Fic Reborn โกคุฮารุคู่รักสะเทือนโลก[5986]

ตอนที่ 17 : ผู้ช่วยเหลือ/ขอโทษ/เเค่อยากบอก...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,480
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    4 ก.ย. 52

"คุณโกคุเดระ!!!"หลังจากเสียงปืน มือของฮารุเปื้อนไปด้วยเลือด แต่ไม่ใช่เลือกจากร่างกายของเธอ กลับเป็นเลือดที่ไหลออกมาจากร่างของชายหนุ่มผมสีเงินผู้นำตัวเองเข้ามาบังกระสุนจนตัวเองล้มทรุดลงไปต่อหน้าต่อตาของเด็กสาว

"คุณโกคุเดระ!คุณโกคุเดระ!!"ฮารุรีบนั่งลงมาประคองร่างของโกคุเดระไว้ น้ำตาไหลออกมามากยิ่งกว่าเดิม

"อย่าเป็นอะไรนะคะ!!ฮือๆๆๆๆๆ"

"โธ่ ย ยัย บ้า บ บอกแล้ว  ไง  ว่าอย่าร้อง..ให้...."นี่เป็นเสียงสุดท้ายที่ฮารุได้ยิน ก่อนที่ร่างตรงหน้าจะหมดสติไป

"ม ไม่นะ ม่ายยยยยยยย!!!!"ฮารุปล่อยโฮออกมา พลางเขย่าร่างที่หมดสติไปอย่างบ้าคลั่ง

"รักกันมากนัก ก็ตายไปด้วยกันซะเลย!!"เกรโอที่ยังคงไม่หมดฤทธิ์คำราม พร้อมเล็งปากกระบอกปืนมาทางฮารุ เด็กสาวทำอะไรไม่ได้นอกจากเอาตัวมาบังร่างของโกคุเดระไว้

"ลาก่อน!!!"สิ้นเสียงของบอสวาลีฟเน่ที่กำลังจะยิง ก็มีกลุ่มน้ำแข็งอันหนาวเหน็บมาครอบคลุมมือทั้งสองข้างของชายแก่ไว้ กับทั้งเท้าทั้งสองข้างก็เริ่มมีน้ำแข็งผุดสูงขึ้นมาเรื่อยๆ

"ไอ้น้ำแข็งนี่มันอะไร!!"ชายแก่อุทานด้วยความตกใจ

"คุณคิดผิดที่กล้ามาลองดีกับวองโกเล่.."เสียงเปรยๆของเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น ซึ่งผู้ทำแบบนี้ได้ก็มีไม่กี่คน แน่นอน คนที่เพิ่งย่างก้าวเข้ามาเป็นใครไม่ได้นอกจากวองโกเล่รุ่นที่สิบ ซาวาดะ สึนะโยชิ

"แก...ไอ้หนูวองโกเล่"เกรโอกัดฟันกรอด สึนะไม่ได้สนใจเสียงคำรามของชายแก่แม้แต่น้อย เขาเดินไปยังตรงที่ฮารุนั่งอยู่ ดวงตากลมโตสีน้ำตามองดูเพื่อนสนิทของตนที่กำลังนอนสลบไสลไม่ได้สติ ร่างกายที่โชกไปด้วยเลือด เด็กหนุ่มก้มลงไปลูบหัวฮารุเบาๆ

"ไม่เป็นไร ฮารุ เรามาช่วยแล้ว"รอยยิ้มอันแสนอ่อนโยนของบอสวองโกเล่ทำให้ฮารุเบาใจลง แต่เพราะร่างกายมันล้าเหลือเกิน ทำให้เด็กสาวหมดสติไป สึนะตกใจมาก แต่พอรู้ว่าฮารุแค่หลับไปเจ้าตัวก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะหันไปจ้องบอสวาลีฟเน่ด้วยสายตาเนือยๆ

"แต่แทนที่คุณจะลองดีเฉยๆ คุณกลับมาทำร้ายเพื่อนผม"

