::BJ Fever 2011:: The prince world only know - ::BJ Fever 2011:: The prince world only know นิยาย ::BJ Fever 2011:: The prince world only know : Dek-D.com - Writer

    ::BJ Fever 2011:: The prince world only know

    โดย Sushi_Burger

    BJ Fever ปีสองค่า เฮ!!!!!!!

    ผู้เข้าชมรวม

    1,417

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    12

    ผู้เข้าชมรวม


    1.41K

    ความคิดเห็น


    6

    คนติดตาม


    4
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  25 เม.ย. 54 / 17:02 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
      
    สุดจะบรรยาย...//ทรุด



    //ขอเวลาทำใจกับฝีมือตัวเองทั้งชาติ//


    สุขสันต์วันเิกิด พี่เเอ้สุดสวยค่า!!!!!!!!




    อันว่าซูนั้นก็ได้เข้าร่วมBJ Feverอีกครั้ง 
    //เเละมั่วเหมือนเดิมOTZ//
    สนุกไม่สนุกอย่างไร เเต่ก็เขียนด้วยใจนะคะ ชิชะอะอิ๊ว~
    //โดนดีดกลับดาว//

    ขอให้สนุกค่ะ!!!!!!!!




    ขอขอบคุณ ธีมสวยๆ

    ++ ++

    Free...Theme+Mouse...Click!!
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
       BJ Fever 2011

      The prince world only know!!!!

       

      ปราสาทวาเรีย เวลาตีสามสามสิบสามนาที

      “อืม...”

      “อา...”

      “อู้ว...”

      “อ้า...”

      “เอ้อ...”

      “อ้อ...”

      “อร๊าง...”

      “แอร๊...”

      “อ้อแอ้...”

      ปัง!!!!

      ก่อนที่พี่แอ้จะอยากตบหัวอินังซูไปมากกว่านี้ บอสคนดีที่สุดในสามโลกเลยทำลายการบรรเลงเพลงเสียงตัว ออ ตามลำดับคีย์โดเรมีฟาซอลลาทีโดยฝ่าพระบาทอันงดงามฟาดเปรี้ยงลงบนหัวอันแสนจะสวยงามของฉลามศรีจนเจ้าตัวดิ้นพล่านเป็นปลาซาร์ดีนขาดซอส อีกหลายๆหน่อจึงออกจากภวังค์แห่งความบ้ากลับมาทำหน้าเครียดดั่งอึไม่ออกมาสามชาติอีกครั้ง...

      ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมจึงเครียดนั้น...โคนันให้คำตอบคุณได้

      **ผัวะ!!**

      “ปีนี้...เราจะจัดงานวันเกิดให้กับคุณแอ้ยังไงดีล่ะฮระ”

      ใช่แล้วค่ะ ถูกต้องตามที่สุดสวยสะดิ้งไส้ติ่งแตกประจำวาเรียบอก พวกเขากำลังคิดไม่ตกเรื่องการจัดงานวันเกิดให้ไรท์เตอร์สุดสวยสวาทขาดใจยังไงดี จะจัดแบบรอบที่แล้วก็กลัวว่ามันจะจำเจซ้ำซากหน้าเบื่อ อยากจะได้อะไรที่มันแนวๆไม่น่าเบื่อจนลิงหลับอ่ะ!!

      “ชิชิชิ เอางานวันเกิดแบบเซอร์ไววัลเอาชีวิตรอดจากมีดเจ้าชายดีไหม”

      “โรคจิตป่ะรุ่นพี่ เจมี่ว่าเอาชีวิตรอดจากเฮียดีกว่า เร้าใจดี”

      “บ้าทั้งคู่เลยฮับ มีว่าดักตีหัวหนุ่มหล่อๆแล้วเอาไปบรรณาการเข้าท่ากว่าเยอะ”

      แล้วดูความคิดของแต่ละตัว คนสวยอยากตาย...

      “ถ้าพวกแกยังเอาแต่ปัญญานิ่มไม่เลิกมันจะได้เรื่องมั้ยวะ ไอ้พวกสวะ”

      “นั่นสิ แต่แกก็โคตรมีประโยชน์ว่ะไอ้คุณบอส เอาเท้ามาวางบนหัวตูหาเห็บหมีควายเรอะ!!!

      “หัวแกมันสบายเหมาะรองฝ่าเท้าดีว่ะ-_-

      “ไอ้...อุ๊ก!!!”ไม่ทันที่Sheจะได้ปล่อยให้น้องโฮ่งน้อยออกมาเริงร่า รองเท้าแตะสีเหลืองอ๋อยลายเทเลทับบี้ก็ทะยานเวหาไซด์โค้งสไลด์เข้าไปอุดปากอย่างสวยงาม!!

      “อ...อะอะอัวไอ๋อันอาอองอีนอันอาอ๊ะ!!!!(สวะตัวไหนมันปารองตีนมันมาวะ!!!)

      “ตัวนี้เด้อค่ะเด้อ!!!!

      เสียงตอบอันแสนเสนาะเพราะพริ้งดุจเอาอุคุเลเล่มาบรรเลงร่วมกับฉาบลิงกังดังขึ้นพร้อมกับเรือนร่างอันอธิบายออกมาเป็นภาษาคนไม่ได้กระโดดตีลังกาสิบแปดล้านตลบลงมาจากคานด้วยท่วงท่าอันสวยงามเกินจะทน สาว(เหลือ)น้อยเจ้าของใบหน้าน่าลัก(เอาไปหมกส้วม)ผู้นี้ คือ!!!

      “อันข้อยมีนามอันแสนไพเราะว่าซูเด้อค่ะเด้อ!!! ได้รับมอบหมายภารกิจมาทอล์คทูวาเรียเรื่องงานแฮปปี้เบิร์ธเดย์ซิสเตอร์แอ้สุดน่าฮักของไอเด้อค่ะเด้อ! ดูสูอันเดอร์แสต๊น?”

      เอาซักภาษาสิวะ...

      เหล่าวาเรียมองหน้าผู้มาใหม่ด้วยสายตาขยาดปนแขยงทแยงมุมด้วยความยี้ กระนั้นคุณเธอก็หาได้สะทกสะท้านไม่เพราะหนังหน้าฉาบด้วยปูนเสริมเหล็ก พูดต่อไปเรื่อยๆ

      “ถ้าพวกยูสิเข้าใจข้อยกันเอเวรี่บอดี้แล้ว ข้อยมีแบบแผนในการจัดปาร์ตี้มาพรีเซนต์เพื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกัน สูสิจะฟังเฮาหรือไม่?

      ถ้าเอ็งหยุดพูดสามภาษาในประโยคเดียวอาจจะฟังว่ะ...

      คิดแย้งในใจ แต่ก็ยอมพยักหน้าตกลงฟังกันหูผึ่งเมื่อเจ้าตัวบอกว่าจะช่วย บางทีคนสติไม่เต็มสลึงอาจจะช่วยพวกเขาได้!!!!

      “โอเคบ่ อิฟตกลงข้อยจะเว้าสโลว์ๆซัดๆ ตั้งใจริสเทนกันด้วย!

      และนั่น...ทำให้พวกเขาเข็ดไปจนตาย กับสุภาษิตที่ว่า

      อย่าไว้ใจทางอย่าวางใจคนหน้าตา(ไม่)ดี นะเออ...

       

                  ตอนนี้ ร้านขายเสื้อผ้าบุรุษและสตรีอันดับหนึ่งกำลังเผชิญปัญหาหนัก เนื่องจากมีมีลูกค้ากล้าเยื้องกรายเข้ามาแม้แต่ขนหน้าแข้งแตะประตู เพราะได้สัมผัสถึงรังสีอำมหิตปานจะฆ่าคนได้หมดโลกแผ่ออกมาจากกลุ่มสี่หนุ่มหนึ่งสาวกลุ่มหนึ่งที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร

      “ยัยซูชิสวะนั่น...เจอกันอีกทีตูจะเชือดมันไปทำอาหารฉลาม!!!

      “มีก็อยากจะบ้าตายเหมือนกันและครับ...”

