CONDOTEL 'YAI'

ตอนที่ 11 : # ห อ ม ข อ ง ใ ห ญ่ • • C h a p t e r 1 0 (120 PER.)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53,825
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,222 ครั้ง
    30 พ.ค. 63


Hashtag on tw #หอมของใหญ่

"This novel contains sexual content and harsh language. It is only appropriate for adult readers"
Credit picture ; search engine ; etc.
● ● ● ● ● ● ● ●
S w i n g  b l a c k    W r i t e r



• C h a p t e r . 1 0 


ไม่รู้ว่าอะไรทำให้พี่ใหญ่สนใจขนาดนั้น แต่คนอย่างฉันไม่ชอบคิดอะไรซับซ้อนสักเท่าไหร่ อันที่จริงก็เลือกการตอบแทนเบสิกนั่นแหละ

“เลี้ยงข้าวค่ะ” คิดว่าเหมาะสมนะ ถ้าไม่ใช่เลี้ยงข้าวก็ไม่รู้จะตอบแทนความมีน้ำใจยังไงแล้ว และแน่นอนว่าฉันรีบเสริมไปอีก “แต่ขอเป็นวันอื่นนะ วันนี้น่าจะไม่สะดวก...”

“...” พี่ใหญ่ยังคงจ้องมองฉัน และมองมาที่ริมฝีปากฉันด้วย ยังดีที่สายตาคู่นั้นไม่ได้ชวนให้รู้สึกเกร็งเท่าวันแรกที่ได้เจอหน้ากัน

“รอวันที่ดรีมกลับมาดีมั้ยคะพี่ใหญ่” ฉันออกความเห็นไปอีก ซึ่งก็หวังว่าเขาจะตกลง “จะได้ชวนดรีมไปด้วย”

ผู้ชายคนนี้ยังมีผู้หญิงมาติดพัน แค่อยากตอบแทนคงไม่ถึงกับต้องไปสองต่อสองหรอกนะ ฉันจะเลี้ยงข้าวเขาแต่ขอพกดรีมไปด้วย นั่นคือเหตุผลที่เข้าท่าและเซฟมากที่สุด

ร่างกำยำตรงหน้าทำเหมือนจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ทว่าขณะเดียวกัน... ในช่องท้องฉันก็ร้อนผ่าวจนเกิดเป็นเสียง โครกครากที่น่าอาย

นั่นคือเสียงท้องฉันร้อง เพราะแต่เดิมก็ยังไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เที่ยง

ฉันก้มหน้าลง หวังเพียงแค่คนตัวสูงจะไม่ได้ยิน หรือถ้าได้ยินก็ขอให้ปล่อยผ่านไป

ราวกับได้ยินเสียงพี่ใหญ่หัวเราะในลำคอ เป็นการหัวเราะที่ผิวเผินมากซะจนคิดว่าหูฝาด

“เลี้ยงตอนนี้เลยก็ได้” เขาพูดออกมาแบบนั้น

“...” ฉันเม้มปาก เฝ้าโทษตัวเองที่มักจะแสดงพฤติกรรมน่าอายเวลาอยู่กับเขาเสมอ

“ฉันหิวมากพอดี” ดูเหมือนพี่ใหญ่จะลงน้ำหนักไปที่คำว่าหิวมากเป็นพิเศษ

ซึ่งประโยคนี้ส่งผลให้ฉันเงยหน้ามองเขาโดยอัตโนมัติ และพบว่าใบหน้าเขายังคงราบเรียบ หรือว่าเขาจะไม่ได้ยินเสียงท้องฉันร้อง แต่หิวขึ้นมาจริง ๆ แต่นั่นก็หมายความว่าต้องไปกันสองคนไม่ใช่เหรอ

แบบนั้นมัน...

“จะพาไปซื้อของให้ช่างก่อน” พี่ใหญ่ปล่อยคำพูดมาอีกประโยค

“พี่ใหญ่รู้ร้านเหรอ” ด้วยความสนใจถูกหักเหไปยังเรื่องการซื้อของให้ช่างไฟในวันพรุ่งนี้ ฉันจึงแอคทีฟขึ้นอีกระดับ

“อืม” เขาพยักหน้าอย่างเรียบง่าย

“พี่ใหญ่บอกพิกัดร้านมาก็ได้ค่ะ” เพราะเรายังไม่สนิทกัน และฉันก็ไม่ได้คิดจะคลุกคลีกับเขาขนาดนั้น รับความช่วยเหลือมากไปมีแต่จะเกรงใจ อีกอย่างคือฉันมาอยู่คนเดียวก็ควรพึ่งพาตัวเองให้เป็นด้วยสิ ฉันเปิดปากพูดออกไปอีก “หอมไม่อยากกวน...”