"ฮ เฮ้ย ออกไปนะเว้ย!!"ฝ่ายเกรโอกำลังพยายามใช้มือทุบน้ำแข็งที่เลยสูงขึ้นมาเกินระดับเอว

"เพราะฉะนั้นคุณคงต้องชดใช้ โดยการเป็นรูปปั้นน้ำแข็งอยู่ตรงนี้ละกันนะครับ"สึนะยิ้มเย็น แต่อีกฝ่ายไม่ยอมแพ้

"ต่อให้แกออกไปได้ ลูกน้องของฉันอีกนับร้อยก็ยังอยู่ข้างนอกนะว้อย แกคนเดียวแถมมีคนเจ็บกระเตงอีกสองนี่ถ้าจะไม่ไหว"เกรโอขู่ แต่มันทำให้บอสวองโกเล่หัวเราะพรืด จนชายแก่คิดว่ามันจะหัวเราะไปทำไม

"ฮ่ะๆขอบคุณครับที่เป็นห่วง...."สึนะเว้นช่วงเสียงเล็กน้อย ริมฝีปากขยับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

".....งั้นผมจะตอบแทนโดยการนำศพลูกน้องทุกคนของคุณไปฝังให้อย่างสวยงามนะครับ"จากคำพูดของคนรุ่นลูก ทำให้เกรโอถึงกลับเสียงสันหลังวาบ

"หรือว่า...."

"ครับ บังเอิญผมก็พาเพื่อนมาด้วย เลยฝากพวกเค้าจัดการให้"หลังจากสึนะพูดจบ     ร่างของบอสวาลีฟเน่ก็กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งโดยสมบูรณ์ ส่วนฝ่ายเด็กหนุ่มเจ้าของผลงานก็ละสายตาออกมาจากคนแช่แข็งหันไปมองเพื่อนทั้งสองที่บาดเจ็บกันทั้งคู่...

"เฮ้อ นี่เราต้องแบกไปหมดนี่เลยเหรอ"เด็กหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ในใจของเจ้าตัวโล่งไปเปราะหนึ่ง แต่มีอีกเรื่องที่ตัวเขาเองยังเคลียร์ไม่ได้....

[ทางด้านนอกของตัวตึก]

สภาพแวดล้อมด้านนอกเต็มไปด้วยซากศพกองพะเนิน เลือดสีแดงฉานสาดไปทั่วบริเวณ คนนับร้อยได้สิ้นลงเพราะฝีมือของเด็กหนุ่มสาวเพียงแค่สามคน....

"อี๋ ศพเต็มไปหมดเลย"เด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินทรงสับปะรดบ่นอุบเมื่อเห็ฯศพนับร้อย ทั้งๆที่ส่วนหนึ่งก็เป็นฝีมือคุณเธอเองแท้ๆ

"หึหึหึ ผมไม่ได้เห็นศพมากขนาดนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ"ข้างๆเด็กสาว ยังมีเด็กหนุ่มตาสองสียืนอยู่ เขาทำหน้าเหมือนดีใจสุดๆ ปลายนิ้วตวัดเลือดสีแดงขึ้นมาเลียไปมาอย่างสะใจ

ในที่นี้คนที่งานหนักที่สุดคงไม่พ้น ฮิบาริ เคียวยะ เจ้าของผมสีรัตติการ ซึ่งตอนนี้กำลังหาที่นั่ง(หรือศพแถวๆนั้น)เพื่อคุยเรื่องการจัดเก็บศพกับลูกน้องคนอื่นที่กำลังเตรียมหารถขนศพมาจากทางศูนย์ใหญ่

"คันนึงจุได้กี่ศพ"

[เอ่อ ประมาณสิบศพครับ]

"เหรอ งั้นเอามาซัก....."ฮิบาริใช้สายตานับจำนวนศพที่นอนเรี่ยราดเต็มพื้นจนขิ้วขมวดเข้าหากัน

"50คันละกัน"

[ม ไม่เยอะไปเหรอครับ]

"ไม่..."

