[fic][KeiDai] Buddy love - [fic][KeiDai] Buddy love นิยาย [fic][KeiDai] Buddy love : Dek-D.com - Writer

    [fic][KeiDai] Buddy love

    เช้าวันเปิดเทอมวันแรกสดใส อาริโอกะน่าตาชื่่นบานพร้อมไปเรียน แต่วันนี้จะเป็นวันที่ดีสำหรับเขามั้ยหนอ

    ผู้เข้าชมรวม

    356

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    6

    ผู้เข้าชมรวม


    356

    ความคิดเห็น


    4

    คนติดตาม


    3
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  21 มิ.ย. 58 / 21:59 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ฟิคเนื่องในวันเกิดอิโนะจังแต่เนื้อเรื่องไม่เกี่ยวกับวันเกิดใดๆ อิมเมจอาริโอกะสมัยม.ปลายดูน่ารักน่ากิน !?







    ส่งรูปมาให้มโนชุดนักเรียนได้ตามใจชอบ ♥♥




























    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

      "ตืออดึง ตืออดึ่งงงงง ตือดึงตื๊อดึงงงงงงง"

      เสียงออดดังก้องกังวาลไปทั่วทุกสารทิศเป็นสัญญาณของการเข้าเรียนของโรงเรียนแห่งหนึ่ง และเสียงที่ตามมาติดๆคือเสียงก้าวเท้าดังฉับฉับจากข้อขาสั้นๆป้อมๆวิ่งดุ๊กๆตรงไปยังห้องเรียนริมสุดกำแพง

       

      เด็กหนุ่มใช้ตัวเล็กกระทัดรัดแทรกตัวเข้าไปในห้องได้ทันก่อนที่ประตูจะถูกเลื่อนปิดโดยใครสักคนเพียงเสี้ยววินาที

       

      "เเฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก"

      "นี่มันอะไรกัน เปิดเทอมวันแรกก็มาสายเลย นาฬิกาที่ตั้งไว้ก็ดันไม่ปลุก ซวยจริงๆ"

      ผมได้แต่พร่ำบ่นในใจกับความหงุดหงิดของตัวเอง ก่อนก้มลงจับเข่าทั้งสองข้างเพื่อระบายความเหนื่อย

       

      "เหลือที่ตรงไหนให้ฉันนั่งบ้างเนี่ย"

      /กะว่าเทอมนี้ผมจะไปนั่งริมหน้าต่างให้ได้ฟีลลิ่งแบบพระเอกละครเด็กหนุ่มมัธยมปลายซะหน่อย/

       

      ผมกวาดสายตาไปทั่วท้องและจับจ้องไปที่ตรงๆนั้น ตรงที่ผมเล็งไว้ แต่......

       

      "อะเด๊ะ อะเด๊ะ ! ใครนั่งอยู่ตรงนั้นน่ะ"

      /เฮ้ยๆๆๆๆๆๆ เจ้าหมอนั่นมันเป็นใครกัน บังอาจมานั่งที่โปรดของฉัน ทำเป็นทำหน้าซื่อบื้อฟังเพลงไม่รู้อิโหน่อิเหน่/

       

      /ฮึ ! เดี๋ยวรู้กัน/

      เด็กหนุ่มไม่รอช้าเดินยืดตัวอกผ่ายไหล่ผึ่งตรงไปหาคู่กรณีทันที

       

      "ตึ้ง !!!!" ฝ่ามือเล็กสองข้างปะทะเข้ากับแผ่นโต๊ะอย่างจัง แสดงอำนาจบาทใหญ่ให้คนข้างตัวรับรู้ แต่ปฏิกิริยาที่สนองกลับ มีเพียงแต่ความเงียบสงัดรอบตัวเท่านั้น

       

      "เจ้าหมอนี่ !!!! " ไม่รู้สึกตัวอะไรรึยังไง เอาแต่นั่งฟังเพลงอยู่นั่นแหละ ชักจะไม่ชอบขี้หน้านายแล้วนะ

       

      "เอ้าๆๆๆ นักเรียนคะ นั่งที่ให้เรียบร้อยด้วยค่ะ เดี๋ยวเราจะมาเริ่มโฮมรูมกันเลยนะคะ" อาจารย์ประจำชั้นสุดสวยเข้ามาท่ามกลางความอลหม่านในห้องเรียนขณะที่เด็กหนุ่มกำลังโมโหกับคนข้างๆต้องยอมนั่งสงบแต่โดยดี

       

      "มาเช็คชื่อกันก่อนน้า"

       

      "ทาคาคิ ยูยะคุง"

      "มาครับ"

       

      "โคตะ ยาบุคุง"

      "มาครับ"

      "ยาโอโตะเมะ ฮิคารุคุง"

      "มาครับ"

       

      "อาริโอกะ ไดกิคุง"

       

      "ครับ

      "มาครับ" มัวแต่นั่งจ้องหมอนี่นั่งฟังเพลงอยู่จนเกือบลืมขานชื่อ เมื่อไหร่จะเลิกฟังซะที เห็นแล้วรำคาญลูกกะตา

       

      "ต่อไป"

      "อิโนะโอะ เคย์คุง"

      "........"

