด้านการบริหารการเงินเหมือนกัน”

            นี่จะเรียกว่าเป็นวิถีชีวิตคนรวยได้ไหมนะ รวยเกินไปก็ไม่ดี ดูน่าปวดหัวนะการมีเงินเยอะเกินไปเนี่ย

“ทำไมพี่เลือกซื้อบ้านที่ลอนดอนล่ะครับ”

“พี่ซื้อให้แบมไงครับ”

“อะไรนะครับ?ซื้อให้แบม ซื้อทำไมครับมันแพงมากเลยนะ” แบมแบมตกใจ  มาร์คยิ้มแล้วหอมแก้มนุ่มไปแรงๆ หนึ่งที

“ถ้าแบมเดินทางไกลได้เมื่อไรพี่จะพาไปเที่ยวอังกฤษไง ไม่ได้ไปเรียนก็ไปเที่ยวแล้วกันนะ”

“พี่มาร์ค..แบมก็อยากจะขอบคุณอยู่หรอกนะครับ แต่ไม่จำเป็นต้องซื้อบ้านแพงๆ แบบนี้เลยก็ได้นี่”

แบมแบมดีใจนะที่พี่มาร์คทำเพื่อตนขนาดนี้ แต่บางทีก็มากเกินไปไหมล่ะ เกรงใจจัง

“ซื้อไว้ให้ลูกก็ได้นี่ครับ ถือเป็นการลงทุนอย่างหนึ่ง” ไม่เร็วไปหน่อยหรือ ของขวัญให้ลูกชิ้นนี้เนี่ย

แบมแบมกำลังอึ้ง จนใจจะพูด ถึงค้านไปยังไงพี่มาร์คก็ซื้ออยู่ดี

“วันนี้จะออกไปไหนไหม?”

“ไม่ครับ แบมไปอาบน้ำก่อนดีกว่า” แบมแบมยันมือกับตัวมาร์คเพื่อส่งแรงลุก แต่มาร์คโอบเอวบางไว้ไม่ให้ไป วางแท็บเลตลงบนโต๊ะ

“พี่มาร์คอย่ากอดสิ แบมจะไปอาบน้ำ”

“หายคิดมากเรื่องลูกหรือยัง” มาร์คถามพลางกระชับวงแขนแข็งแรงให้แน่นขึ้นแล้วก้มลงกดริมฝีปากของตนลงข้างแก้มเนียน

“ครับ?”

“พี่เห็นแบมเครียดๆ เรื่องลูกนี่นา” มาร์คแตะปลายจมูกโด่งบนพวงแก้มใสอีกฟอดก่อนจะซุกไซ้ใต้คางเล็กและวนกลับมาที่แก้มแดงเรื่ออีกครั้ง

“พี่รู้หรือครับ” แบมแบมพูดพลางปัดป้อง แปลกใจมากทีเดียว ไม่คิดว่าพี่มาร์คจะจับสังเกตได้ ตั้งแต่วันที่ล้มเขาก็กังวลเรื่องลูกจริงๆ กลัวว่าแกจะเป็นอะไรไป กลัวจนนอนไม่ค่อยหลับมาหลายคืนแล้ว

“รู้ครับ พี่อยากให้แบมเลิกคิดได้แล้วนะ ถ้าเขาจะเป็นอะไรก็ต้องแสดงอาการตั้งแต่วันแรกแล้วสิ”

“นั่นสินะครับ..เอ๊ะ” แบมแบมพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะคิดอะไรขึ้นมาได้

“เอ๊ะอะไร” มือสวยของมาร์คไม่ได้อยู่ว่าง ทำหน้าที่ปลดเสื้อนอนของอีกฝ่ายรั้งให้พ้นไหล่บางก่อนจูบตามลงไปบนไหล่เนียน แบมแบมยกมือยันอกกว้างไว้

“พี่มาร์คจะทำอะไรครับ” เขารู้ว่าคำถามมันดูโง่มาก แต่จะไม่ถามก็ไม่ได้นะ

“อ่าว พี่ก็ต้องอยากรักภรรยาพี่บ้างสิ”

“แต่พี่ไม่ได้ทำมาตั้งแต่..” แบมแบมเอ่ยออกมาแล้วนิ่งไป

อ่า..แบมแบมเข้าใจแล้ว ตั้งแต่กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งที่พี่มาร์คไม่ทำอะไรเขาก็เพราะพี่มาร์คสังเกตเห็นว่าเขาเครียดสินะ เขาก็ว่าแปลกๆ อยู่ที่พี่มาร์คไม่ได้กวนใจอย่างเคย