[แต่ว่า..]

"เร็วๆด้วย ถ้าช้าแกตายแน่ ไอ้สัตว์กินพืช"สิ้นคำสั่งของฮิบาริ ลูกน้องปลายสายรีบกดวางสายและรีบแจ้นสั่งรถทันที ใครๆก็รู้ คนๆนี้จัดการได้แม้แต่พวกเดียวกันเอง

หลังจากที่ลูกน้องวางสายแล้ว ฮิบาริได้ปรายตามองสองคู่หูสับปะรดที่ไม่คิดจะทำอะไรเลยอย่างหน่ายๆ 

แซ่ก แซ่ก

มีเสียงฝีเท้าของใครบางคนอยู่ข้างหลัง เด็กหนุ่มผมสีรัตติกาลรีบหันไปพร้อมตั้งการ์ดต่อสู้

"ใคร?"ฮิบาริถาม ทอนฟาคู่บนมือของเขาเตรียมพร้อมที่จะสังหาร

"จ ใจเย็นๆครับคุณฮิบาริ ผ ผมเอง"คนตรงหน้ารีบพูดขึ้นเพื่อกันไม่ให้ฮิบาริฟาดทอนฟาลงมา จากประโยค ท่าทางการพูด โดยรวมแล้วคงไม่พ้นซาวาดะ สึนะโยชิ ฮิบาริจะไม่ตกใจเลยท่าสึนะไม่แบกคนอีกสองคนมาด้วย

"ศพเพิ่ม?"เมื่อฮิบาริเห็นร่างของคนที่อยู่บนบ่าของสึนะแล้ว คิ้วทั้งสองข้างของเขาก็ขมวดกันด้วยความหงุดหงิด

"ไม่ใช่ครับ ยังไม่ตาย จะช่วยเรียกรถพยายบาลให้หน่อยได้ไหมฮะ"สึนะพยายามแก้ต่างให้เพื่อนทั้งสองคนที่สลบอยู่บนบ่า เพราะเดี๋ยวฮิบาริจะเรียกปอเต๊กตึ๊งแทนเรียกรถพยาบาล

"แล้วโทรศัพท์แกล่ะ"คำถามของฮิบาริจิ้มแทงเข้าไปถึงทรวงของสึนะ เพราะทั้งโทรศัพท์ ทั้งรถ อยู่ในสภาพอนาถทั้งคู่

""ชิ น่ารำคาญ"ฮิบาริสบถ แต่มือของเขากลับคว้าโทรศัพท์มากดเรียกรถพยาบาล เพื่อพาผู้บาดเจ็บสหัสทั้งสองเข้าไปรักษา

 

 

 

...............................................................................................................................

"ฮ ฮาฮิ ที่นี่ที่ไหน"ฮารุกวาดสายตามองรอบตัว สถานที่นี้เป็นเหมือนกับห้องสไตล์ยุโรปขนาดไม่ใหญ่มาก ประดับไปด้วยหน้าต่างบานใหญ่ที่ปิดกั้นทิวทัศน์ภายนอกด้วยผ้าม่านลูกไม้สีฟ้าอ่อน โซฟาสีทะเลตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง พื้นห้องรองด้วยพรมสีเลือดหมู แต่ที่สะดุดตาที่สุด ก็คือเปียโนหลังใหญ่ ที่มีเด็กชายตัวน้อยผมสีเงินนั่งบรรเลงเพลงอันแสนไพเราะอยู่

"เด็กคนนั้น ทำไมถึงคุ้นนักนะ แต่ว่า เพลงเพราะจัง"ฮารุยืนหลับตาพริ้มฟังเสียงเพลง

"เพราะใช่มั้ยล่ะ เหมือนคนที่ร่าเริงแจ่มใส เป็นมิตรกับทุกคนตลอดเวลาใช่ไหม"เสียงหวานของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นข้างๆตัวของเด็กสาว

