นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

「REBORN : ALL27」สิ่งสำคัญของนภา

โดย Tokiyaa

"สำหรับผมแล้วพวกคุณไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้น้อยเลยนะคับ"เพราะฉะนั้นหันมาสนใจผมหน่อยได้มั้ย? "นายไม่จำเป็นสำหรับพวกเราแล้ว สึนะเพราะฉะนั้น...." "สำหรับผมแล้วพวกนายคือคนที่ผมรักมากที่สุด"

ยอดวิวรวม

3,819

ยอดวิวเดือนนี้

9

ยอดวิวรวม


3,819

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


47
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 ส.ค. 59 / 01:51 น.
นิยาย 「REBORN : ALL27」Ӥѭͧ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
FIC เรื่องนี้เป็น Y หรือ YAOI นะคะ หากไม่ชอบให้กดปุ่ม X ข้างบนไปคะ


     ลองแต่งแบบ ALL27 ดูเพิ่งนึก idea ออกเลยเริ่มจากการเขียนร่างเอาไว้ก่อน
หากเรื่องนี้สนุกช่วยคอมเม้นติชมด้วยนะคะ ขอบคุณมากคะ



"พวกเราจะอยู่กับตลอดไปบอสของพวกเรา" เพราะฉะนั้นอย่าไปจากพวกเราเลยนะ นายเป็นคนสำคัญสำหรับพวกเราตลอดมา ไม่่เคยลืมวันสนุกๆที่ได้อยู่ด้วยกันมาเลย ดังนั้นอย่าทิ้งพวกเราเอาไว้คนเดียวนะ "สึนะ / รุ่นที่ 10 /สึนะโยชิ /ซาวาดะ/ พี่สึนะ/ เจ้าสัตว์กินพืช/วองโกเล่"
"ผมไม่อยากให้คุณต้องมาบาดเจ็บ เพราะ ผมอีกแล้วเพราะฉะนั้นพอแล้วละคับสำหรับพวกคุณ"เป็นบอสที่ไม่ได้เรื่อง จะมาทำให้คนที่ผมรักบาดเจ็บเพราะตัวผมที่อ่อนนั้นไม่ได้
"ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ผมจะปกป้องรุ่นที่ 10 เองคับ" เพราะผมเป็นมือขวานี้น่ะ
"ถึงแม้ตัวนายจะไล่พวกเราสักเท่าไหร่ แต่เราจะอยู่กับนายเสมอนั้นสึนะ" ดังนั้นหลังจากนี้มาเล่นเบสบอสกันอีกนะ
"ไม่ว่านายจะอ่อนแอสักเท่าไหร่ แต่นายก็คอยให้ความอบอุ่น ความคิดในแง่ดีให้กับฉันเสมอมา" เพียงแค่ 3 นาที ก็เกินพอแล้วนายไม่จำเป็นจะต้องมาใส่ใจอะไรทั้งนั้น
"ผมจะไม่ร้องไห้ ผมจะต่อสู้เพื่อพี่สึนะ"กับมาหาผมเล่นกับผมเหมืือนเดิมที
"คุณเป็นคนให้แสงสว่างกับผม ทำให้ผมหลุดพ้นออกมาจากคุกวินดีเช่ได้ มายาไม่หลอกลวงกับความรู้สึกของตัวเองหรอกนะคับ"ดังนั้นถึงผมจะเป็นภาพมายาที่แตะต้องไม่ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าผมจะต่อสู้ปกป้องคุณไม่ได้นะคับวองโกเล่
"ผมจะไม่พูดมาก เพราะ คุณทำผิดกฎของโรงเรียนมาเยอะมาก แต่ว่าคุณจะมาเมินในสิ่งที่ผมพูดกับคุณไม่ได้ เจ้าสัตว์กินพืช"หันมาคุยกับผมให้รู้เรื่อง ผมเกลียดการเดินหนีจากสัตว์ตัวจ๋อยอย่างคุณที่ชอบเก็บเอาไว้คนเดียว


เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 ส.ค. 59 / 01:51


ตู้ม

"ที่นี้มันที่ไหนหล่ะเนี่ยผมถามกับตัวเองอีกครั้งที่นึกได้ ผมลองเดินสำรวจดูกีกว่าเผื่อวานจะมีคนช่วยเหลือผมได้

"กึก กึกเสียงคนเดิน

"เหมือนผมจะได้ยินเสียงคนนะผมรีบเดินไปดูเผื่อว่าพวกเขาจะช่วยได้ แต่ว่ามาถึงที่หมายก็ต้องสงสัย ทำไมพวกเขายืนเรียงกันเป็นแถวละครับ!!

"แล้วผมจะหลบพวกเขาทำไมกันเนี่ย"ผมถามกับตัวเองอีกรอบ

"ขอโทดนะคับ" ผมตะโกนไปหาพวกเขา

"........" ไร้ซึ่งการตอบและเหลียวแลมองมาเลย

ผมตะโกนไปอีกครั้ง "ขอโทดนะคับ"

"พวกคุณ ตรงนั้นนะ...." ไร้การตอบรับจริงๆไม่ได้ยินเสียงของผมหรือแกล้งเมินกันเนี่ย

"??’???’?" หงุดหงิดๆ ทำไมพวกเขาไม่มองมาที่ผมเลย หรือผมจะเป็นวิญญาณ!!

"โอ๊ยย บ้าอะไรเนี่ย" เพราะ บาซูกาทศวรรษของแรมโบ้แท้ๆเลย

แล้วคนพวกนั้นก็หยุดเดินกัน แล้วนั้นเป็นโอกาสของผมสักที ผมรีบเดินเข้าไปหาพวกเขา

ผมไปจับแขนเสื้อของคนคนนึงซึ่งเขาหันมาทำให้ผมตกใจมาก

".....!!!"

