CONDOTEL 'YAI'

ตอนที่ 10 : # ห อ ม ข อ ง ใ ห ญ่ • • C h a p t e r 0 9 (100 PER.)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,306 ครั้ง
    30 พ.ค. 63


Hashtag on tw #หอมของใหญ่

"This novel contains sexual content and harsh language. It is only appropriate for adult readers"
Credit picture ; search engine ; etc.
● ● ● ● ● ● ● ●
S w i n g  b l a c k    W r i t e r

• C h a p t e r . 0 9

เปรี๊ยะ !!

ในตอนนั้นเอง เสียงช็อตและเสียงระเบิดก็ดังขึ้นภายในห้อง ฉันตกใจจนร้องผวาและโยนสมาร์ตโฟนทิ้ง กลิ่นไหม้กับควันลอยวนในอากาศส่งผลให้ฉันรีบผุดลุกขึ้นวิ่งไปยังประตูทางออกทันใด

หัวใจพาลเต้นตึกตักอย่างกังวลเพราะเมื่อกี้นี้ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วเอาหม้อหุงข้าวใบใหม่สั่งมาจากเว็บช็อปปิ้งออนไลน์ไปเสียบปลั๊กไว้ตรงด้านล่างซึ่งห่างไปไม่เท่าไหร่ ทีนี้อยู่ดี ๆ มันก็ระเบิดจนมีประกายไฟแลบออกมา พอฉันร้องและวิ่งอออกมาไฟในห้องก็ดับสนิท !

ทำยังไงดี กลิ่นไหม้หึ่งเลย ประกายไฟเมื่อกี้จะทำให้เกิดไฟไหม้รึเปล่า ถ้าเมื่อกี้วิ่งช้ากว่านี้อีกนิดอาจจะเจ็บตัวก็ได้

ฉันกังวลมาก ด้วยโยนสมาร์ตโฟนทิ้งไปแล้วจึงคิดจะวิ่งลงไปด้านล่างเพื่อขอความช่วยเหลือจากนิติคอนโด

แกร๊ก !

ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูข้างห้องก็เปิดออก ฉันหันไปมองแล้วเห็นพี่ใหญ่เดินออกมาด้วยสภาพที่ไม่ค่อยจะเรียบร้อยเท่าไหร่ คล้ายกับว่าเขาเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ เพราะเส้นผมยังเปียกอยู่ บนลำคอหนามีผ้าเช็ดผมสีเทาพาดอยู่ เสื้อกล้ามสีขาวบนตัวก็บางแสนบางจนเห็นอะไรต่อมิอะไรไปหมด

ว่าแต่... เขาไม่ได้ไปเที่ยวเสม็ดกับเพื่อนหรอกเหรอ ไหนตอนแรกดรีมบอกว่าเขาก็ไปด้วยไงล่ะ

“เป็นอะไร” คาดว่าร่างกำยำคงเห็นท่าทางตื่น ๆ ของฉันจึงขยับฝีเท้าตรงมาทางนี้ “ได้ยินเสียง”

แสดงว่าเมื่อกี้ฉันร้องเสียงดังมากสินะ น่าอายจัง

“หม้อหุงข้าวระเบิดค่ะ” คราวนี้ฉันยอมบอกออกไปอย่างไม่กระมิดกระเมี้ยน ฉันต้องการความช่วยเหลือน่ะ

“ก็ว่า... เสียงอะไร” พี่ใหญ่พึมพำเบา ๆ พร้อมทั้งมองเข้าไปภายในห้องที่ไฟยังไม่ติด ปลายเท้าของเขาขยับเคลื่อนไหวหมายจะเดินผ่านประตูเข้าไป

หมับ !