'สวยจัง'

นี่เป็นความคิดแรกของฮารุเมื่อมองเห็นร่างของหญิงสาว ใบหน้ารูปไข่ ผมสีเงินยาวสลวยเคลียกลางหลัง ริมฝีปากสีชมพูสวยกำลังแย้มรอยยิ้มอ่อนโยน

"แต่แท้ที่จริงแล้ว ฮายาโตะน่ะ เป็นคนที่ไม่ยอมเปิดใจให้ใคร ปิดกั้นตัวเองจากผู้คนภายนอก"น้ำเสียงหวานนั้นเศร้าลงเล็กน้อย ก่อนที่มือเรียวบางของหญิงสาวจะเอื้อมมาจับมือฮารุไว้ และจากชื่อที่หญิงสาวใช้เรียกเด็กชาย ทำให้ฮารุรู้ว่าเด็กคนนี้คือโกคุเดระ

"ฉันน่ะนะ ฝันมาตลอด ฝันว่าอยากให้เขามีเพื่อน อยากให้เขามีมิตรภาพ ซึ่งของเหล่านี้ ชาววองโกเล่ทุกคนก็ให้เขาไปแล้ว"จากคำพูดของหญิงสาว ทำให้ฮารุต้องฝืนใจกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

"แต่มีสิ่งหนึ่ง ที่ไม่มีใครสามารถให้สิ่งๆหนึ่งกับเขาได้เท่าฉัน แต่ตอนนี้ฉันเจอคนที่สามารถให้สิ่งนั้นแก่เขาได้ไม่แพ้ฉันเลย....."

"....คนคนนั้นคือเธอไงล่ะ และสิ่งที่เธอให้เขาไม่ใช่มิตรภาพระหว่างเพื่อน...."

".....นั่นก็คือความรัก ความรักที่มาจากใจจริงของเธอที่มีต่อฮายาโตะ"

"ฉันเฝ้าคอยมองพวกเธอมาตั้งแต่ที่พวกเธอเจอกัน และพอฉันเห็นเธอ ฉันก็รู้ทันทีเลยว่าเธอเป็นคนที่ฮายาโตะเลือก"

"ฮายาโตะเขาพร้อมที่จะให้ความรักแก่เธอเต็มที่..."

"...เพียงแต่ว่าเธอจะรับความรักนั้นมาหรือไม่ ฉันเชื่อว่าเธอต้องรับแน่นอนจ้ะ"

"ถ้าเธอรับมันมาแล้ว เธอก็ต้องมอบความรักกลับมาให้เขาด้วย..."

"...บางที ฮายาโตะก็คงจะหลุดพ้นจากความทุกข์ที่สะสมมานับหลายปี"

"เพราะฉะนั้น ฉันจะขอฝากให้เธอช่วยดึงเด็กดื้อคนนี้ออกมาจากห้วงอันแสนอ้างว้างด้วยนะ"

หลังจากที่หญิงสาวปล่อยมือจากฮารุแล้ว ร่างของเธอก็สลายหายไป......

'รัก....เหรอ '

 

 

 

 

 

"อือ..."ฮารุค่อยๆลืมตาขึ้นมา เมื่อกี๊ฝันอะไรประหลาดจัง คุณน้าคนนั้นเป็นใครกันนะ แต่ที่สำคัญ...

ที่นี่ที่ไหนเนี่ย(-_-  )

ฮารุมองไปรอบๆพบว่าตัวเองนอนอยู่กับเตียง  ในห้องสีขาวสะอาดเหมือนห้องในโรงบาลไงไม่รุ

ตุ๊บๆๆ

"โอ๊ย..."อยู่ดีๆก็รู้สึกมึนหัวขึ้นมา แถบยังปวดตุบๆอีกตะหาก อู๊ย ป๊วด ปวดT^T

"ฟื้นแล้วเหรอ ฮารุ..."เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นข้างๆ หรือว่าจะเป็น....