      “เจมี่ก็อยากบ้าตาย ยิ่งต้องมาฟังรุ่นพี่เบลหัวเราะชิชิชิแบบนี้แล้ว มีใครจะว่าไหมถ้าเจมี่อยากกรี๊ด”

      “ชิชิชิ กรี๊ดสิ เจ้าชายจะได้ปิดปาก”

      ดวงตาสีอำพันถลึงมองร่างสูงข้างๆอย่างเอาเรื่อง แต่ก็หาได้ทำให้คนมองกลัวไม่เมื่อดวงหน้านวลนั้นขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขิน ออร่าสีชมพูเริ่มเปล่งปลั่งขึ้นมาจนสควอโล่เตะตูดฟรานกระเด็นข้ามแผงเสื้อแล้วกระโดดตามไป(เดินไปดีๆไม่ได้?)เพื่อหนีจากตำแหน่งกขค. นั่นยิ่งทำให้เบลกระหยิ่มยิ้มย่อง

      “ไม่มีคนมองแล้ว มาให้เจ้าชายปิดปากซะดีๆ”

      “ใครจะยอม”เสื้อเชิ้ตสีดำถูกยกขึ้นมากันปากเจ้าชายโรคจิตจอมหื่น”รีบๆเลือกซะ เราต้องไปต่ออีกหลายร้านนะ”

      เอ็ดเสร็จสาวเจ้าก็ก้มหน้าก้มตาดูชุดสูทสำหรับออกงานเบื้องหน้าต่อ พลางพยักเพยิกให้เบลเลือกทางฝั่งตัวเองบ้าง นั่นทำให้ชายหนุ่มหน้าย่นไปถนัดใจเพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาคือ...แผงชุดราตรีฟูฟ่อง

      ใช่ค่ะ ไม่ได้พิมพ์สลับที่แม้แต่น้อย...จะย้ำๆเน้นๆกันอีกที...

      เจมี่ กำลังเลือกชุดสูท ส่วนเบลกำลังเลือกชุดราตรี

      และถ้ามองไปอีกฟาก จะเห็นฉลามกับกบกำลังเลือกชุดสลับเพศของตัวเองอยู่เช่นกัน...

      คงพอเดากันได้แล้วสินะว่างานเลี้ยงคราวนี้เป็นธีมอะไร...มันคือธีมสลับเพศวิปริต!!!!(คำหลังแซนซัสเป็นคนเติม)

                  โดยคำสั่งคือคนวงในทั้งหมดต้องใส่แต่งตัวเป็นเพศตรงข้ามกับตัวเอง สำหรับผู้หญิงอย่างเจมี่อาจจะดีหน่อยตรงทีผู้หญิงแต่งเป็นผู้ชายมันไม่ค่อยอุบาทว์ แต่มันยากตรงต้องทำทีเป็นอี๋อ๋อกับเหล่าคุณหนูคุณนายในงานเพื่อความแนบเนียนนี่สิ! มันไม่ง่ายเลยสำหรับคนที่เป็นหญิงแท้วูแมนเต็มร้อย แถมยังต้องคอยระวังมีดจากใครบางคนหากแสดงเนียนเกินไปอีกต่างหาก แล้วผู้หญิงยังคิดหนักถึงขนาดนี้ ผู้ชายแมนทั้งแท่งไม่ต้องพูดถึง แค่ใส่ชุดยังอุบาทว์จิตทุเรศใจขนาดหนัก ถ้าต้องคอยพูดจาจีบปากจีบคอให้สมหญิงนี่ไม่ต้องแขวนคอตายใต้ต้นผักชีไปเลยเรอะ!!!!

                  ตอนบอสสุดโหดโฉดเถื่อนรู้ว่าต้องทำแบบนี้ พี่แกก็ระเบิดอารมณ์ขั้นสูงสุดจนพวกวาเรียทั้งหมดเกือบต้องย้ายปราสาทหาที่อยู่ใหม่กันยกหน่วย โชคช่วยที่ทุกคนพร้อมกันประสาทฝ่าทีนถีบสควอโล่เข้าไปห้าม และผลที่ได้ก็คือบอสระบายอารมณ์ลงที่พี่แกคนเดียว ถือเป็นผลลัพธ์ที่น่าพอใจอย่างรุนแรงถ้าเทียบกับต้องอพยพยกฟลอเรนซ์อ่ะนะ...

                  และหลังจากที่บอสสงบสติอารมณ์ได้แล้ว เจมี่เลยขอพี่ชายออกมาหาชุดกันเนื่องจากไม่มีชุดออกงาน เบลเลยตามออกมาด้วย ฟรานซึ่งกลัวว่าจะมีข่าวแจ้งมาว่ามีไอ้หนุ่มโรคจิตลวนลามสาวน้อยกลางร้านเลยสมทบเข้าอีกคน และปิดท้ายขบวนด้วยสควอโล่ที่ตอนแรกกะจะมักง่ายใส่ชุดแม่นางจีนของปีที่แล้วก็ถูกแซนซัสเตะตูดให้ออกมาหาชุดให้แทน ส่วนเจ๊ลุซสุดสวยก็มีชุดอยู่แล้ว เอ...หมดแล้วมั้ง ซูจำวาเรียได้หมดทุกคน!!(แล้วตูล่ะว๊อยยยยยย!!!<<??)

      “พอดีตัวเลย...เจมี่เอาตัวนี้แหละ!!!”ระหว่างที่อิซูพล่ามความเป็นไป เจมี่ของเราก็ได้ชุดมาแล้ว เธอหมุนตัวไปมาหน้ากระจกพลางทาบชุดกับตัวแล้วหันไปร้องเรียกรุ่นพี่ซึ่งยังคงยืนเอ๋ออยู่หน้าแผงเสื้อ”รุ่นพี่ รีบๆเลือกเข้าสิ เค้าเสร็จกันหมดแล้วนะ”

      ว่าพลางพยักเพยิกไปทางฟรานกับสควอโล่ที่ยืนจ่ายเงินอยู่อีกครา... พวกคุณท่านเค้าอับอายกันถึงขนาดใช้หมวกกบกับครีบฉลามบังหน้ากันเลยทีเดียว

      “ชิชิชิ เธอมาช่วยเจ้าชายเลือกสิ เจ้าชายเลือกไม่เป็น”

      “หยิบๆมาเถอะน่า”

      “ไม่เอา เจ้าชายต้องดูดี เลือกสั่วๆไม่ได้หรอก”

      หญิงสาวมองไปทางเจ้าของรอยยิ้มสุดจะโรคจิตพลางถอนหายใจอย่างปลงตก ก่อนจะเดินเข้าไปยืนเลือกชุดให้ตามคำออดอ้อนระคนกวนบาทา ทว่ายังไม่ทันที่จะได้พินิจพิจารณาอะไร มือใหญ่ก็คว้าเข้าชุดนึงแล้วใช้จังหวะที่เธอกำลังเผลอคว้าข้อมือบางแล้วลากไปทางห้องลองชุด ดันกันเข้าไปข้างใน ปิดประตูลงกลอน เสร็จเจ้าชายล่ะ!!!! งานนี้มีการติดป้ายเรท ฉ ที่ร้านแน่ๆ อุ๊บส์!!!!(พี่แอ้ฟาด)

      “ทำอะไรของรุ่นพี่เนี่ย”

      “เจ้าชายอยากลองชุด”

      “แล้วหยิบมาส่งๆแบบนี้จะใส่ได้เหรอ”

      “ชิชิชิ ได้สิ เพราะเจ้าชายเป็นเจ้าชาย”คำพูดสุดแสนจะเป็นเอกลักษณ์แต่เวลาถูกตอกกลับมาด้วยคำพูดนี้ทีไรมันต้องเถียงไม่ออกทุกที ได้แต่ทำหน้าเหม็นเบื่อก่อนจะตั้งสติไม่ให้ทึ้งหัวร่างสูงเล่นด้วยความแค้นแล้วถามเสียงหงิก”แล้วลากเจมี่เข้ามาทำไม”

      “มาดูเจ้าชายเปลี่ยนเสื้อมั้ง?”

      “ไม่เอาอ่ะ”

      “เริ่มเลยละกัน”

      “รุ่นพี่!!!”เสียงหวานอุทานดังลั่นเมื่อเบลทำท่าจะรูดซิปกางเกงแบบไม่พูดพล่ามทำสากกะเบือ สองมือปิดหน้าเป็นพัลวันพร้อมกับตัวพลิกหันหลังโดยอัตโนมัติ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่างเลื้อยเป็นงูมาพันเกี่ยวเธอไว้ เท่านั้นแหละถึงได้รู้ว่าเสียรู้คนโรคจิตคนนี้เสียแล้ว!!!!”อย่าเล่นแบบนี้นะ เจมี่ไม่ชอบ”

      “แต่เจ้าชายชอบนี่นา...”เสียงที่แกล้งกดต่ำกระซิบแผ่วเบาข้างหูจนคนในอ้อมกอดสะดุ้ง ริมฝีปากเล็กเม้มแน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองปล่อยอารมณ์ไปมากเกินความจำเป็น

      ห้องลองชุดนะโว้ยค่ะ!! ไม่ใช่ม่านรูด!!!