"อย่ามาจับเสื้อของผม....สัตว์กินพืช" คนพูดถึงอึ้งจนพูดไม่ออก

"ระ-รุ่นที่ 10 /สึนะ / ซาวาดะ / วองโกเล่ / พี่สึนะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี้" ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกัน

"......." ผมงงแปปมันเกิดอะไรพวกเขาดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น

"ฮ่า ฮ่า สึนะแอบตามพวกเรามางั้นหรอ" ยามาโมโตะพูดแบบยิ้มๆตามฉบับของตนเอง

"คุณไม่ควรจะมาอยู่ที่นี้นะครับ วองโกเล่"คุฟุฟุ มุคุโร่พูด

"คุณอยู่ก็เกะกะป่าวๆ ไปซะ" ฮิบาริพูดแล้วเอามือที่ผมจับแขนเสื้อนั้นออก

"พี่สึนะ...." แรมโบ้เหมือนอยากจะพูดอะไรออกมาแต่ ไม่พูด

"นี้มันเกิดอะไรขึ้น.." ผมแทบจะไม่เชื่อสายตาของตัวเองเลยว่า คนรักของผมแต่ละคนพูดอย่างกับผมทำอะไรร้ายแรงไป

"ก็ไม่ได้มีอะไรทั้งนั้นแหละ ซาวาดะ"เรียวเฮพูดแบบเสียงไม่ดังมากนัก

"ตู้ม ตู้ม"เสียงระเบิดดังขึ้น

".....!!"ผมตกใจกับเสียงระเบิดเมื่อกี้นี้จึงไปจับเสื้อเผลอจับอีกรอบ

"รู้สึกว่าจะมากันแล้วนะ"โกคุเดระพูดไม่ว่าป่าว ผลักผมให้ออกไปจากตรงนี้

"ที่นี้ไม่ใช่ที่สำหรับรุ่นที่ 10 นะครับ กรุณาออกไปจากตรงนี้ และเดี๋ยวนี้ เพราะ คุณอยู่ไปก็เกะกะป่าวๆครับ"โกคุเดระพูดแล้วมายืนอยู่ข้างหลังของผม

"...ทำไมพวกคุณถึงพูดทำร้ายผมแบบนี้หล่ะ"สึนะไม่เข้าใจตรงนี้มาก เขาทำอะไรผิด

"......"พวกเขาเงียบกัน

"เห้ย พวกแก พวกมันอยู่ทางนี้"หัวหน้าพูดอย่างเสียงดัง เจอศัตรูแล้ว

"หึ ผมจะขย่ำให้เละ"ฮิบาริพูดขึ้นและหยิบอาวุธคู่ใจออกมา

"กึก กึก กรู"เสียงฝีเท้าที่รีบวิ่งกันมาของศัตรู

"ฮ่าๆท่าทางจะมากันเยอะนะดู"

"คุฟุฟุ แค่ผมคนเดียวก็เอาอยู่ครับ"

"สู้แบบสุดขั้วไปเลย

"ผมเองก็จะไม่แพ้เช่นกัน"

"ระเบิด 10 เท่า"โกคุเดระขว้างระเบิดไปทางศัตรู

"เหวอออ"ผมร้องออกมา

"ตึง ตึง เคร้ง ผวะ ผวะ ย่า" พวกเขาวิ่งไปกำจัดศัตรูที่มากันเยอะพอสมควร แต่ว่าทางเรามีอยู่กันแค่นี้เนี่ยนะ 

"แค่วองโกเล่ของผมหรอ" แล้วคนอื่นๆไปไหน

"ผมได้แต่ยืนมองการกระทำของพวกคนรักของผม" ที่ทำอะไรบ้าบิ่นแบบนี้

"อึก เคร้ง เหวอ"พวกเขาทั้งหมดโดนศัตรูล้อมไว้ทั้งหน้าและหลัง แถมยังสภาพลอมล่ออีก

"อ้าวๆอะไรกันมีเด็กอยู่ตรงนี้ด้วยหรอ"ไม่ไหวๆ

"ผู้ชายคนนั้นไม่เกี่ยวอะไรด้วย"โกคุเดระพูดขึ้น

"ชิ"ฮิบาริคลายอย่างหมดอารมณ์

"แต่ก็เป็นพรรคพวกเดียวกันกับพวกแกไม่ใช่หรอ"หัวหน้าฝ่ายศัตรูพูดขึ้นพร้อมกับจับเสื้อของผม

"เห้ยๆนี้แกเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงเนี่ย"อกแบนไปนะ ฮ่าๆ

"ผมเป็นผู้ชายคับ"ผมตอบแบบไม่สบอารมณ์แบบสุดๆ

"เห้ย อะไรกันแกเป็นผู้ชายหรอกเรอะ หืมแล้วรอยจ้ำๆสีแดงนี้มันอะไร"หัวหน้าฝ่ายศัตรูพูดเสียงดัง

"!!!"พวกวองโกเล่ของผมต่างตกใจกัน

"อย่าเอามือสกปรกของคุณมาจับเสื้อผมจะได้มั้ย"ผมพูดขึ้นพร้อมกันชักสีหน้าใส่ และผมเห็นหน้าของหัวหน้าของมันใกล้ๆ

"ฮ่าๆ ฮ่า"หัวหน้าฝ่ายนั้นหัวเราะเสียงดังลั้น

"แล้วจะทำไมหะ เด็กอย่างแกมันก็แค่เด็กอมมือ ไปดูดจุกนมแม่ไป"เด็กอย่างแกจะทำอะไรฉันคนนี้ได้

