คัดลอกลิงก์เเล้ว

[B.A.P Fic] Happy MOCHI #loup

โดย KOI_KOI

จุนฮงพาจงออบไปเที่ยวบ้าน หวังว่าจะสวีตให้เต็มที่ในวันหยุดหลังจบทัวร์คอนเสิร์ตรอบโลก แต่.................

ยอดวิวรวม

215

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


215

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 ก.ค. 59 / 21:09 น.
นิยาย [B.A.P Fic] Happy MOCHI #loup

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีทุกคนค่ะ ฟิคเรื่องนี้ แต่งขึ้นมาเพื่ออวยพรวันเกิดให้กับน้อง @Maple13th ค่ะ


เป็นฟิคคู่โล่ออบค่ะ ตอนเดียวสั้นๆจบ


ขอบอกว่าป่วงมาก ฮ่าๆๆๆๆๆ


แต่ยังไงก็ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 ก.ค. 59 / 21:09




Happy MOCHI #loup




“โมจิย่า!!....ไหนมาดูซิว่าวันนี้ฮยองพาใครมาเอ่ย?”

 

เสียงทุ้มเอ่ยทักทายเจ้าโมจิ สุนัขพันธุ์ปอมเปอเรเนี่ยนที่เขาพึ่งซื้อมาเลี้ยงได้ไม่นาน

 

หลังจากได้ยินเสียงเชว จุนฮง เจ้าของสุดที่รักเปิดประตูบ้านเข้ามา เจ้าโมจิก็วิ่งหน้าตั้งออกมาส่ายตูดส่ายหางต้อนรับด้วยความดีใจ

 

และแน่นอนว่าต้องดีใจเป็นสองเท่าแน่ๆ ถ้าโมจิได้เห็นว่าแขกที่เขาพามาเยี่ยมบ้านด้วยเป็นใคร

 

ก็เจ้าโมจิน่ะรักแขกคนสำคัญของเขามากกว่าที่รักเขาซึ่งเป็นเจ้าของเสียอีกนี่นา

 

“จ๊ะเอ๋โมจิย่า!

 

เสียงใสๆ ของคนที่หลบอยู่ด้านหลังของจุนฮงเอ่ยทักเจ้าหมาน้อยที่พอโมจิเห็นว่าเป็นใคร ก็รีบวิ่งผ่านจุนฮงไปกระโดดเกาะขาเรียวไว้ ให้เจ้าตัวต้องรีบช้อนเจ้าโมจิขึ้นมาอุ้ม

 

เพราะไม่เช่นนั้นแล้ว เจ้าหมาน้อยนี่ต้องข่วนขาเขาเป็นรอยแน่ๆ

 

“..........”

 

จุนฮงเหล่มองหมาของตัวเองที่กำลังคลอเคลียเลียหน้าเลียตาแขกของเขา อยู่ๆ ก็เกิดอาการหมั่นไส้หมาขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

นี่เขาเป็นเจ้าของนะ แล้วทำไมเจ้าโมจิมันทำกับเขาแบบนี้ล่ะ?

 

เอาไปปล่อยวัดซะดีมั๊ยเนี่ย?

 

“อิ๋งๆๆ”

 

“ฮ่าๆๆๆๆพอแล้วๆโมจิย่าหน้าฮยองมีแต่น้ำลายนายแล้วนะฮ่าๆๆๆๆ”

 

ปากก็บอกว่าให้พอ แต่ดันซุกหน้าคลอเคลียกับหมา ให้หมามันเลียหน้านี่คืออะไร?

 

“ปล่อยมันลงก่อนเถอะครับจงออบฮยอง.....รู้สึกว่าพี่จุนซอจะไม่ได้พาเจ้านี่ไปอาบน้ำหลายอาทิตย์แล้ว...เหม็นจะตาย”

 

 ดิสเครดิตแม่มเลยไอ้หมาเวร ถึงแม้ว่าตามจริงแล้วพี่จุนซอจะพามันไปอาบน้ำทุกวันเลยก็ตาม แต่หมั่นไส้อ่ะ มีอะไรมั๊ย?