      “รุ่นพี่ อยากเล่นอะไรกลับไปเล่นที่ห้องสิ ที่นี่ขอเถอะ”เธอพยายามผ่อนหนักให้เป็นเบา และดูท่าเจ้าของริมฝีปากร้อนที่กำลังไล้ไปมาอยู่ที่ซอกคอจะพอใจกับข้อเสนอนี้ ใบหน้าหล่อเหลาละออกจากผิวขาวเนียนอย่างเสียดายก่อนจะพูดน้ำเสียงสดใสอย่างมีความหวัง

      “จริงเหรอ ที่ห้องได้จริงเหรอ”

      “จริงสิ เห็นเจมี่ชอบพูดโกหกเหรอ”

      “อืม โกหกมากเลย ที่ชอบพูดว่าไม่ชอบเจ้าชายเนี่ย”

      “แต่คราวนี้พูดจริงแล้ว...นะ?”พูดพลางหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูง นิ้วเรียวแตะที่ริมฝีปากอมชมพูนั่นแผ่วเบาพร้อมแย้มยิ้มหวาน เล่นเอาเจ้าชายสติเตลิดเปิดเปิง อยากทำเป็นลืมเรื่องที่พูดกันไว้แล้วคว้าเรือนร่างน่ากอดนั่นไว้อีกครั้ง หากแต่เจมี่ใช้จังหวะที่เขากำลังเคลิ้มปลดกลอนเผ่นแน่บออกไปแล้วทิ้งให้เขาอยู่กับชุดราตรีฟูฟ่องของตัวเองเป็นเวลาเนิ่นนานจนกระทั่งสควอโล่มาจิกหัวเขาออกไปนั่นแหละ...

      ทางฝ่ายเจมี่ เธอยืนภาวนาขอให้แซนซัสยอมให้เธอนอนในห้องด้วยซักคืนสองคืนจนกว่าเจ้าชายตัณหากลับนี่จะลืมคำที่เธอพูดเพื่อเอาตัวรอด...สาธุ!!!

      ...

      ...

      ...

      วันเวลาผ่านไป ไวเหมือนอ่านวาย

                  เมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลาหกโมงตรง ก็ได้เวลาปล่อยแขกเหรื่อเครือญาติเดินเข้ามาในงานเลี้ยงวันเกิดของไรท์เตอร์สุดสวยที่รอบนี้บรรยากาศต่างจากเมื่อปีที่แล้วลิบลับ  จากที่เคยจัดที่สวนด้านหน้าปราสาทก็เปลี่ยนมาจัดภายในห้องจัดเลี้ยงกลางน้ำที่บอสสุดหล่อแมนแฮนซั่มล่ำบึ้กอึดซึลงทุนมากำกับการตกแต่งเองกับมือ  ซึ่งนั่นทำให้ห้องที่อดีตเคยถูกปล่อยร้างเปลี่ยนสภาพเป็นห้องโถงโอ่อ่าอลังการประดับประดาด้วยดอกไม้นานาชนิดส่งกลิ่นหอมยวนใจสลับกับกลิ่นป่าไม้รอบๆทะเลสาบใสยามค่ำคืน เสียงหรีดเรไรดังคลอเคล้าไปกับเสียงเพลงคลาสสิกเบาๆเข้ากันอย่างน่าประหลาด ที่นั่งจัดเป็นโต๊ะยาวเรียงรายรอบห้องเป็นสี่เหลี่ยม มีเก้าอี้ทั้งสองฟาก ตรงกลางโถงเป็นที่จัดวางอาหารแบบบุฟเฟ่ต์นานาชาติ ส่วนที่เหลือเป็นพื้นที่ว่างๆให้ยืนสังสรรค์ นอกจากพื้นที่ภายในแล้วใครอยากสัมผัสกับธรรมชาติก็สามารถออกไปรับลมที่ระเบียงข้างนอกได้

      “สวัสดีค่ะ อุ๊ย...หนูแม่นางจีนเมื่อคราวนั้น มารับงานอีกหรือจ๊ะ เอ๊ะ แล้วนั่นสาวญี่ปุ่นคนนี้ใครเนี่ย เพื่อนหรือ”คำถามแสกหน้าของคุณนายไฮโซร่างท้วมเจ้าเก่าทำให้แม่นางจีนสควอลี่เจ้าเก่ากระตุกแขนร่างสูงข้างตัวไม่ให้ระเบิดเพลิงพิโรธออกมาแทบไม่ทัน ดวงตาสีอะควอมารีนสบกับดวงตาสีเลือดเป็นเชิงจะบอกว่าขอเถอะเฟ้ย อย่าก่อเรื่องเลยแต่กระนั้นใบหน้าที่ถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางก็ยังไม่หายบูดเป็นตูดสมเสร็จ...จนกระทั่งคุณนายเดินผ่านเข้างานไปจึงได้ระบายอารมณ์โดยการกระชากผมคนข้างๆจนอีกฝ่ายโวยวายในระดับเสียงที่ได้ยินกันสองคน”อะไรวะ! ทีนี้เข้าใจความรู้สึกฉันเมื่อปีที่แล้วหรือยัง ไอ้คุณบอส!

      สควอโล่พูดพลางมองร่างสูงใหญ่ในชุดกิโมโนสีชมพูปิ๊ง ใบหน้าที่ดูยังไงก็ไม่มีทางแต่งหญิงเข้าก็ถูกโบ๊ะจนพอเข้าเค้าด้วยฝีมือลุซซูเรีย ใส่วิกผมยาวสีดำสนิทเข้าไปหน่อยนี่ก็พอรอด ดีที่บอสท่านไม่ชอบพูดอยู่แล้วเลยไม่ต้องหยอดมะนาวให้เสียงหวาน เหลือก็แค่ไม่ให้ระเบิดกลางงานก็เท่านั้น...

      และงานนี้ ทำให้ฉลามน้อยต้องมาคอยยืนคุมสามีไม่ให้อาละวาดอยู่หน้างานนั่นแล...

                  ตัดเข้าไปในงานบ้าง รอบนี้เหล่าบริกรชาววาเรียระดับลูกกระจ๊อกทั้งหลายก็ต้องรับกรรมตามเหล่าหัวหน้า ใส่ชุดเมดเจ็ดสีเดินเสิร์ฟกันว่อนงาน บางคนเข้าหน่อยก็ไม่อุบาทว์ ใครบึ้กๆหน้าชั่วๆก็รับกรรมถูกเพ่งมองไป แต่ก็ยังดีกว่าคนหน้าตาละม้ายคล้ายปลาจวดชนอุกกาบาตบางคนที่นอกจากจะแต่งไม่ขึ้นแล้ว ยังบังอาจไปทำสายตาโลมเลียหญิงสาวสวยๆจนถูกจับถ่วงน้ำไปแล้ว...ขอ(ไม่)ไว้อาลัยให้ท่าน...เอ่อ...ชื่ออะไรวะ ช่างเถอะ

      เหลือบซ้าย...

      แลขวา...

      “แกทำลับๆล่อๆอะไรอยู่มุมเสาน่ะ ไม่ออกมายืนดีๆ”

      เฮือก!!!

      เสียงทักดังขึ้นจากข้างหลังทำให้หนุ่มน้อย(?)นายหนึ่งสะดุ้งเฮือก ก่อนจะค่อยๆคลายมือออกจากเสาหินอ่อนหันไปหาสาวน้อย(?)เจ้าของเรือนผมสีเขียวน้ำทะเลมัดรวบเป็นทรงทวินเทลเข้ากับชุดเดรสเกาะอก(ฟองน้ำ)สีเดียวกัน กระโปรงยาวเลยเข่ามานิดนึงบานออกมาเป็นระบายลูกคลื่นให้ลุคคุณหนูหน้าปลาตายจอมแก่นเสียนี่กระไร ยิ่งใส่รองเท้าบู๊ทส้นตึกสีขาวแล้ว...