ร่างกายฉันไปไวกว่าคำพูดหลายเท่า รีบใช้มือข้างขวาคว้าท่อนแขนแข็งแกร่งที่ให้ความรู้สึกเย็นชื้นเล็กน้อยเพราะเพิ่งผ่านการเปียกน้ำมา

“อย่าเข้าไปเลยนะ” บอกออกไปแบบนั้นอย่างตั้งใจ

ไม่รู้สิ คิดว่ามันอันตรายน่ะ ถ้าเขาเข้าไปแล้วเกิดสะดุดหรือเกิดอะไรขึ้นฉันต้องรับผิดชอบไม่ไหวแน่นอนเลย

พี่ใหญ่ชะงักพลางหันมาทางนี้ ดวงตาเรียวสวยเบนลงต่ำเพื่อมองฝ่ามือฉันที่ยังฉุดรั้งท่อนแขนเขา เหมือนจะเห็นว่าริมฝีปากบางเฉียบนั่นกำลังหยักยิ้มเล็กน้อย

“ไม่ต้องห่วง” ครั้นเบนขึ้นมามองสบตาฉันได้ก็พูดออกมา

“มะ ไม่...” พูดไม่เต็มปากเลยว่าไม่ได้เป็นห่วงสักหน่อย ได้แค่ปล่อยมือออกจากแขนเขาเท่านั้น

น่าแปลกที่ถึงแม้ว่าผิวพี่ใหญ่จะเย็นเรียบลื่น ทว่าฝ่ามือฉันกลับร้อนผ่าวเกินจะหักห้าม

“เซฟตี้น่าจะทำงานแล้ว” เขาให้เหตุผลกับฉัน

“แต่มันมีกลิ่นไหม้ มีควันด้วย ไฟอาจจะติดที่ปลายสายก็ได้ หอมลงไปเรียกนิติให้มาช่วยดีกว่าค่ะ” ฉันให้เหตุผล ทั้งนี้ทั้งนั้นคิดว่าไม่ควรคุยกับเขานาน ต้องจัดการปัญหาให้ได้ก่อน

“มันมี Smoke Detector” พี่ใหญ่ราวกับจะเตือนความจำให้รู้ถึงระบบเซฟตี้ของคอนโด

เขาก้าวเท้าเดินเข้าไปในห้อง ส่วนฉันคิดตามแล้วตัดสินใจตามหลังเขาไป ทว่าก้าวตามได้ไม่ถึงสามก้าว ร่างสูงก็หันกลับมาออกเสียงเป็นเชิงสั่ง

“แต่เธอรอตรงนี้”

ทั้งที่ในใจเกิดคำถามว่า นี่เป็นห้องฉัน ทำไมถึงตามเข้าไปด้วยไม่ได้แต่สายตาของเขามันทำให้ร่างฉันหยุดนิ่งราวกับโดนสาป ได้แต่พยักหน้ารับพลางชะเง้อมองคนตัวสูงที่เดินเข้าไปด้านในเป็นที่เรียบร้อย

สายตาฉันจดจ้องทุกการกระทำของพี่ใหญ่ เขาเดินไปยังหม้อหุงข้าว ก้มลงดึงสายออกจากขั้วปลั๊กโดยที่ฉันร้องเตือนให้ระวังไม่ทัน จากนั้นก็ขยับปลายเท้าไปยังมุมหนึ่งซึ่งเป็นที่ตั้งของเซฟตี้ประจำห้อง และเมื่อมือหนาเอื้อมไปเปิดฝาครอบ...

“ระวังนะ” เนื่องจากไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับระบบความปลอดภัยสักเท่าไหร่ รอบนี้จึงร้องเตือนทันท่วงที ก็ก่อนหน้านี้ไฟมันช็อตนี่

“อืม” เหมือนจะได้ยินเสียงครางตอบรับที่ทุ้มต่ำและแผ่วเบา คนตัวสูงทำอะไรสักอย่างกับเซฟตี้ ก่อนจะเดินไปยังสวิตช์ไฟแล้วกดเปิดทุกดวง

แต่ไฟที่สว่างมีแค่บริเวณหน้าห้องที่ฉันยืนอยู่กับในห้องน้ำเท่านั้น

ตอนนี้เราเข้าไปได้รึยังนะ

ต้องได้แล้วสิ ก็นี่มันห้องเรานี่นา

คิดได้แบบนั้นจึงขยับเข้าไปอีกนิดพลางถามว่า..

