คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Lovely SHINee Special : Surprise OnKey Lovely SHINee Special : Surprise OnKey | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Surprise เป็นเนื้อหาส่วนเกี่ยวกับ onkey ที่ไม่ได้กล่าวถึงในฟิค Lovely SHINee ค่ะ 

ถ้าอ่านแล้วงงๆ อาจต้องกลับไปอ่านในฟิคตอน memorable , answer และ beginning part2 ส่วนของ onkey นะคะ ^3^

อย่าลืม! อิอิ เรื่องราวทั้งหมดเกิดจากจินตนาการของไรเตอร์ล้วน อาจอ้างอิงจากเหตุการณ์จริงนิดๆหน่อยๆ อ่านแล้วอย่าคิดมากนะจ๊ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 เม.ย. 53 / 09:32





ณ โซฟาตัวเดิม ยังคงตั้งวางอยู่ใจกลางห้องนั่งเล่นไม่เคยเคลื่อนย้ายไปไหน มีเพียงผู้ใช้งานเท่านั้นที่ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนไป อย่างเช่นร่างหนึ่งที่กำลังนอนผึ่งเหยียดยาวเต็มพื้นที่โซฟาขาว ถ้าหากไม่ใช่ในเวลานี้คงไม่เกิดเรื่องราว เพราะช่วงเวลาหลังข่าวภาคค่ำมีละครเรื่องสำคัญของใครอีกคน...

จินกิ
เสียงหวานของใครคนนั้นกำลังเรียกชื่อเขา

เรียกอีกสิ
  เขาอยากฟัง

“ … ”
 

อ้าว...เงียบไปซะแล้ว

ฉับพลัน...บนหน้าท้องน้อยๆรับรู้ถึงแรงกดจากน้ำหนักตัวของใครคนหนึ่ง ซึ่งเขาคิดเดาเอาเองว่าน่าจะเป็นเจ้าของเสียงหวานหูเมื่อครู่เป็นแน่  เขาจึงจงใจแกล้งแสร้งทำเป็นหลับต่อ ดูเหมือนเจ้าของช่วงตัวนุ่มนิ่มนี้จะไม่ยินยอม เริ่มขยับหมุนตัวไปมา มากพอทำให้เขารู้สึกอึดอัด จนไม่อาจทนนอนนิ่งได้อีกต่อไป

เขายังคงปิดตาสนิท ริมฝีปากได้รูปหยักยิ้มน้อยๆ ขณะเอื้อมมือทั้งสองออกไปโอบรอบร่างบอบบางที่นั่งทับอยู่บริเวณช่วงท้องของเขา มือหนาออกแรงดึงรั้งให้ร่างนั้นล้มตัวลงมาทาบทับอย่างรวดเร็ว แล้วรีบกระชับอ้อมกอดแน่น กระทั่งร่างนุ่มนิ่มที่พยายามดิ้นอยู่บนตัวของเขา เริ่มหมดแรงและไม่สามารถฝืนขัดขืนอ้อมแขนนี้ได้อีกต่อไป

อิอิ
เขายิ้มกว้าง 

ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ จินกิ
เจ้าของเสียงหวานเริ่มร้องโวยวาย และขยับร่างกายดิ้นไปมาอีกครั้ง

เขาไม่รู้หรอกว่าตัวเองเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน เหมือนร่างกายหอมหวานนี้เหนี่ยวนำทำให้เขามีกำลังวังชามากขึ้นเสมอไป และครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้ง...

หว๋า...จินกิ...ฮยองจะทำอะไรน่ะ...บ้าไปแล้วหรือไง
เจ้าของมือเรียวเล็กคู่นี้พยายามทุบตีเขายกใหญ่ เมื่อถูกเขาจับพลิกตัวลงนอนหงายพังพาบราบไปกับโซฟา โดยมีเขาทิ้งตัวลงนอนทาบทับตามเสียจนแนบสนิท ^^

ฮยอง...ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ พูดอะไรบ้างสิ...นี่...ฮยองไม่ได้ละเมออยู่ใช่มั้ยเนี่ย?
น้องคนสวยเริ่มไม่แน่ใจกับพฤติกรรมแปลกของเขาซะแล้ว

.

.

.

จินกิเสียสติไปแล้วหรือไง...เมื่อเช้าก็ยังดีๆอยู่เลยนะ
เขาคิดในใจ ขณะที่ถูกพี่ตัวแสบนอนทับจนทำให้เขาไม่สามารถขยับหนีออกไปจากโซฟานี้ได้

หลายครั้งหลายคราที่เขาอยากจะยกเอาโซฟาตัวนี้ไปเผาทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด เพราะบนโซฟาสีขาวตัวนี้นี่เองที่เขามักพลาดพลั้งเสียท่าให้กับพี่ชายตัวดีทุกครั้งไป...ให้ตายเหอะ...และรู้สึกว่าคำพูดของเขาจะไม่ระคายหูของเต้าหู้บ้าบอเลยสักนิด นายเต้าหู้ยี้ยังคงหลับตาสนิทและยิ้มกว้างจนเขานึกหมั่นไส้ ทั้งหมดทั้งปวงนี้..หากพี่คนดีนอนนิ่งเฉย ตัวเขาจะไม่คิดต่อต้านเลย แต่นี่ไม่ทันไร..ฝ่ามืออบอุ่นของพี่ชายก็เริ่มปฏิบัติการร้ายกาจอีกแล้ว

ผมไม่หลงกลง่ายๆหรอกนะ
เขาแยกเขี้ยวขู่เต้าหู้ ที่ยอมลืมตาตี่ๆขึ้นมามองเขาซะที

เขาเตรียมตัวเตรียมใจเต็มที่ไม่ให้หลงระเริงไปกับสัมผัสอบอุ่นและอ่อนหวานนี้...เฮ้อ คิดแล้วก็เหนื่อย...ถึงแม้เขาจะสามารถเอาตัวรอดมาได้หลายครั้งหลายหน แต่ก็ต้องใช้ความพยายามและอดทนมากขึ้นมากๆๆๆในทุกๆครั้ง...แล้วครั้งนี้ล่ะ?

ปลายนิ้วเรียวลากไล้ไล่ไปตามโครงหน้าได้รูปช้าๆ ขณะที่อุ้งมือนุ่มอีกข้างเลื่อนมาประคองพวงแก้มของเขาไว้อย่างทะนุถนอม ใบหน้างามยังยอมอยู่เฉยให้เจ้าของมือนี้ลูบสัมผัสไปเรื่อยๆ ตราบใดที่ไม่ออกนอกลู่นอกทาง..ตัวเขาก็ไม่คิดขัดขวาง

คราวนี้คิดอะไรแผลงๆขึ้นมาได้อีกล่ะ...ฮึ
เขาลองเปล่งเสียงถามออกไป

หึ หึ
พี่ใหญ่หัวเราะในลำคออย่างเป็นต่อ

ด้วยรอยยิ้มน้อยๆที่มุมปาก ปลายนิ้วอุ่นนุ่มค่อยๆลูบสัมผัสไปเรื่อยๆอย่างใจเย็น จากปลายคางมาถึงกึ่งกลางหน้าผากแล้วลากลงมาตามสันจมูกโด่งช้าๆ จนกระทั่งสุดปลายจมูกของเขา และมาหยุดเอื่อยเฉื่อยอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มนี้เอง

ริมฝีปากนุ่มนิ่มนี้..เป็นของใครกัน?
ประโยคแรกที่พี่เอ่ย ทำเอาเขางงไปเลยอะ

เหอ...
เขาเผลออุทานออกไปเสียงดัง

ชื่อ?
พี่เขายังไม่ยอมหยุด

คีย์
เอ๊า!...อยากเล่นนักก็จัดให้ ^^

ผิด!
อ้าว?...ไหงว่าเราตอบผิดอะ

แต่ทว่า...ทันทีที่พูดจบ นายเต้าหู้ยี้ก็โน้มศีรษะลงมาจูบเขาซะงั้น

อื๊ม...จินกิ..อะไรกันเนี่ย
เขาพยายามหันหน้าหนี แต่กลับถูกอุ้งมือของพี่รั้งไว้ในทันควัน 

...นายชื่ออะไร
จินกิไม่ใส่ใจกับคำพูดของเขาสักนิด พี่ใหญ่ได้แต่หยักไหล่น้อยๆอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะถามคำถามเดิมอีกหน

...คิม คิบอม ถูกต้องหรือยัง
เขาพยายามคิดๆๆว่าจินกิกำลังต้องการอะไรจากเขากันแน่ ก่อนจะลองตอบคำถามอีกครั้ง

แล้วมานั่งอยู่บนตัวพี่ทำไม?
พี่ตัวดียิ้มน้อยๆ และเอ่ยถามต่อ

ผมจะมาดูละครหลังข่าว...ง๊า...มาแล้วด้วยอะ จินกิ...ปล่อยผมซะทีเถอะนะ
เมื่อพี่ถามขึ้นมาเขาก็นึกขึ้นได้ เขาเหลือบมองนาฬิกาเล็กน้อย และพยายามอ้อนวอนพี่ชายเต็มที่