"เฮ้อ"ผมถอนหายใจอย่างแรงในตอนนี้

"ผมเองไม่เข้าใจในการกระทำของพวกคุณเลยนะ ฮายาโตะ ทาเคชิ เรียวเฮ เคียวยะ แรมโบ้ มุคุโร่"ผมพูดไม่รู้ว่าตัวเองได้ทำอะไรผิดกับพวกเขาแต่ว่า ผมจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

"เหอะพูดอะไรของแก ที่นี้มันโลกของมาเฟียเด็กอย่างแกจะไปรู้อะไร"ในตอนนี้ผมไม่พูดป่าว

"ในตอนนี้ผมไม่รู้ว่า ผมในยุคนี้ได้ทำอะไรกับคุณไว้ แต่ผมขอให้พวกคุณรู้เอาไว้ว่าพวกคุณไม่ได้อยู่คนเดียว"ผมพูดแล้วชี้นิวมาที่ตัวเอง

"เราผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะ แต่ว่าผมไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดที่จะต้องให้คนรักอย่างพวกคุณมาปกป้องผมคนเดียวหรอกนะ"ผมหยิบของในกระเป๋ากางเกงของตนเองและกินยาดับเครื่องชน

"หมายความว่ายังไงสึนะ"คราวนี้ยามาโมโตะเป็นฝ่ายถามผม

"เฮ้อ พวกคุณไม่ได้สังเกตุเลยอย่างงั้นหรอ"ผมถามเขาไปอย่างงั้นแต่พวกเขาที่นั่งอยู่กับพื้นต่างงุงงงมาก

"แต่ถึงแม้ว่าคนอย่างผมในยุคนี้จะไม่ได้บอก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไร้ความรู้สึกนะ"ผมบอกเพราะผมเจ็บที่หน้าอก ซ้ำไปซ้ำมาในสิ่งที่พวกเขาทำ

"ทำไมพวกคุณไม่ลองมองที่ตัวคุณรอบๆหน่อยหล่ะครับ"ผมหันมาบอกพวกเขา เพราะ ตอนนี้ผมกำลังจัดการกับพวกศัตรู้นี้อยู่

"รอบๆตัวของพวกเราอย่างงั้นหรอ"ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกัน

"...นะ นี้มันสร้อยคอ อย่างงั้นหรอ"ฮิบารุพูดขึ้นพร้อมกับงงว่าเกิดอะไรขึ้นพร้อมกับทุกคนที่หยิบสร้อยคอขึ้นมา

"ย่า ผมจัดการกับลูกน้องของคุณเสร็จแล้ว"ที่เหลือคงจะเหลือแค่คุณกับผม

 "ยะ อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ขอร้องล่ะ"

"คับ ผมไม่ฆ่าคุณ ซาเอดะ โคทัสสึ หัวหน้านอกแก๊งของคามัลเลเน่"สึนะพูดแล้วยิ้มให้

"ทำไมระ รุ่นที่ 10 ถึง..." โกคุเดระพูดได้แค่นี้ไม่ว่าป่าวยังเห็น ซาเอดะ กำลังฆ่ารุ่นที่10

"อึก ทะ ทำไมแก..."ผมก็บอกแต่แรกแล้วยังไงละคับว่าผมนะไม่ได้อ่อนแอ

"ลาก่อนนะคับ ซาเอดะ โคทัสสึซัง"พร้อมกับเปลวไฟดับเครื่องชน

"ย๊ากก"ซาเอดะร้องอย่างทุกข์ทรมานแล้วสลายหายไป

"พี่สึนะ ฆ่าคน..."

"ปกติผมก็ทำอย่างนี้นะคับ"ผมตอบแรมโบ้ตามปกติ

"หมายความว่ายังไงเจ้าสัตว์กินพืช

"เคียวยะ"ผมเรียกฮิบาริ

"อย่ามาทำเป็นตีสนิท"ฮิบาริพูดอย่างหงุดหงิด

"นั้นสินะ...ในยุคนี้ผมไม่มีสิทธิเรียกพวกคุณแบบนี่สินะ"สินะหลบตาก้มต่ำ

"....."พวกเขาเงียบกริบ

"ถ้าเป็นไปได้ กรุณาเปิดสร้อยเส้นนั้นจะได้มั้ย ผมคิดว่าตัวผมในยุคนี้คงจะทำอะไรกับพวกคุณมากกว่า เพราะ ว่าพวกคุณเป็นคนสำคัญมากสำหรับผม ไม่ได้อยากให้มาดูแล ไม่ได้ขอร้องให้ช่วยเหลือ ไม่ได้ขอให้เข้ามายุ่งวุ่นวายในชีวิต ผมในตอนนี้..."ผมพูดได้เพียงแค่นี้ เพราะเหมือนผมอยากจะร้องไห้ออกมา

"กึกพวกเขาเปิดสร้อยคอออกมาดู

"นี้มัน..."อึก อะไรเกิดอะไรขึ้นกับพวกเรา พวกเขาจับหัวของเขาอย่างมึนงง

"ผมจับมือของพวกเขา แล้วบอกว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถึงแม้ว่าจะมองผมว่าอ่อนแอ ใจดียอมคน ไม่ฆ่าใครตาย แต่ว่าพวกคุณรู้มั้ย..."ในตอนนี้ผมได้ร้องไห้ออกมา

"เพราะว่า ผมมีพวกคุณอยู่ พวกคุณเป็นคนให้ความสว่าง ความสุขกับผม"ผมยิ้มทั้งน้ำตา

"รุ่นที่ 10 / สึนะ /พี่สึนะ / ซาวาดะ / เจ้าสัตว์กินพืช / วองโกเล่ " พวกเขาเรียกชื่อของผมอย่างอบอุ่น อย่างที่เคยเป็นมาตลอด