จังหวะนั้นเสียงริงโทนของสมาร์ตโฟนในมือดังขึ้น ฉันก้มลงมองก็เห็นว่าเป็นดรีมนั่นเอง เธอโทรมาน่ะ คาดว่าคงได้อ่านไลน์ของฉันแล้ว

ฉันเงยหน้ามองพี่ใหญ่ เห็นว่าเขาพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้ฉันไปรับโทรศัพท์ก่อน ดังนั้นจึงกดรับพร้อมเดินเข้าไปคุยในห้องน้ำซึ่งเป็นส่วนที่ไฟยังติดอยู่

<หอม ที่บอกว่าห้องไฟช็อตนี่ สรุปคือคืนนี้ต้องนอนมืด ๆ เหรอ> เธอถามทันทีที่รู้ว่าฉันรับสายแล้ว

“อื้อ” ฉันตอบ “แต่ไม่เป็นไรนะ เราโอเค แค่คืนเดียวเอง”

<เฮ้ย โอเคอะไร ได้ยินว่าไฟช็อตก็เป็นห่วงแทนแย่ละ แล้วยังใช้ไฟไม่ได้ทั้งคืนอีก> ดรีมพูด <เอาแบบนี้แล้วกัน คืนนี้หอมไปนอนห้องว่างของพี่ชายดรีมก่อน ห้องนั้นไม่มีใครใช้ รีบเก็บเสื้อผ้าเลย เดี๋ยวให้พี่ใหญ่พาเอากุญแจ แล้วก็ให้พาไปที่ห้อง>

“เอ๊ะ เดี๋ยว... ให้พี่ใหญ่ไปส่งเหรอ” ฉันแทบจะตอบรับไม่ทัน

<อ้าว ก็อยู่กับใหญ่ไม่ใช่เหรอตอนนี้อะ>

“รู้ได้ไง...”

<ก็ตอนอ่านแชตหอมเสร็จพี่ใหญ่ทักมาพอดี บอกว่าห้องหอมไฟช็อต จะพาไปซื้อของมาซ่อม แล้วพี่ใหญ่ก็บอกว่าดรีมควรบอกให้หอมไปนอนโรงแรมสักคืน ดรีมเลยเสนอให้ไปนอนห้องที่มีอยู่แล้ว ไม่ต้องเสียเงิน>

“...”

<ยังไงดรีมก็เป็นคนดีลห้องนี้ให้หอม ไม่อยากให้นอนทั้งแบบนี้อะ รู้อยู่ว่ามันมีเซฟตี้ แต่ไม่สบายใจ รอช่างซ่อมเสร็จแล้วค่อยมาอยู่ต่อดีกว่านะ> ดรีมส่งเสียงออดอ้อนในตอนท้าย <นะ ๆ>

ฉันมักจะใจอ่อนเวลาเจอลูกอ้อนของดรีมเสมอ

“ก็ได้ ขอบคุณนะ” จึงตกปากรับคำไปอย่างง่ายดาย “แต่เราต้องให้พี่ใหญ่ไปส่งจริงเหรอ มันจะกวนเค้ามากไปรึเปล่า เราไม่สนิท...”

<โอ๊ย กวนที่ไหน ดู ๆ ไปแล้วพี่ใหญ่น่าจะเต็มใจเป็นคนขับรถมากกว่า> ดรีมพูด <ดรีมอะคุยกับใหญ่ให้แล้ว เอาเป็นว่าเดี๋ยวจะส่งเบอร์พี่ไปให้ในไลน์อีกทีนะ อ๊ะ แค่นี้ก่อน นันท์เดินมาแล้ว เรื่องนี้นันท์ยังไม่รู้นะ บาย>

ฉันก้มมองทัชสกรีนที่โชว์ว่าสายถูกวางไปแล้วได้ไม่นานก็ทำความเข้าใจได้... ดรีมเป็นห่วงฉันมาก เธออุตส่าห์ให้พี่ใหญ่ช่วยดูแลฉันทั้งที่ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นก็ได้ ส่วนนันท์ก็อาจจะไม่ชอบพี่ใหญ่เป็นการส่วนตัว

อืม...