น่าน้อยใจจริงๆ...
พี่ชายส่ายหน้าไปมาช้าๆเมื่อได้ยินคำตอบของเขา ริมฝีปากได้รูปหยักยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์จนเขารู้สึกแปลกๆ

ถ้าอย่างนั้น...หึหึ...หมายความว่าที่นายมาที่นี่...นายไม่ได้คิดถึงพี่เลยงั้นสิ
เต้าหู้ยี้ยิ้มกรุ้มกริ่มได้อย่างน่าหมั่นไส้ที่สุด

ใช่
เสียงหวานเปล่งตอบออกไปชัดถ้อยชัดคำ ถึงแม้ว่าจริงๆแล้วตอนที่อาบน้ำเมื่อกี๋ เขาก็เผลอคิดถึงพี่คนนี้อยู่บ้างอะนะ

ผิด!
และริมฝีปากของเขาก็ได้รับจุมพิตอีกครั้งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

หลงตัวเอง
ทันทีที่กลีบปากอิ่มคู่นี้ได้รับอิสระ เขารีบต่อว่า

คิดถึงพี่รึเปล่า คิบอม
ในที่สุดเขาก็ได้สบสายตากับนัยน์ตาอบอุ่นของพี่ชายจนได้ และเป็นไปตามคาด ตาตี่ๆคู่นี้ทำให้เขาหวั่นไหวได้ทุกทีสิน่า

นิดนึง
เขาพยายามฝืนทำหน้าตาบึ้งตึง ขณะเอ่ยตอบออกมาลอยๆ และแสร้งเสมองไปทางอื่น แต่ทันใดนั้นจากปลายหางตาคู่สวย..เขาสังเกตเห็นนายเต้าหู้ยี้กำลังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้อีกแล้ว

ก็ได้ๆ...คิดถึงมากกกกกกกกกกกก...พอใจรึยัง
เขารีบกลอกตากลับมาสบสายตาเจ้าเล่ห์ด้านหน้าในทันที แล้วตอบคำถามด้วยน้ำเสียงประชดประชันเต็มที่

พี่ก็คิดถึงนาย ^^ ”
น้ำเสียงของพี่ช่างอ่อนโยนนัก

...
ส่วนเขาก็เขินจนพูดอะไรไม่ออก เดาอารมณ์ของพี่ไม่ถูก

หยุดยิ้มหวานเสียที หน้าตาของพี่ใจดีเกินไปแล้วนะ
ใบหน้านี้ทำให้เขาใจอ่อนได้ทุกครั้งไป

พี่...รัก...นาย...หึหึ...แล้วนายล่ะ
แล้วเต้าหู้ก็เปิดปากพูดอีกครั้ง เสียงอ่อนโยนเปล่งประโยคหวานเน้นที่ละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ และจบลงด้วยคำถามที่ร้ายกาจที่สุด

บังคับกันชัดๆ
เขาท้วงติง

ผิด! ”
อีกแล้วเหรอ!!!

นับเป็นครั้งที่สาม(ในวันนี้)ที่ริมฝีปากได้รูปด้านหน้าสัมผัสกับกลีบปากอิ่มของเขา ถึงแม้เป็นรสจูบจากคนๆเดียวกัน แต่กลับให้ความรู้สึกแตกต่างไม่เหมือนกันสักหน จากแรกสุดเป็นเพียงการแตะสัมผัสน่ารักและแผ่วเบา ครั้งต่อมาริมฝีปากคู่เดิมเริ่มเร่งเร้าเย้าแหย่แต่ทว่าแสนอ่อนโยน จุมพิตครั้งที่สามแสนเนิ่นนาน จนเขาเผลอโอนอ่อนผ่อนตาม ปล่อยให้คนรักตั้งใจบดเบียด บรรจงดูดกลืนลิ้มชิมรสหวานจนเขาแทบหยุดหายใจ

ฮ่า...จินกิ...
ริมฝีปากของพี่ที่ผละออกห่าง เสมือนดึงเอาสติสตางค์ของเขาออกไปด้วย 

อีกแล้วสิ...เรากำลังจะเสียท่าให้พี่คนนี้อีกแล้ว...ทำอย่างไรดี?

อะไรนะ...พี่ไม่ได้ยินที่นายตอบเลย คิบอม อิอิ
พี่ของเขากลายเป็นคนเจ้าเล่ห์แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ผม...รัก...ฮยอง ชัดเจนมั้ย คิกคิก
เขาแกล้งพูดเน้นทีละคำเลียนแบบพี่บ้าง 

จินกิส่งยิ้มให้อย่างมีความสุข เช่นเดียวกันกับเขา คำบอกรัก...แม้เป็นเพียงประโยคสั้นๆ กลับสามารถช่วยประคับประคองแต่ละความสัมพันธ์ให้ยาวนานไม่มีที่สิ้นสุด

ถึงแม้ครั้งนี้...ไม่มีคำว่า...ผิด...ออกมาจากปากพี่ชายเฉกเช่นสามครั้งก่อนหน้า แต่ทว่าพี่คนนี้ก็สามารถหาเหตุผลดีๆมาอ้างได้ทุกครั้งไป

ถือซะว่า...ชดเชยสามวันที่นายจะไม่อยู่กับพี่ก็แล้วกันนะ
คุณชายเต้าหู้ยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิกับเหตุผลข้างๆคูๆของตัวเอง ก่อนที่จะค่อยๆโน้มศีรษะเข้ามาใกล้เขาช้าๆ...

.

.

.

เอ่อ...ฮึม
เสียงกระแอมไอของใครบางคนทำให้คนรักทั้งสองต้องหยุดชะงัก และรีบผละออกห่างจากกันโดยอัตโนมัติ

ดวงตาคมกริบของเพื่อนซี้ (ที่เพิ่งกลับมาจากการอัดรายการทีวีรายการหนึ่ง) จ้องมองมาทางเขากับพี่ไม่วางตา 

โอย...น่าอับอายที่สุด

จงฮยอนฮยองกลับบ้านไปแล้วรึ?
เพื่อนของเขาเอ่ยถามเสียงเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อืม...เอ่อ...กลับไปตั้งแต่ตอนเช้าแล้วล่ะ
เขาพยายามเงยหน้าขึ้นเพื่อตอบคำถาม แต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่กล้าสบสายตาคมคู่นั้นตรงๆอยู่ดี

แล้วแทมิน...
น้ำเสียงของเพื่อนอ่อนโยนขึ้นอย่างรู้สึกได้

น้องอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่ในห้อง...ป่านนี้คงหลับไปแล้วกระมัง
เขาเหลือบมองไปที่นาฬิกาเร็วๆ ล่วงเลยเวลาประจำที่น้องเล็กของเขาเข้านอนประมาณครึ่งชั่วโมงได้

ด้วยสีหน้าที่ยังเรียบเฉยไม่เคยเปลี่ยน เมื่อสิ้นทั้งคำถามและคำตอบที่ต้องการ..มินโฮจึงเริ่มก้าวขามุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางต่อ แต่ก่อนที่เพื่อนตัวสูงจะเดินหายลับไปจากสายตานั้นเอง...

เวลามีเด็กอยู่ในบ้าน...ช่วยระมัดระวังกันให้มากกว่านี้หน่อยนะ
เจ้าของเสียงทุ้มพูดเปรยออกมาอย่างไม่ใส่ใจ แต่ทว่าเสียงนั้นก็ดังพอที่คนรักทั้งคู่สามารถได้ยินชัดเต็มสองหู

.

.

.