"ตัวผมในยุคนนี้อาจจะคิดว่ามีอันตรายกับพวกคุณเลยผนึกความทรงจำเอาไว้"ผมพูดอย่างมีหลักการกับพวกเขา

"เรื่องนั้นจะทำไปทำไมหล่ะซาวาดะ"เรียวเฮที่เป็นฝ่ายถามขึ้น

"ลางสังหรณ์สุดยอดยังไงหล่ะคับ"ผมตอบพวกเขา

"เออ..คือว่าผมขอถามอะไรได้มั้ย"แรมโบ้ที่นกมือขึ้นมาจะถามอะไรกับผม

"อะไรงั้นหรอ แรมโบ้"ผมมองแรมโบ้

"เออ ในยุคของพี่สึนะ พวกเราเป็นอะไรกับพี่"แรมโบ้ถามผมแบบนี้ ผมหน้าขึ้นสีขึ้นมาทันที

"ทำไมถึงถามแบบนั้นหละ"ตั้งสติๆผมส่ายหัวไปมา

"ผมมีความรู้สึกแปลกๆ..."แรมโบ้ถ้านายยังไม่ลืมความรู้สึกนั้น

"นั้นสินะ สำหรับตอนนี้ผมไม่ใช่คนในยุคนี้ แรมโบ้ผมเป็นอะไรกับนายอย่างงั้นหรอ"ผมถามเขากลับแบบยิ้มๆ

"...."พวกเขาเงียบอีกแล้ว

"เฮ้อ"ผมถอนหายใจ เฮือกนึง

"คือว่า ขอโท-" ยังไม่ทันที่แรมโบ้พูดจบ ผมพูดแทรกขึ้นมา

"พวกเราเป็นคนรักกัน แต่งงานกันแล้ว ผมกับพวกคุณทุกคน"ผมพูดเสร็จพวกอึ้งกัน

"คุฟุฟุ คุณกำลังล้อพวกเราเล่นอยู่สินะ วองโกเล่มุคุโร่ที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นทุกคนเองก็ต่างเห็นด้วยกับมุคุโร่

"จะเชื่อหรือไม่เชื่อมันขึ้นอยู่กับพวกคุณผมตอบเขากลับไปแบบนั้น

"แต่ว่านะผมจะบอกว่า รอยพวกเนี่ย บนตัวของพวก คือ ของพวกคุณนั้นแหละผมบอกกับพวกเขา เพราะ ทั้งหมดมันเป็นเรื่องจริง

"...!!!" พวกเขาตกใจกับสิ่งที่เหนือความขาดหมายของผม

"หืม ร่างตัวของเริ่มที่จะจางหายไปแล้วผมพูดขึ้นร่างกายของผมกำลังจะหายไป อย่างงั้นเองหรอ

"สึนะ เป็นอะไรเกิดอะไรขึ้นยามาโตะถามเมื่อเห็นสีหน้าของผม

"ก่อนที่ผมจะหายไป อยากได้กลับคืนมารึป่าว สิ่งสำคัญพวกเขาอิ้งในสิ่งที่ผมพูดแต่ว่า ถ้าพวกเขาต้องการผมก็จะทำให้แต่ถ้าไม่ต้องการ...

"เป็นแบบนี้ดีแล้วสินะ ไม่ต้องรับรู้อะไรเลย นะดีแล้วพอผมพูดแบบนั้นพวกเขาก็ยังชักสีหน้าไม่พอใจ

"พวกผมต้องการที่จะรับรู้ ในสิ่งที่รับไม่ได้กับความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่ไล่นายออกไปจากชิวิตความรู้สึกเหมือนขาดสีสันพวกเขาต้องการงั้นหรอ ดีใจจังผมยิ้มอย่างมีความสุขกับน้ำตาที่เออร้นออกมา

"อึก ผมไม่ชอบเห็นน้ำตาของคุณเวลาคุณร้องไห้ คุฟุฟุ แต่ว่าทำไมกันนะ กับเจ็บปวดและทรมานในเวลานี้ ทั้งที่ผมว่าคุณแรงซะขนาดนั้นแต่ว่า....เมื่อเห็นคุณผมกับทรมานมากไม่ใช่แค่มุคโร่คนเดียวที่คิดแบบนั้น

"ผมจับมือของพวกเขา แล้วบอกให้พวกเขาจับมือกันและกันไว้ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเปลี่ยนไปแต่ว่าถ้าเริ่มต้นใหม่ไม่มีคำว่า 'สายเกินไปหรอกนะ

"อึก อ๊า อะไรกันภาพพวกนี่ภาพของพวกเขาที่อยู่ด้วยกันจนถึงตอนนี้ และตอนนั้นจำได้ว่าหลับอยู่แล้วมีคนอุ้มไปแต่ไม่รู้ว่าใคร

ภาพในความทรงจำเหล่านี้มีแต่ภาพของสึนะกำลังมีความสุข เศร้า โกรธ งี่เง่า แต่ว่า...ความรู้สึกนี้ "ความรัก"

"ตอนนี้ร่างกายของผมจะหายไปแล้วผมนั่งมองพวกเขาที่ตอนนี้ช๊อคในตอนนี้

"สึนะโยชิx2 / สึนะx2 / พี่สึนะ / รุ่นที่ 10" ผมได้ยินเสียงของพวกเขา ผมหันขวับไปจะไปหาพวกเขา คิดถึง และโหยหา