"คุณโกคุ....อ้าว คุณสึนะ"พอฮารุหันไปมองกลับเป็นคุณสึนะที่ยืนยิ้มแห้งๆอยู่ข้างๆเตียง ไม่ใช่คนที่ฮารุคิด

"คุณสึนะ ที่นี่ที่ไหนคะ เหมือนโรงบาลจัง(-o- )( -o-)"ฮารุถามคุณสึนะ

"ก็โรงบาลไง"คุณสึนะตอบ ถ้าที่นี่เป็นโรงบาล หมายฟามว่า..

"คุณสึนะ ฮารุเป็นอะไรเหรอคะ ถึงได้เข้าโรงบาล เป็นอะไรร้ายแรงมากมั้ยอ่าT^T"ฮารุรีบถามคุณสึนะโดยเร็ว สาธุ อย่าเป็นอะไรมากเล้ยย( >/\< )

"ก็เธอน่ะถูกพวกวาลีฟเน่มันรุมกระทืบเอา เลยมีแผลนิดหน่อยกับอวัยวะภายในช้ำนิดนึงไม่เป็นอะไรมากหรอก^^'"ฮู่ว์ โล่งใจหน่อย แต่พูดถึงที่ฮารุถูกรุมกระทืบ...

"คุณสึนะ!แล้วคุณโกคุเดระล่ะคะ เป็นยังไงบ้าง!!"ภาพเหตุการณ์ครั้งนั้นมันไหลเข้าหัว ทำให้ฮารุนึกได้ว่าคุณโกคุเดระเอาตัวเองเข้ามาบังกระสุนให้ฮารุ

"เอ่อ...คือ.."คุณสึนะพูดเสียงอึกๆอักๆ รอยยิ้มที่มีอยู่เมื่อกี๊หายไปทันตา

"คืออะไรคะ!!"

"โกคุเดระคุง...พึ่งออกจากห้องไอซียูเมื่อคืน ตอนนี้อาการสาหัสมาก....."

"...และยังไม่พ้นขีดอันตราย"คำพูดสุดท้ายของคุณสึนะมันเกือบทำให้หัวใจของฮารุหยุดเต้น

ตึก!

ฮารุกระโดลงมาจากเตียง แต่ตัวฮารุขยับไปไหนไม่ได้เนื่องจากมีสายน้ำเกลือเสียบแขนอยู่

"ฮ ฮารุ"คุณสึนยื่นมือเข้ามาจะยกฮารุขึ้นเตียงอีกที แต่ฮารุปัดมือคุณสึนะออก และพยายามดิ้นตัวให้เข็มสายน้ำเกลือหลุด แต่ไม่เป็นผล

"ไอ้สายน้ำเกลือบ้า!!!!!"

ปึก!

เนื่องจากดิ้นแล้วไม่ยอมหลุด  ฮารุเลยดึงมันออกอย่างแรง จนแขนฮารุมีเลือดซึมขึ้นมานิดๆ เจ็บจัง ฮึ่ย

"เดี๋ยว ฮารุ!"คุณสึนะตะโกนเรียกฮารุที่วิ่งไปเปิดประตูห้อง แต่มันห้ามฮารุไม่อยู่หรอก...

ฮารุจะไปหาคุณโกคุเดระ!!!!

ฮารุวิ่งไปเรื่อยๆตามทางเดินของโรงบาล ถึงจะบอกว่ามาหาคุณโกคุเดระ แต่มันห้องไหนล่ะ มีตั้งหลายห้อง แถมตอนนี้จำทางกลับห้องตัวเองไม่ได้อีก ซวยจริงๆT^T

กึก

หลังจากฮารุวิ่งอยู่ได้ไม่นาน ก็ต้องหยุดพักก่อน เหนื่อยอะ รู้งี้ให้คุณสึนะพามาดีกว่า