คำพูดประโยคสุดท้ายยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท และต้องใช้เวลาอีกสักพักใหญ่เสียงก้องนั้นจึงค่อยๆเลือนหาย หลงเหลือแต่ความรู้สึกอับอายที่ยังคงเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆอย่างหยุดยั้งไม่ได้

เขาชำเลืองมองพี่ตัวแสบที่เป็นต้นเหตุของเรื่องน่าอายทั้งหมด จินกิได้แต่นั่งนิ่งๆด้วยแววตาตื่นตระหนก พี่ก็คงตกใจเหมือนกับเขา เพราะเป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ถูกจับได้คาหนังคาเขาเช่นนี้

เจ้าเอเลี่ยนบ้า! ยังมีหน้าจะมาสั่งสอนเราอีกรึ ’ 

ทุกครั้งที่นึกถึงสิ่งที่เจ้าเพื่อนตัวแสบกระทำกับน้องเล็กสุดที่รักของเขาแล้ว..เขารู้สึกโมโหขึ้นมาอีกทุกทีสิน่า ดังนั้น..ตั้งแต่วันแรกที่เพื่อนคนนี้ตื่นขึ้นมา วันนั้นก็คือวันสุดท้ายที่เขายอมปล่อยให้น้องเล็กและเพื่อนรักอยู่ด้วยกันตามลำพังนั่นเอง

ช่วยไม่ได้...ก็ยังทำใจไม่ได้อะ

ทว่าหลังจากนั้น เพื่อนซี้กลับทำตัวดีเกินคาด ดีมากเกินไปด้วยซ้ำ ด้วยความรักความเอาใจใส่ที่มินโฮมีให้แทมินอย่างเสมอต้นเสมอปลาย..ในที่สุดเขาเริ่มใจอ่อน และเนื่องจากพรุ่งนี้เขาจำเป็นต้องกลับบ้านนานถึงสามวัน จึงเสมือนปล่อยให้น้องอยู่ตามลำพังกับเพื่อนซี้ไปโดยปริยาย

ถึงจะมีจินกิอยู่ด้วยก็ตามที แต่เต้าหู้ผู้ใสซื่อคนนี้ไม่มีทางปกป้องเห็ดน้อยจากเอเลี่ยนจอมเจ้าเล่ห์ได้แน่นอน

คิดแล้วก็กลุ้มใจ...แต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้ นอกเสียจาก...

ทำใจ

ผิดหรือที่เขายังไม่สามารถทำใจยอมรับว่า...เอ่อ...ความสัมพันธ์ลึกซึ้งขนาดนั้นเป็นเรื่องผิดปกติจากธรรมดาของมนุษย์โลกที่สุด แค่กอดกับจูบก็น่าจะมากจนเกินพอแล้วไม่ใช่หรือ (
‘///’)...จะว่าไป...ไม่ใช่มินโฮคนเดียวหรอก ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆเขาต้องนี้ก็มีความคิดแตกต่างจากเขาโดยสิ้นเชิงเช่นกัน

หยุดนะจินกิ ไม่ได้ยินที่มินโฮพูดหรือไง
เขาเอ่ยเตือนพี่ชายตัวแสบที่กำลังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้อีกครั้ง

น่า...นะ...นิดเดียวเอง
พี่ชายไร้ยางอายพยายามออดอ้อน

ไม่!...พูดไม่รู้เรื่องหรือไง
เขาหงุดหงิดแล้วนะ

ตั้ง 3 วันเชียวนะ...ไม่สงสารพี่บ้างเหรอ...
จินกิเอาคางมาเกยที่ไหล่ เพื่ออ้อนวอนข้างๆหู

แค่...แค่ 3 วัน อย่าทำตัวเป็นเด็กขี้อ้อนอย่างนี้สิ
เสียงหวานเน้นเสียงที่คำแรกเป็นพิเศษ ก่อนจะเอื้อมไปหยิบรีโมทเปิดดูซีรีส์เรื่องโปรดอย่างไม่สนใจใคร

.

.

.

ทันทีที่ได้ดูละครเรื่องนั้น น้องชายคนสวยก็ไม่สนใจเขาอีกเลย ด้วยความรู้สึกน้อยใจนิดๆ..เขาจึงเลื่อนตัวออกห่างร่างเพรียวบางข้างๆอีกหน่อย และรอคอยให้น้องหันมาใส่ใจเขาบ้าง..แต่ก็ต้องผิดหวัง..เขาพยายามตั้งใจดูทีวีบ้างแต่ก็ทำได้ไม่นาน หันมองใบหน้าหวานข้างๆบ้าง..น้องก็ไม่เหลียวแล จนเขาเริ่มทนไม่ได้...

...เฮ้อออ...อิจฉาเจ้ามินโฮจริงๆ
เขาหันกลับไปจ้องมองที่จอทีวีอีกครั้ง แสร้งทำสีหน้าครุ่นคิดนิดหน่อย ก่อนจะเปรยออกมาลอยๆ

ได้ผลแฮะ อิอิ

อิจฉารึ?
ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาเรียวคู่นั้นเหลือบมองมาทางเขาชั่วครู่...ไม่กี่วินาทีเท่านั้น...ก่อนจะกลอกตากลับไปดูทีวีต่ออีกหน่อย แล้วค่อยถามเขา

อืม
เขาตอบสั้นๆ 

ทำไมล่ะ?
น้องของเขาครุ่นคิดอยู่หลายนาทีกว่าจะเอ่ยถามเขาอีกครั้ง ใบหน้างามยังคงหันมองไปทางทีวีตลอด

“ … ”
เขาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินที่น้องถาม

จินกิ ได้ยินที่ผมถามรึเปล่า?
ในที่สุดเขาก็สามารถทำให้น้องคนสวยหันหน้ามาหาเขาจนได้

ขอโทษที..นายถามพี่ว่าอะไรนะ
เขาแสร้งถามกลับด้วยสีหน้าใสซื่อ

ผมถามว่า..ทำไมฮยองถึงอิจฉามินโฮ
น้องหันมาตอบคำถามเขาชัดถ้อยชัดคำ 

แล้วนายคิดว่าเป็นเพราะอะไรล่ะ
เขาอมยิ้มนิดหน่อย แล้วเอ่ยถามน้องกลับ เจ้าของดวงตาเรียวคู่นั้นมองค้อนเขาน้อยๆก่อนจะหันกลับไปมองทีวีอีกครั้ง

ไม่รู้สิ..เพราะแทมินเป็นเด็กน่ารัก..ล่ะมั้ง
เขาคิดอยู่แล้วเชียวว่าน้องต้องตอบแบบนี้

พี่รู้ว่านายรู้คำตอบของพี่ดี คิบอม แต่นายแค่ไม่กล้าคิดถึงมัน...ก็เท่านั้น
เขาพูดกับน้องด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขารู้สึกเช่นนี้จริงๆ และไม่เข้าใจว่าคิบอมจะกลัวอะไรกันนักกันหนา

“ … ”
เอ...หรือเราจะพูดมากไปหว่า

คิบอม
เมื่อเห็นน้องนั่งก้มหน้านิ่งเงียบไปได้ชั่วครู่ ผู้พี่ก็เริ่มกังวล 

ผมไม่ใช่แทมิน..จินกิ..ผมไม่ใช่เด็กว่านอนสอนง่าย ไม่ได้มองโลกในแง่ดีตลอดเวลาเหมือนน้อง..ฮยองเข้าใจที่ผมพูดมั้ย
ใบหน้างามยังไม่กล้าหันมาเผชิญหน้ากับเขา แต่น้ำเสียงของน้องช่างสั่นเทาเสียจนตัวเขาทนไม่ได้ บนโซฟาสีขาวเขาขยับเข้าไปใกล้น้องอีกนิด พลางยกมือขึ้นหวังแตะที่บ่าเพื่อปลอบโยน

อย่า!..จินกิ..ไม่ใช่ตอนนี้
เสียงหวานเอ่ยห้ามเสียงเรียบแต่ทว่าหนักแน่นนัก จนเขาต้องลดมือข้างนั้นลงวางข้างตัวเหมือนเดิมอย่างช่วยไม่ได้

นายรังเกียจ...เอ่อ...ที่พี่แตะต้องนายรึเปล่า?

.

.



น้ำเสียงของพี่ช่างปวดร้าวนัก เฉกเช่นหัวใจของเขาที่ขยับเต้นด้วยความรู้สึกร้าวรานไม่แพ้กัน

ผมไม่เคยรังเกียจเลยสักนิด ตรงกันข้าม..ผม..ผมกลับรู้สึกดี..ดีมากๆ
เขาสับสน และงุนงงกับความคิดของตัวเองที่สุด

แล้ว...ทำไม...
 

โธ่...จินกิ อย่าถามคำถามนี้เลย

ผม...ผมไม่รู้...ผมแค่รู้สึกว่า...เอ่อ...
เขาจะตอบพี่ว่าอย่างไรดีล่ะ

“ … ”
พี่ใหญ่เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ

มันผิดปกติ
และแล้วคนพูดตรงอย่างเขาก็ตอบออกไปเบาๆตามใจคิด..เขารู้สึกไม่ดีเลย

“ …ที่นายเคยบอกว่ารักพี่...คิบอม...นายรู้สึก..รัก..จริงรึเปล่า?
จินกิก้มหน้าลงมองพื้นด้วยสีหน้าที่ไม่ดีนัก พี่ครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย โดยไม่คิดเงยหน้าขึ้นมองเขาเลย

ฮยอง...
อะไรกัน?...เพราะคำพูดงี่เง่าคำเดียว...ทำให้พี่ไม่เชื่อในความรักที่เขามีให้เชียวหรือ?