ฉันออกมาจากห้องน้ำ ซึ่งอยู่ใกล้กับประตูทางออกที่ยังเปิดอ้า ด้านนอกนั่นยังมีร่างของพี่ใหญ่ยืนอยู่

เราสบตากันอย่างรวดเร็วมากกว่าที่คิด และเป็นฉันที่หลบตาก่อนอีกเช่นเคย

เขาเป็นคนดีแค่ไหนกันนะ

แต่นอกจากพอดูออกว่ามีผู้หญิงมาติดพันแล้วก็ไม่น่าจะมีอะไรไม่ใช่เหรอ

“จะเก็บเสื้อผ้าใช่มั้ย ?” ใบหูฉันได้ยินเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายที่ยืนเอื่อยเฉื่อยอยู่ด้านนอก

เป็นอย่างที่ดรีมพูดจริง ๆ ทั้งคู่ตกลงกันเรื่องที่จะขับรถไปส่งฉันแล้ว คาดว่าคงตกลงกันตอนที่พี่ใหญ่เล่นสมาร์ตโฟนระหว่างคุยกับฉันแน่เลย

“อื้อ” ฉันขานรับกลับไป

“รอตรงนี้” เขาพูดกลับมาอีก

ฉันพยักหน้าก่อนเอ่ยด้วยเสียงอ้อมแอ้ม

“หอมจะรีบเก็บนะ” จากนั้นเดินไปปิดประตู...

ถึงจะไม่อยากสุงสิงกับผู้ชาย แต่มันเป็นเหตุสุดวิสัยนี่นา พี่ใหญ่มาช่วย ไม่ได้จะมาทำอะไรไม่ดีซะหน่อย แล้วเขาก็ยังไม่เคยทำอะไรไม่ดีกับฉันด้วย...

ฉันรู้ว่าผู้ชายน่ะไม่ได้เลวร้ายหมดทั้งโลก เราแค่ระวังตัวให้ดีก็พอ

คิดให้ตัวเองสบายใจแล้วจึงใช้ไฟฉายจากสมาร์ตโฟนสาดแสงไปยังตู้เสื้อผ้า รีบหยิบของใช้เท่าที่จำเป็นในหนึ่งวันหนึ่งคืนยัดใส่กระเป๋า ภายในเวลาไม่ถึงห้านาทีก็เปิดประตูออกไปหาพี่ใหญ่ด้วยใบหน้าชื้นเหงื่อ

ฉันมองท่าทีของเขา ก่อนจะหันหลังให้เพื่อดันประตูให้ปิด แล้วจะได้ล็อก...

“ปิดไฟรึยัง ?” คำถามจากคนด้านหลังทำเอาชะงัก

“ปิดแล้วค่ะ” รีบตอบทันควัน

“นั่นแสงไร ?” อาจเพราะคำถามชวนฉงน ฉันจึงเปิดประตูให้กว้างกว่าเดิม มองกลับเข้าไปในห้องก็เห็นแสงสีเหลืองอ่อนจริง ๆ

“อ่า...” ลืมหยิบสมาร์ตโฟนที่ยังเปิดไฟฉายออกมานี่เอง บอกแล้วว่าฉันน่ะขี้ลืมมาก ยิ่งเวลารีบมักจะลืมสิ่งนั้นสิ่งนี้อยู่เรื่อย “เกือบไปแล้ว ๆ”

ครั้นตั้งใจจะวกกลับเข้าไปในห้อง กระเป๋าใบพี่ใหญ่ซึ่งถืออยู่ในมือด้านซ้ายก็โดนรั้งไว้ หันไปหาต้นตอจึงเห็นว่าเป็นมือของพี่ใหญ่นั่นเอง