       

      "อิโนะโอะ เคย์คุง"

      "........"

       

      "อิโนะโอะคุง มารึเปล่าคะ ?"

       

      "นี่ๆๆๆ นั่นชื่อนายรึเปล่า"

      /ใครวะ ชื่ออิโนะโอะ เคย์ อาจารย์เรียกตั้งนานไม่ยอมขาน เจ้านี่ป้ะเนี่ย !!!!! เอาแต่อยู่ในโลกของตัวเองอยู่นั่น/

       

      "ฮะๆ"

      "มีอะไรเหรอ ??"

      /กว่าจะรู้สึกตัวไม่รอให้คนเอาปี๊บมาฟาดเลยล่ะ !!!/

       

      "นายชื่อ อิโนะโอะ เคย์ รึเปล่า อาจารย์เค้าเรียกอ่ะ"

       

      "อะ.....ใช่"

      "ครับ มาครับ" อิโนะโอะยกมือรับขานอาจารย์ที่เรียกเป็นครั้งที่สามก่อนจะเช็คขาดไม่มาโรงเรียน

       

      "เจ้านี่มัน......."

      /ทำไมผมต้องมานั่งข้างๆนายอิโนะโอะ เคย์อะไรนี่ด้วยเนี่ย แถมโต๊ะติดกันอีกต่างหาก คงต้องนั่งตรงนี้ไปอีกนาน แค่วันแรกก็เบื่อขี้หน้าแล้วววโฮ้ยยย/

       

      "วันนี้มากันครบนะคะ"

       

      "เอาล่ะทุกคน วันนี้คุณครูมีกิจกรรมอย่างหนึ่งให้พวกเราทำ"

       

      "เหหห ~~~" เสียงเปร่งดังจากลำคอเป็นเสียงเดียวกันจากเพื่อนๆทุกคนในห้อง บางคนก็ส่งเสียงมาด้วยความสงสัย บางคนก็ตื่นเต้น ร่วมลุ้นกันว่าอาจารย์จะให้ทำกิจกรรมอะไรในวันเปิดเทอมวันแรก และบางคนในส่วนน้อยก็ส่งเสียงมาด้วยอารมณ์ที่เบื่อหน่าย อย่างอาริโอกะ ไดกิ

       

      ไม่ใช่เพราะเขาเบื่อกับการเรียนแต่เขารู้สึกไม่มีอารมณ์ร่วมกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆเขาต่างหาก

       

      "เพื่อเป็นการทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ เราจะเล่นบัดดี้กัน"

       

      "บัดดี้ !!!!!"

      /เฮ้ยๆๆๆๆ บัดดี้ บัดดี้ บัดดี้ ! ผมจะเรียนนะวันนี้ ไม่มีอารมณ์มาเล่นสนุกสนานอะไรแบบนั้นหรอก/

       

      "เอ้า ! มองเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆตัวสิคะ"

       

      "นั่นคือบัดดี้ของพวกเธอ"

      หนุ่มน้อยอาริโอกะอยู่ในสภาวะนั่งนิ่งเงียบค้างอยู่ซักพักก่อน

      เบือนหน้าเข้าหาเพื่อนบัดดี้ริมหน้าต่างอย่างช้าๆ

       

      "..."

       

      "เจ้าหมอนี่เนี่ยนะ !!!!!!!!!"

      ร่างเล็กหันไปทำหน้าบึ้ง คิ้วขมวดปากเบะใส่อิโนะโอะก่อนหันกลับเข้าหาอาจารย์โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เรื่องอะไร ยังคงฟังเพลงไปเรื่อยพลางหลับตาพริ้มโยกขยับหัวไปมาอินไปกับเสียงเพลง

       

      "เมื่อนักเรียนรู้บัดดี้ของตัวเองแล้วนะคะ ส่งตัวแทนเพื่อน 1 คนมารับเชือกจากอาจารย์ด้วยค่ะ"

       

      "ห้ะ ??"