"อื๋อ อ้าว วิ่งไปวิ่งมาไหงเหลือห้องเดียว"ตอนนี้ห้องรอบตัวฮารุเหลือเพียงแค่ห้องเดียว และพอมองไปไกลโพ้นก็เห็นห้องปกติเรียงอยู่ตามเดิม แล้วทำไมห้องนี้ถึงแยกออกจากเพื่อนล่ะเนี่ย

'ห้องผู้ป่วย59'

ดูชื่อแล้วก็ห้องผู้ป่วยธรรมดานี่นา แล้วแยกจากชาวบ้านทำไมล่ะเนี่ย แอบๆแง้มหน่อบดีกว่า

แอ๊ด

ฮารุแอบแง้มบานประตูออกนิดนึงให้พอเห็นสิ่งที่อยู่ในห้อง ในห้องว่างเปล่าไม่มีอะไร มีเพียงแค่เตียงสีขาวที่มีคนนอนอยู่ แต่ฮารุเห็นหน้าเขาไม่ชัดเลย แค่รู้สึกคุ้นๆหน้าพิกล ขอเสียมารยาทหน่อยละกัน

"คนนี้..คุ้นจัง"เมื่อฮารุถือวิสาสะเดินเข้ามา ก็เดินเข้าใกล้เตียงเรื่อยๆจนเห็นหน้าเขาได้ชัด

"ค คุณโกคุเดระ.."ปรากฏว่าผู้ป่วยของห้องนี้เป็นคนที่ฮารุวิ่งตามหาแทบจะทั่วทั้งโรงพยาบาล ตอนนี้คุณโกคุเดระอยู่ในสภาพที่ต้องใส่เครื่องช่วยหายใจ มีรอยทำแผลเต็มตัว ข้างๆเตียงมีเครื่องวัดอัตราการหายใจกับเครื่องตรวจวัดชีพจรตั้งอยู่ เห็นแบบนี้แล้วฮารุรู้สึกผิดมากเลย

ถ้าฮารุไม่รีบร้อนเอาความคิดเห็นส่วนตัวเป็นหลัก...

ถ้าฮารุไม่รีบร้อนเดินหนีออกมา...

คุณโกคุเดระก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้...

คิดแล้วอยู่ดีๆน้ำตาฮารุก็เอ่อล้นออกมาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง ฮารุปล่อยให้น้ำตาไหลไปอย่างงั้น แต่เดินไปหยิบเก้าอี้มานั่งข้างเตียง

"ฮึก ค คุณโกคุเดระ"ฮารุจับมือคุณโกคุเดระที่ไม่น่าจะรู้สึกตัวยกขึ้นมากุมไว้ มือเย็นเฉียบเลย

"ฮ ฮารุขอโทษ ขอโทษที่ทำตัววุ่นวาย"

"ถ ถ้าฮารุ ม ไม่เอาแต่ใจตัวเอง คงไม่เป็นแบบนี้"พูดไปพูดมามันยิ่งร้องให้หนักเข้าไปใหญ่ ความรู้สึกผิดฝังแน่นอยู่เต็มอก

"คุณโกคุเดระจะไม่ยกโทษให้ฮารุก็ได้ ค แค่ตื่นมาฟังคำขอโทษนี่ก ก็พอ"

"ตื่นสิคะ!ตื่นมาฟังฮารุก่อน แล้วจะด่าว่ายัยบ้ายัยบ๊องได้ตามสบายเลย ตื่นสิ ตื่นๆๆ"ฮารุพยายามเรียกทุกวิถีทางให้คุณโกคุเดระลุกขึ้นมาว่าฮารุได้อีก แต่ไม่มีเสียงตอบรับ หรือว่า...

"ไม่นะ!อย่าตายสิ ไม่เอาๆๆ แง้!!!!!"เมื่อคุณโกคุเดระไม่ตอบรับ ฮารุเลยปล่อยโฮออกมาสุดเสียง

หมับ

"ง เงียบๆหน่อย...สิ....ยัยบ๊อง"ระหว่างที่ฮารุร้องให้อยู้มือของคุณโกคุเดระที่ฮารุกุมอยู่ก็จับมือฮารุตอบ พร้อมกับคำต่อว่าที่แสนจะคิดถึง

"ค คุณโกคุเดระ!!"