อาจเพราะแรงฉันน้อยนิดเกินไป กระเป๋าเสื้อผ้าจึงถูกดึงไปอยู่ในกำมือเขาได้ในพริบตา

“จะได้ไว ๆ” เขาบุ้ยหน้าให้ฉันรีบเข้าไปหยิบของ

เนื่องจากฟ้าเริ่มมืดจึงไม่พิรี้พิไร รีบเข้าไปเอาสมาร์ตโฟน จัดการตรวจตราประตูทุกบานอีกหนึ่งรอบ แล้วออกมาข้างนอก

“ไม่ลืมไรแล้ว ?” พี่ใหญ่ถามในตอนที่ฉันกำลังจะล็อกห้อง

“อื้อ ไม่ลืมแล้ว” คราวนี้ฉันมั่นใจมาก

“แน่ ?” ในประโยคนี้ เป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันหันหน้าไปหาเพื่อจะขอกระเป๋าเสื้อผ้าคืน

“แน่ค่ะ” ระหว่างตอบก็ยื่นมือไปยังกระเป๋าทรงยาวสีชมพูที่อยู่ในมือพี่ใหญ่

“กระเป๋าตังค์” พี่ใหญ่พูด

เป็นเหตุให้ฉันเบี่ยงมือกลับมาคลำกระเป๋ากางเกงของตนเอง รับรู้ว่ามีกระเป๋าสตางค์ซ่อนอยู่จึงตอบ

“หอมพกมาแล้ว ไม่ลืมอะไรแล้ว งั้นก็...”

“ไม่ลืมก็ไปกัน”

พี่ใหญ่พยักหน้ารับพร้อมก้าวเท้าไปทางลิฟต์ ทิ้งให้ฉันที่เตรียมจะขอกระเป๋าเสื้อผ้าสีชมพูยืนเก้ออยู่ด้านหลัง

ครั้นตอนจะลงลิฟต์ก็มีคนอื่นในชั้นรวมอยู่ด้วยจึงไม่มีโอกาสขอกระเป๋าคืน ต้องปล่อยให้คนอื่นมองผู้ชายตัวโตถือกระเป๋าสีหวานอยู่นานสองนาน

และไม่มีโอกาสได้ขอคืนอีกเลยเพราะพี่ใหญ่เดินไวมาก กว่าฉันจะตามมาถึงเขาก็เอากระเป๋ายัดใส่เบาะหลังแล้ว

ภายในระยะไม่กี่วัน ฉันได้ขึ้นมานั่งบนรถราคาแพงของพี่ใหญ่อีกจนได้...

ขณะเดียวกันเสียงแจ้งเตือนแชตก็ดังขึ้น เปิดอ่านก็เห็นว่าเป็นดรีมที่ส่งเบอร์โทรของพี่ชายที่ชื่อโดม กับโลเคชันมาให้สองพิกัดด้วยกัน

พิกัดแรกระบุว่าเป็นคอนโดที่เธออาศัยอยู่ในปัจจุบัน เธอบอกว่าพี่ใหญ่รู้ที่อยู่เธออยู่แล้ว แต่ขอส่งไว้กันพลาดอีกที ถ้าไปถึงแล้วให้บอกหมายเลขห้องพักของดรีมกับยามพร้อมแลกบัตร แล้วก็โทรหาพี่ชายที่ชื่อโดมเพื่อให้เขาเอาคีย์การ์ดลงมาให้ฉัน

ส่วนพิกัดที่สองเป็นคอนโดสำหรับพักชั่วคราวในคืนนี้นั่นเอง

อาจเพราะฉันจับใจความได้ว่ามีคนรอให้ไปเอาคีย์การ์ดอยู่ จึงลังเลเกี่ยวกับแพลนทั้งหมดว่าควรจะไปที่ไหนก่อนดี

ซื้อของซ่อมก่อน พาพี่ใหญ่ไปเลี้ยงข้าวก่อน หรือไปเอาคีย์การ์ดก่อนดี

“หอม” เมื่อขับออกมาถึงนอกคอนโดคนข้างกายก็เรียกชื่อฉันด้วยเสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์

“พี่ใหญ่” แต่มันเป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันส่งเสียงพอดี