“ไฟไม่ติดเหรอคะ” ก็เห็นอยู่ว่าพี่ใหญ่กดเปิดไฟทุกดวง แต่ในส่วนของสตูดิโอด้านในกลับไม่ติดซะอย่างนั้น “มันช็อตจนพังไปแล้วใช่มั้ย”

“ห้องไม่พัง” พี่ใหญ่ตอบพร้อมทำท่าคล้ายจะหาอะไรบางอย่างบนตัว ทว่าดูเหมือนเขาจะไม่เจอของสิ่งนั้น ในตอนที่ร่างกำยำเตรียมจะลุกขึ้นเพื่อเดินออกมา เขาก็หยุดชะงักราวกับเจออะไรบางอย่างที่น่าสนใจ จากนั้นจึงก้มลงไปหยิบมันขึ้นมาแล้วเดินมาหาฉัน “ยืมเปิดแอปฯ ไฟฉายหน่อย”

สิ่งที่พี่ใหญ่หยิบติดมือมาด้วยคือสมาร์ตโฟนที่ฉันเขวี้ยงทิ้งแต่แรกนั่นเอง

ฉันไม่พิรี้พิไร รีบรับสมาร์ตโฟนมากดปลดล็อกทั้งที่เขายังยืนอยู่ตรงหน้า แต่ฉันดันลืมคิดไปว่าก่อนหน้านี้ยังส่องไอจีเขาค้างไว้ พอปลดล็อกมันก็ยังอยู่ในหน้าไอจีพี่ใหญ่เหมือนเดิม

ดังนั้น... พี่ใหญ่ที่ยืนรออยู่จึงได้เห็นหน้าจอของฉันไปด้วย

เวลานั้นฉันรู้สึกเหวอ และยิ่งร้อนวูบไปทั่วหัวใจเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วเบาจากคนตรงหน้า

“แค่คิดว่าจะฟอลกลับค่ะ” แก้ตัวไปแบบนั้นแล้วรีบออกแอปฯ ไอจีโดยพลัน ถ้าไม่พูดแบบนี้คงหาข้อแก้ตัวให้ตนเองไม่ได้

เมื่อพี่ใหญ่ได้สมาร์ตโฟนฉันไว้ในมือก็เดินเข้าไปส่องยังเบ้าปลั๊กอีกรอบ เพราะฉันชะเง้อมองอยู่จึงเห็นชัดเจนว่าเบ้านั้นไหม้จนดำเมี่ยม หลังดูอยู่ไม่ถึงนาทีเขาก็ใช้มืออีกข้างคว้าหม้อหุงข้าวเจ้าปัญหาขึ้นมา

ก่อนจะเดินมายังหน้าห้องและวางลงบนชั้นอเนกประสงค์ที่ฉันใช้เก็บรองเท้า พร้อมกันนั้นก็พลิกมือยื่นสมาร์ตโฟนตอนแรกมาให้

ฉันรับของคืนมา เหลือบมองปลั๊กที่เหล็กทั้งเบี้ยวและละลายก็ได้แค่เผยอปาก

“ซื้อมาจากไหน” ดวงตาคมปราบจับจ้องมายังฉันโดยไม่ละสายตา ราวกับเสียงของเขาดุขึ้นกว่าปกติ

“สั่งจากเว็บออนไลน์ค่ะ” ตอนนั้นเห็นว่ามันเป็นแฟลชเซลล์เลยรีบจ่ายเงิน ทั้งนี้ทั้งนั้นไม่คิดว่าจะได้ของไม่ดีมา ฉันตัดใจเงยหน้าขึ้นสบตากับพี่ใหญ่ “ไฟไม่ติดแบบนี้หอมลงไปบอกนิติได้แล้วใช่มั้ยคะ”