พี่เชื่อทุกคำ..เชื่อทุกประโยคที่นายเคยพูด..คิบอม..แต่ถ้า..ถ้านายคิดว่าความรักครั้งนี้เป็น..เรื่องผิดปกติ..พี่ต้องขอโทษด้วย และบอกตามตรง...พี่...ไม่ดีใจกับคำว่ารักของนายสักนิด
น้ำเสียงของพี่เย็นชาจนเขาแทบทนไม่ไหว น้ำเสียงที่เขาไม่เคยได้ยินจากพี่ใหญ่ใจดีคนนี้มาก่อน

ฮยอง!
จินกิลุกขึ้นยืนอย่างเร็วไวก่อนจะก้าวเท้าออกห่าง เขาเรียกพี่เพื่อขัดขวาง พลางเอื้อมมือไขว่คว้าจับมือหนาไว้ สีหน้าของพี่เฉยเมยจนเกินไป ขณะพี่สลัดมือของเขาออกอย่างไม่ใยดี 

จินกิ!!! ”
ด้วยน้ำตาที่หลั่งไหลพรั่งพรูและหัวใจที่แตกเป็นเสี่ยงๆ..เสียงหวานแผดร้องตะโกนเรียกชื่อคนรักที่กำลังเดินหนี เพียงแต่ครั้งนี้..น้ำเสียงอันสั่นเครือไม่มีความสำคัญมากพอจะรั้งตัวใครคนนั้นไว้ได้...ไม่ได้อีกต่อไป

ความรักเอย...เจ้า...ลาจากเราไปแล้วหรือ

.


.


.


.


.

 

โรงเรียนมัธยมยองจิน

 

ยินดีด้วย คิม คิบอม

และแล้ว..พิธีรับประกาศนียบัตรจบการศึกษาชั้นมัธยมปลายก็สิ้นสุดลงด้วยความชื่นมื่น รอยยิ้มบนใบหน้านั้นแสนสดใส จะมีใครสังเกตบ้างไหมเหนอ ว่าจริงๆแล้วเขากำลังรู้สึกขมขื่นจนแทบทนไม่ได้

คิบอม..ไม่สบายรึเปล่า สีหน้านายดูไม่ได้เลยอะ ในที่สุดก็มีเพื่อนคนหนึ่งเอ่ยทัก ขณะที่เขากำลังนั่งก้มหน้าตรอมตรมอยู่คนเดียวเงียบๆที่โต๊ะเรียนตัวเก่าของเขา

อืม..มีเรื่องกลุ้มใจนิดหน่อยน่ะ...เราขอกลับก่อนนะ ^^ คืนนี้ค่อยคุยกัน
เขาตอบออกไปตรงๆ ก่อนจะฝืนยิ้มน้อยๆเพื่อบอกลา

.

.

ล้อรถกลมๆที่ค่อยๆเคลื่อนไปบนถนนเส้นเดิมที่เคยผ่านสายตาคู่นี้ทุกวัน ภาพความทรงจำเกี่ยวกับคนๆนั้นผุดขึ้นมาเรื่อยๆ มีแต่ทำให้หัวใจของเขายิ่งเจ็บช้ำ ตอกย้ำจนเขาทนไม่ไหวอีกต่อไป

ออมม่า..ขับเร็วๆหน่อยสิครับ ผมปวดท้อง
เขาแสร้งโวยวายกับแม่ด้วยสีหน้าเจ็บปวดสุดขีด

.

.

ทันทีที่รถยนต์ส่วนตัวจอดนิ่งสนิท ร่างเพรียวรีบเปิดประตูรถและรีบวิ่งเข้าบ้านอย่างเร็วไว ขายาวๆก้าวขึ้นบันไดแต่ละขั้นด้วยความคล่องแคล่ว ก่อนจะหยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงทักท้วงจากมารดา

คิบอม! ไม่กินข้าวเที่ยงเหรอ เสียงออมม่าตะโกนไล่หลังเขามาไวๆ

ครับ
เขาหันกลับมาตอบสั้นๆ ก่อนจะย่างก้าวต่อไป

.

.

ปึง! ” 

สิ้นเสียงประตูห้องปิด จุดหมายแรกที่เขาเคยคิด คือ เตียงนอนนุ่มๆภายใต้ผืนผ้าห่มหนา เผื่อว่าความอบอุ่นนั้นจะพอช่วยชดเชยไออุ่นจากอ้อมกอดของใครอีกคนได้บ้าง แต่เขาก็ไม่ได้ทำอย่างใจคิด...

จินกิ
ขายาวๆพาร่างบางไปหยุดยืนข้างๆบานหน้าต่าง ใบหน้างามชะเง้อมองออกไปนอกกรอบสี่เหลี่ยม เรียบๆเคียงๆจดๆจ้องๆที่หน้าต่างบ้านตรงข้าม...

ไร้วี่แววของสิ่งมีชีวิต หน้าต่างบานนั้นยังคงปิดสนิท กระทั่งผ้าม่านเนื้อบางผืนเดิมก็ไม่พลิ้วไหวเลยสักนิด

ใจร้าย
เขาเปรยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

แต่ใครกันแน่นะที่ใจร้าย..จินกิ..หรือว่า..ตัวเราเอง..
เขาไม่แน่ใจนัก แต่ที่เขามั่นใจที่สุดในตอนนี้...

จินกิ...ผมรักฮยองจริงๆนะ Leader ผู้อ่อนโยน ได้โปรด...ยกโทษให้ผมเถอะ
เสียงหวานพยายามตะโกนออกไปให้ดังที่สุด จนรู้สึกเจ็บคอพิลึก...แต่เขาก็ไม่ยอมหยุดอยู่แค่นั้น

ผิดตรงไหน..ที่ผมคิดว่ามันแปลก..เพราะถึงจะแปลกหรือประหลาดมากไปกว่านี้..ผมก็รับได้..ทำไมต้องโกรธกันด้วย นายเต้าหู้ยี้..นายนั่นแหละ บ้าที่สุด..แค่ก แค่ก
เขายกมือขึ้นป้องปาก หันไปทางหน้าต่างบานนั้น แล้วร้องตะโกนออกไปสุดเสียง จนกระทั่ง..เสียงหวานใสเริ่มกลับกลายเป็นแหบพร่า

แสบคอจัง
เนื่องจากอากาศที่แห้งและหนาวเย็น ทำให้เขาเจ็บคอได้ง่ายกว่าปกติ เขาพยายามหันมองหาน้ำดื่มแต่ดันลืมหยิบติดมือขึ้นมาด้วยซะนี่

ขืนกลับไปแล้วเสียงแหบ มีหวังถูกพี่ผู้จัดการด่าแหง๋ม
แต่ดูเหมือนครั้งนี้ เขาจะคิดได้ช้าเกินไปหน่อยนะ

จินกิ! ตะโกนโหวกเหวกอะไรกัน เสียงดังเอะอะไปหมด เสียงดุๆของออมม่าดังเข้ามาตักเตือนเขาถึงในห้อง...คงได้เวลาที่เขาต้องเงียบเสียงจริงๆซะแล้ว

.

.

งานเลี้ยงในช่วงเย็นไม่ได้มีพิธีรีตองมากมาย ถูกจัดขึ้นที่ห้องประชุมใหญ่ของโรงเรียนง่ายๆ ไม่วุ่นวายเหมือนงานของเพื่อนซี้อีกคน

ป่านนี้แทมินนี่กับมินโฮ...เอ่อ...อื๊ยยยย ขนลุก...ไม่น่าคิดถึงขึ้นมาเลยอะ
ทันทีที่รู้สึกขนลุกเกรียวไปทั้งตัวอย่างฉับพลัน คีย์ยกแขนขึ้นกอดอกแน่นโดยอัตโนมัติ ก่อนจะหันไปคว้าแก้วน้ำสีสวยแล้วยกขึ้นกระดกจนหมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว

ฮ่า
(^///^) พั้นช์แก้วนี้คงพอช่วยเราได้สักระยะอะนะ คิกคิก เขายิ้มกริ่ม

รุ่นพี่รุ่นน้องมากมายเรียงรายเข้ามาร่วมแสดงความยินดี เขาทำใจไว้แล้ว และเตรียมพร้อมตอบทุกคำถามที่แฟนคลับต้องการ 

แค่ก แค่ก โอย...แสบคอจัง...(แฮะ)...?...( เฮ้ยยยย! ตายละ...เสียงเรา? )...
หลังจากใช้เสียงมากเกินพอดี(พูดตลอดเวลามาประมาณชั่วโมงครึ่ง) สุดท้ายเสียงของเขาก็หนีหายไปอย่างไร้วี่แวว

“ ( ว๊ากกกก...โดนด่าแน่ งานนี้ ) ”
เขาขยับปากโวยวายเสียยกใหญ่ เพราะอีกสองวัน..ชายนี่จะมีมินิคอนเสิร์ตเสียด้วยสิ

คีย์ฮยอง...ตามผมมาทางนี้หน่อยนะครับ รุ่นน้องคนหนึ่งเดินเข้ามาบอกเขาด้วยสีหน้าเบิกบานใจสุดขีด ก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินนำไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

“ ( ไปที่ไหนอะ ) ”
คีย์ทำหน้าตาเหรอหราด้วยความไม่เข้าใจ แต่ก็ก้าวเดินตามน้องคนนั้นไปเรื่อยๆอย่างว่าง่าย ระหว่างทางเขายิ้มทักทายพี่ๆเพื่อนๆและน้องๆเพลิน จนในที่สุดรุ่นน้องคนนั้นก็พาเขามาหยุดยืนอยู่ด้านหน้าเวทีที่ถูกจัดไว้สำหรับชมรมดนตรีนั่นเอง

เขามองขึ้นไปบนเวทีอย่างไม่เข้าใจนัก มุมหนึ่งของเวทีจัดพื้นที่ไว้สำหรับนักดนตรีที่กำลังบรรเลงเพลงจังหวะสนุกสนาน...ไม่นักร้อง...โอ๊ะโอ
!...สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างเร็วไว เวทีนี้ต้องมีอะไรเกี่ยวพันกับเขาแน่ๆ หรือว่า...