พูดพร้อมกันงั้นเหรอ

“ว่ามา” พี่ใหญ่พูด

“พี่ใหญ่พูดเลยค่ะ” และฉันก็ดันพูดพร้อมเขาอีก

จังหวะนี้มัน... ฉันควรจะเงียบสินะ

ครั้นตัดสินใจเงียบรอ ก็ดูเหมือนคนที่ง่วนอยู่กับการขับรถจะคิดแบบนี้เช่นกัน แต่เขาแค่ไม่ได้มีท่าทีงกเงิ่นอย่างฉัน แค่ปล่อยให้ฉันละล้าละลังอยู่หลายนาทีเท่านั้น

“คือพี่ใหญ่คะ” ฉันตัดสินใจพูดในที่สุด “ดรีมให้โลเคชันหอมมาแล้ว... เป็นคอนโดที่ดรีมอยู่ตอนนี้ แล้วก็บอกว่ามีพี่ชายรอเอาคีย์การ์ดลงมาให้อยู่”

“...” คล้ายจะเห็นเขาพยักหน้ารับรู้

คิดได้แบบนั้นจึงพูดไปอีก

“หอมเลยคิดว่าเราน่าจะไปเอาคีย์การ์ดก่อนค่ะ” ฉันออกความเห็น “แต่ไม่รู้ว่าร้านอุปกรณ์ไฟฟ้าจะปิดกี่โมง แล้วก็ไม่รู้มันจะดึกไปมั้ย... ถ้าต้องทำอะไรหลายอย่าง” ต่อจากนี้น่ะนะ

แล้วฉันก็ไม่ใช่คนประเภทชอบนอนดึกทุกคืนด้วย ในหนึ่งอาทิตย์ฉันนอนหลังเที่ยงคืนอยู่แค่วันสองวันเท่านั้น ยิ่งถ้าวันไหนเหนื่อยมากก็จะนอนเร็วเลยล่ะ

ในตัวเมืองรถมักจะติดช่วงเย็น ซึ่งพอฉันถามเสร็จรถก็ติดไฟแดงพอดี เปิดโอกาสให้พี่ใหญ่เบนสายตามาทางฉัน

“พี่คนไหน” ไม่คาดคิดว่าเขาจะถามข้อนี้

“พี่คนที่ชื่อโดม” ฉันให้คำตอบไปตามตรง

เขาเป็นเพื่อนดรีมแล้วจะรู้จักหรือเคยเจอหน้าบรรดาพี่ชายดรีมบ้างมั้ยนะ

พี่ใหญ่พยักหน้าให้ ส่วนฉันก็เงียบเพื่อรอฟังต่อไปว่าผู้ชายที่ดูจะร้ายแต่ที่จริงแล้วค่อนข้างใจดีคนนี้มีความเห็นยังไงเกี่ยวกับการเดินทางบ้าง ซึ่งไม่นานก็ได้ยินเสียงทุ้มดังมาอีก

“ร้านไฟฟ้าเป็นทางผ่าน”

“อ่อ” แบบนี้นี่เอง เขาเป็นคนพื้นที่นี่นะ คงชำนาญเส้นทางมากแน่เลย “แปลว่าแวะร้านแล้วค่อยไปเอาคีย์การ์ดใช่มั้ยคะ”

“อืม”

อาจเพราะสายตาพี่ใหญ่ยังวนเวียนอยู่บนตัวฉัน ส่งผลให้ต้องพูดอะไรสักอย่างออกไป

“แล้วเมื่อกี้พี่ใหญ่จะพูดอะไรเหรอ”

“เมื่อกี้ ?”

“อื้อ” ฉันเบนสายตาไปมองกระจกใสหน้ารถ “ตอนที่พูดพร้อมกันค่ะ”

ไม่แน่ว่าอาจเป็นเรื่องสำคัญก็ได้

“แค่จะถามว่า... ทนหิวไหวรึเปล่า” ฉะนั้นนี่จึงเป็นการเฉลย

ว่าแต่ทำไมถึงถามแปลกแบบนี้ล่ะ ถึงท้องฉันจะร้อง แต่เป็นเขาเองไม่ใช่เหรอที่บอกว่า หิวมากน่ะ

“ไหวค่ะ” หอมทนได้...