“ตั้งแต่วันที่แบมล้มไง พี่ก็ห่วงแบมกับลูกเหมือนกันนะครับ”

“อื้อ พี่มาร์ค นี่มันสายแล้วนะครับ” แบมแบมขยับตัวยุกยิกบนตัก เอียงหน้าหลบ

“มีกฏห้ามเหรอว่าห้ามกอดตอนกลางวัน อีกอย่างหนังสือเขาบอกว่าคุณแม่ควรพักผ่อนให้เพียงพอ ไม่นอนดึก เพราะฉะนั้นตอนกลางวันตื่นอยู่ก็ทำได้”

เห็นอย่างนี้มาร์คก็อ่านหนังสือคู่มือดูแลคุณแม่ตั้งครรภ์นะ

“แต่ว่า..” ไม่ได้ทำมาเกือบสองอาทิตย์แบมแบมก็เขินเป็นนะ แล้วมันใช่เรื่องไหมที่ไม่อยากให้เขานอนดึกเลยทำตอนนี้น่ะ ข้ออ้างเอาแต่ใจของพี่มาร์คคนเดียวแน่ๆ

“พี่เคยบอกแล้วไงว่าจะลงโทษเด็กดื้อที่หนีออกจากบ้าน”

“แต่แบมยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะ”

“อาบไปตอนนี้เดี๋ยวก็ได้อาบอีกรอบอยู่ดี ตัวแบมยังหอมอยู่เลย เมื่อคืนอาบแล้วก็นอนหลับปุ๋ย ไม่ได้ทำอะไรสักรอบเหงื่อก็ไม่ออก”

ให้ตายเถอะต้วนอี้เอิน ทำไมพูดได้หน้าตาเฉยแบบนี้..

แบมแบมจะยอมตามใจก็ได้ แม้ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไรก็เถอะว่าตัวเล็กจะเป็นอะไรไหม แต่คุณหมอก็ยืนยันมาแล้วนี่นะ ต้องเชื่อหมอใช่ไหม

“แค่รอบเดียวพอนะครับ” แบมแบมยกมือโอบรอบคอมาร์คไว้มือหนึ่ง อีกมือก็แกะกระดุมเสื้อเชิ้ตราคาแพงไปด้วย

“โหย..ใจร้าย”   

จะทำไหมครับ” ยอมแล้วยังจะมาต่อรองอีกนะพี่มาร์คนี่

“โอเค” เอาไว้ไปเพิ่มรอบเองก็ได้..

“พี่มาร์คคือ..ตรงนี้เหรอ” มือเล็กดันอกกว้างไว้เมื่อกางเกงนอนหลุดตามเสื้อนอนไปแล้ว นี่ก็มือไวจริงๆ แล้วร่างกายเขาก็ให้ความร่วมมือกับพี่มาร์คอีก..

เปลี่ยนบรรยากาศ

“มันแคบ”

“แคบอะไร แบมไม่ต้องใช้พื้นที่สักหน่อย”

แบมแบมเกลียดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของพี่มาร์คที่สุดเลยให้ตายเถอะ มองแล้วหน้าร้อนได้ทุกทีเลย

“อ๊ะ” ร่างบางถูกพลิกให้นอนลงบนโซฟาทั้งที่เพิ่งจะถอดเสื้อเชิ้ตออกจากจากตัวอีกฝ่ายไปได้

“ตกใจเหรอครับ”

“คนบ้านี่ จะทำอะไรก็บอกแบมบ้างสิครับ” แบมแบมตีแขนมาร์คเบาๆ ก่อนอีกฝ่ายจะขยับไปถอดพันธนาการชิ้นล่างของตนออกไปบ้าง

 

CUT

 

 

พอแล้วนะ..” เสียงหวานที่ครางเสียจนแหบแห้งเอ่ยดักก่อนพี่มาร์คจะจับเขาไปปลดปล่อยอีกรอบ พี่มาร์คลืมหรือเปล่าว่าเขาท้องอยู่นะ จะเอาแรงจากไหนมารองรับอารมณ์หนักๆ ได้หลายครั้ง คนบ้า