      ฟราน โคตรเข้าว่ะเพื่อน

      “เพื่อนใครเนี่ย สวยจัง”

      “เพื่อนใครเนี่ย หล่อลากเลือดจริ๊ง~”คำสวนกลับทำให้คนที่คิดจะแหย่เพื่อนหน้าง้ำ ดวงตาสีทองสวยช้อนมองเพื่อหนุ่มที่บัดนี้กลายเป็นเพื่อนสาวเหมือนอยากจะร้องไห้”ฟราน ช่วยฉันด้วย ฉันไม่อยากอยู่ในสภาพนี้ไปจนจบงานนะ”

      “แกก็ออกจะดูดี อายทำไมวะ”ดวงตาสีเขียวอ่อนของคนชมมองพิจารณาเพื่อน(หนุ่ม)สาวตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมสีชมพูอ่อนตัดสั้นปล่อยลงมาตามปกติ เสื้อเชื้ตแขนยาวสีขาวปล่อยชายทับกางเกงขาสั้นกว่าเข่าสีกรมท่า เสริมให้ดูภูมิฐานขึ้นด้วยการใส่เสื้อสูททักซิโด้สีเดียวกับกางเกงเพียงแต่มีขอบและปกสีดำ ผูกโบยาวสีน้ำเงินแก่ขลิบทองเพิ่มไปที่คอเสื้อ ปิดท้ายด้วยรองเท้าบู๊ทส้นตึกเช่นเดียวกันหากแต่เป็นสีดำติดไอเท็มโบสีกรมเล็กๆ อ้อ ใส่ที่รัดหน้าอกไว้ด้วยเพื่อความปลอดภัย

      เท่านี้...ก็พอจะพูดได้ว่าเป็นผู้ชายตัวเล็กหน้าหวานคนหนึ่ง

      “โธ่ แกก็รู้ว่าฉันไม่ชอบทำอะไรที่ตรงข้ามกับตัวเอง แค่คิดว่าตัวเองต้องไปอี๋อ๋อกับผู้หญิงนี่ก็ขนลุกแล้ว”เจมี่พูดเสียงอ่อนพร้อมทำตาเหลือกประกอบ เรียกเสียงหัวเราะในลำคอจากสาวน้อยฟรานได้ยิ่งนัก

      “งั้นแกก็ไปยุ่งกับสาวปลอมแทนสิ”

      “อี๋ กับแกเนี่ยนะ ไม่เอาหรอก”

       “ใครว่า...”ชายหนุ่มในลุคหญิงสาวพูดลากเสียงกวนก่อนจะพูดเจาะจงไปที่คนๆหนึ่ง ซึ่งทำให้คนฟังถึงกับอยากจะถอดบู๊ทออกมาสับหัวมันซักทีสองที”...เจ้าหญิงของแกที่กำลังแต่งองค์ทรงเครื่องอยู่ต่างหาก”

      ...

      ทางด้านเจ้าหญิงที่ถูกกล่าวถึง

      “โอย! เสร็จซักที ลุซล่ะเป็นปลื้ม~”เสียงครางยานยาวเหยียดแบบสุดแสนจะดีใจหลายของกระเทยสาวแสนสวยในชุดบันนี่เกิร์ลยั่วสวาทสุดสยองหลังจากมือทั้งสองแพ็คเครื่องสำอางทั้งหมดที่หมดไปสองโหลจากการนั่งแปลงโฉมเจ้าชายหนุ่มสุดจิตให้กลายเป็นเจ้าหญิงแสนน่ารัก....ในสายตาคนอื่น

      แต่สำหรับคนถูกแต่ง สภาพนี้มันน่าไปผูกคอตาย...มาก!!!!

       “ไงฮระเบล สวยถูกใจม้า~

      “...”

      “โธ่ อย่าทำหน้าบึ้งแบบนั้นสิ คืนเดียวเองน่า ทนๆไปก็ได้”

      “เจ้าชายหงุดหงิดเรื่องอื่นมากกว่า”

      “เจ้าหญิงสิ เอ้อ แล้วเจ้าหญิงของเจ๊หงุดหงิดเรื่องอะไรล่ะฮ้า?”

      “ยัยนั่น...”

      “ฮระ?”

      “...ผิดสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าชาย!!!!!

      ...

      ...

      ...

      “ฮัดชิ่ว!!!!!

      “เป็นอะไรหรือเปล่าคะ จามลั่นเลย”

      “ป เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ฮ่ะๆ”เจมี่กดเสียงต่ำหัวร่อต่อกระซิกกับคุณหนูทั้งหลายที่ดูท่าจะเป็นห่วงเธอเสียเหลือเกิน มือบางยกขึ้นเป็นเชิงขอตัวก่อนจะปลีกตัวออกมายืนพิงเสา”เหมือนถูกนินทาแฮะ...”

      ชิ้ง!!!

      เฮือก!!!

      เมฆาสาวที่ตอนนี้เป็นหนุ่มน้อยมีอันต้องสะดุ้งเฮือกอีกครั้งเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอาฆาตขั้นรุนแรงจนเผลอตั้งการ์ดตามธรรมชาติ หากแต่ว่ากลับไม่พบใครยืนอยู่ข้างหลังตามที่รู้สึก...

      “ชิชิชิ”

      ...หรือเปล่านะ!!!

      “ร รุ่น...โอ้...”เจมี่ที่ตั้งท่าจะเขยิบหนีเจ้าของเสียงหัวเราะสุดจิตที่โผล่มาอยู่ข้างหลัง แต่ดันทีที่เธอได้เห็นสิ่งที่มาปรากฏอยู่ตรงหน้าก็ถึงกับอึ้งทึ่งตะลึงเสียวกันไปเลยทีเดียว!!!!

      ร่างสูงเพรียวในชุดราตรีแขนตุ๊กตายาวกรอมเท้าสีชมพูอ่อนหวาน คอเสื้อและขอบกระโปรงฟูฟ่องไปด้วยกุหลาบประดับ แขนเรียวขาวสวมใส่ถุงมือยาวถึงศอกสีครีมเขาคู่กับรองเท้าส้นสูงสีเดียวกัน ลำคอขาวมีสร้อยคอรูปดอกกุหลาบให้ดูเข้ากับเสื้อ เรือนผมสีทองดัดเป็นลอนยาวถึงกลางหลังและมีผมหน้าม้าปิดตาตามแบบฉบับของต้นแบบเดิม ทว่าความเป็นเจ้าชายที่ปกติดูได้จากมงกุฎที่ยังคงสวมอยู่กลับหดหาย เปลี่ยนร่างคนตรงหน้าให้กลายเป็น...เจ้าหญิง        

      แบบ...ช็อคอ่ะ พูดไม่ออกเลยอ่ะ!!!

      “ตกใจอะไร”

      “รุ่นพี่...สวยสุดยอด”

      โครม!!!

      ซาวด์เอฟเฟ็คหินหล่นทับหัวปรากฏขึ้นในมโนจิตของคนที่ถูกชมว่าสวยจนเจ้าตัวแทบจะลืมเหตุผลในการแอบดอดออกจากกลุ่มไพร่ตัวผู้ที่เข้ามาเกาะแกะเพื่อมาหาท่านชายน้อยในตอนนี้ เส้นเลือดปุดขึ้นมาบนใบหน้า(ที่ถูกแต่งให้)งาม หากผมไม่ปิดตาคงได้แจกตาขวางๆชนิดแซนซัสเรียกทวดไปทั่วจนงานกร่อย แต่เนื่องจากตาถูกปิด ทำให้คนมองเห็นเป็นภาพเจ้าหญิงตัวน้อยๆกำลังเล่นบทพ่อแง่แม่งอนกับคนรักก็ไม่ปาน ซึ่งข้อนั้นคนที่ถูกมองว่าเป็นคนรักก็หาได้คิดถึงไม่ เพราะกำลังอึ้งปนฮาอย่างรุนแรง มือเล็กยกขึ้นมาอุดปากขณะที่ไหล่บางกำลังสั่นได้ที่จากอาการกลั้นหัวเราะ ยิ่งเรียกเสียงเชิดเชิงงอนจากคนที่ถูกเปลี่ยนเพศได้ล้นหลาม

      “ขำมากหรือไง”

      “อุ๊บ คิกๆ ไม่ให้ขำได้ไงกันล่ะ รุ่นพี่เหมือนไม่ใช่รุ่นพี่เบลเลยอ่ะ ถ้าไม่หัวเราะชิชิชินี่เจมี่จำไม่ได้เลยนะเนี่ย”

      “แล้วตอนนี้เจ้าชายเป็นอะไรถ้าไม่ใช่เจ้าชาย?”

      “รุ่นพี่ไม่รู้จริงเหรอ?”หญิงสาวถามลองเชิง นัยน์ตาคู่สวยบัดนี้พราวระยับ”เจ้าชายที่ไหนเขาใส่กระโปรงกัน รุ่นพี่แต่งแบบนี้แสดงว่า...รุ่นพี่เป็นเจ้าหญิง”

      ตู้ม!!!