"ฮึก เคียวยะ ฮายาโตะ ทาเคชิ แรมโบ้ มุคุโร่ เรียวเฮผมเรียกพวกเขา ประกายแสงในตอนนั้นทำให้ผมอยากจะวิ่งเขาไปหาแต่ว่า ตัวผมในตอนนี้ไม่สามารถทำได้

"พวกเขาที่อยู่ทางด้านนั่นได้ยินเสียงของผมแต่ว่าพวกเขารู้ดีว่า ทำไมเจ้าตัวถึงไม่มาหา

"นี้ ไปหาเจ้าพวกนั้นสิฮิบาริพูดขึ้นพร้อมกับอุ้มผมไปทางนั้น

เอ๊ะ อ๊ะ ไม่ต้องหรอก "ปล่อยผมลงนะ เคียวยะผมทุบเขาบอกให้เขาเอาผมลง แต่เขากลับยิ้มไม่ยอมปล่อยผม

"ผมบอกให้ปล่อยไง"ดิ้นจริงๆเลย ผมยิ้มให้กับสัตว์กินพืชที่ดิ้นไปดิ้นมาอยู่บนตัวเขา แต่ว่าการที่เรียกชื่อ แบบนั้นก็ดีเหมือนกัน

"คนทางฝั่งคนรักของผมกำลังเข้ามาทางนี้แต่ว่า..." ผมเห็นสปาน่า กับ จางนีนิ บอกไม่ให้เข้าไปในนั้น

"เฮ้อ ดูท่าทางวองโกเล่จะพูดเรื่องจริงสินะครับ คุฟุฟุทางฝั่นนั้นเมื่อเห็นมุคุโร่ก็ต่างพากันนิ่งๆ

"สึนะโยชิ อยู่ที่ไหนไม่ว่าป่าวตัวมุคุโร่ถามตัวเองในยุคที่สึนะอยู่ตอนนี้

"สึนะโยชิ?...."มุคุโร่ทางอีกยุคพูดขึ้นอย่างเจ้าเล่ย์

"อ๋อ หมายถึง วองโกเล่ สินะคับผมหล่ะไม่ค่อยชอบเลยจริงๆตัวผมที่ เสื้อผ้าหะลุงหะลังแสดงว่าตัวของวองโกเล่มาตลอดเลยสินะ สภาพของเจ้าพวกนั้นเสื้อพาที่ไม่ได้เรื่องเลย

"ถ้าหานี้อยู่ละก็ อยู่ทางนี้ทุกคนมองด้วยตาเดียวกัน ใช่แล้วฮิบาริกำลังอุ้มผมอยู่

"ปล่อยมือของแกออกไปซะไม่ว่าป่าวพวกเขาทั้งหมดจะเข้าไปขย่ำตัวเองกันจริง

"ผมรีบดิ้นต่อไปเพื่อให้คุณฮิบาริ ปล่อยตัวผม เออคุณฮิบาริ ปล่อยผมลงเถอะคับหึ ฮิบาริยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ไม่เรียกผมว่า เคียวยะ แล้วหรอ" 

"เอ๊ะ อ่า คือว่า.." ผมหน้าแดงทำอะไรไม่ถูก ทางด้านฝั่งนั้นไม่รอช้า เข้ากันทั้งหมดเพื่อจะมาเอาตัวผมกลับ

"ว้าา ทุกคนอย่าทำแบบนี้สิคับถ้ามิติบิดเบือนขึ้นมาจะทำยังไง จางนีนิว่า

"ถ้ายังพูดมากอีกจะขย่ำให้เละพวกเขาต้องการของๆพวกเขาคืน

"เฮ้อ ให้ตายสิ ทำตัวอย่างกับเด็กแนะ ฮิบาริ เคียวยะเขาวางผมไว้ให้กับทางฝั่งนั้นอย่างดี

"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างพวกเขาพูดอย่างเขินๆ

"ทางผมเองก็เช่นกัน คุยกับตัวผมทางนั้นดีๆด้วยนะคับผมยิ้มให้กับพวกเขา

"อ่าตอบได้เพียงเท่านี้แล้วเงียบเหมือนอย่างเคย ผมเองพอมาฝั่งทางปัจจุบันที่ผมอยู่ก็กลับมาเป็นแบบเดิม

"นี้พวกนายนะโกคุเดระเรียกทางยุคนั้น

"มีอะไรพวกเขาตอบอย่างสั้นๆ แบบไม่สบอารมณ์

"รุ่นที่10 ทางนี้เขามีครอบครัวที่อยู่แล้วอุ่นอยู่แล้วทางพวกนายหล่ะโกคุเดระถาม

"ก็แล้วมันจะทำไมหล่ะ มันไม่เกี่ยวกับนายสักหน่อยตัวผมตอบกลับ

"นายไม่ได้เข้าใจความหมายของ คำว่า ครอบครัว?" โกคุเดระแย้งขึ้นมา

".....?" พวกเขานิ่งกับสิ่งที่ถาม

"การนิ่งไม่ใช่การตอบที่ดีเลยนะ คุฟุฟุเราจะต้องเปิดอกแล้วคุยกัน

"พี่สึนะ ทางนั้นกำลังจะต้องร้องไห้อยู่แน่ๆทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

"พวกนายก็รีบไปคุยแบบ สุดขั่วกันเลยไม่ต้องแบบอ้อมค้อมพูดแบบลูกผู้ชายเลย

"ฮ่าๆ เอาน่าๆ แต่ว่าการทำให้สึนะร้องไห้พวกนายไม่รู้สึกเจ็บบ้างหรอ

".....!!!" ตกใจกับคำพูดของแต่ละคน

"งั้นก็เป็นอย่างที่ โกคุเดระ ฮายาโตะพูด เป็นเรื่องจริงสินะที่พวกนายไม่รู้จักคำว่า"ครอบครัวนะไม่ว่าป่าวพูดหมดอารมณ์

"แล้วคนอย่างพวกนายไปจะรู้อะไรหล่ะ เกี่ยวกับสึนะในยุคนี้โกคุเดระในยุคนั้นพูดขึ้น

"เฮ้อ จริงๆเลย บางทีผมก็ไม่ชอบการสุมหัว แต่เพราะว่ามีสึนะโยชิอยู่ถึงได้มีพวกเราในตอนนี้

"....."