ตายล่ะหว่า...เสียงก็ไม่มี แถมไม่ได้เตรียมแต่งตัวดีๆมาด้วยนี่สิ...ดูไม่ได้เลยเรา
คีย์ก้มมองเสื้อผ้าที่ตัวเองกำลังสวมใส่อยู่โดยอัตโนมัติ เนื่องจากไม่มีการแจ้งล่วงหน้าว่าเขาต้องขึ้นไปร้องเพลงหรือโชว์ตัว เย็นนี้เขาจึงสวมใส่เพียงเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำ คลุมด้วยเสื้อกั๊กกันหนาวลายสก๊อตสีแดง กางเกงยีนส์สกินนี่สีน้ำเงิน และรองเท้าผ้าใบสีดำคาดแดง..ก็เท่านั้น??? หน้าก็ไม่ได้แต่ง ผมก็ไม่ได้ทำ

( น้องครับ คือ พี่ไม่มีเสียง...ร้องเพลงไม่ได้หรอกนะ )
นิ้วเรียวรีบคว้าดึงชายเสื้อรั้งตัวรุ่นน้องคนนั้นเอาไว้ แล้วโบกไม้โบกมือ ส่งภาษาใบ้ พยายามสื่อสารให้น้องเข้าใจ

รุ่นน้องตรงหน้าส่งยิ้มกว้างให้เขาอีกครั้ง พลางส่ายหน้าไปมาน้อยๆ และพยายามเอ่ยบอกบางอย่าง เพียงแต่เขาไม่ได้ยินเพราะเสียงดนตรีจากลำโพงที่อยู่ใกล้ๆดังกลบเสียงน้องคนนี้ไปเสียหมด

Vanilla love?...เพลงของฮยอนจีกับจินกินี่นา
ทันทีที่นักดนตรีขึ้นต้นท่วงทำนองเพลงใหม่ เขากลับคิดถึงพี่ใหญ่มากอย่างฉับพลัน แต่เขาก็ยังไม่คิดหันหลังกลับไปมองบนเวที เพราะเสียงของผู้หญิงที่กำลังร้องเพลงขณะนี้ ไม่ใช่เสียงของฮยอนจีอย่างที่เขาคาดหวัง

 

사랑에 빠진 순간 너만 보이고
ซารังเง ปาจิน ซุนกัน นอมัน โบอิโก
ตอนนี้ฉันตกหลุมรักเธอเข้าแล้ว
심장은 두근거려
ชิมจังงึน ดูกึนกอรยอ
หัวใจของฉันเต้นแรง
가슴에 안겨주기 걷다 뽀뽀해주기
คาซือเม พก อันกยอจูกี กิล กอทดา โปโปแฮจูกิ
ข้างในมันปั่นป่วนแปลกๆ
일부러 투정 부리기 귀여운 애교도 살짝
อิลบูรอ ตูจอง บูรีกี ควียออุน แอกโยโด ซัลจัก
ทุกสิ่งทุกอย่างดูอ่อนโยนไปหมด

 

ชมรมดนตรีกระมัง เขาคิดขณะพยายามกวาดสายตามองหารุ่นน้องผู้ชายคนนั้น ที่เดินหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ 

พาเรามาปล่อยไว้แถวนี้ทำไมเนี่ย
เขาส่ายหน้าไปมาเร็วๆเพราะรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย ขายาวๆเริ่มย่างก้าวพาร่างเพรียวบางไปจากบริเวณหน้าเวทีนี้บ้าง แต่แล้วเสียงหวานใสของชายหนุ่มที่ร้องประสานขึ้นมา ทำให้ขาทั้งสองจำเป็นต้องหยุดก้าวต่อ 

ในวินาทีนี้เขาทั้งรู้สึกตื่นเต้นและหวาดกลัวผสมปนเปวุ่นวายไปหมด บทเพลงหวานจากน้ำเสียงของผู้ชายที่ยิ่งทำให้เพลงนี้ยิ่งหวานหยด ทันทีที่ได้ยิน...น้ำตาก็พาลจะเอ่อล้นอย่างไม่มีเหตุผล ใบหน้างามแหงนเงยขึ้นน้อยๆเพื่อยับยั้งหยดน้ำนั้นไม่ให้หลั่งไหล ปากเป็นกระจับขยับยิ้มอย่างเป็นสุข ก่อนจะค่อยๆหมุนตัวกลับไปมองเจ้าของเสียงไพเราะนั้น ด้วยหัวใจที่สั่นระรัว...


눈으로 맘을 알기 더워도 붙어.있기
นุนอือโร นีมามึล อัลกี ดอวีโด กก บูตอ อิซกี
เพียงแค่ได้สบสายตา ฉันก็สามารถมองเห็นหัวใจของคุณได้
걸을 팔짱껴주기 앞의 달콤한 키스
กออึล แทนพัลจังกยอจูกี จิบ อาพัก ดัลกมฮีน คีซือ
อยากเดินจับมือเธอตลอด อยากมอบจูบให้เธอ


“ ( จินกิ ) ” 

ดวงตาอบอุ่นคู่นั้นจ้องมองมาทางเขาเสมอ ในที่สุดก็ได้เจอะเจอรอยยิ้มอ่อนโยนที่เฝ้าใฝ่ฝันหา พลันสายน้ำใสบริสุทธิ์กลั่นกรองมาจากใจหลั่งไหลออกจากหางตา ปรารถนารอคอยผู้ที่ขับขานเพลงหวานนี้ ช่วยมาซึมซับหยาดหยดน้ำตาของเขาเสียที...

 

เคยไหม...ทุกครั้งที่ได้สบสายตา รู้สึกเสมือนว่าในโลกนี้มีแค่เราสองคน

เคยไหม...ทุกครั้งเวลาหงอยเหงาและสับสน เพียงเงาของเขาก็สามารถทำให้เราอบอุ่นใจ

เคยไหม...ทั้งๆที่ทะเลาะกันอยู่ แต่กลับปรารถนาอยากจูบริมฝีปากนั้นอยู่ร่ำไป

เคยรู้สึกเหมือนเราตอนนี้ไหม รักมากจนน้ำตาหลั่งไหล คลั่งไคล้จนร่างกายสั่นเทา เพราะคิดถึงเขาเหลือเกิน.

 

ร่างสูงของพี่ค่อยๆก้าวลงจากเวทีอย่างระมัดระวัง และเดินตรงมาทางเขาช้าๆ มือข้างหนึ่งมือไมโครโฟนไว้มั่น อีกข้างวางไว้แนบหัวใจ ขณะเปล่งเสียงร้องเพลงด้วยสีหน้าแจ่มใส 

ด้วยน้ำตาที่ยังหลั่งไหลไม่หยุด..เขาได้แต่ส่งยิ้มตอบกลับพี่อย่างจริงใจที่สุด..เขาทำได้แค่นี้ อยากก้าวเข้าไปหาแต่ขากลับเฉื่อยชาและไร้เรี่ยวแรงสิ้นดี ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจยืนอยู่ ณ จุดเดิมนิ่งๆ เพื่อเฝ้ามอง 

และดูเหมือนว่าการ
surprise เขาครั้งนี้...นายเต้าหู้ยี้ได้วางแผนและเตรียมการมาก่อนอย่างดี เขาเห็นพี่คนดีคว้าช่อดอกไม้ช่อใหญ่จากรุ่นน้องคนหนึ่ง แล้วนำมาประคองไว้ในวงแขนข้างที่ว่างอย่างทะนุถนอม เพื่อนฝูงกระทั่งรุ่นพี่รุ่นน้องที่ยืนล้อมรอบอยู่ต่างรู้งานกันน่าดู ใช้เวลาขยับตัวออกห่างจากเขาทั้งสองเพียงชั่วครู่ กลายเป็นพื้นที่ว่างวงกลม จินกิ และตัวเขาเท่านั้น

คืนนี้...พี่ใหญ่ของเราหล่อใช้ได้เลยนะนี่ อิอิ
เขาเห็นแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้

ด้วยสายตาชื่นชมและเป็นปลื้มกับภาพที่ได้เห็นตรงหน้าห่างจากเขาประมาณ
5-6 ก้าว จินกิในชุดทักสิโดสีดำกับกุหลาบสีแดงก่ำช่อโต ช่างเป็นภาพลักษณ์ที่โก้หรูและไม่คุ้นตา แต่ทว่าก็ทำให้พี่ใหญ่คนนี้ดูดีมากอย่างไร้ที่ติ...เขายอมรับ

 

CAUSE I LOVE YOU, CAUSE I NEED YOU
เป็นเพราะฉันรักคุณ ฉันต้องการคุณ
CAUSE I LOVE YOU, CAUSE I NEED YOU
เป็นเพราะฉันรักคุณ ฉันต้องการคุณ

 

ทันใดแสงไฟสีขาวนวลจากสปอร์ตไลท์ จงใจส่องสว่างมาทางเขาทั้งสอง...