      /จะเอาเชือกมาทำไม ? จะเอามามัดใครรึยังไง/

       

      อาริโอกะรู้สึกสงสัยไม่แพ้เพื่อนคนอื่นที่กำลังทยอยออกจากที่นั่งไปรับเชือกหน้าห้องเรียน ก่อนจะดันตัวเองขึ้นมาจากเก้าอี้และทำตามเพื่อนคนอื่นๆ

       

      "นี่ ~~ นาย"

      หลังจากรับเชือกจากอาจารย์ อาริโอกะก็มานั่งที่เดิม มือเล็กจับแขนคนข้างๆลงเขย่าเบาๆพอที่จะทำให้รู้สึกได้

       

      "นี่ๆ นาย"

      /เฮ้ย ~~ ในใจของนายไม่คิดจะทักทายคนอื่นบ้างรึไงเนี่ยย ตั้งแต่เข้าห้องมาฉันก็เอาแต่สะกิดเรียกนายจนมือของฉันสากหมดแล้วเนี่ย เดี๋ยวเรียกอีกทีแล้วไม่รู้สึกตัวนะ จะให้อาจารย์หามออกไปนอกห้อง เอาสิ/

       

      ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาการตอบรับจากเจ้าเพื่อนทึ่มข้างๆแม้แต่น้อย

       

      "นี่ๆๆๆๆๆ นายๆๆๆ" มือเล็กๆจับแขนอิโนะโอะเขย่าถี่ขึ้น สะเทือนไปถึงใบแก้มจนสั่นสะเทือนเป็นรูปคลื่นน้ำ

       

      ร่างสูงเบือนหน้ามามองต้นเหตุเพราะมีอะไรมากวนใจเขาขณะฟังเพลงเป็นครั้งที่สอง สายตาคู่นั้นส่งมาว่ากำลังหงุดหงิดคนตัวเล็กอยู่เนืองๆ

      "หืม ...?"

      /ท่าทางของคนเพิ่งกำลังลุกจากที่นอนคืออะไร ? คำว่าให้เกียรติน่ะ รู้จักมั้ยเนี้ยทำหน้าให้ดีๆหน่อยดิ๊/

       

      "นายน่ะ คู่กับผมนะ"

      /ต้องทนอยู่กับหมอนี่ไปอีกนานแค่ไหนกัน/

       

      "อ่ะ อ่า" ร่างสูงตอบรับคนตัวเล็กสั้นๆแต่มันทำให้อาริโอกะหงุดหงิดไม่ใช่น้อยแลดูไม่กระฉับกระเฉงและไม่ได้ดั่งใจ

       

      "เมื่อได้เชือกกันครบทุกคู่แล้วนะคะ นำเชือกที่อาจารย์ให้มามัดแขนข้างนึงคู่กับแขนอีกข้างของอีกคนไว้"

       

      "นี่ๆๆๆ ขอมือหน่อยสิ" คนตัวเล็กใช้มือสะกิดคนข้างตัวแต่ไม่เป็นผล จนอาริโอกะทนไม่ไหวชักแขนอิโนะโอะจับมามัดแทน

       

      "อาริโอกะ ~~ ข้าวกลางวันวันนี้มีแกงหรี่ด้วยน้าา"

       

      "จริงเหรอ !!!!!" เสียงทุ้มจากเพื่อนคนใดคนหนึ่งตะโกนแทรกขึ้นมาทำให้อาริโอกะดีใจลุกขึ้นพรวดทันไม่ระวังว่ามีสายใยบัดดี้ผูกติดอยู่กับอีกคนเกือบทำให้ตัวเองล้มลงกับพื้นแต่ยังมีมือเล็กๆคว้าไหล่ร่างสูงช่วยพยุงไว้ไม่ให้หล่นก้นจ้ำบ๊ะเจ็บตัวไปฟรีๆ

       

      ช่องว่างแห่งช่วงเวลาที่อธิบายอะไรไม่ได้ ดวงตาทั้งสองประสานกันเป็นหนึ่งเดียวคอยอ่านใจของกันและกัน

       

      /ฉันเกลียดนาย/

       

      /จริงๆ :(/

       

      ลูกกระตากลมๆมองลึกเข้าไปในสายตาอันเย็นชาของร่างสูงเพื่อบอกอะไรบางอย่าง จะหารู้ไม่ว่าอีกคนจะรับรู้หรือไม่ อาริโอกะคงต้องเชื่อมั่นในตัวเองเท่านั้น

       

      "โอ๊ะ ขอโทษๆ"

      อาริโอกะดึงตัวออกจากอิโนะโอะทันทีที่รู้สึกตัวและขยับเก้าอี้ให้เข้าที่พร้อมเข้าสู่คาบเรียนวิชาเเรก

       

      /ฉันเป็นบ้าอะไรกัน ทำใมต้องไปส่งสายตาอะไรไปให้หมอนั่นด้วย ไม่เข้าใจจริงๆ/

       