"พวกเรามีลูกกับวองโกเล่เดชิโม่แล้วยังไงหล่ะพวกเขาพูดอย่างพร้อมเพียงกัน

"....." พวกเขาในยุคนั้นต่างตกใจ

"วะ ว่ายังไงนะเรียวเฮพูด

"เฮ้อ ถึงผมจะไม่ชอบใช้พลังในเมื่อบอสไม่ได้ขอ แต่ว่าถ้าหากเป็นผลึกเดี๋ยวพวกเราจะช่วย

"คุฟุฟุ พวกผมไม่ได้ขอให้ช่วยเลยนะคับ พวกวองโกเล่ต่างพยักหน้าอย่างพร้อมเพียง

"แต่ว่าผู้พิทักษ์ทั้งหมดได้ใส่พลังเอาไว้แล้วอัดใส่พวกเขาทันทีแสบตาจัง

"อึก ภาพอีกแล้ว ปวดหัวไปหมดหัวจะระเบิดอยู่แล้ว

"เอ๊ะ ภาพพวกนี้พวกเขาพูดพร้อมกัน

"พะ พวกเรามีอะไรกับวองโกเล่คราวนี้มุคุโร่พูดอย่างตะกุตะกะ 

"เรื่องแบบนั้น!!?" ตกใจ พูดแทบจะไม่ออก

"ไปหาเขาซะสิโกคุเดระพูด

"จะอยู่ต่อ หรือรุ่งโรจ ก็เป็นเจตจำนงของพวกนาย พวกนายอยากปกป้องสึนะมั้ย?" ยามาโมโตะถามกับพวกเขาในยุคนั้น

"อยากสิ อยากจะปกป้องพวกเขาพูดทั้งหมดพร้อมกัน

"บางทีสึนะทางพวกนายอาจจะเหมือนกับทางนี้ก็ได้"ไม่ได้อยากให้พวกนานเข้ามาพัวพันด้วยอีกแล้ว

"......."หมายความว่ายังไง?

"สึนะ น่ะทางยุคของพวกเรานะพยายามจะไม่ให้พวกเราเข้ามาสู่การต่อสู้อีก สึนะแบกรับภาระอันหนักอึ้งเอาไว้คนเดียว ร่างบางที่ผอม กับต้องมาปกป้องคนสำคัญของเขายามาโตะบอกกับพวกเขาทางยุคอดีต

"ทำไมถึงต้องไม่ให้พวกนายต่อสู้ครั้งนี้เป็นเรียเฮทางฝั่งนั้นถาม

"เพราะว่าถ้าหากเข้ามาต่อสู้อีก ก็ไม่สามารถที่จะออกไปได้อีกแล้ว โลกแห่งมาเฟียมันโหดร้าย พี่สึนะไม่อยากให้พวกเราที่เป็นเพื่อนต้องมาเสียน้ำตาแรมโบ้อธิบาย

"........"

"ตอนนั้นซาวาดะนะ ว่าพวกเราว่าผู้พิทักษ์นะไม่ต้องการ ผมคนเดียวก็พอแล้ว และนั้นเป็นต้นเหตุที่สึนะปลีกตัวจากพวกเรา ออกจากไปไกลแสนไกล แล้วก็ถ้าซาวาดะให้เราเป็นผู้พิทักษ์คนอื่นก็จะคอยเดือดร้อนไปด้วย เพราะว่า ตัวเองเป็นเหตุ เพราะเป็นบอสวองโกเล่แฟมิรี่เรียวเฮอธิยายเสริม

"แต่เพราะว่า พวกเรารู้ว่ารุ่นที่10 ต้องการอะไรเลยพูดแบบนั้นเสมอมา พวกเรานะฝันฝ่าอุปสรรคต่างๆมาด้วยกันตลอดและครั้งนี้ก็เหมือนกัน พอโตขึ้นวองโกเล่อื่นๆก็มาโจมตี ทำให้รุ่นที่10รู้ว่าถ้าพวกเรายังเป็นผู้พิทักษ์ให้จะเกิดอันตรายกับครอบครัวที่เป็นที่รัก รุ่นที่10 เลยตัดสินใจอย่างเด็ดขาด "ผมไม่ต้องการผู้พิทักษ์ของวองโล่เดชิโม่อีกต่อไปอยากจะไปไหนก็ไปแล้วไม่ต้องหันหลังกลับมาอีก..." โกคุเดระพูดต่อ

"......."