“อย่าลืมแชร์โล” พอรถเคลื่อนตัวก็ได้ยินเขาพูดอีกครั้ง

“คะ ?” ฉันเอียงคอ กะพริบตาปริบ ๆ

“โลเคชันที่ดรีมให้มา” เขาขยายคำพูด “แชร์มาด้วย”

ไหนดรีมบอกว่าเขารู้สถานที่ตั้งอยู่แล้วไง แล้วทำไมยังจะขออีกล่ะ

“พี่ใหญ่จะเอาเหรอ...”

หลังฉันถามอย่างตะขิดตะขวงใจ พี่ใหญ่ก็ถึงขั้นสละเวลาจากการขับรถมาเหลือบตามอง

“เอา”


สายตาของเขาทำให้ใจฉันวูบวาบจนต้องเลี่ยงที่จะสบตาด้วยอย่างไม่อาจหักห้ามได้

“แต่ดรีมบอกหอมว่าพี่ใหญ่รู้ที่อยู่ดรีมอยู่แล้ว” ถึงอย่างนั้นก็ยังจะพึมพำออกมา

ฉันน่ะ ไม่ใช่เด็กน้อยที่จะทำตามทุกอย่างที่คนอื่นบอกโดยไม่สงสัยอะไรเลยหรอกนะ

“ที่อยู่ดรีมรู้” เขาให้คำตอบ คาดว่าตอนนี้คงหันไปตั้งใจขับรถแล้ว “แต่ห้องที่เธอจะไปนอนไม่รู้”

จริงสินะ... แต่มันก็สามารถเปิดแมพจากเครื่องของฉันได้ไม่ใช่เหรอ

ฉันเหลือบตามองส่วนคอนโซลหน้ารถอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าพี่ใหญ่ตั้งสมาร์ตโฟนไว้บน Car Mount ฝั่งตนเอง บนหน้าจอปรากฏแอปฯ แมพที่ยังไม่ได้ใส่สถานที่ลงไป ก็เดาไปเองว่าเขาอาจจะสะดวกเช็กเส้นทางด้วยตัวเอง ถ้าจะใช้สมาร์ตโฟนฉันก็อาจจะต้องให้เขาเอาไปตั้งไว้ตรงนั้น หรือถ้าให้ฉันเป็นคนบอกทางเองก็ไม่มั่นใจว่าจะบอกพลาดมั้ย

“โอเคค่ะ” ด้วยไม่อยากให้ใครมองว่ามากเรื่องจึงตอบรับ

ใช้นิ้วสไลด์เปิดหน้าไอจี กดเข้าไปในโพรไฟล์ของพี่ใหญ่ นึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ลั่นวาจาต่อหน้าเขาไว้แล้วว่า จะฟอลโล่ว์จึงจำใจกดติดตามไป

พี่ใหญ่ถือเป็นผู้ชายคนที่สองรองจากนันท์ที่ฉันติดตามไอจี

ตื้อตึง !

ทันทีที่กดติดตาม สมาร์ตโฟนของพี่ใหญ่ก็เด้งแจ้งเตือน ทั้งฉันและเขาต่างสละเวลาไปมอง คาดว่าเป็นแจ้งเตือนจากการกระทำของฉันแน่นอน

“หืม...” พี่ใหญ่ต้องเห็นแน่เลยถึงครางแบบนั้น

แต่ฉันไม่ได้พูดอะไรทั้งสิ้น รีบวกกลับมามองหน้าจอเพื่อหาวิธีส่งพิกัดจากไลน์เข้าสู่ช่องแชตไอจี แต่ปรากฏว่าฉันทำไม่เป็น ฉันหาวิธีก็อปปี้โลเคชันไม่เจอ แล้วก็หาวิธีแชร์โลเคชันในแชตสตอรี่ไม่เจอด้วย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฉันไม่สันทัดมากเกินไปหรืออะไรกันแน่

“พี่ใหญ่” จำต้องเรียกชื่อเขาอย่างจืดเจื่อน

“ว่าไง” เขาขานรับ

“หอมส่งโลให้พี่ในแชตไอจีไม่เป็นค่ะ” ช่างน่าอาย น่าอายจริง ๆ

“ได้โลมาทางไหน” เขาถาม

“ทางไลน์” ฉันบอก

“ได้ทางไหนก็ส่งทางนั้น”  คำตอบนี้ช่างแสนจะเรียบง่ายและตรงไปตรงมา แต่ว่า...