 

เห็นนะว่าแอบมีค้อนเขาขวับๆ ด้วยน่ะ แต่โทษทีว่าแกพูดแก้ต่างให้ตัวเองไม่ได้ว่ะโมจิ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

 

จุนฮงจับเจ้าโมจิมาวางลงบนพื้น แล้วดึงคนตัวเล็กกว่าอย่างมุน จงออบ ให้เดินตามเขาไปที่ห้องนอนเพื่อวางสัมภาระที่เตรียมมาค้างบ้านเขา

 

และที่สำคัญจะได้ล้างน้ำลายเจ้าโมจิที่หน้าด้วย ก็โดนเลียซะหน้าเปียกเลยเหอะ = =!

 

ส่งจงออบเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำแล้ว ตาเรียวก็เหลือบไปมองเจ้าหมาน้อยที่อุตส่าห์เดินตามเข้ามาในห้องด้วย

 

เจ้าโมจิเองก็มองจ้องตอบเขาตาไม่กระพริบเช่นกัน แกจะทำสงครามประสาทกับฉันเหรอไอ้โมจิ?!

 

หน้ากล้องที่พี่จุนซอถ่ายมาให้ดูเนี่ยก็ทำตัวน่ารักน่าชังอยู่หรอก แต่หลังกล้องเนี่ยสะตอสุดๆ

 

จำได้ว่าตอนที่เขาซื้อมาใหม่ๆ เจ้าโมจิมันก็เชื่อฟังเขาแต่โดยดีอยู่หรอก แต่หลังจากที่เขาพาจงออบฮยองมาเที่ยวที่บ้านครั้งก่อนๆ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร เจ้าโมจิมันถึงได้เมินเขา และไปคลอเคลียกับจงออบฮยองอยู่ตลอดเวลาที่พักอยู่บ้านเขา

 

พอเขาจะพาจงออบฮยองกลับเจ้าหมานี่มันก็ยังเกาะขาจงออบฮยองไม่ยอมปล่อยอีก และเมื่อเขาจะไปจับออก มันก็ดันขบเขาจนเป็นรอยฟันเล็กๆ เลยอ่า

 

ตอนแรกเขาก็ไม่แน่ใจ นึกว่ามันแค่ชอบจงออบฮยองเพราะตามใจมันทุกอย่าง

 

แต่หลังๆ มานี่เขาชักแน่ใจว่าเจ้าหมานี่หลงรักจงออบฮยอง และคิดจะแย่งจงออบฮยองกับเขาด้วย!

 

“ถ้าโตกว่านี้เดี๋ยวฮยองหาเมียให้นะ”

 

มือหนาจับเจ้าก้อนกลมสีน้ำตาลขึ้นมานั่งบนตัก แล้วบอกสิ่งที่เขาคิดออกไป โมจิมองหน้าเขานิ่ง ก่อนจะหลับตาแล้วเมินหน้าหนีไปด้านประตูห้องน้ำที่มีจงออบฮยองอยู่ในนั้น...

 

โมจิ...

 

มึ๊ง!!!

 

 

 

แกร่ก

 

“บ๊อกๆๆๆ”

 

โมจิน้อยเอาขาหน้าเขี่ยมือหนาออกแล้วกระโดดลงจากตักใหญ่วิ่งไปหาจงออบ ที่พึ่งเดินออกจากห้องน้ำ ด้วยอาการเริงร่าดีใจ เหมือนกับได้เจอกันอีกครั้งหลังจากห่างหายกันไปนานแสนนานซะเหลือเกิน

 

และแน่นอนว่าจงออบฮยองก็ช้อนไอ้หมาตอแหลนั่นขึ้นมาอุ้มอีก แต่ครั้งนี้ไม่ยอมให้โมจิมันเลียหน้า

 

สมน้ำหน้ามึงมั๊ยล่ะโมจิฮ่าๆๆๆๆ

 

“จงออบฮยองตามใจเจ้านี่แบบนี้เดี๋ยวก็เหลิงกันพอดี”

 

“ก็หมานายน่ารักนี่นาแถมยังขี้อ้อนอีก...ฮยองชอบ^^

 

“แล้วถ้าผมอ้อนบ้างล่ะ?ฮยองจะตามใจผมป่าว?”