พอก็พอ” เห็นสภาพอ่อนระโหยโรยแรงของแม่แกะที่มีลูกแกะตัวน้อยๆ แล้วมาร์คก็สงสาร เท่านี้ก็พอใจแล้ว วันละนิดละหน่อยก็พอ

เรามาอาบน้ำกันเถอะ

อาบให้มันจริงจังหน่อยเถอะครับ” แบมแบมนั่งอยู่ท่าเดิมแล้วสอดมือไปทางด้านหลังเพื่อเอาสิ่งที่พี่มาร์คปลดปล่อยในตัวไปสองรอบออกมา

ถนัดเหรอ พี่ช่วยก็ได้นะ

ไม่ต้องช่วยแล้วครับ ออกไปอาบฝักบัวเลย” แบมแบมไล่มาร์คให้ลุกออกไปจากอ่าง เสียงหวานที่แทบไม่เหลือปั้นให้เข้มขึ้นแต่มาร์คไม่ได้กลัวเลย เขากดจูบที่แก้มใสแล้วลุกไปตามสั่ง

อ๊ะ..” ใบหน้าหวานนิ่วน้อยๆ เมื่อสอดนิ้วเข้าไปเองแล้วเจ็บ ลำบากลำบนจริงๆ พี่มาร์คทำไมต้องปล่อยมาซะเยอะแยะ

พี่ช่วยได้นะ” มาร์คที่ยืนหลังม่านโผล่หน้ามาอาสา แบมแบมเอื้อมมือคว้าขวดครีมอาบน้ำปาใส่

คนบ้าตกใจหมด! อย่าโผล่มาสิครับ” แบมแบมแหวลั่นแต่แทนที่มาร์คจะสลดกลับหัวเราะกันอีก

เสียงหัวเราะของมาร์คทำเอาแบมแบมอยากจะกรีดร้องออกมาเลยจริงๆ

 

TBC.



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 514 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,151 ความคิดเห็น

  1. #6068 My love markbam (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 23:36
    เย้ๆๆๆ เข้าใจกันแล้ว
    #6,068
    0
  2. #6036 R_Jummar (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 14:35
    ดีต่อใจคืนดีกันแล้ว
    เหลือคู่JJ
    #6,036
    0
  3. #6003 MarkP_endear. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 22:50
    เย้ ที่สุดก็เข้าใจกันแล้ววว ดีต่อใจมากค่ะ ><
    #6,003
    0
  4. #5982 tTtT (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 00:12