“หอมไม่มีไลน์พี่ใหญ่ เดี๋ยวให้ดรีมส่งไปให้พี่นะ” เอาแบบนี้แล้วกัน

“ศูนย์ เก้า เก้า...” ทว่าคนด้านข้างกลับพูดตัวเลขที่เป็นเบอร์โทรของเขาออกมา พอบอกจบก็เสริมมาอีกว่า “แอดแล้วส่งมา”

ฉันกะพริบตาปริบ ๆ เอาแบบนี้เลยเหรอ... แต่มันก็ไม่ได้ยุ่งยากเท่ากับการที่ต้องบอกผ่านคนอื่นนี่นา แล้วมันก็แค่ไลน์เอง

“ขออีกทีได้มั้ยคะ” ฉันบอกออกไปเพราะเมื่อกี้มัวแต่อึ้งจนกดไม่ทัน

“ได้” พี่ใหญ่รับคำพร้อมบอกเบอร์โทรตนเองอีกครั้ง จากนั้นก็ถามต่อด้วยเสียงทีเล่นทีจริง “เอาอีกทีมั้ย”

“...” เพราะฉันกดทันแล้วจึงส่ายหน้า อย่างมากก็แค่เมมเบอร์เขาแล้วรอให้ไลน์แอดเองเท่านั้น

จังหวะนั้นพี่ใหญ่ก็จอดรถหน้าร้านขายอุปกรณ์ไฟฟ้า เขาออกจากรถแล้วเป็นคนเดินไปซื้อด้วยตัวเอง จากนั้นก็เอาของไปไว้หลังรถแล้วขึ้นมาขับรถต่อ ส่วนฉันก็ส่งโลเคชันไปให้เขาเรียบร้อยแล้ว

ช่วงเวลาต่อจากนั้นฉันก็ถามถึงราคาค่าของนะ แต่พี่ใหญ่บอกว่าเอาไว้ก่อน ใจคิดว่าเขาต้องใช้สมาธิขับรถจึงไม่ชวนคุย

อีกครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นเรามาถึงคอนโดที่ดรีมอาศัยอยู่จนได้ ขณะที่พี่ใหญ่ทำการแลกบัตรฉันก็โทรไปหาพี่ชายดรีมที่ชื่อโดม ได้รับคำตอบว่าให้รออยู่แถวหน้าคอนโด เขากำลังลงไป

ขณะที่ฉันลงมายืนรอด้านนอก พี่ใหญ่ก็ลงไปสูบบุหรี่อยู่อีกฟากหนึ่งของตัวรถ ไม่นานสมาร์ตโฟนก็ดังขึ้นอีก พี่โดมคนนั้นโทรกลับมานั่นเอง

“ฮัลโหลค่ะ” ฉันกดรับพร้อมมองซ้ายมองขวา

<อยู่ตรงไหน ใส่เสื้อสีอะไร> คนในสายเปล่งเสียงถาม

“ชุดแซ็กสีขาวค่ะ ยืนอยู่ใกล้...”

<อืม พี่เห็นแล้ว>

ยังพูดไม่ทันจบปลายสายก็ตัดบท ณ เวลานั้นสายตาฉันก็ปะทะเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งกำลังเดินมาทางนี้พอดี

เขาตัวสูง หุ่นดี ไหล่กว้าง พอเขาเดินเข้ามาใกล้... ฉันก็ค้นพบว่าผู้ชายคนนี้หน้าตาดีเหมือนดรีมไม่มีผิด มองผิวเผินพี่ชายคนนี้ดูดุร้ายมาก แต่พอยิ้มแล้วกลับเจิดจ้าขึ้นมาอย่างไม่น่าให้อภัย

นี่คงเป็นพี่โดมสินะ

“หอมเพื่อนดรีมใช่มั้ย” เขาตั้งคำถามกับฉัน ในมือแกร่งมีคีย์การ์ดอยู่ด้วย ดังนั้นฉันจึงเตรียมจะเปิดปากพูด

“ใช่ครับ” แต่พี่ใหญ่ที่เดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้กลับตอบคำถามแทนซะก่อน




( L O A D I N G 120 PER... )