 

“นายก็อ้อนอยู่ตลอดนี่นายังจะถามอีก”

 

“ระหว่างผมกับโมจิใครน่ารักกว่ากันอ่า?”

 

“โมจิสิ”

 

“หูยฮยอง...ก่อนตอบนี่คิดก่อนสิ”

 

“จะคิดทำไมอ่ะ?...ก็โมจิน่ารักกว่านายตั้งเยอะเน๊อะโมจิเน๊อะ^^

 

“บ๊อกๆๆๆ”

 

“......................”

 

เจ้าหมาบ้า!

 

หลังโดนจงออบฮยองชม มันยังมีหน้ามาปรายตามองเขาด้วยความเวทนาที่แพ้ความน่ารักให้แก่มันอีก.....

 

โมจิมึง...

 

วัดเท่านั้นที่มึงคู่ควร!!!

 

“แล้วนี่ไม่มีใครอยู่บ้านเลยเหรอ?”

 

คนตัวเล็กถามเจ้าของบ้าน เพราะตั้งแต่มาถึงก็ไม่เห็นมีใคร นอกจากเจ้าโมจิขนฟูตัวนี้

 

“พ่อกับแม่ไปเยี่ยมคุณยาย...ส่วนพี่จุนซอไปค้างบ้านแฟน”

 

“อ๋อ...แบบนี้โมจิคงเหงาแย่เลยสิ”

 

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็กลับกันน่า....แล้วเจ้านี่ก็ไม่ค่อยจะสนใจใครด้วย...คงจะดีใจมากกว่าที่ไม่มีคนอยู่บ้านน่ะ....จะได้เล่นซนล่ะสิแก”

 

จุนฮงลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปหาทั้งคนตัวเล็กและหมาตัวเล็ก ก่อนจะทำทีเป็นลูบหัวหมา

 

แต่ตามจริงแอบเขกหัวมันไปที โทษฐานทำตัวน่าหมั่นไส้ในอ้อมกอดจงออบฮยอง

 

“แล้วนี่เดินทางมาเหนื่อยๆหิวมั๊ย?...หรืออยากอาบน้ำรึเปล่าครับ?”

 

มือหนาจูงมือคนพี่ที่ยังอุ้มหมาไม่ยอมปล่อยให้เดินตามเขาออกมาที่ห้องนั่งเล่น แล้วดันคนน่ารักให้นั่งลงบนโซฟา

 

ส่วนเขาก็เดินไปหาน้ำผลไม้เย็นๆ มาให้แขกคนสำคัญดื่มแก้กระหายขณะรอคำตอบ

 

“ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่...แล้วนายล่ะ?”

 

“ไม่หิวอ่า...แค่อยากอาบน้ำ”

 

“อื้อ!

 

“ทำตัวตามสบายนะฮยองเดี๋ยวผมมา...ถ้าหิวมากก็มีของกินในตู้เย็นเพียบเลย......ครั้งก่อนผมมาแม่ไม่เห็นซื้ออะไรเตรียมไว้แบบนี้เลย.....แม่นี่เอาใจฮยองสุดๆเลยนะเนี่ย”

 

“ไม่ต้องมาทำเสียงน้อยใจ...รีบไปอาบน้ำเลย”

 

แม้ประโยคนี้จงออบฮยองจะพูดกับเขา แต่การที่ไม่ยอมหันหน้ามา แถมยังหยอกเล่นกับเจ้าโมจิแบบนั้น โดยไม่สนใจเขาเนี่ย...เสียใจอ่า

 

รู้สึกแพ้หมายังไงก็ไม่รู้

 

แล้วดูเหมือนโมจิมันจะรู้ว่าเขาแพ้มันอีกแล้ว มันเลยเงยหน้าขึ้นมาหลิ่วตาให้เขาทีนึงด้วย...