      คราวนี้ไม่ใช่หินหล่นทับ แต่เป็นเพลิงพิโรธระเบิดจากภายใน!!!

      ถูกใครทักไม่ว่า แต่ยัยนี่ทักน่ะสุดทน!!!!  อก(ฟองน้ำ)จะแตก!!!!! รับไม่ได้ กรี๊ดดดดดดดดดดดด(?)

      “เจ้าชายต่างหาก”

      “เจ้าหญิงสถานเดียว!

      ชายหนุ่มในร่างเจ้าหญิงสุดสวยกัดฟันกรอดพยายามข่มอารมณ์ขณะที่รุ่นน้องที่ปกติเวลาแหย่กันเล่นเขาจะเป็นต่อเสมอแต่ตอนนี้เสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด!!”ถ้าเจ้าชายเป็นเจ้าหญิง ใครจะเป็นเจ้าชายล่ะ?”

      ใช้เหตุผลเข้าสู้ มีเจ้าหญิงก็ต้องมีเจ้าชาย และไม่มีใครเป็นเจ้าชายได้เหมาะเท่าเจ้าชายอีกแล้ว!!!

      (มันคิดมาไม่งงตัวเองบ้างเลยเหรอฟะ...)

      “ไม่รู้ หาหนุ่มหล่อๆเอาแถวนี้สิ”เจมี่ยังยั่วต่อไม่เลิก ยิ่งคนตรงหน้าพยายามสะกดอารมณ์ที่จะปะทุมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งสนุกมากขึ้นเท่านั้น ใครใช้ให้ชอบแกล้งกันนักล่ะ สม!!!!

      ทว่า...เกมที่กำลังเดินอยู่ในมือเมฆาสาวกำลังจะเปลี่ยนด้าน เมื่อริมฝีปากเรียวสีกุหลาบจากลิปสติกของผู้เสียเปรียบตรงหน้ามีรอยยิ้มโรคจิตผุดขึ้นมา...

      ลางไม่ดีอีกแล้ว...

      “งั้นเจ้าชะ...เจ้าหญิงหาเจ้าชายได้แล้วล่ะ”เสียงเล็กดัดพูดขึ้นเบาๆขณะที่รองเท้าส้นสูงก้าวพาเจ้าของของมันมาใกล้ๆร่างเล็ก จิตสังหารแผ่ออกมาแปลกๆจนอีกฝ่ายต้องขยับหนี และเพิ่มจังหวะในการหนีเข้าไปอีกเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยความประสงค์ในตัวเจ้าชายที่ถูกเลือก...

      “เธอไงล่ะ เจ้าชายของฉัน...”

      ปิ๊งป่อง!!!

      ท่ามกลางวินาทีแห่งความระทึก เสียงกริ่งหน้าเวทีก็ดังขึ้นมาขัดทัพเจ้าหญิงผู้หาญกล้าริจะรุกเจ้าชายของตน เจ้าหล่อน(?)จิ๊ปากอย่างขัดใจพร้อมตวัดสายตาไปมองต้นเหตุที่ยืนอยู่สองตัวบนเวที

      “เจ๊ลุซ? กับยัยซูชิ!!

      เจ้าชายที่เกือบจะโดนเจ้าหญิงลวนลามพึมพำชื่อคนบนเวที ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นสภาพอันสวย(สยองโคตร)ของรุ่นพี่สาวประเภทสามในชุดบันนี่เกิร์ลโคตรหลอนยืนคู่อยู่กับต้นเหตุที่ทำให้เหล่าวาเรียแทบบ้าที่ใส่ชุดบันนี่บอยแบบสมชายแลดูน่าหัก(คอ)ยิ่งนัก”สวัสดีฮ้า~ พ่อแม่พี่น้องทุกๆท่านที่มาร่วมงานกันอีกครั้งในปีนี้ เดี๊ยน ลุซซี่บันนี่สุดสวยฮร๊า~

      สุดสยองล่ะสิไม่ว่า- -!!!

      “อั๊วซูชิสุดแฮนด์ซั่มเด้อเจ้า~

      อินี่ก็สี่ภาษามาเชียว- -!!!!

      “ก่อนที่เราจะเข้าสู้กิจกรรมแสนพิเศษนะฮระ ขอเรียนเชิญ คุณแอ้ เจ้าของงานและเจ้าของวันเกิดที่บางท่านอาจเห็นแล้วจากในงานออกมาโชว์ใบหน้าอันแสนสวยงามยิ่งกว่าเจ๊ด้วยฮร๊า~~~

      “ฟงเซนเซทูเกเตอร์ด้วยเด้อคร้าบบบ~

      จบคำพูดแนะนำ ร่างเพรียวในชุดเจ้าบ่าวสีขาวก็เดินเฉิดฉายออกมาพร้อมจูงกึ่งลากอีกคนในชุดเจ้าสาวแสนสวยงามไม่แพ้เจ้าหญิงหรือแม่นางจีนของงาน แขกที่ตอนแรกนึกว่าเจ้าบ่าวจากแดนมังกรจะมากับเจ้าสาวไรท์เตอร์แสนงามก็ถึงกับอ้าปากค้างแมลงวันบินเข้าได้ทั้งฝูง...

      ไม่ต้องบอกก็รู้ใช่ไหม...

      “เชิญพบกับ เจ้าบ่าวแอ้สุดหล่อและเจ้าสาวฟงสุดสวยฮร๊า!!!!!

      ตูว่าแล้ว!!!!

      เหล่าวาเรียวงในทั้งหลายคิดแทบเป็นจังหวะเดียวกันทันทีที่เห็นหน้าเจ้าบ่าวและเจ้าสาวชัดๆว่าไผเป็นไผ ไรท์เตอร์ผู้มีพระคุณแต่งซะหล่อเฟี้ยวฟ้าว ผิดกับคนที่(เคย)หล่อลากที่ไปถูกทำอีท่าไหนไม่รู้ถึงได้ยอมแต่งหญิงซะหวานเช้งกระเด๊ะขนาดนี้...

      “ความจริงเราต้องให้บอสขึ้นมาด้วย แต่เนื่องจากชี เอ๊ย ฮีติดธุระที่ไม่สามารถบอกได้นะฮระ ฉะนั้น จ้องแขกคนสำคัฯของเราซะให้พอ โฮ้ๆ~

      “ทูเดย์แอนด์ณ เวลานี้ เราได้นำกิจกรรมสุดม่วนมาให้พ่อใหญ่แม่ใหญ่เอื้อยอ้ายทั้งหลายเล่นด้วยเยสโนอย่างไรเด้อเอื้อยเอ๊ย บราเธอร์แอ้~

      “แม่นแล้วบักซู~”พี่แอ้รับ ก่อนจะโยนคำพูดต่อไปให้เจ๊ลุซ”ต่อเลยครับสุดสวยสยอง”

      “ฮร๊า~ แหม ตัวเองล่ะก็ สวยสกาวดุจดวงดาราต่างหาก~

      พูดไปได้...

      “มันมีชื่อว่าเกมสลับคู่หาเลิฟๆนะฮร๊า~~

      แค่ชื่อเกมก็รู้สึกเสียวอย่างประหลาด...

      “กติกาง่ายๆนะฮระ เราจะเปิดเพลงให้เต้นรำเป็นคู่ และเปลี่ยนเพลงเมื่อไหร่ก็ต้องเปลี่ยนคู่ และสุดท้ายใครที่กลับมาคู่กับคนที่เราคู่คนแรกได้จะมีของรางวัลพิเศษทั้งจากเจ้าของงานและบอสแซนซี่ เอ๊ย บอสแซนซัสนะฮระ~ แล้วยังมีรางวัลคู่เต้นยอดเยี่ยมที่เต้นเข้ากันได้ดีที่สุดด้วย ตื่นเต้นใช่มั้ยฮร๊า~ หนุ่มๆทั้งหลายของเจ๊~

      ฮากริบ...

      “งั้นเราจะให้เวลา1นาทสำหรับตามล่าหารักและให้เจ้างานและพิธีกรไปหาคู่ก่อนนะฮร๊า~ อ๊ายยย หนุ่มๆล่ำๆของเจ๊~~

      “เคียวยะซาม๊า~~

      เฟี้ยว!!!!!!