"....แต่ว่านะพวกเราไม่ได้ต้องการให้หมอนั้นอยู่เพียงลำพัง กับการที่ต้องแบกรับทุกอย่างเอาไว้ แต่ว่าพอพวกเราจะไปคุยกับเจ้าสัตว์กินพืชนั้น หมอนั้นก็ไม่อยู่แล้ว บนโต๊ะมีจดหมายว่าให้ไปที่อิตาลี่ พวกเรานะไม่รอช้า แล้วไปที่อิตาลี่ทันทีเจ้าสัตว์กินพืชนนั้นกำลังต่ออยู่ เลือดที่ท่วมตัว แขนที่หักไปข้างนึง พวกนายคิดว่า พวกเราจะอยู่เฉยได้หรอฮิบาริพูดพร้อมกับกำมัดแน่น

"วองโกเล่ในตอนนั้นก็ไม่เปลี่ยนไปจากตอนนี้เลยแม้แต่น้อย ยังคอยเป็นห่วงพวกเราอยู่เสมอมา เวลามีงานก็จะเอางานที่ไม่เสี่ยงมาให้ ส่วนงานตัวเอาที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายกับทำมาตลอดวันที่ไปถึงอิตาลี่ วองโกเล่ฆ่าแฟมิรี่อื่นที่มายุ่งกับคนของตนเอง บางทีนั้นอาจจะเกิดการเปลี่ยนแปลงที่วองโกเล่ไม่อยากให้พวกเราทำ แต่ว่าพวกเราไม่รอช้า เพราะ พวกมันมากันเยอะมาก จะให้วองโกเล่กับอัลโกบาเรโน่สู้กันอยู่ 2 คนได้ยังไง " มุคุโร่มองด้วยสายตาอาฆาต

"พวกเรานะเอาตัวเข้าไปช่วยบอสของตนเอง แต่ว่านะสึนะกับ ตะโกนว่าพวกเราใหญ่เลย 'บอกว่าจะมากันทำไม'

"คนอย่างพวกคุณผมไม่ต้องการทั้งๆที่พูดแบบนั้นแต่กลับมีน้ำตาซึมออกมาเนี่ย 

รีบอนก็เอ่ยขึ้น "พอเถอะสึนะ ถ้านั้นเป็นสิ่งที่ผู้พิทักษ์นายต้องการ 1 ปีกับการตีตัวออกจากเจ้าพวกนั้น" 

ถึงมันจะไม่ได้มากแต่ว่าผู้พิทักษ์ของนายไม่ได้ด้อยไปกว่าคนอื่นหรอกนะสึนะ "พอแล้วหล่ะไม่ต้องฝืนแล้วสึนะที่ร้องไห้ออกมานั้นทำให้พวกเราได้รู้ยังไงหล่ะว่าบอสของพวกเรานะรักแฟมิรี่มากแค่ไหน หลังจากสึนะพักรักษาตัวพวกเราเองก็มาดูแล และจัดการกับพวกหนอนที่มายั้วเยื้อไม่หมดสักที พวกเราผู้พิทักษ์ไปคุยกับสึนะที่ห้องทำงานแต่ว่าสึนะไม่ว่างคุย นั่งทำงานเอกสารอย่างเดียว มีวิธีเดียวที่พวกผมจะได้คุยคือ....."

'..........'

"......คือ แล้วพวกคุณจะเงียบกันทำไมคับมุคุโร่พูดขึ้น

"โทดทีนะหมดเวลาสนทนาแล้วหล่ะ ต้องไปจัดการกับคนบางคนก่อนยามาโมโตะ โบกมือบ๊าย บาย พวกนั้นก็ไปกันหมดเลย

"แล้วพวกนั้นคุยอะไรกันเนี่ยมองประตูที่กำลังจะปิดหมดแล้ว

"คาใจแบบสุดขั่วทั้งนี้ทุกคนต่างเห็นพ้องกันกับเรียวเฮ

"สารภาพรัก นะคับคนบางคนที่ยืนอยู่หลังมิติที่กำลังจะปิด

"!!!อิริเอะ โชอิจิเรียกชื่อพร้อมเพียงกัน

"ฮ่าๆ ทำไมนายถึงรู้หล่ะ สึนะบอกหรอ"

"ผมคิดว่าพวกเขาไม่มีทางบอกคนนอกอย่างผมนะคับผมพูดแบบติดตลก

"......."

"ก็ผมอยู่ในห้องของเขาเราคุยงานกันอยู่นะคับ สึนะคุงพอโดนสารภาพรักก็หน้าแดงแล้วปากกาหล่นเลยหล่ะ เอกสารก็หล่นมาหมดเลย "ทำอะไรไม่ถูกเลยแหะถ้าพวกคุณจะมาล้อผมเล่นก็ออกไปเลยคับ ผมไม่ว่างมาฟังเรื่องไร้สาระ ฮิบาริบอกให้ผมออกจากห้องไปก่อนเดี๋ยวค่อยกลับมาคุยใหม่"

"แล้วนายก็ลุกว่างั้นโกคุเดระยุคนั้นถาม

"จริงๆผมจะลุกแต่สึนะโยชิรั้งเอาไว้นะคับผมตอบแบบไม่ใส่ใจ

"งั้นก่อนที่มันจะปิดผมจะเล่าละกันคับ จะจบหรือไม่ก็ขึ้นกับประตูนี้ละ แต่ว่ามันก็ใกล้แล้วละคับ"พร้อมกับดันแว่นขึ้น ชิ้ง!

ห้องประชุมวองโกเล่

"เดี๋ยวสิคับเรายังคุยเรื่องนั้นไม่เสร็จเลยนะผมลูบหัวสึนะโยชิเบาๆ

"งั้นฉันไปละอิริเอะ โบกมือบายๆ

"คุยเรื่องอะไรงั้นหรอคับ รุ่นที่ 10" ไม่มีอะไรหรอก แล้วก็เรื่องเมื่อกี้ถ้าล้อเล่นก็พอเถอะ ผมไม่อยากฟัง ทั้งห้องต่างตกอยู่ในความเงียบ สึนะโยชินั่งอยู่ตรงโซฟาเก็บเอกสารที่หล่น ฮิบาริไม่รอช้า เข้าไปจับมือของสึนะ เเล้วค่อยๆบรรจงจูบอย่างดูดดื่ม สึนะตกใจมากกับการกระทำของคนนั้นเลย ผลัก ทุบ ตีแล้วไม่ยอมออกเพราะแรงของเขาตอนนี้น้อยเกินไป 