 

เกลียดอ่า T^T

 

แถมมันยังรู้อีกว่า ถ้าเลียหน้าคนน่ารักอีก มันจะไม่ได้เล่นกับจงออบฮยองซักพัก

 

มันเลยเปลี่ยนกลยุทธ์มาจุ๊บแก้มเนียนๆ ทั้งสองข้างนั้นแทน...

 

วัด...

 

วัด...

 

วัด...

 

จะจองวัดที่ไกลบ้านที่สุดให้มันเดี๋ยวนี้ล่ะ!!

 

 

 

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

“อา...”

 

หลังจากอาบน้ำแล้วก็สดชื่นจริงๆเลย ตาเรียวเหลือบมองนาฬิกาก็เห็นว่า 3 ทุ่มกว่าแล้ว....

 

นี่เขาอาบน้ำเกือบ 2 ชั่วโมงเลยเหรอเนี่ย?...

 

คนหล่อก็งี้ล่ะ

 

ว่าแต่จงออบฮยองกินอะไรไปบ้างรึยังนะ เพราะจำได้ว่า ก่อนเขาจะไปอาบน้ำ จงออบฮยองบอกว่าไม่ค่อยหิวเท่าไหร่

 

ไม่ค่อยหิวก็แปลว่าหิวนิดๆ หิวไม่มากไรงี้

 

 

 

 

 

 

 

“....................”

 

พอมาที่ห้องนั่งเล่น ก็เห็นว่าทุกอย่าว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของมุน จงออบ

 

เขาเลยเดินไปหาที่ครัวเผื่อว่าจงออบฮยองจะไปหาอะไรกินแก้หิว

 

แต่ก็ยังไม่เห็นเลย................

 

 ไปไหนของเขานะ?

 

“งี๊ดๆๆ”

 

รู้สึกว่ามีอะไรฟูๆ มาคลอเคลียที่ขา จุนฮงเลยก้มลงดู และก็เห็นเจ้าโมจิคาบถาดใส่อาหารของตัวเองมาหาเขา

 

โถ...น่าสงสาร

 

คงจะหิวล่ะสิ......

 

รอไปก่อนแล้วกัน............ขอหาคนน่ารักก่อนนะ

 

“งี๊ดๆๆๆๆ”

 

เจ้าโมจิยังคงดักหน้าดักหลัง ไม่ยอมให้เขาเดินหาจงออบฮยองได้ง่ายๆ

 

เขาเลยตัดรำคาญด้วยการยื่นข้อเสนอให้เจ้าตัวกลมนี่ซะเลย

 

รู้นะว่าฟังภาษาคนรู้เรื่อง แต่แค่พูดตอบเราไม่ได้ก็เท่านั้นเอง

 

“เอางี้....ถ้าแกบอกว่าจงออบฮยองยู่ที่ไหน...แล้วฮยองจะเอาข้าวให้แกกิน”

 

“บ๊อกๆ”

 

โมจิวางถาดข้าวลง แล้ววิ่งนำเจ้านายไปที่โซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น ก่อนจะนั่งลงข้างโซฟามองหน้าเจ้านายประหนึ่งว่าให้รีบๆเดินมาได้แล้ว

 

และจุนฮงก็เดินตามไป จนเห็นว่าจงออบตัวน้อยๆ นอนหลับสนิทอยู่บนโซฟาตัวยาวนี่เอง

 

มิน่าเมื่อกี๊เขาถึงไม่เห็นน่ะ

 

คนอะไรตัวเล็กชะมัด

 

“ดีมากโมจิ มานี่ๆเดี๋ยวฮยองเอาข้าวให้กิน”

 

แล้วจุนฮงก็เป็นฝ่ายเดินนำหมาน้อยไปที่ครัว แล้วเอาอาหารเม็ดสำหรับสุนัขพันธุ์เล็กมาเทใส่ถาดอาหารให้เจ้าตัวน้อยพร้อมกับหยิบถาดอีกใบมาเทนมใส่จนเต็มให้เจ้าโมจิด้วย