มากไปหรือเปล่าเนี่ย จินกิ (>////<) เป็นครั้งแรกที่เขาเขินจนวางตัวไม่ถูก 


하루만 봐도 뽀뽀하고 싶어
ฮารูมัน มซ บวาโด โปโปฮาโกชิพพอ
แค่ฉันไม่เจอคุณหนึ่งวัน ฉันก็อยากจูบคุณซะแล้วสิ
달콤한 너에게 뽀뽀하고 싶어
ดัลกมฮัน นอเอเก โปโปฮาโกชิพพอ
ฉันอยากจูบคุณที่รักของฉัน
숨막힐 터질 그대 안아줄께
ซูมมักฮิล ตอจิล ดึซ คือแด อานาจุลเก๊
ฉันจะกอดคุณแน่นซะจนคุณหายใจไม่ออก

영원히 그대를 사랑해
ยองวอนฮี คือแดรึล ซารังแฮ
ฉันจะรักคุณตลอดไป

섹시한 여자를 봐도 앞만 보며 걸어 가기
เซกซิฮัน ยอจารึล บวาโด อัพมัน โบมยอ กอรอ กากี
หากฉันเห็นผู้หญิงเซ็กซี่, ฉันจะมองตรงไปข้างหน้าและก้าวเดินอย่างสุขุม
늦은밤 네게 전화해 사랑해 수백번 말해
นึชอัลบัม เนเก จอนฮวาแฮ ซารังแฮ ซูแบกบอน มัลแฮ
ตอนกลางคืนฉันจะโทรไปหาคุณ และบอกรักจนนับครั้งไม่ถ้วน

CAUSE I LOVE YOU, CAUSE I NEED YOU
เป็นเพราะฉันรักคุณ ฉันต้องการคุณ
CAUSE I LOVE YOU, CAUSE I NEED YOU
เป็นเพราะฉันรักคุณ ฉันต้องการคุณ

ขายาวๆคู่นั้นย่างก้าวตามจังหวะ เดินไปรอบๆเป็นวงกลม ก่อนจะค่อยๆวนเข้ามาหาเขา ริมฝีปากได้รูปขยับร้องเพลงเรื่อยเปื่อย ขณะที่สายตาคู่สวยคอยส่งความปรารถนาลึกๆเฝ้าบอกความรู้สึกในใจ และในทันทีที่เขารับรู้ข้อความนั้น ได้ฟังแล้วใบหน้าแดงก่ำอย่างห้ามไม่ได้ มือเรียวทั้งสองยกขึ้นทันใด หันฝ่ามือประกบแนบพวงแก้มเนียนใสจงใจบดบังความเขินอาย   

너를 만난 하루가 즐겁고,
นอรึล มันนัน ฮู ฮารูกา จึล กอบโก
ตั้งแต่ฉันได้พบคุณ คุณทำให้แต่ละวันของฉันมีแต่เรื่องสนุก
너를 만난 하루가 설레고
นอรึล มันนัน ฮู ฮารูกา ซอลเรโก
ตั้งแต่ฉันได้พบคุณ
หัวใจฉันก็เต้นแรงขึ้นทุกที
너를 만난 하루가 짧아져,
นอรึล มันนัน ฮู ฮารูกา จัลบาจยอ
ตั้งแต่ฉันได้พบคุณ ฉันรู้สึกว่าเวลาในแต่ละวันนั้นดูสั้นลง
너를 만난 하루가 아쉬워
นอรึล มันนัน ฮู ฮารูกา อาซวอวอ
ตั้งแต่ฉันได้พบคุณ
ฉันมีกำลังใจที่จะต่อสู้กับอุปสรรคมากมาย

ท่วงทำนองของบทเพลงบรรเลงไปเรื่อยๆ เช่นเดียวกับเนื้อร้องน่ารักที่พี่ชายคนนี้ตั้งใจขับขาน...ใกล้เข้ามาแล้วสิ จินกิกำลังเดินใกล้เข้ามา...แต่ทว่ายิ่งชิดใกล้เขากลับไม่กล้าสบตา เพราะขวยเขินเกินกว่าจะเงยหน้าขึ้นมอง

 

너를 만나 하루가 포근해,
นอรึล มันนัน ฮู ฮารูกา โพกึนแฮ
ตั้งแต่ฉันได้พบคุณ ฉันก็ได้รู้จักความอ่อนโยน
너를 만난 하루가 행복해
นอรึล มันนัน ฮู ฮารูกา แฮงบกแฮ
ตั้งแต่ฉันได้พบคุณแต่ละวันของฉันเต็มไปด้วยความสุข
너를 만난 공주가 되었고,
นอรึล มันนัน ฮู กงจูกา ดเวออซโก
ตั้งแต่ฉันได้พบคุณ ฉันกลายเป็นเจ้าหญิง
너를 만난 행복한 여자야
นอรึล มันนัน ฮู แฮงบกฮัน ยอจายา
และตั้งแต่ฉันได้พบคุณ ฉันเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุด

 

หัวใจสั่นไหวอยู่ไม่นานนัก แล้วก็ต้องหยุดชะงักกับสัมผัสของคุณพี่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง มือหนาโอบกอดที่เอวข้างหนึ่งโดยพลัน ทำให้เขาถึงกับสะดุ้งด้วยความประหลาดใจ ไม่ทันไรแขนอีกข้างค่อยๆเลื่อนโอบรอบพร้อมกุหลาบช่อใหญ่เอื้อมส่งจากด้านหลัง ดวงตาเรียวจ้องมองกุหลาบแดงตรงหน้า หยักยิ้มเล็กน้อย ขณะก้มลงดอมดมกลิ่นหอมหวาน เขารีบประคองรับดอกไม้ช่อโต ก่อนจะตัดสินใจเหลียวหลังกลับไปมองเจ้าของช่อดอกไม้งาม...

CAUSE I LOVE YOU, CAUSE I NEED YOU
เป็นเพราะฉันรักคุณ ฉันต้องการคุณ
CAUSE I LOVE YOU, CAUSE I NEED YOU
เป็นเพราะฉันรักคุณ ฉันต้องการคุณ

พอดิบพอดีเสียเหลือเกิน..ทันทีที่ได้สบสายตาก็มาถึงเนื้อร้องสองประโยคสุดท้าย พี่ชายเสียงหวานโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ และตั้งใจกระซิบบอกข้างใบหู เมื่อได้ยินดังนั้นแล้วเขาขนลุกซู่ เร่งหันใบหน้าแดงก่ำ มองไปทางดอกไม้แสนสวย ด้วยความเขินอายจนเกินจะทานทน

นายร้องไห้?...คิบอม..ไม่ชอบเหรอ
เจ้าของดอกไม้เอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงหม่นหมอง

ไม่ใช่นะ..จินกิ..อย่าคิดแบบนี้สิ

ในอ้อมกอดอบอุ่น เขารีบหมุนตัวหันกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงกว่าในทันควัน อุ้งมือนุ่มรีบยกขึ้นประคองใบหน้าของพี่ชายไว้อย่างรักใคร่ ก่อนจะรีบส่ายหน้าไปมาเร็วๆเพื่อปฏิเสธ พี่ใหญ่งุนงงกับทีท่าของเขาไม่น้อย แต่ก็ยังอุตส่าห์ใช้นิ้วเรียวช่วยเช็ดคราบน้ำตาออกจากพวงแก้มของเขาอย่างทะนุถนอม 

ยิ้มหน่อยสิครับ
เขาอยากเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนจากพี่คนนี้ที่สุด...ทำอย่างไรดี?