"...แล้วค คราบน้ำตา ต เต็มหน้าเลย ร้อง...ให้เหรอ"คุณโกคุเดระพยายามพูดกับฮารุพร้อมค่อยๆยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ยังไม่แห้งบนหน้าของฮารุ ความอ่อนโยนที่ฮารุคิดถึงมาตลอด

"เธอมันบ้าที่สุด ฉ ฉันบอกกี่ครั้งแล้ว ว ว่าอย่า..ร้องให้..."เสียงของคุณโกคุเดระขาดช่วงลง มือที่สัมผัสใบหน้าฮารุอย่างอ่อนโยนตกไปตามแรง ส่วนมืออีกข้างที่จับมือฮารุไว้กลับคลายออก

ตี๊ด ตี๊ด

เสียงดังมาจาเครื่องวัดอัตราการหายใจ ฮารุรีบหันหน้าไปดู ส สัญลักษณ์แบบนี้มัน...

แสดงถึงการหายใจที่แผ่วเบาลง!!!

ทำไมล่ะ มีเครื่องช่วยหายใจอยู่แล้วนี่ ฮารุรีบชะโงกมองดูสายออกซิเจน ปรากฏว่าสายมันมีรอยรั่ว แสดงว่าตอนนี้คุณโกคุเดระกำลังขาดอากาศหายใจ!

"ม ไม่ได้การ ขั้นแรกต้องกดเรียกพยาบาล"ว่าแล้วฮารุก็เอื้อมมือไปกดปุ่มสำรับเรียกพยาบาล แต่จะให้รอจนพยาบาลมาคุณโกคุเดระขาดอากาศหายใจตายกันพอดี ทำไงดีล่ะเนี่ย

ผายปอด ! ต้องผายปอดเท่านั้น ถึงว่าจะรู้ว่าเป็นวิธีที่ถูกต้องรึเปล่าแต่ก็ต้องทำ

จุ๊บ

ไม่รอช้าฮารุรีบผายปอดให้คุณโกคุเดระทันที ฟื้นสิคะ ฟื้นขึ้นมาแล้วว่าฮารุได้เลย หรือจะทรมานฮารุยังไงก็ได้ แต่ที่สำคัญ...

ฮารุ...มีอะไรที่อยากจะบอก... อยากบอกมากๆ...

อยากบอกว่า'รัก'คำเดียวเท่านั้น...

V

V

V

V

V

V

V

V

V

V

V

V

V

V

V

V

V

V

V

เม้นเยอะๆนะค้า ^o^

เย่ๆ ตอนหน้าหวานเลี่ยน ซูแต่งเองเลี่ยนเอง คอยดูเหอะ

Venis...

Carnivan...

Tiamo...