ฉันค่อนข้างกังวลนะ ตอนนี้เย็นมากแล้ว ถ้าไม่ทำให้ไฟติดโดยไว... คืนนี้จะอยู่ยังไง

“เซฟตี้จะตัดไฟถ้ามันช็อต” ดวงตาเขาสนใจสมาร์ตโฟน แต่ริมฝีปากกลับตอบคำถามได้อย่างชัดเจน “เบ้ามันพัง ต้องซื้อของมาให้ช่างคอนโดเปลี่ยน”

“อ่อ...” แบบนี้นี่เอง ถ้างั้นก็ต้องรีบลงไปบอกช่าง จะได้ให้เขาดูว่าต้องซื้ออะไรบ้าง ซึ่งไม่รู้ว่าช่างที่ว่านี่เป็นของคอนโดเลยหรือว่าต้องให้นิติเรียกมาอีกที

“รอตรงนี้ เดี๋ยวพาไป” เสียงของพี่ใหญ่ดังขึ้นอีกครั้ง

“อื้อ” ไม่รู้ทำไมฉันถึงต้องเชื่อฟังเขา แต่ก็พยักหน้าไปแล้วล่ะนะ

ร่างสูงเดินกลับไปในห้องตนเอง ส่วนฉันค่อย ๆ เดินเข้าไปหาคีย์การ์ด พอออกมาหน้าห้องก็เห็นเขาเดินออกมาพร้อมชุดใหม่ที่ดูเข้าท่ายิ่งกว่าเดิมนิดเดียว เพราะเขาเปลี่ยนแค่กางเกงเท่านั้น ส่วนตัวบนยังเป็นเสื้อกล้ามเนื้อบางที่ทำให้สรีระร่างกายโผล่วับ ๆ แวม ๆ อยู่ดี

ขณะพี่ใหญ่เดินผ่านร่างฉันก็พยักหน้าเป็นเชิงบอกให้เดินตามไปด้วยกัน ดังนั้นฉันจึงรีบล็อกห้องพร้อมก้าวเท้าตามไป

เราลงลิฟต์มาด้วยกัน จนถึงชั้นล่างพี่ใหญ่ก็เดินไปหานิติพลางพูดเกี่ยวกับเรื่องระบบไฟในห้องพักของฉัน โชคดีที่วันนี้มีช่างสองคนมาเดินสายไฟในคอนโดพอดี ช่างหนึ่งคนจึงสละเวลามาตรวจไฟให้ฉันในเวลาไม่นาน

แต่ไม่ว่ายังไงมันก็เกิดปัญหาอยู่ดี เพราะช่างบอกว่าฉันต้องซื้ออุปกรณ์มาเปลี่ยนใหม่ และจะต้องเดินสายไฟในส่วนของขั้วต่อเบ้าปลั๊กใหม่ด้วย การเดินไฟใหม่แม้เพียงน้อยนิดก็ต้องใช้เวลา ดังนั้นช่างจึงบอกว่าจะรีบมาทำให้พรุ่งนี้ตอนช่วง 8 – 9 โมง ก่อนไปยังบอกด้วยว่าจะต้องซื้ออุปกรณ์อะไรบ้าง

ตลอดเวลานั้นพี่ใหญ่ยืนอยู่ฟังกับฉันด้วย พอเหลือกันแค่สองคน... เขาเหลือบตามามองพร้อมส่งเสียงเรียก

“หอม”

“คะ ?” ฉันที่เพิ่งจะส่งข้อความไปบอกดรีมเพราะเธอเป็นคนดีลห้องพักให้ รีบเงยหน้าขานรับคนตัวสูง

“กลัวที่มืดมั้ย”

ได้ฟังแล้วนิ่งไป ไม่คิดว่าเขาจะถามแบบนี้...