"เฮ้ยแกฮิบาริออกไปห่างรุ่นที่10นะเฟ้ย"

"ฮ่าๆนั้นสินะฮิบาริ"

"ไม่ยอมแบบสุดขั่ว"

"ผมก็ไม่ยอมพี่ฮิบาริ"

"คุฟุฟุ"

คงต้องบอกว่าไม่มีใครยอมใครละคับ ทุกคนต่างเมื่อเห็นฮิบาริถอนจูบจากสึนะก็ค่อยบรรจงไล่ลงมาเรื่อยๆตามคอ แขน ตัว ลำดับ เมื่อเห็นหน้าของสึนะแล้วผู้พิทักษ์ต่างก็อดไม่ไหวบอกให้ฮิบาริหยุด ในวินาทีนั้นสินะร้องไห้แล้วบอกว่า ต้องการอะไรจากผม "ต้องการทุกอย่างที่เป็นของนาย"เหล่าผู้พิทักษ์เอ่ย เอ๊ะผมไม่เข้าใจ 

"พวกคุณจะบอกว่า "รักผม ฮ่ะๆสึนะขำนิดๆ 

"ใช่แล้วละพวกเรา "รักนายอยากจะครอบครองเอาไว้ จุฟ ทุกคนล้วนแต่หอมสึนะที่หน้าทีละคนๆและค่อยเลื่อนลงมาจากใบหน้ามาเป็นอย่างอื่นจบจ้าไงหละไม่มีไรมากใช่ม่ะ

"....หน้าแดงกันทั้งหมด นะ นาย แอบฟังการสนทนาใช่มั้ยทุกคนถามขึ้น

"ใช่แล้วคับตอบแล้วยิ้มอย่างภูมิใจ

"แล้วเจ้าพวกนั้น..."

"ฮ่าๆผมโดนคุณฮิบาริเล่นเอานะคับ จริงๆงานมันต้องคุยกันจะให้กลับไปมันไม่ได้นะคับอิริเอะบอก

"บางทีผมเองก็แอบอิจฉาสึนะโยชิคุงนะคับ

"ทำไมนายจะต้องอิจฉาโกคุเดระถาม

"ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกคับ เพราะ ผมก็เป็นแค่ของเล่น ของคนๆนึงก็แค่นั้นเองแล้วก้มตาลงต่ำ

"นะ นาย"

"ผมไม่ได้เครียดถึงขนาดนั้นหรอกคับ นภาต่างก็ต้องโอบอุ้มสิ่งล้ำค่าเอาไว้แต่ไม่ใช่นักประดิษฐ์อย่างผม ที่ไม่มีอะไรเลย

"หืม?" หรือว่าตรงนั้นยามาโมโตะเห็นเงาดำๆตรงที่วางหุ่นยนตร์มอสก้า

"เฮ้ โกคุเดระ " ยามาโมโตะเรียกเพื่อนของตน

"อะไร " โกคุเดระถาม

"ตรงนั้นนะ ใช่เบียคุรันรึป่าวยามาโมโตะถามเบากับคนที่อยูข้างๆ

"ชู่"เบียรคุรันชี้นิวไปทางพวกนั่นบอกไม่ให้พูดไปมากกว่านี้

"ช่างมันเถอะ เอาเป็นนี้คือจุดเริ่มต้นคับอิริเอะบอก

"อย่างงั้นหรอ นี้สิจุดเริ่มต้นของพวกเราพวกเราเดินกลับไปทางเดินทางยุคที่พวกเรามา 

"ขอให้โชคดีนะคับอิริเอะ บอกลาก่อนจะปิดประตู 

ตึง

"เฮ้อ จบเรื่องซะทีอิริเอะบิดขี้เกียจตัวเอง เพราะ ทำงานเสร็จแล้ว

"กลับไปนอนดีกว่านะบางทีผมก็อยากให้คนนั้นรู้ถึงความรู้สึกของผมบ้างจัง

'คนที่แอบอยู่มุมห้องนั้นกับอมยิ้มน้อยๆในสิ่งที่คนผมสีส้มอมแดงกำลังทำ'ชายร่างสูงผมสีขาวสง่าได้ยิ้มอย่างเริงร่า และแอบหลุดขำในลำคอออกมาหน่อยกับสิ่งที่คนตัวเล็กคนนั้นพูดไว้กับเขา "คืนในวันนั้นเบียคุรันไม่มีทางลืมเป็นอันขาด คืนที่ทำให้เขานั้นกะชุ่มกะชวยได้ขนาดนี้ อยากสัมผัสกับคนตรงหน้ามากกว่านี้"

ห้องทำงาน

"นายไม่มีวันหนีจากผมได้หรอกนะโชจัง เพราะ ร่างกายและหัวใจของนายเป็นของผมคนเดียว"กางปีกออกไปจากห้องอย่างเงียบๆเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสังเกตเห็น


END



ผลงานอื่นๆ ของ Tokiyaa

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Pinkky sweetguy
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 20:28
    สนุกคะแต่งงอ่ะ
    #3
    0
  2. #2 KomoriYui (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 10:41
    เอ่อ....เนื้อเรื่องก้สนุกอยู่หรอกนะค้ะถึงจะไม่ค่อยเข้าใจก้เถอะนะ..แต่ว่าตรงส่วนที่เป็นคำพูดอ่ะงงมากเลย
    ยังไงก้สู้ๆนะค้ะ
    #2
    0
  3. วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 07:01
    เรืองออกแนวเศร้าๆอ่ะ...แต่น่าอ่านนะติดตามๆๆ
    #1
    0