 

“กินเสร็จก็ไปนอนนะโมจิมันดึกมากแล้ว”

 

ทีนี้เขาก็ไปหาจงออบฮยองได้โดยไม่มีเจ้าตัวกวนนี่แล้ว หุหุหุหุ

 

 

 

 

 

 

“จงออบฮยอง...ไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยนอนครับจะได้สบายตัว”

 

พอเดินมาถึงโซฟาที่จงออบนอนอยู่ จุนฮงก็ค้อมตัวลงนั่งกับพื้นแล้วเขย่าไหล่เล็กเพื่อปลุกคนน่ารักให้ตื่น

 

“อื้อออ...ไม่อาบ...จะนอน...”

 

งัวเงียขึ้นมาบอกก่อนจะหลับลึกไปอีกครั้งอย่างง่ายดาย

 

“ฮยองจะนอนตรงนี้ไม่ได้นะ...”

 

ยังคงเขย่าไหล่เล็กรบกวนการนอนของคนน่ารักไม่เลิก ก็น่ารักอ่า เลยอยากแกล้งซักหน่อย

 

“อื้อออ...จะนอน...”

 

จงออบปัดๆ มือหนาออกจากไหล่ทั้งที่ยังไม่ลืมตา เลยกลายเป็นว่าเปิดโอกาสให้คนน้องได้แกล้งคนน่ารักไปเลย

 

“จะนอนทั้งๆที่ไม่ได้อาบน้ำนี่ก็เหม็นสิฮะ...แต่ฮยองนี่ตัวเหม็นรึเปล่าน๊า”

 

ปากก็พูดไปแบบนั้นล่ะ

 

แต่จุนฮงกลับยื่นใบหน้าเรียวสวยเข้าไปใกล้ๆ คนตัวเล็ก แล้วเริ่มสูดกลิ่นหอมจางๆจากแก้มเนียนๆนั้นเป็นที่แรก

 

ไม่เหม็นๆ เพราะล้างหน้าแล้วก่อนหน้านี้

 

มาดูซิซอกคอขาวๆนี่จะเป็นยังไง............

 

อือหอมๆๆไม่เหม็นเลยแฮะ

 

แล้วมือนุ่มๆนี่ล่ะ?...

 

ซู๊ดดด...

 

มีกลิ่นเจ้าโมจิติดมาหน่อยนึงด้วย

 

แต่โดยรวมแล้วก็ไม่เหม็นอยู่ดี

 

“ฮี่ๆๆๆแล้วตรงนี้ล่ะ?”

 

ว่าแล้วก็เปิดเสื้อยืดสีขาวตัวบางขึ้นจนเห็นเนินหน้าอกเนียนน่าขบ

 

จมูกโด่งก้มลงสูดกลิ่นกายที่คุ้นเคยจากเนินเนื้อขาวแล้วค่อยๆเลื่อนปากอิ่มลงมายังหน้าท้องแน่นๆ ที่กำลังกระเพื่อมขึ้น – ลง ตามจังหวะการหายใจของเจ้าตัว

 

มีกลิ่นเจ้าโมจิติดเสื้ออยู่ แต่แถวๆหน้าอกของคนน่ารักกลับไม่มีกลิ่นเจ้าหมาขนฟูเลย

 

อืมๆๆ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องอาบน้ำก็ได้ พาไปนอนเลยก็แล้วกัน

 

คิดแล้วก็ช้อนเอาคนตัวเล็กมาไว้ในอ้อมกอด แล้วพาเดินไปยังห้องนอนของเขา

 

ค่อยๆ วางพี่ชายลงอย่างแผ่วเบา แล้วเขาก็นอนลงตาม พร้อมดึงคนน่ารักมาไว้ในอ้อมกอดแกร่งอีกด้วย

 

ได้นอนกอดแบบนี้รู้สึกดีชะมัดเลย

 

แต่ถ้าได้ทำอย่างอื่นด้วยนี่ น่าจะดีกว่ามาก ฮี่ๆๆๆๆ

 