“ไม่รู้ค่ะ” อันที่จริงแล้วตอนนี้ฉันกลัวที่มืดมากแค่ไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน “ทำไมพี่ใหญ่ถึงถามแบบนี้”

บางครั้งฉันก็เกิดความสงสัยเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงได้ถามในสิ่งไม่ค่อยมีใครถามฉัน

“เธอดูขี้กลัว” พี่ใหญ่ให้คำตอบ

ฉันแค่ไม่อยากอยู่ใกล้ผู้ชาย กลัวความเหงาแต่ก็ยอมที่จะอยู่เงียบ ๆ คนเดียว เวลานอนก็ชอบเปิดเพลงทิ้งไว้เพื่อไม่ให้วังเวงเกินไป แล้วก็ชอบเปิดไฟห้องน้ำไว้ตอนกลางคืนเพื่อไม่ให้มืดสนิทเกินควร

แต่ถ้าฉันอยู่คนเดียวได้ ก็แปลว่าไม่ได้กลัวที่มืดขนาดนั้นไม่ใช่เหรอ

“ไม่จริงนะ” ฉันส่ายหน้า “หอมไม่ได้กลัวที่มืดเลยค่ะ”

“...” ดวงตาสีดำสนิทที่ชอบแผ่เสน่ห์เย้ายวนยังมองใบหน้าฉัน

“ก็ไฟหน้าประตูกับไฟห้องน้ำยังเปิดได้” ฉันทบทวนความเสียหายของห้อง “หอมอยู่ได้ค่ะ”

“แอร์น่าจะเปิดไม่ได้” ราวกับเขากำลังเปรยให้ฉันนึกถึงความจริงข้อนี้ เพราะแอร์อยู่ในส่วนของสตูดิโอด้วย ก่อนหน้านี้ช่างก็บอกฉันแล้วนี่นาว่าไฟในส่วนนี้จะโดนตัดไว้ทั้งหมด

“หอม... น่าจะอยู่ได้ค่ะ”

ทั้งที่ฉันคิดว่าน่าจะทนได้เพราะยังไงก็แค่คืนเดียว แต่เขากลับโต้ตอบด้วยความขบขัน

“ความร้อนที่นี่”

“...”

“น้อง ๆ นรก”

ระหว่างที่พูดร่างสูงก็ก้มหน้าลงไปกดสมาร์ตโฟนของตนเองราวกับกำลังแชตอยู่ ฉันจึงไม่ได้ตอบอะไรออกไป ได้แค่คิดในใจว่าคงทำอะไรไม่ได้นอกจากทนไปก่อน มันยังไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไรนี่นา

ใจจริงฉันคิดจะขอตัวเข้าไปจัดการความเรียบร้อยในห้องและเสิร์ชเน็ตหาพิกัดร้านขายอะไหล่ไฟฟ้า แต่พอนึกขึ้นมาได้ว่าพี่ใหญ่ช่วยฉันไว้เยอะพอสมควร การจะจากไปเฉย ๆ จึงดูจะเป็นการไร้มารยาทเกินไป

“พี่ใหญ่คะ” ฉันตัดสินใจร้องเรียกคนที่กำลังง่วนอยู่กับการแชต

“ครับ” เขาตอบโดยไม่เงยหน้า

เป็นอีกครั้งที่หัวใจฉันวูบโหวงกับคำว่าครับอันแสนจะเรียบง่ายนั่น

“เรื่องเมื่อกี้ที่พี่ใหญ่ช่วย... หอมจะตอบแทนนะ”

ทันใดนั้น ราวกับประโยคของฉันได้เรียกความสนใจจากเขาอย่างเต็มรูปแบบ เขาเงยหน้าจากจอสมาร์ตโฟนขึ้นมาถามอย่างสนใจ

“น่าสนใจ”

“...”

“อยากตอบแทนยังไงดี ?”