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

874 ความคิดเห็น

  1. #802 คนเห็นแก่ตัว (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2555 / 14:13
    ฮารุ โกคุเลือกเทอไม่ผิดจริงๆ
    #802
    0
  2. #780 rogi (@sweeteye001) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2555 / 02:32
    ฮารุน่ารักที่สุดเลยคะ
    #780
    0
  3. #743 Love BM >.< (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มกราคม 2555 / 18:47
    TT0TT โกคุเดระ....ถ้าตายขึ้นมาใครจะเป็นพระเอกแทนนายอ่ะโกคุ เดี่ยวฮารุก็ไปเปนแฟนกะคนอื่นเช่นยามะ(เหนว่าโสดอยู่)มั้ง...
    #743
    0
  4. #728 ๐Miku๐ (@miku-kookkik) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 16:33
    อย่าตายน่าาาาาา
    #728
    0
  5. #692 princess smoothie (@barbie-princess) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กันยายน 2554 / 18:07
    ฮือๆๆคุณโกคุเทระ ฮายาโตะ อย่าเป็นอะไรนะคะ TT_TT ไอ เลิฟ ยู๊
    #692
    0
  6. #688 Hanako_Jung (@hanako-jung) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2554 / 11:47
    หวานนนนน! โกคุเท่โคตรรร ><
    #688
    0
  7. วันที่ 24 กรกฎาคม 2554 / 01:37
    ซึ้ง T^T
    #671
    0
  8. #651 B.B. ⓙã∩ġ (@pim-ni) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2554 / 09:41
    ฮือๆ T^T จะเป็นไรมากมั้ยเนี่ย
    #651
    0
  9. #627 ~TsUnA yOsHi KuNg~ (@347010021703) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2554 / 17:30
    ฮือ~ โกคุนายต้องรักฮารุมากๆนะ รักให้นานๆ ต้อง5986ชาติเลยนะ 555+
    #627
    0
  10. #592 KIMKI_BUM_KEY (@loveshinee923) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 เมษายน 2554 / 16:28
    โกคุจะเป็นอะไรไหม
    #592
    0
  11. #542 ๐SaRaNo๐ (@mookaom2541zaaaa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มีนาคม 2554 / 20:50
     อน่าตายน๊าๆๆๆๆๆ T_T
    #542
    0
  12. #461 Haru~Haru~ (@347010021703) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2553 / 18:59
    แง เศร้าตามฮารุ คนแต่งๆ เก่งได้ใจ(เยี่ยมๆๆๆๆ)สู้ๆ ฮารุ
    #461
    0
  13. #442 Time after time shiro-chan (@herrikanbomhayat) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2553 / 13:03
    แง้ๆๆ T^T เศร้า+ซึ้ง
    #442
    0
  14. #408 [M]o[M]a[Y]! (@lozolozo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2553 / 18:33

    ก๊กคุง เจ็บขนาดนี้ ยังมาทำหวานอีก 555+

    #408
    0
  15. วันที่ 20 เมษายน 2553 / 20:35
    เกือบร้องไห้เลยT^T
    #362
    0
  16. #315 love (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มีนาคม 2553 / 02:09
    แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!!





    เศร้ามากกกกกกกกกกกกกกก โกคุ อย่าตายนะ T^T ฮือๆๆ
    #315
    0
  17. #256 ยูมิ (@moomoogang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2552 / 15:11
    แงๆๆๆ อ่านต่อปาย~(ยังไม่หยุด)
    #256
    0
  18. #130 violet (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2552 / 09:32
    สนุกมากคะ

    รีบอัพเร็วๆนะคะ
    #130
    0
  19. #128 MAY_ZA (@95Fhot) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2552 / 23:21



    เเถมรูปคู่นี้จร้า

    #128
    0
  20. #127 MAY_ZA (@95Fhot) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2552 / 23:10

    มาอ่านเเล้วนะค่ะ

    สนุกมากๆๆ กรี๊ดดด

    อัพต่อน้า อัพๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    เม้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #127
    0
  21. #126 Dark Grimreaper (@darkgrimreaper) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2552 / 21:51
    อยากได้คู่มุคุโคลมมาร่วมแจมอ่ะ
    #126
    0
  22. #125 ---------------------------‘Pin๏ (@crazy-love) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2552 / 20:26
    อัพต่อน้า

    #125
    0
  23. #123 wolf on vongola (@vongola---family) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กันยายน 2552 / 21:51
    อัพๆ  ผมรออยู่นะ
    #123
    0
  24. #120 วิหกเวหา (@pickmy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กันยายน 2552 / 19:15

    ค้างง่า

    อัพๆๆๆๆๆๆๆเถอะ สาธุ( >/\< ) ทำตามฮารุ

    #120
    0
  25. #119 DEATHPELz (@I3LACK_ANGLE) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กันยายน 2552 / 19:02

    อัพโลดดดด เจ้าค่ะ  ^^

    #119
    0