ลักหลับแบบนี้ก็ตื่นเต้นดีนะเนี่ย

 

 

 

แต่มาคิดๆ ดูแล้วไม่ทำดีกว่า เพราะดูเหมือนจงออบฮยองจะดูเหนื่อยกับการเดินทางมากเลย

 

แล้วยังต้องมาเล่นกับเจ้าโมจิแสนซนนั่นอีก

 

เขาเกรงว่าถ้าทำคืนนี้ พรุ่งนี้อาจจะไม่ได้พาจงออบฮยองเที่ยวตามที่บอกอ่า

 

เอาเป็นว่าคืนนี้ ขอนอนกอดคนน่ารักนี่ก็พอเน๊อะ ได้แค่นี้เขาก็ชื่นใจแล้ว

 

มามะจงออบฮยอง มาให้นอนกอดซะดีๆ

 

 

 

“บ๊อกๆๆ!!

 

อุตส่าห์ได้คนน่ารักมาไว้ในอ้อมกอดและเตรียมตัวนอนแล้วแท้ๆ เจ้าโมจิมันนึกเฮี้ยนอะไรขึ้นมาอีกล่ะเนี่ย?!!

 

 “ฮึ้ย!!

 

จุนฮงกัดฟันกรอดๆ ด้วยความโมโห ก่อนจะค่อยๆ จับหัวกลมๆ ของพี่ชายให้ลงไปนอนบนหมอนนุ่มๆ แทนแขนของเขาก่อน

 

เขาขอออกไปดูเจ้าโมจิซิ ว่ามันเห่าหาอะไร

 

นี่ถ้าเห่าลมเห่าแล้งนะ พ่อจะจับเจี๋ยนเลยคอยดู

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เห่าทำไม?ฮยองจะนอนแล้วนะ”

 

 

“งี๊ดๆๆๆๆ”

 

“..............”

 

เจ้าตัวดีมันตอบว่าอะไรเขาไม่แน่ใจ แต่การที่พยายามจะมุดเข้าไปในห้องให้ได้นี่ เขาก็เลยพอจะเดาจุดประสงค์ของมันได้

 

หึ...ฝันไปเถอะ

 

“ไปนอนที่กรงนายเลยนะ!

 

มือใหญ่จับหิ้วเจ้าตัวกลม แล้วเดินเอาไปหย่อนไว้ในกรงไม่ยอมตามใจให้เข้าไปนอนด้วย

 

โมจิมองหน้าจุนฮงตาแป๋ว และจุนฮงก็เพียงแค่ไหวไหล่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินเข้าห้องไปหาคนน่ารักที่นอนรอเขาอยู่บนเตียง

 

“กลับมาแล้วคร๊าบจงออบฮยองคนน่าร๊ากกกกก”

 

รอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา ก่อนที่จุนฮงจะสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มผืนหนาพร้อมดึงจงออบตัวน้อยเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด เตรียมตัวเข้านอนตามที่คิดไว้

 

แต่... ...............

 

“บ๊อก!!...บ๊อก!!!...บ๊อก!!!!!

 

“อ๊ะ?...จุนฮง...โมจิเห่า?”

 

“ช่างมันเหอะครับ...เดี๋ยวก็หยุดเห่าไปเอง...นอนเถอะๆ”

 

มือใหญ่เลื่อนไปปิดใบหูเล็ก ไม่ให้เสียงหมูเสียงหมาผ่านเข้าหูเล็กๆได้

 

แต่...........................

 

“บ๊อก!!...บ๊อก!!!!...บ๊อก!!!

 

“.............”

 

เจ้าโมจิมันไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ซะด้วยแฮะงานนี้

 

“เดี๋ยวไปดูหน่อยดีกว่า”

 

ว่าแล้วคนตัวเล็กก็เดินลงจากเตียงหลังกว้างไปทันที ปล่อยให้จุนฮงทำหน้าเซ็ง สลับกับหน้าอยากฆ่าเจ้าโมจิยิ่งนัก

 

มึงนี่เปลี่ยนจากหมาเป็นมารคอหอยตั้งแต่เมื่อไหร่นะโมจิ.........................