( 100 P E R. )



 ●    ● ● ● ● ● ● ●
● T a l k 

10/5/2563 : พี่จ๋าช่วยทุกวิถีทาง พอน้องจะตอบแทน มีรึที่พี่จะปฏิเสธ
9/5/2563 : ท่านผู้นำ ท่านต้องปลอบน้องด้วยนา และต้องหาที่นอนให้น้องด้วยนาาาาา
8/5/2563 : พี่ใหญ่คนกล้า จะปกป้องน้องหอมคนนี้เองงง 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.306K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,319 ความคิดเห็น

  1. #9797 yeol_yeol (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 22:06
    น้องตามพี่ไม่ทันแล้วพี่มันร้าย
    #9,797
    0
  2. #8531 1988yongsi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 21:36
    น้องจะนอนได้ไหมน้อออ
    #8,531
    0
  3. #8513 Thungpang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 01:37
    ไอ่พี่มันร้ายยยย
    #8,513
    0
  4. #6730 Airzaa1810 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 18:27
    แหม่ๆๆๆ อยากให้น้องหอมตอบแทนอะไรเหรอพี่ใหญ่
    #6,730
    0
  5. #6502 150221 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 08:50
    เธอโดดลงสู่กับดักแล้วหอม
    #6,502
    0
  6. วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 18:26
    ตอบแทนไงน้าาา><
    #3,174
    0
  7. #3164 chomjun82 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 18:01

    เข้าทางอิพี่

    #3,164
    0
  8. #3109 Daylight1701 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 16:52

    พี่ใหญ่พูดครับนี่น้วยมากๆๆๆ
    #3,109
    0
  9. #3107 napapha2006 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 13:31
    ถึงพี่จะไม่ได้หวังให้น้องตอบแทนหรอก แต่ก็นะ น้องเสนอมาขนาดนี้แล้ว ไม่น่าพลาดไป555555
    #3,107
    0
  10. #3106 KamonwanBuatong (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 12:41
    คิดดีไม่ได้เลยจ้าพี่ใหญ่
    #3,106
    0
  11. #3105 KamonwanBuatong (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 12:41
    คิดดีไม่ได้เลยจ้าพี่ใหญ่
    #3,105
    0
  12. #3104 fahsai-0012 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 11:48
    พี่ใหญ่ทำไมดูน่ารักกกก
    #3,104
    0
  13. #3103 rung37 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 08:12
    ใจละลาย
    #3,103
    0
  14. #3102 Y789245 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 08:06
    ตอบแทน??😍😍😍😍
    #3,102
    0
  15. #3101 iinm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 07:52
    ตอบแทนยังไงดีน้าาาา
    #3,101
    0
  16. #3100 SXRXCHXYX (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 03:52
    พี่ใหญ่อย่าพูดครับบ่อย น้องเขิน555555 ไม่ใช่น้องหอมนะ น้องที่อ่านอยู่นี่อะค่ะ แง้
    #3,100
    0
  17. #3099 SparklingSweet (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 03:17
    หาวิธีล่อแมวไม่ไหวเลยพี่ใหญ่55555555
    #3,099
    0
  18. #3098 Suitors (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 02:42
    ยังไงน้าาาาา
    #3,098
    0
  19. #3097 SCØRPIØ_MØNA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 02:08

    มะแหมมมม

    #3,097
    0
  20. #3096 DaniM. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 01:05
    เร็วเลยน้าพี่ใหญ่น้า
    #3,096
    0
  21. #3095 jumpoh (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 00:56
    เขินนนนนนนนน แค่ ครับ คำเดียวอ่ะ โอ๊ยยย
    #3,095
    0
  22. #3094 Biteholic Girl (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 00:48
    พี่ใหญ่นี่เป็นคนพูดน้อยจริงหรอ 555
    #3,094
    0
  23. #3093 kannika Donjan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 00:35
    พ่อหวังอะไรกันคะ
    #3,093
    0
  24. #3092 doubleyy____ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 00:23
    แหมเบาได้เบานะพ่ออออ
    #3,092
    0
  25. #3091 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 00:21
    ขอบคุณค่ะพอเนาะ
    #3,091
    0