      สลายโต๋หมดเวที...อาเมน

      “ชิชิชิ น่าสนุก...เนอะเจ้าชาย”

      และก็กลับมาสู้เหตุการณ์ระทุกขวัญของเจมี่อีกครั้ง เจ้าหญิงที่ทำตัวไม่สมบมบาทหันมายิ้มโรคจิตจนคนมองขนลุกซูซ่าปาทังก้าปาทังกี้”เจ้าหญิงไม่สนหรอก ว่ารางวัลคืออะไร...ฉะนั้น เราเต้นกันไปซักเพลงสองเพลงแล้วไปทำตามสัญญากันนะ”

      “ส สัญญาอะไร”

      “สัญญาที่เธอหนีไปนอนห้องคนนู้นคนนี้ไปทั่วไม่ยอมให้เจ้าหญิงเข้าใกล้ตลอดหลายวันไง จะเอาคืนค่าคนโกหกทั้งต้นทั้งดอกเลยล่ะ ชิชิชิ”

      หยึย!!! กะแล้วว่าต้องยังไม่ลืม!!!!

      “ร รุ่นพี่...”

      “เอาล่ะ เริ่มไปเปิดฟลอร์กันเถอะ...นะเจ้าชะ...!!!

      ผลั่ก!!!!

      “ไม่ไหวๆ กากม้ากมากเลยรุ่นพี่...”เสียงเอื่อยเฉื่อยแสนคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับมือเรียวของสาวน้อยทวินเทลยื่นมาคว้าแขนเจ้าชายสุดน่ารักแล้วดึงมายืนข้างๆตัว ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลมองเจ้าหญิงโรคจิตที่ลงไปนอนวัดพื้นจซึ่งเป็นสืบเนื่องมาจากเขาเผลอเอาเท้าไปโดนก้นมันเท่านั้นเอง...

      จริงๆนะ สาบานได้(เรอะ!!!)

      “ฟราน!

      “ไปกันเถอะเพคะองค์ชาย...ไปเปิดฟลอร์กัน”

      “เจ้ากบ เฮ้!!!

      ฟรานแลบลิ้นใส่รุ่นพี่ก่อนจะลากเจมี่หนีเข้ามาท่ามกลางหมู่คน ดวงตาสองสีสบกัน คู่หนึ่งดูงงงวบกับการกระทำของเพื่อน ส่วนอีกคู่ยังคงเรียบเฉย จนกระทั่งสัญญาณเปิดฟลอร์ดังขึ้น ร่างสูงจึงส่งมือมาให้พร้อมยิ้มน้อยๆพลางเอ่ยเสียงเบาราวกับกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน

      “จนกว่าจะถึงเพลงสุดท้าย พยายามอย่าคู่กับรุ่นพี่นะ”

      “เอ๋?”

      “เอ้า!!! เล็ท แดนซ์ซิ่ง!!!!!!!!~

      ~แฉ่ แช แดด แชด แฉ่ แช้ แด แช้ แด่  แช แดด แชดแฉ่... แฉ่ แช แดด แชด แฉ่ แช้ แด แช้ แด่  แช แดด แชด แฉ่... ลีลาสุด Hot เธอโชว์ออกมา อกส่ายแล้วร้องเพลงดังๆ!!!!!!!!!!!!~

       
      ก๊อด!!!!!!!!!
      น นี่มันงานเต้นรำไม่ใช่เหรอ แล้วไหง...
      “เจมี่ เต้นสิ!!! แฉ่ แช แด แชด แฉ่!!!!!!!~
      มีเพลงพี่เบิร์ดได้เนี่ย!!!!!!
      แล้วฟราน ไหงแกเต้นท่านั้นวะ!!! กางแขนกางขาอย่างกับหุ่นไล่กา หน้าตายอีกต่างห่าง ขนลุกเว้ย!!!!!!!
      “แกเต้นไม่มันมันส์เลยว่ะเจมี่ มา ฉันพาเต้นเอง”
      “ด เดี๋ยว!!!! กรี๊ดดดดด!!!!!!
       
      ~Loving You Too Much So Much Very MuchRight Now ไม่รู้ว่าเจอเธอทำไมถึงยาว ชิล ชิล ได้ไหม รู้ไหมดวงใจฉันปลิว
      รักเธอมากเกินมากไป มาก มาก มากมากมาย But dont you so ซังกะตาย!!!!!~ I hate to lie ไม่อยากจะน้ำตาออก My eyes~
       
      “เอ้า~ เปลี่ยนคู่นะฮร๊าเจมี่จัง~
      “เจ๊ลุซ!!!!
      เปลี่ยนคู่แต่ทำไมไม่เปลี่ยนแนวเพลงวะ ฮือๆ
      “เรามาแดนซ์ให้แซงพี่เบิร์ดกันไปเลยนะฮระ!!!
      “เอ่อ...”
      “เอ...เสาอยู่ไหนนี่”
      !!! เจ๊!!! อย่ารูดเสาเซ่!!!!!!!!!!!!!
       
      ~ยูเลิฟมีแอนด์ไอเลิฟยูอยากบอกว่าวอนท์ยูพลีสริสเท่นทู๊หมี่ได้ม๊าย โน๊บองชูร์ อ๊าววว โน๊บองชูร์ วิวยูแมรี่ มี~~~ อ๊ะ อ่ะ อ่ะโย๊โอโอะ อะ อะ อ๊อดดด อ๊อดดด อ่ะ อะ โย๊โอโอ อ๊อดดดด อ๊อดดดดดดดดด!!!!!!!!!~
       
      “เฮ้ยย!!!~ เปลี่ยนคู่เว้ยยยยย!!!!
      แม่นางสควอลี่!!!!(ไม่กล้าเรียกชื่อนี้ออกอากาศ...)
      “รุ่นพี่...จะเต้นเหรอ?”
      “เพลงประหลาดชิบ!!!
      ร หรือว่าพี่แกไม่อยากเต้นเหมือนเรา แสดงว่าเพลงนี้รอดใช่ป่ะ?
      “แต่เต้นก็เต้นวะ!!!!!
      ...
      ขอบคุณ!!!
       
      ~ครั้งโดนเขารังแก ร้องงอแงร้องไห้ พี่คนนี้ยังคอยคุ้มครองคุ้มภัย น้องเอยอย่ากลัวใครเขา สองพี่น้องเดินไป น้องตามพี่ชาย จับมือจูงน้องไป มองฟ้าอันกว้างใหญ่ ฟ้าคงไกลไป ขี่คอพี่สูงเอง~
       