    ในที่สุดเค้าก็เข้าใจกันแล้วค่ะะะะะะะะะ

    #5,982
    0
  5. #5921 아가세 MB (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 05:16
    เห็นจินยองแล้วแบบเห้อ สงสารแจบอมเลยอ่า อยากให้จินยองได้รู้บ้างว่าที่ตัวเองทำแบบนี้ก็ไม่ถูกอ่ะ แต่เรื่องสนุกนะ
    #5,921
    0
  6. #5903 Harukim (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 04:55
    บีเนียร์นี่ยังไงคะ จินยองก็น่าจะรักแจบอมแล้วใช่มั้ยแต่ปากแข็งไปหน่อยเท่านั้นเอง
    #5,903
    0
  7. #5860 SSMMTBB (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:04
    มีความสุขง่ะ
    #5,860
    0
  8. #5793 ChayapornSs (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 16:44
    ชอบเชปนี้จัง><
    #5,793
    0
  9. #5647 ntn.9846 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 23:46
    ครอบครัวสุขสันต์~
    #5,647
    0
  10. #5566 multuan98a (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 04:12
    ไม่ทำเยอะแต่ทำบ่อยล่ะซี่มาร์คต้วน5555
    จินหนูก็ปากแข็งและใจร้านเหมือนเดิมนะลูกเค้าอุตส่าเป็นห่วงเราเฮ้อออเหนื่อยใจกะคู่นี้จัง--
    #5,566
    0
  11. #5326 LightRock (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 15:30
    เฮ้อ...คลื่นลูกต่อไปซัดลงฝั่งแจบอมแน่เลย เครียดรอ
    #5,326
    0
  12. #5091 Maliwan30 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 12:22
    รอคร้าา ยังไงก้รอ สนุกคร้าาา คิดถึงง
    #5,091
    0
  13. #5080 คาพิบาร่านิรนาม (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 12:08
    ไรท์ไม่มาต่อแล้วหรอค่ะ T.T เค้ารออยู่น้าาาา
    #5,080
    0
  14. #5065 JuneJRK (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 16:51
    รอไรท์อัพต่ออยู่นะคะ
    #5,065
    0
  15. #4785 kim_mb (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 21:49
    เรารอไรท์อยู่น้า อยากอ่านเเล้วน้า ทำไงถึงจะได้อ่านต่ออ่าา ต้องต่อนะ ฮึกๆ
    #4,785
    0
  16. #4768 ptezx44 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 22:41
    คิดถึงไรท์จัง มาต่อเถอะน้าาาา.????????
    #4,768
    0
  17. #4718 dadidady (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 03:26
    คิดถึงลูกแกะแล้วน้าาาาา
    #4,718
    0
  18. #4707 songprince (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 13:51
    ฮื้อออออ ขอโทดน้าที่อ่านมาถึงนี่แล้วเราไม่ได้เม้นเลย มันเพลินไปหน่อย5555 เราเจอเรื่องนี้นานแล้วแหละ แต่ไม่ได้อ่านอะ แฮ่ๆก้ตอนแรกคิดว่าพี่มาร์คนางน่ากลัวง่ะ เลยกลัวแทนแบม แต่พออ่านแล้วมันตรงข้ามกันหมดเลยนะ พี่มาร์คทำเราหลงจิงๆ ดูแลแบมดีมากกกเลย แบมก้น่ารัก มีเหตุผล ใจแข็งดี?ด้วย555 ชอบที่ทุกตัวละครมีเหตุผล ไม่ใช่จะร้ายก้แบบร้ายเอาแต่ได้อะ คือเปนคนดีกันเหลือเกินนน เรารอเรื่องนี้อยู่นะ ทุกเรื่องเลยเราไปอ่านมาแล้ว ขอให้ไรท์มาต่อเร็วๆ แต่ถ้ายังไม่ว่างก้ยังไม่ต้องก้ได้ เราเข้าใจนะ แฮ่ แต่ยังไงก้รอแหละ อ้าว? 55555
    #4,707
    0
  19. #4690 @fujinoii (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 23:31
    ปรับความเข้าใจกันแล้วดีใจจังเลย อยากให้แบมกับมาร์คมีความสุขกันเสียที ช่วงเวลารู้จักกันไม่นานแต่ผ่านความเจ็บช้ำมันเยอะ ต่อจากนี้ไปก็รอลูกแกะตัวน้อยๆออกมาดูโลกต่อไป
    #4,690
    0
  20. #4650 Jaaaakz (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 19:45
    ครึ่งเดือนแบ้วนะ คิดถึงนะ ยู้หู้ววววว รออ่านคุณแม่ถูกลงโทษอยุ่นะคะ????????????
    #4,650
    0
  21. #4643 kamiyun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 21:22
    แวะมาส่อง คิดถึงงงง อ่านวนไปค่ะ
    #4,643
    0
  22. #4642 ananchanin33 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 18:21
    มาต่อเร็วๆนะไรท์
    #4,642
    0
  23. #4639 Wood (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 21:28
    คิดถึงแกะของน้องเล็กจังเลยพอปรับความเข้าใจกันได้แล้วอะไรก็ดูเริ่มจะลงตัวแล้วพี่มาร์คก็หื่นจัง-,-แกะท้องอยู่น่ะเป็นห่วงแจบอมกับจินยองจีวอนจะทำอะไรมีความอยากรู้รอน้องเล็กมาต่อน่ะค่ะ
    #4,639
    0
  24. #4638 คุณป้า (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 22:29
    อ่านตั้งแต่วันที่ลงแต่ไม่ได้เม้นท์ เพราะอะไรกันนะ มันคงเผ็นความรู้สึกอิ่มเอมล่ะมั้งนะ แบบในที่สุดก็คืนดีกันแล้ว เข้าใจกันแล้ว เจ้าลูกแกะปลอดภัยแล้ว มันดูเหมือนแฮปปี้เอ็นดิ้งแลเวสำหรับเรานะ ค้างแต่คู่พิจินกับพิจบม และคุณมี่ของฉัน อืมมมม งานดี
    #4,638
    0
  25. #4637 wonnybum (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 19:15
    อ๊ากกกกกกกพ่อแกะแม่แกะปรับความเข้าใจกันซะงุ้งงิ้งเชียวแถมพ่อแกะหื่นได้อิ๊ก
    #4,637
    0