ดวงตาเรียวเหลือบเห็นพนักงานเสิร์ฟถือถาดเครื่องดื่มสีสวยอยู่ใกล้ๆ เขาจึงรีบเอื้อมมือออกไปคว้าไว้หนึ่งแก้ว แล้วรีบกระดกดื่มจนหมดเกลี้ยงอย่างเร็วไว

ทะ..ทำอะไรน่ะ คิบอม เดี๋ยวก็เมาหรอก...
จินกิตกใจอย่างมากกับพฤติกรรมแปลกประหลาดของน้อง และต้องอ้าปากค้างทันทีที่ถูกน้องชายคนสวยขโมยหอมแก้มฟอดใหญ่ ทว่าเมื่อได้สบสายตาทำให้เขาเริ่มเข้าใจ แล้วเผลอหัวเราะออกมาเบาๆอย่างเป็นสุข เขาโน้มศีรษะเข้าไปใกล้เจ้าของใบหน้าแดงก่ำในอ้อมแขนอีกครั้ง ก่อนจะกระซิบบอกที่ข้างหูคนงามขำๆว่า...

สำหรับค่ำคืนนี้...นายจำเป็นต้องดื่มอีกหลายแก้วเลยล่ะ คิบอม หึหึ

.

.

.

จินกิ วันหลังฮยองไปทำแบบนี้ที่โรงเรียนผมมั่งสิ น่ารักดีออก ^^ ” 

พี่จะได้อะไรตอบแทนล่ะฮึ ” 

...ก็...ของหวานที่ฮยองชอบไง คิกคิก

.

.

.

เฮ้อออออ....

เขาไม่น่าปล่อยให้น้องดื่มหนักขนาดนั้น (ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่น้ำพั้นช์ก็ตามที) เพราะคิบอมไม่เคยดื่มเครื่องดื่มที่มีส่วนผสมของแอลกอฮอล์มาก่อน ขนาดตัวเขาเองยังมึนๆ แล้วน้องของเขามีหรือ...ที่จะไม่เมา

(ที่นี่...ที่ไหนอ่า...สบายจัง)
น้องรักยิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี พลางขยับริมฝีปากพูดไม่หยุด ถึงแม้จะไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาก็ตาม

คิบอม ก่อนที่นายจะถาม ช่วยลืมตาขึ้นมาดูหน่อยได้มั้ย..
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย ที่น้องชายเอาแต่ถามโดยที่ตัวเองยังคงนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงของตัวเองอย่างนั้น

ให้ตายเหอะ...ยังไม่ได้คุยกันเลย ชิงเมาไม่รู้เรื่องไปก่อนซะแล้ว..น้องเรา
เขาส่ายหน้าไปมากับสภาพของน้องชายที่กำลังเมาปลิ้น

“ ( จินกิ จินกิ หายไปหน๋ายยย...อย่าทิ้งผมไปอีกเลยนะคร้าบ )”
เจ้าของแขนเรียวเอื้อมมือไขว่คว้าไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย แล้วเริ่มร้องไห้ออกมาอีกจนได้

นายกลายเป็นเด็กขี้แงแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ..เฮ้อ..พี่อยู่นี่..คิบอม..ไม่ได้หนีไปไหนสักหน่อย
เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆร่างบอบบาง พลางเอื้อมแขนออกไปจับและเกาะกุมมือนุ่มของน้องไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะนำมาวางแนบหัวใจที่ขยับเต้นเพื่อเจ้าของมือนิ่มนี้เท่านั้น

.

.

ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตู ทำให้เขาต้องค่อยๆลดมือลงวางข้างๆตัว

ต้องรบกวนจินกิทุกทีเลย ขอโทษทีนะลูก บานประตูค่อยๆเปิดออก ตามมาด้วยใบหน้าใจดีของคุณน้าชะโงกหน้าเข้ามาดูลูกตัวดีที่เมาไม่รู้เรื่อง

ไม่เป็นไรครับ คุณน้า เพราะผมดูแลน้องไม่ดีเองครับ น้องถึงได้เป็นแบบนี้
เขาหันมองน้องที่ถูกอ้างถึง แล้วส่ายหน้าไปมาช้าๆ

น้าเอาชุดนอนมาให้แล้วนะ จินกิ วางไว้ตรงนี้นะจ๊ะ เขาเคยมาค้างที่นี่บ่อยครั้ง จนดูเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้วล่ะ

ขอบคุณครับ ^^ ”
เขากล่าวขอบคุณด้วยความเต็มใจ

เดี๋ยวพรุ่งนี้..น้าจะรีบปลุกคิบอมขึ้นมาทำโทษแต่เช้าเลย..คอยดูสิ เสียงส่งท้ายของคุณน้าฟังดูโหดพิลึก

คลิ๊ก ทันทีที่บานประตูถูกปิด ในห้องก็กลับกลายเป็นเงียบสนิท

.

.

เขาเหลือบมองร่างเพรียวบางข้างๆที่กำลังนอนหลับตาพริ้มด้วยสีหน้าเป็นสุข

สงสัยหลับไปแล้วกระมัง
เขาคิด พลางโน้มลำตัวลง เพื่อมอบจุมพิตที่หน้าผากมนอย่างอ่อนโยน

“ good night
เขากระซิบบอก มือหนาปล่อยมือนุ่มวางลงกับเตียงนิ่มช้าๆ แล้วค่อยๆห่มผ้าอุ่นหนาให้น้องรักอย่างเบามือ จากนั้นเขาจึงพยุงตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ แต่ทว่า...

“ ( จะรีบไปไหน ^^ ) ”
มือนิ่มคว้าที่แขนข้างหนึ่งแล้วออกแรงดึงจนเขาเสียหลักล้มลงนอนแผ่หราไปกับเตียง และโดยไม่ทันตั้งตัว น้องชายคนสวยก็พลิกร่างขึ้นทาบทับกลางลำตัวของเขาอย่างเร็วไว

เขาไม่แน่ใจนักว่าใบหน้าแดงก่ำของน้องรักเกิดจากความเมามาย หรือว่าเขินอายสุดๆกันแน่ แต่ที่รู้ๆคือ ริมฝีปากเป็นกระกระจับคู่นี้ขยับบดเบียดจุมพิตได้อย่างไม่ขวยเขินเลยสักนิด 

กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งจากลมหายใจเข้าออกกระตุ้นเร้าให้ทั้งสองยิ่งตอบสนองต่อแรงรักเร่งเติมเต็มความปรารถนา รสชาติหวานปนขมของสุรา นำพาให้ทั้งคู่ขยับความนุ่มแลกเปลี่ยนสัมผัสนิ่มชื้นกันอย่างดูดดื่มจนลืมหายใจ ลิ้นนุ่มที่เกาะเกี่ยวกันพัลวัน เร่งเร้าเย้ายวนชวนให้คิดฝันไปถึงการสานสัมพันธ์ลึกซึ้งอย่างห้ามไม่ได้...

พี่ทำไม่ได้ นายกำลังเมานะ คิบอม
อีกนิดเดียวผู้เป็นพี่ก็จะห้ามใจตัวเองไว้ไม่อยู่ เขาพยายามต่อสู้กับความต้องการของร่างกาย เพื่อผละริมฝีปากออกจากกลีบปากน้องชายที่กำลังหิวกระหายตัวเขาสุดๆ

สายตาของน้องที่จ้องมองมาช่างทรมานใจเข้านัก ดวงตาหวานฉ่ำของน้องรักยั่วยวนใจเขาหนักหนา...ไม่นะ ไม่ได้...น้องของเขากำลังเมามาย...เขาจะไม่เอาเปรียบน้องชายในช่วงเวลานี้เด็ดขาด...ไม่มีทาง

( ทำไม...ฮยองไม่ต้องการผมแล้วใช่มั้ย ) ฮึก..
เป็นอีกครั้ง...ที่เขาทำให้น้องรักร้องไห้...อีกแล้ว

“ … ”
เขาส่ายหน้าไปมาช้าๆ มือหนาเอื้อมกดศีรษะน้องชายโน้มลงมารับจุมพิตที่หน้าผากอย่างอ่อนโยน ก่อนจะกดรั้งร่างบางลงนอนนิ่งๆแนบอก และโอบกอดไว้แน่นด้วยความรักใคร่

คิบอม...ใจเย็นๆก่อนสิ
เขาลูบหลังน้องขึ้นและลงช้าๆ เพื่อปลุกปลอบ

( ผมรักฮยองนะ...เชื่อผมรึเปล่า )
ใบหน้างามฝืนกระดกหัวขึ้น และพยายามเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงแหบแห้งฟังแล้วน่าสงสารนัก ก่อนจะซบหน้าลงกับอกกว้าง พลางร้องไห้สะอึกสะอื้นจนร่างกายสั่นเทาไปหมด

หยุดร้องไห้ แล้วนั่งคุยกันดีๆ พี่ถึงจะตอบคำถามของนาย...ตกลงมั้ย?
เขายื่นคำขาด

“ … ”
ทันทีที่พูดจบ น้องคนสวยก็หยุดร้องไห้ในทันควัน แล้วรีบพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนส้นเท้าอย่างเรียบร้อยที่สุด 