      จังหวะค่อยซอฟต์ลงหน่อย แต่ว่า...มันใช่เพลงที่เอามาเต้นรำกันซะที่ไหนเล่า!!!!
      “เจมี่จัง ตาฉะ...”
      ป๊าบ!!!!!
      “พวกสวะนี่ยุ่งยากจริงๆ...”
      “อาเฮีย”
      ฉากนี้เป็นฉากซึ้ง ขออธิบายยาวหน่อย อย่าไปสนไอ้ประโยคก่อนหน้าบอสนะ
      สองพี่น้องมองหน้ากันนิ่ง แสดงท่าทีขัดเขินกันเล็กน้อยก่อนสองมือจะประสานกัน หากใครมาเห็นคนมีบุญได้เห็นแววตาอันอ่อนโยนของบอสสุดโหดแห่งวาเรีย...
      แบบนี้ เค้าเรียกบรรยากาศเป็นใจ อุฮิ~
      หมับ!
      “อาเฮีย?”อยู่ดีๆมือใหญ่ก็ละออกจากมือของน้องสาวเปลี่ยนมาจับที่ใหล่แล้วจับร่างบางให้หันหลังไป และขณะที่เจมี่กำลังงุนงงกับการกระทำของคนเป็นพี่ เสียงทุ้มก็กระซิบเบาๆด้วยน้ำคำอ่อนโยนเท่าที่คนท่ามากคนหนึ่งจะแสดงออกมาได้
      “รีบไปหาเจ้าสวะที่รออยู่ซะ”
      “เอ๋...ว้าย!!!
      พลั่ก!!!!
      ด้วยแรงผลักที่มีมากเหลือส่งผลให้เจมี่พุ่งถลาแหวกฝูงคนออกไปอย่างง่ายดาย เกือบจะหน้าไถพื้นถ้าไม่มีมือของใครบางคนคว้าต้นแขนเอาไว้ แต่ก็แทบหน้าทิ่มอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายออกแรงดึงเข้าหาตัวจนเผลอกระโจนข้ามแดนออกนอกห้องไปสู่ระเบียงด้านนอก และไปหยุดอยู่ที่แผงอกกว้างหากแต่นุ่มนิ่มเพราะฟองน้ำ...
      “รุ่นพี่เบล”
      “ชิชิชิ หนีเจ้าหญิงไปตั้งนานเลยนะเจ้าชาย”เสียงพูดออกแนวตัดพ้อหากแต่ขัดกับใบหน้าผ่องใสและรอยยิ้มโรคจิตลิบลับ”ทีนี้ ได้เวลาแฮปปี้เอนดิ้งแล้ว”
      “แฮปปี้อะไรกัน...ปล่อยเจมี่นะ”คนในอ้อมกอดพูดเสียงอู้อี้ มือเล็กตีแปะเข้าที่แขนแกร่งเป็นการประท้วงให้ปล่อย
      แต่สักวาว่าไว้...ปลิงติดหนึบฉันใด เบลเฟกอลก็ติดหนึบฉันนั้น...
      “ไม่~ปล่อย~
      “รุ่นพี่!
      “หรือเธอไม่อยากอยู่กับเจ้าชาย?”สรรพนามเปลี่ยนกลับมาเป็นดังเดิมขณะที่น้ำคำของคนพูดฟังดูหงอยเหงาเคล้าน้อยใจ ใบหน้าที่เมื่อวินาทีก่อนยังสว่างจิตแปรเปลี่ยนเป็นหน้าหมาหงอยเต็มอัตราศึก เล่นเอาซะคนที่จะทำใจแข็งใจอ่อนยวบยาบ
      “ทำไม...จะไม่อยากล่ะ”
      “ว่าไงนะ”
      สดใสขึ้นมาเชียว...
      เจมี่คิดอย่างเคืองๆเจ้าชายโรคจิตที่แกล้งแอ๊บเป็นเจ้าชายขี้อ้อน ดวงหน้าหวานที่แดงซ่านกับคำพูดที่หลุดออกมาซุกลงไปกันแผงอก(ฟองน้ำ) ตามมาด้วยเสียงพูดอุบอิบปนแง่งอน เรียกเสียงกระเง้ากระงอดกว่าเดิมจากคนที่แกล้งทำตัวหูตึงเพื่อต้องการคำตอบอีกครั้ง”เจมี่พูดแล้วรุ่นพี่ไม่ได้ยินเอง ไม่พูดแล้ว”
      “ก็เจ้าชายไม่ได้ยินอ่ะ น่านะ พูดอีกนะ”
      “ไม่เอา ไม่พูด ของดีมีหนเดียวเคยได้ยินไหม”
      “อือ...ถ้าไม่พูด ขอเป็นการกระทำแทนละกัน”
      “งั้นเจมี่พูดดีกะ...อื้อ!!!
      เสียงหวานที่พยายามจะเปลี่ยนใจให้ทันก่อนที่คนตรงหน้าจะลงมือผลีผลามหยุดชะงักเนื่องจากริมฝีปากสวยได้ทาบทับลงมาไม่ให้ทันตั้งตัว มือใหญ่ทั้งสองข้างยกขึ้นมาประคองใบหน้าคนตัวเล็กกว่าไม่ให้ขยับหนีขณะที่กำลังถ่ายทอดรสชาติหอมหวานและแรงปรารถนาของตนสู่อีกฝ่ายอย่างโหยหา การกระทำแบบนี้ส่งผลให้คนถูกเอาเปรียบเอากำปั้นน้อยๆทุบไหล่กว้างประท้วงขออากาศหายใจ...และเวลาสำหรับให้หัวใจปรับจังหวะในการเต้น
      “ชิชิชิ ชื่นใจ”
      “รุ่นพี่โรคจิต หน้าไม่อาย!
      “ตายแล้ว ว่าสุภาพสตรีได้ยังไงกัน”วิญญาณเจ้าหญิงน้อยเข้าสิงได้อย่างน่าตบสุดพลัง เบลยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาปิดปากแล้วพูดเสียงกระแดะสุดชีวิต ส่งผลให้ดวงตาคู่สวยค้อนควับ กระนั้นก็หาได้ทำให้มันหายกระแดะไม่
      “ต๊าย อย่ามองเจ้าหญิงอย่างนั้นสิ เจ้าชายอะไรนิสัยไม่ดี”
      ว่าไม่ดูตัวเองเลยเอ็ง...
      “เจ้าหญิงภาษาอะไร ทำแบบนี้ได้ไม่อายฟ้าอายดิน ตรงนี้มันหน้าประตูนะ ใครเห็นเข้าจะทำยังไง”
      “ปล่อยเรื่องให้ฉาวเลยสิ”
      “บ้า!!!!
      “งั้นไม่มีใครมาเห็นก็พอใช่มั้ย”
      “หมายความว่าไง...ว้าย!!!”เจมี่ร้องลั่นเมื่อคนที่เมื่อครู่ยังทำกระแดะเป็นสาวน้อยผู้อ่อนไหวยกตัวเธอขึ้นสูงจนลอยเหนือพื้นราวกับอุ้มลูกชูหลานก็ไม่ปาน 
      “ก็พาไปในที่ๆใครๆก็ไม่สังเกตไง ชิชิชิ”
      “ที่ไหนกัน...!!!
      ตู้ม!!!
      ไม่ทันที่จะได้ความหรือแกะความอะไรจากรอยยิ้มโรคจิตอันเป็นเอกลักษณ์...ร่างบางก็ดิ่งถลาลงสู้พื้นน้ำเป็นที่เรียบร้อย!!! 
      งานนี้ตกจริง!! เปียกจริง!! ไม่มีสลิงอย่างแน่นอน!!!!
      “ทำบ้าอะไรของรุ่นพี่เนี่ย!!
      “ชิชิชิ หาทางหลบมุมกล้องไง เจ้าชายจะกระโดดแล้วน้า~
      “ด เดี๋ยว!!
      ตู้ม!!!!
      ห้ามไม่ทันเจ้าค่าเอ๊ย มันบ้ากระโดดตามลงมาแล้ว!!!!
      “ชิชิชิ ทีนี้คงไม่มีใครเห็นแล้วสินะ”
      “รุ่นพี่บ้าหรือดีเนี่ย”
      “ดีครบถ้วนทุกประการ เพราะเจ้าชายเป็นเจ้าชาย”
      “เมื่อกี้ยังบอกอยู่หยกๆว่าเป็นเจ้าหญิงผู้บอบบาง”
      “เปลี่ยนใจแล้ว เจ้าชายเหมาะกับการเป็นเจ้าชายกว่าเยอะ”เบลพูดพลางหัวเราะชิชิชิพร้อมกับถอดวิกออกมาและจุ่มหน้าลงน้ำเพื่อล้างเครื่องสำอาง ทำให้หากไม่เพ่งตัวที่อยู่ในน้ำก็คือกลับสู่ร่างเจ้าชายโรคจิตแห่งวาเรียเจ้าเก่า ใบหน้าคมคายมองมายังใบหน้าสวยหวานพลางปัดผมที่ปิดหน้าออก เผยให้เห็นดวงตาเรียวคมดูจริงจังกับสิ่งที่จะพูดต่อไปนี้ รอยยิ้มโรคจิตเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางๆเรียกเครื่องทำความร้อนบนใบหน้าคนที่เห็นได้เป็นอย่างดี”และเธอก็เหมาะที่จะเป็นเจ้าหญิงของเจ้าชายที่สุด...ในโลก”
      “...”
      “ตกลงหรือเปล่า?”คำถามย้ำทำให้คนถูกสารภาพสะดุ้ง ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อจนถึงใบหู ริมฝีปากเล็กสีอมชมพูเม้มแน่น ก่อนจะค่อยเอ่ยคำพูดติดประชดหน่อยๆตามประสา หากแต่เรียกให้รอยยิ้มของคนตรงหน้ากว้างขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า
      “ตกลงตั้งแต่ปีที่แล้วแล้ว จำไม่ได้หรือไงกัน...คนบ้า”
      “จำไม่ได้...ช่วยตอกย้ำกันหน่อยสิ”ชายหนุ่มพูดเสียงอ้อนพร้อมทำแก้มป่องประมาณว่าหอมตรงนี้เลย คนถูกอ้อนทำเสียงจิ๊ปากอย่างหมั่นไส้ หากแต่ริมฝีปากเรียวกลับแย้มยิ้มเขินอายออกมาอย่างอดไม่อยู่ ก่อนจะขยับไปหอมแก้มขาวๆนั่นฟอดใหญ่
      “ทีนี้จำได้หรือยังหือ พ่อเจ้าชายขี้ลืม”เธอพูดเสียงมันเขี้ยวพลางหยิกแก้มร่างสูงเบาๆ และได้คำตอบกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มโรคจิตและเสียงหัวเราะน่าปวดหัวเช่นเดิม
      “ถ้าอยากให้จำได้ก็ตอกย้ำหน่อยๆละกัน ชิชิชิ”
      “บอกแล้วไง ของดีมีหนเดียว”
      “อ้าว แล้วคำสัญญาของเราล่ะ?”
      “สัญญา?”เจมี่ทวนคำ ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อนึกออกพลางมองคนตรงหน้าที่ทำสายตากรุ้มกริ่มอย่างหวาดๆ
      “แล้วมาว่าเจ้าชายขี้ลืม”เบลทำหน้ายู่ หากแต่สายตายังคงมีประกายหมาป่ากระหายเหยื่อ”ทำตามสัญญาด้วยนะ...คืนนี้เลย”
      “คนลามก”
      “นะ...คืนเดียวเอง”
      อย่า...อย่ามาเข้าโหมดเจ้าชายขี้อ้อน...มันทำให้ใจอ่อนยวบ!!!
      “ถามอาเฮียก่อน”
      “โธ่ บอสมาเกี่ยวอะไรด้วยอ่า...”ชายหนุ่มพูดเสียงอ่อย แต่แล้วก็มีอันต้องช็อคเมื่อเรียวแขนเล็กโน้มคอของเขาลงมาประกบริมฝีปากอย่างดูดดื่มตามสไตล์อเมริกันจนคนถูกรุกเคลิ้ม แต่แล้วก็มีอันต้องอารมณ์ข้างเมื่อริมฝีปากนุ่มนิ่มนั่นผละออกไป
      “มัดจำไว้ก่อน”
      “งั้นแสดงว่าคืนนี้...”
      “ไฟเขียว...ก็ได้”
      ซ่า!!!!!!!!!
      “โว้ยยยยยยยยยย!!! กลั้นหายใจไม่ไหวแล้วเฟ้ย!!!!!!!!!
      ไม่ทันที่เบลจะได้แสดงท่าทีดีใจอะไร ใบบัวที่อยู่ข้างๆก็กระเด็นออกจากผิวน้ำแทนที่ด้วยหน้าสวยหวานของรุ่นพี่จอมโหวกเหวกโผล่พรวดขึ้นมาด้วยสีหน้าจะขาดใจตาย”ใครมันออกไอเดียนี้วะ ถุย!!!
      “แกนี่มันสวะจริงๆ”และตามมาติดๆด้วยผู้มีศักดิ์เป็นถึงบอสแห่งวาเรียที่โผล่พ้นน้ำมามองหน้าเมี...เอ๊ย ลูกน้องคนสนิทด้วยสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม...
      แน่นอน สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าวาเรีย ไปไหนมาไหนกันเป็นฝูง...
      “ผู้กองช่างไม่มีความอดทนเอาซะเลย กบล่ะเซ็ง”
      “ลุซก็เซ็ง ขัดจังหวะคนเค้าสวีตหมด อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยย”
      “บุ๋ง บุ๋ง บุ๋ง”<<หน่อนี้พูดไม่ได้ เนื่องจากฟรานใช้เป็นที่เหยียบเพื่อยืน
      และบางทีมักเหมารวมชาวบ้านมาด้วย...
      “อู๊ย!! ต่อกันเลยหนู แม่รอดู โฮ่ๆ!
      “น่ารักกันจังเลยนะ”
      “โซฮอทหลายเด้อ~~
      “จะขย้ำให้ตาย...”
      เหล่าพลพรรควาเรีย พี่แอ้ นังซู และแฝดสอง(หน้าเคะ เอ๊ย หล่อ..)นี่พวกคุณหลบอยู่ในน้ำมาตั้งแต่ต้นเลยเรอะ!!!!!!!
      “แอบตามมาสโตรกกันถึงในน้ำเลยเรอะ!!!!”เจมี่ปรี๊ดแตกอย่างลืมตัวพร้อมกวาดสายตาอาฆาตมองผู้มาดูฉากสวีททั้งหลายที่ลงทุนเปียกน้ำเพื่อเข้าสู่ระยะที่นั่งผู้ชมวีไอพีติดของสนาม
      คราวที่แล้วพุ่มไม้ยังไม่เท่าไหร่ แต่คราวนี้เล่นในน้ำเลย แบบนี้เข้าไปในห้องจะไม่บุกใต้ดินเลยเรอะ!!
      “เปล่าซักกะหน่อย~”ฟรานเป็นตัวแทนตอบเสียงกวน”เรามาเป่าเค้กกันต่างหากเน้อ~
      “ใช่!!!!
      แถมยังมีลูกคู่แบบพร้อมเพรียงอีก ฮึ่ม!!!!
      “แล้วไหนล่ะเค้ก”
      “ถ้าแค่เอามาใช้เป็นข้ออ้าง เจ้าชายเชือดเรียงตัวจริงๆด้วย ชิชิชิ”
      สองคู่รักมองเหล่าสโตรกเกอร์ตาเขียวปั๊ดพร้อมชักอาวุธขึ้นมาเตรียมพิฆาต ทำให้ทุกนิ้วชี้ของทุกคน(หรืออาจมีบางคนที่ไม่ยอมชี้...)ต่างประทับดัชนีไปยังก้อนเค้กขนาดใหญ่7ชั้นที่ลอยมากับสายน้ำโดยมีถาดไม้ขนาดบิ๊กตกแต่งสวยงามรองรับ แสงเทียนประดับประดาความมืดให้แลดูน่ามอง จนกระทั่งเค้กวันเกิดนั้นก็ลอยมาถึงตรงกลางระหว่างคนลอยคอในน้ำทั้งหมด
      “เอ้า!! เพลงสุดท้ายของงาน เริ่ม!!!!!
      แตร๊บๆ<<เสียงให้จังหวะ
       