 ●    ● ● ● ● ● ● ●
● T a l k 

16/5/2563 อุ้ววววว พี่ขออนุญาตแสดงตัวตนนิดนึงน้าาา 
15/5/2563 : อิอิ ทางอ้อมในการเอา...หรือเปล่าาาาา วิ้ววว
13/5/2563 : อัปแล้วววว
12/5/2563 : คิดใช่ม้ายว่าน้องจะได้เข้าห้องพี่ กร้ากกกกกก 
เอ... ยังไงดีน้าาาาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.222K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,319 ความคิดเห็น

  1. #11064 favmme (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 21:07
    การเล่นคำของพี่ใหญ่แต่ละทีนี่ชั้นเสียววูบวาบแทนลูกมาก เสียวว่าลูกชั้นจะโดนงาบมั้ยนะ ตาย ๆๆๆ แรงไม่ไหว
    #11,064
    0
  2. #10307 ApichayaKangkhun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 21:53
    เกลียดมาก วิธีขอไลน์สาวแบบเนียนๆ><
    #10,307
    0
  3. #8252 Jakkaran55 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 01:13
    ใช่ใหญ่รึป่าว ใหญ่คนเดียวกับเรื่องนัมลิตารึป่าว555
    #8,252
    0
  4. #6731 Airzaa1810 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 18:39
    ออกตัวแรงอ่ะพี่ใหญ่
    #6,731
    0
  5. #5292 LILIT.A (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 09:00

    ใหญ่ร้ายก้าจมาก น้องตามไม่ทันเลย อยากจะแหมมม

    #5,292
    0
  6. #3824 Khaw38 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 01:23

    ได้ทีนี้ เอา ใหญ่เลยนะคะพี่55555 น้องก็มึนๆกันไป
    #3,824
    0
  7. #3819 NiAnNiO (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 23:42
    อยากจะแหมมมมมมมม
    #3,819
    0
  8. #3798 PondSongsamphant (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 19:15

    เอาอะไรอะ

    พี่หย่ายยยย
    #3,798
    0
  9. #3680 marshamallow (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 16:04
    อะไรอ่ะะะะเธอออออ
    #3,680
    0
  10. #3661 Fhgdeasw (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 13:49
    แง5555 เค้าก็หวงของเค้า
    #3,661
    0
  11. #3651 CHUTA98 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 13:00
    เชื่อแล้วนะที่ว่านันท์บอกว่าใหญ่สนใจหอม คือแบบมันหนุบหนับหัวใจพี่จะจีบหอมใข่ไหม
    #3,651
    0
  12. #3646 pommy4813 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 12:36
    เอาอีกไหม....พร้อมแสดงตน....อื้อๆๆๆ
    #3,646
    0
  13. #3620 dreamptk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 11:34
    พี่ร้ายมากกกก
    #3,620
    0
  14. #3586 Ingfalalabell (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 10:49
    คือรู้แหละว่าเค้ายังไม่ได้คิดอะไรกัน แต่ชั้นจะฟินไม่สนใจ
    #3,586
    0
  15. #3585 ffssx (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 10:37
    ดูออกนะ
    #3,585
    0
  16. #3584 Cream_2546 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 09:48
    แหมมมมมม
    #3,584
    0
  17. #3583 pinkink (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 09:43
    เเหม่!! พี่ใหญ่
    #3,583
    0
  18. #3582 chachaboya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 09:39
    จร้า พี่...ไม่ให้น้องได้คุยกะใครเลยรึ ฮะๆ
    #3,582
    0
  19. #3581 moorung1996 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 09:24
    จ้าาาาาาา
    #3,581
    0
  20. #3580 Supapitt12 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 07:31
    รีบแสดงตัวเลยนะ
    #3,580
    0
  21. #3579 อุแงง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 07:18
    แงงเบาได้เบา55555
    #3,579
    0
  22. #3578 Pornpan Gub-gib (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 04:50
    นันท์ที่ดูๆไว้ ใช่คนนี้ป่าวพี่ขายดรีมมมม
    #3,578
    0
  23. #3577 Pornpan Gub-gib (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 04:49
    หวงก้างละดูออก
    #3,577
    0
  24. #3576 wiemeying (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 04:42
    พี่ใหญ่แสดงตัวจร้า
    #3,576
    0
  25. #3575 Ppa.m (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 04:01
    อยากจะแหมไปถึงดาวอังคาร
    #3,575
    0