      ------

       

      ""ตืออดึง ตืออดึ่งงงงง ตือดึงตื๊อดึงงงงงงง""

      “เหลืออีกข้อเดียว ~~ ปั่นๆๆๆๆ จะรีบไปกินข้าว หิวจนท้องใส่กิ่วหมดแล้วๆๆๆ”

       

      /ผมก็บ่นไปงั้นแหละ แต่ก็อยากให้เสร็จไวๆนี่นา จะได้ไปกินข้าว ทำจวนจะเสร็จแล้ว ก็มีคนมากระตุกแขนเสื้อผมสองที หันไปก็เห็นเจ้าอิโนะเคย์มองตาพริ้มอ้อนวอนขออะไรซักอย่าง คงจะหิวละสิรอไปก่อนเถอะ ไม่นานหรอกฉันก็หิวเหมือนกัน/

       

      "แป๊บนึง"

      /ผมบอกกับหมอนั่นไปแบบนั้น/

       

      /เริ่มสนุกแล้วสิแกล้งคนหิวข้าว ได้เวลาเอาคืนแล้ว เมื่อเช้าทำหน้าซื่อบื้อหนัก แต่มันก็เหมือนทรมานเราด้วยอ่ะดิ ไม่เป็นไรขอแค่สะใจก็เป็นพอ/

       

      "นี่ ~~ เสร็จยังอ่าา"

      /คราวนี้ทำงานเสร็จแล้ว แต่ยังอยากดูเจ้าคนข้างๆมันทำหน้าอ่อนเพลียไร้เรียวแรงอีกซักหน่อย/

       

      "เสร็จแล้วๆ เดี๋ยวเก็บของแป๊บนึง"

       

      /สุดท้ายก็ยอมใจอ่อน ไม่ใช่เพราะหมอนั่นนะ ผมต่างหากที่ทนความหิวของตัวเองไม่ไหว แต่ขอแกล้งอีกนิดนึงแล้วกัน/

       

      "เข้าห้องน้ำก่อนได้ป้ะ ?" ระหว่างทางเดินผ่านห้องน้ำพอดีเลยแกล้งจูงมือลากเข้าห้องน้ำทันทีให้อีกคนหงุดหงิดใจเล่นไปงั้น

       

      ด้วยความที่อาริโอกะ ไดกิ ไม่ทันได้ระวังมองก้อนหินเล็กๆที่วางขวางทางอยู่หน้าห้องน้ำลื่นล้มอย่างจังจนตัวล้มลงประทับกับกำแพง

       

      มือบางสองข้างทาบค่อมคนตัวเล็กไว้ไม่ให้ล่วงหล่นเเเปื้อนพื้นที่มีน้ำเปียกนองเต็มไปหมด สายตาทั้งสองปะทะเข้าหากันจนเป็นเนื้อเดียว

       

      ร่างเล็กพยายามขัดขืนแต่ไม่เป็นผลยิ่งทำให้ร่างสูงโน้มใบหน้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆภายใต้ริมฝีปากหนาจะลงสัมผัสรับรสคนตัวเล็กเอาใว้เป็นของตัวเอง

       

      "จะทำอะไรน่ะ !"

      /เจ้านี่ ! มันคิดอะไรของมันกันแน่ ไม่ทนแล้วว บัดดงบัดดี้อะไรเนี่ยยย ไม่ลงไม่เล่นแล้วว/

       

      อาริโอกะผลักอกอิโนะโอะจนล้มกองไปอยู่พื้น สายใยแห่งบัดดี้ขาดเป็นสองซีกเหลือเพียงเศษซากชุ่มฉ่ำน้ำวิ่งออกไปจากห้องน้ำแบบทันควันปล่อยให้คนทางนี้นั่งเกาหัวแกรกๆงงๆในห้องน้ำคนเดียว

       

      -จบ-


       

      พยายามเขียนให้มันดูละมุนๆ เห็นทีคงต้องฝึกไปอีกนาน -0-

      ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน สุขสันต์วันเกิดอิโนะจัง อายุ 25 ขวบแล้วแต่หน้าเด็กไม่แพ้ไดจังเลยจริงๆ ที่แต่งคู่นี้เพราะมีคนชอบเยอะ เราเองก็ชอบด้วย สองคนนี้เวลาอยู่ด้วยกันแล้วน่ารักมาก >_< อิโนะจังจะเต๊าะไดจังตลอด จะมีโมเม้นจับเนื้อต้องตัวกันตลอด หวังว่าคงจะชอบเรื่องนี้กัน นะคะ



      อย่าลืมคอมเม้นต์



      บ๊าย บาย



      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×