      แฮปปี้เบิร์ธ...เดย์ทู้ยู~ แฮปปี้เบิร์ธ...เดย์ทู้ยู~ แฮปปี้เบิร์ธ~เดย์ แฮปปี้เบิร์ธเดย์ แฮปปี้เบิร์ธ...เดย์...ทู้...ไรท์~
       
      เสียงร้องประสานเสียงเคล้ากับเสียงปรบมือที่ร่วมด้วยช่วยกันร้องทุกๆคนแม้กระทั่งบอสดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง สายตาทุกคู่มองเจ้าของวันเกิดเป็นจุดเดียวกันเป็นเชิงให้เป่าเทียนอธิษฐาน
      “เอาล่ะนะ~
      ฟู่!!!
      “ขอให้ทุกวันมีแต่ความสุข และบีเจของเราดังสนั่นโลกา!!!!!!!!!
      ท่ามกลางคำขอของไรท์เตอร์ มีหรือพระนางผู้ถูกเจาะจงจะไม่ทำตาม...
      “ชิชิชิ งั้นคืนนี้ ประเดิมเลยนะเจ้าหญิง”
      “รุ่นพี่ อย่าพูดออกอากาศสิ!
      “เจ้าชายจะทำให้เรา...เป็นคู่รักที่ดังสนั่นโลกา!!!!!!!!
       
      และต้องสำเร็จแน่นอน
      เพราะเจ้าชายเป็นเจ้าชาย...ไม่สิ
      เพราะเจ้าชายมีเจ้าหญิงที่น่ารักที่สุดในโลก และเราก็รักกันที่สุดในโลก 
      เจอกันใหม่ปีหน้า ชิชิชิ!!!!
       
       
       
       
       
       
       
       
      :{TALK}:
      สุขสันต์วันเกิดพี่แอ้ค่า!!!!!!
      ได้เข้าร่วมบีเจฟีเวอร์เป็นปีที่สองแล้ว...ไหงรู้สึกว่ามันมั่วขริงๆ;w;
      ฮา ก็ อิซูมันแต่งได้แต่แบบรั่วๆมั่วๆ รอบนี้พาพี่แอ้เสื่อมด้วยTwT ถูกใจไม่ถูกใจยังไงก็ขอบคุณและขอโทษนะคะ!!!!!!
      อ้อ...ต่อให้มันมั่ว แต่ก็มาจากใจดวงน้อยๆนะคะ รักพี่จังเลย มร๊วฟฟฟฟฟ//โดนสกายคิก
       
      ยังไงก็ หนูก็ขอให้ปีนี้พี่แอ้ก็มีแต่ความสุขสุกสนานทุกวันนะคะ!!! และผลิตบีเจออกมาให้คนอ่านได้กรี๊ดได้ปลื้ม หวังว่าปีหน้าจะได้เข้าร่วมบีเจฟีเวอร์อีกนะคะ จุ๊บุๆ>3<
      
      
      
      
      
      
      
      
      ++ 
      
      
      
      
      
      
      
      ++
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       

       

       

       

       

            

                 

       

       

       

       

       

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×