นายหายเมาแล้วรึ?
เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงพยุงตัวขึ้นนั่งข้างๆ และเอ่ยถามน้องด้วยความสงสัย

“ … ”
คิบอมส่งยิ้มแหยๆ ก่อนจะยกมือขึ้นส่งภาษาใบ้(มั่วๆ) ตอบเขากลับมาว่า...นิดหน่อย 

เขาได้แต่ยิ้มน้อยๆให้กับคำตอบที่เขาไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างไรเขาก็อยากจะพูดคุยกับน้องรัก เพื่อปรับความเข้าใจให้ตรงกันเสียที

พี่รักนายเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน และยังคงต้องการนายเสมอ..คิบอม..แต่พี่ก็จะไม่บังคับให้นายต้องฝืนทำในสิ่งที่นายไม่ต้องการ
ด้วยสีหน้าจริงใจที่สุด เขาพยายามอธิบายให้น้องเข้าใจ 

( จินกิ )
น้องมองมาทางเขาแววตาเศร้าสลด

แค่มีนายอยู่ใกล้ๆ พี่ก็มีความสุขแล้ว ^^ ”
เขายิ้มอย่างมีความสุข

( แต่ว่า... )
เหมือนคิบอมอยากจะเอ่ยบอกอะไรบางอย่าง แต่ดวงตาสวยคู่นั้นยังคงลังเลอย่างเห็นได้ชัด

ไปอาบน้ำได้แล้ว คิบอม ดึกมากแล้วนะ
เพื่อไม่ให้น้องต้องคิดมาก การเปลี่ยนเรื่องคุยน่าจะเป็นวิธีการที่ดีในเวลานี้

“ ( แล้วฮยอง... ) ”
คิบอมมองมาทางเขา ด้วยแววตาเว้าวอนเต็มที่

คืนนี้..อยากให้พี่นอนเป็นเพื่อนรึเปล่าล่ะ?
ทั้งที่รู้คำตอบ แต่เขายังจำเป็นต้องเอ่ยถาม

“ … ”
คิบอมไม่ยอมตอบคำถามของเขาง่ายๆ น้องรักโผเข้ากอดจนเขาเกือบเสียหลัก และโอบกอดเขาแน่นอยู่อย่างนั้น

คิบอม
เพราะไม่เห็นหน้า เขาจึงไม่แน่ใจนักว่าน้องรักกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ที่รู้ คือน้องกอดเขานิ่งๆนานเกินไปแล้วต่างหาก

อาบน้ำให้หน่อยสิ
คิบอมกระซิบบอกข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

เห๋อ!!!
เขาเหวอไปเลย

( คนเมาอาบน้ำเองไม่ได้หรอก )
คิบอมคลายอ้อมแขนออก แล้วเลื่อนตัวออกห่างเล็กน้อย เพื่อให้เขาค่อยๆอ่านคำพูดจากริมฝีปากอิ่ม

...พี่ก็เมา
เขายิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะตอบกลับไปสั้นๆ

...
ด้วยใบหน้าแดงก่ำ คิบอมแลบลิ้นส่งให้เขาเร็วๆ ก่อนที่เจ้าของดวงตาหวานฉ่ำคู่นี้จะค่อยๆก้าวลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง แล้วรีบเดินไปยังห้องอาบน้ำอย่างรวดเร็ว

คิบอมใช้เวลาไม่นานนัก ในการขว้างเสื้อและกางเกงที่สวมใส่เมื่อครู่ออกมากองอยู่หน้าประตูห้องน้ำจนครบทุกชิ้น เขาพยายามไม่ใส่ใจ แต่ทว่าเป็นการยากนักที่จักไม่หันไปมอง สองนาทีต่อมา..ใบหน้างามชะเง้อออกมามองเขาที่ยังคงนั่งนิ่งเฉยด้วยแววตาขวยเขิน  กลีบปากอิ่มส่งยิ้มหยอกเอินเย้ายวนเกินจะทนไหว นิ้วเรียวกระดิกเรียกให้เขาเข้าไปหาอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะรีบหายตัวเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่เคยคิดจะปิดประตู

เหตุการณ์ต่อจากนี้ไม่เป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้สักนิด  กะว่าจะเดินไปปิดประตูบานนั้นแต่กลับถูกฉุดรั้งดึงตัวเข้าไปจนได้ เขาสาบานว่าพยายามฝืนต่อต้านแล้วนะ แต่ร่างนุ่มนิ่มนั้นยั่วยวนจนเขาไม่อาจทานทนไหว กลับกลายเป็นเขาจำเป็นต้องรีบสนองตอบอย่างเร็วไว ให้เท่าทันอารมณ์และเติมเต็มความใคร่ที่เรือนร่างเร้าร้อนนั้นกำลังต้องการ...






ปล. หึหึหึ ไรเตอร์ก็อยากรู้เหมือนกันว่าจริงๆแล้ว...ออมม่าของเรา...เมาจริงรึเปล่านะ? ^^

ผลงานอื่นๆ ของ supernoona

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

15 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 เมษายน 2556 / 23:18
    คีย์ยั่วน่ารักจัง
    #15
    0
  2. #14 Blur
    วันที่ 23 ธันวาคม 2554 / 17:48
    555555

    ขำกลบความเขิน
    #14
    0
  3. วันที่ 26 เมษายน 2554 / 00:00
     รักคนเขียนนนนนนนนนน
    ถึงจะงงๆอยู่นิดๆก็เถอะ - -"
    #13
    0
  4. วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:26
    น่ารักง่า
    แต่เฮียแน่ใจป่าวว่าฝืนคีย์จริงๆง่ะ
    แล้วเดินไปปิดประตูห้องน้ำจริงป่าว
    +=+เฮียๆๆ ออมม่า!!ยั่วเฮียหรอ
    #12
    0
  5. วันที่ 15 พฤษภาคม 2553 / 16:57
    ไรเตอร์ขา สนุกมากเลยยย

    ไรเตอร์เก่งมากกก

    อยากอ่านอีก ไรเตอร์มาอัพเรื่องใหม่อีกนะคะ(อนคีย์ๆ) >///<

    สู้ๆๆๆนะคะไรเตอร์คนเก่ง

    เดี๋ยวเราเม้นให้เยอะๆเอง


    #11
    0
  6. วันที่ 15 พฤษภาคม 2553 / 16:55
    โอวว แม่เจ้า

    คิมคีย์ยั่วอิจินกิ

    ไปเลยลูก เต้าหู้
    อย่าปล่อยให้รอดไป หึหึหึ
    #10
    0
  7. วันที่ 15 พฤษภาคม 2553 / 16:54
    ไรเตอร์จ๋า

    เอาแบบนี้มาบ่อยๆเราชอบอนคีย์มากเลย

    อนคีย์น่ารักโฮกฮากกก
    (ไรเตอร์น่ารักมากด้วยที่แต่งอนคีย์)


    #9
    0
  8. วันที่ 15 พฤษภาคม 2553 / 16:53
    อ๊ากกก

    รักไรเตอร์
    #8
    0
  9. วันที่ 15 พฤษภาคม 2553 / 01:35

    อนคีย์น่ารัก

    #7
    0
  10. วันที่ 11 พฤษภาคม 2553 / 10:33
    เอ่อ พี่มุกคะ อ่านแล้วเขินเลยอ่ะ พี่มุกแต่งเก่งจัง ไม่ไหวและ เขินจัด
    #6
    0
  11. วันที่ 6 พฤษภาคม 2553 / 22:53
    ชอบคู่นี้>//<

    น่ารักมากๆ

    ไรเตอร์แต่งได้ดีเยี่ยมมากเลย^o^
    #5
    0
  12. วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 15:14
    อิอิ  ชอบคู่นี้มากเรย

    ดีใจจังที่พี่มุกเอามาลง

    >///////////////<
    #4
    0
  13. #3 เหมือนฝัน
    วันที่ 28 เมษายน 2553 / 13:08
    อันนยองค่ะ พี่มุก



    ncที่ขอไปตอนนี้ยังอยากได้อยู่นะค่ะ



    เรื่องของอนคีย์น่ารักมากๆเลย

    #3
    0
  14. วันที่ 26 เมษายน 2553 / 14:37
    อ่านไปไปเขินไป
    สรุปออมม่าเมาหล่อ

    ชอบเฮียโหมดนี้อ่า
    เจ้าเล่ห์ดี ^^
    #2
    0
  15. #1 uาJLwรียวริคุ
    วันที่ 26 เมษายน 2553 / 10:58
    อนคีย์ >////<

    ชอบคู่นี้มากๆเลยค่ะไรเตอร์

    อ่านไปเขินไป

    555555.

    สนุกมากๆเลยนะค่ะ : )
    #1
    0