 

 

 

 

 

 

“จุนฮงดูสิ...พออุ้มแบบนี้แล้วโมจิไม่เห่าเลย^^

 

“เอามันกลับไปขังที่กรงเหอะฮยองเดี๋ยวมันเคยตัว”

 

“ก็ได้”

 

ตอบหน้าหงอยๆ แล้วพาไอ้หมาผีออกจากห้องนอนไปเลย

 

 เห็นแบบนั้นแล้วจุนฮงก็เริ่มใจไม่ดี ไม่อยากเห็นจงออบฮยองทำหน้าแบบนั้นเลย

 

ตามไปดูดีกว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

“โมจิย่า...นอนอยู่นี่นะ...อย่าเห่านะ...คนเก่งของฮยอง^^

 

“งี๊ดๆๆๆๆ”

 

“...........”

 

ซุกหัวเล็กๆ เข้ากับอกนุ่มๆ ของคนน่ารักหน้าตาเฉย

 

แต่พอมองดูดีๆ เจ้าโมจิมันเห็นเขากำลังยืนดูอยู่แน่ๆ ถึงได้ทำแบบนั้นอ่า....

 

มึง......................

 

“ไม่เอา...ไม่อ้อนน๊า...เดี๋ยวพรุ่งนี้ฮยองจะตื่นแต่เช้ามาเล่นด้วยนะ^^

 

“งี๊ดๆๆๆ”

 

“...............”

 

ขอสเก็ตบอร์ดให้เขาที

 

อยากเอามาตีไอ้หมาผียิ่งนัก!!

 

ดูสิมีกอดด้วย ขนาดขาสั้นๆนะนั่น มึงยังพยายามอีกนะ 

 

“นอนนะเด็กดีของฮยอง...จุ๊บ”

 

ปากแดงจุ๊บลงบนกระหม่อมสีน้ำตาล ให้หมาน้อยหลับตาพริ้มรับจูบอย่างมีความสุข

 

พอจงออบถอนปากออกและปล่อยเจ้าตัวเล็กลงบนพื้น  โมจิก็วิ่งคลอเคลียอยู่ที่ขาไม่ห่าง

 

“งื้ออออ...ทำแบบนี้แล้วฮยองจะไปนอนได้ยังไงล่ะโมจิย่า”

 

จงออบลูบหัวเจ้าก้อนกลมที่นั่งมองตัวเองตาแป๋วอย่างคนตัดสินใจไม่ได้ เพราะดูเหมือนโมจิยังไม่ง่วงเลย แต่เขานี่ง่วงมาก

 

 

 

 

“ปล่อยมันไว้งั้นล่ะฮยอง...เราไปนอนกันเถอะ”

 

จุนฮงเดินมาดึงแขนให้จงออบเดินตามเขาไป และคว้าเอาเจ้าโมจิที่จะวิ่งตาม ไปใส่ไว้ในกรงตามเดิม

 

และก็นั่นล่ะ...

 

พอเห็นเจ้านายเดินหนี เจ้าโมจิก็แผดเสียงเห่าลั่นบ้านทันที

 

“บ๊อก!...บ๊อก!...บ๊อก!...บ๊อก!!!

 

“โว๊ย!!!....เอาแต่ใจเกินไปแล้วนะโมจิ!!

 

จุนฮงหันมาชี้หน้าหมาน้อย แต่โมจิก็เห่าสู้ไม่มีความเกรงกลัวเลยสักนิดเดียว

 

“บ๊อก!...บ๊อก!...บ๊อก!...บ๊อก!!!

 

 

“.....เฮ้อ....”

 

ขอถอนหายใจหน่อยเถอะ

 

ไม่ใช่ไม่รู้ว่าเจ้าโมจิมันต้องการอะไร

 

แต่เขายอมไม่ได้ไง

 

แค่จงออบฮยองไปกอดมัน เขาก็หวงจะแย่แล้ว

 

นี่จะให้เอาไปนอนด้วยนี่

 

บอกเลยว่าไม่มีทาง!!!

 

“โมจิอยากนอนกับฮยองเหรอ?”

 

ปากแดงหลุดถามออกไป จุนฮงถึงกับหันหน้ามามองอย่างเร็วจนคอแทบเคล็ด...

 

ไม่นะจงออบฮยอง อย่าชี้ทางให้มันนะ

 

“งี๊ดๆๆๆๆ”

 

เจ้าตัวกลมขนฟูส่ายหางดุ๊กดิ๊กยอมรับ จงออบเลยหันมาสบตากับจุนฮงเป็นเชิงขออนุญาต

 

“.............”

 

แล้วใครมันจะปฏิเสธได้ล่ะ Y^Y

 

พอจุนฮงพยักหน้าให้ จงออบเลยวิ่งดุ๊กๆ ไปอุ้มเจ้าตัวน้อยในกรงขึ้นแนบอก แล้วพาเข้าห้องไปนอนกอดกันหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขทั้งคนทั้งหมา

 

ทีแบบนี้ไม่เห่าเลยนะมึง - -

 

 ปล่อยให้จุนฮงยืนเบะปากค้อนทั้งคู่จนตากลับ

 

แต่ก็ไม่มีใครสนใจ

 

จุนฮงเลยยอมจำนนที่ตัวเองมีความสำคัญไม่เท่าหมา เดินอ้อมเตียงหลังกว้างมาสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่ม และดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดพร้อมกดจูบลงบนกลุ่มผมนิ่มแล้วหลับไปในที่สุด

 

เฮ้อ...อุตส่าห์จะนอนกอดคนรักทั้งที กลับมีตัวแถมหน้าขนมาด้วย

 

หึ

 

พรุ่งนี้หลังเที่ยวเสร็จ เขาจะพาจงออบฮยองไปนอนโรงแรมแล้วค่อยสวีตกันสองคนก็ได้

 

คืนนี้ยอมแกไปก่อนก็ได้

 

แต่จำไว้เลยนะเจ้าโมจิ!

 

ว่าแค้นนี้พี่ฝากไว้ก่อน แล้วจะมาชำระทีหลังทั้งต้น ทั้งดอกเลย คอยดู!




-จบ-

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


หวังว่าคงชอบนะคะ


หรือถ้าไม่ชอบแล้วอยากด่า เชิญเม้นต์ได้เต็มที่เลยค่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ


หรือจะไปทวงฟิคได้ที่ @takaruru ก็ได้ค่ะ ยินดีที่จะได้คุยกับทุกคนนะคะ^^

ผลงานอื่นๆ ของ KOI_KOI

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 ออกัส
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 19:48
    ชอบมากกกกกก น่ารักได้อีกขออีก loup
    #2
    0
  2. #1 Maple
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 00:02
    อุบ....กร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!

    55555555555555555555555555555555555555555

    น่าร้ากที่สุดๆๆๆๆๆเลยค่าาาาาา ชอบมากกกกกกกก!!!!!!!!!!!

    ชอบเรื่องนี้ที่เป็นจุนฮงบรรยายทั้งเรื่อง โอ๊ยยยย ตลกกกกกก

    หึงหมา เขม่นหมา ทะเลาะกับหมาทั้งเรื่องเลย กร้ากๆๆ สงสารจุนฮง!

    โมจิน่าหมั่นไส้สุดๆอ่ะ อะไรจะขนาดน้านนนนน คืออ่านแล้วอดจะหมั่นไส้ตามจุนฮงไม่ได้ 555555

    ชอบฟิคพี่ก้อยตรงใช้คำบรรยายได้อ่านง่ายลื่นไหล เข้าใจก็ง่าย ไม่สะดุดด้วย คือมันเป็นธรรมชาติอ่ะค่า

    ขอบคุณนะค้าหญิงพี่ สำหรับฟิคของขวัญวันเกิดน้องคนนี้ ชอบบบบบบ แต่งได้น่ารักมากเลยค่า

    ( กอดพี่ก้อยแน่น )
    #1
    0