(Got7) NERD JackJae #พี่หวังเด็กเนิร์ด

ตอนที่ 5 : NERD 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    15 พ.ค. 61


ตอนที่ 3



 

100%


#พี่หวังเด็กเนิร์ด





                                “แล้วนี่มึงจะบอกกูได้รึยังว่ามาสืบอะไร?” เสียงของยูคยอมดังขึ้นหลังจากที่เขาไปรับยองแจตามที่นัดเวลาไว้กันแล้ว จนตอนนี้ก็เดินทางเข้ามาในผับ 3X อย่างเดิมเหมือนอย่างเมื่อวานที่พวกเขาและรุ่นน้องมาดื่มกัน แต่วันนี้จุดประสงค์ในวันนี้ไม่เหมือนเมื่อวานเพราะว่า เพื่อนนากของเขาต้องการที่จะมาสืบบางอย่าง

 

“ช่ายยยย กูก็อยากรู้ด้วยอ่ะ” เป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่มาร์คต้วนคนหล่อที่สุดในโลกที่อยากจจะแจมเจือกด้วยคน

 

“กูอยากจะมาดูกล้องวงจรปิดของร้าน” ยองแจตอบเพื่อนทั้งสอง

 

“ดูไมวะ” ยูคถาม

 

“ก็ตื่นเช้ามาวันนี้กูก็ไปอยู่ห้องแว่นแล้วอ่ะ! เมื่อวานมันต้องเกิดขึ้นอะไรกับกูแน่ๆเลย แล้วไอ้พี่คิมแจยองนั่นอีก”

 

“เดี๋ยวๆใครแว่น ใครคิมแจยองทำไมพวกกูไม่เห็นรู้จักเลยวะ” ตอนนี้กลับเป็นเพื่อนหน้าหล่อพูดแทน

 

“อย่าบอกนะว่าแว่นก็คือ น้องแจ็คสัน หวังที่เป็นเพื่อนแบมๆน่ะหรอ!” ยูคพูด

 

“เอ่อ”

 

“แล้วใครคิมแจยองวะ เดี๋ยวนะนากมึงมีรอยบนคออีกแล้ว หรือว่า!!!

 

“ไอ้หมีหหยุดดด เมื่อวานกูไม่ได้มีอะไรทั้งนั้นแหละน่า ที่กูบอกว่าจะมาสืบวันนี้ก็เพื่อกูอยากจะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ยองแจตอบ

 

 

“งั้นเดี๋ยวกูไปคุยกับผู้จัดการให้ กูรู้จักเดี๋ยวกูจะขอผู้จัดการให้มึงกับพวกกูได้ไปดูกล้องวงจรปิดคลิปของเมื่อวาน”

 

“ฮื้อออออ ยูคอยากจะร้องไห้ ไอมาร์คมันดูเป็นผู้เป็นคนมีประโยชน์ก็คราวนี้ล่ะ มึงไอนากกกก ถ่ายรูปเก็บไว้ ไม่ๆๆๆถ่ายวิดีโอเลย” ยูคยอมผู้ไม่เคยเห็นมาร์คจริงจังนอกจากด้านเรียนและเล่นเกมส์ มันทำให้เพื่อนคนนี้ปลาบปลื้มและดีใจยิ่งนัก เหมือนเห็นลูกตัวเองเรียนจบและหางานทำได้  นั่นก็เว่อร์ไปป่ะ

 

“แซะเก่งจังเพื่อนมาร์คเอ๊งงงงงงง  เออพวกมึงรออยู่นี่เดี๋ยวกูคุยเสร็จจะมาตาม” หลังจากพี่มาร์คคนหล่อพูดจบก็เดินขึ้นไปข้างบนผับ  คิดว่าคงจะเป็นห้องส่วนตัว

 

 

ผมที่เห็นไอ้หล่อขึ้นไปแล้วก็ชวนหมีไปดื่มเล่นๆฆ่าเวลารออีกคนที่ไปคุยธุระให้ ผมได้แต่นั่งดื่มใกล้ๆบาร์เทนเดอร์ วันนี้ผมไม่มีอารมณ์อยากจะไปแดนซ์หรือล่าเหยื่อตามสไตล์คุณชเวหรอกนะ วันนี้แค่อยากมานั่งดื่มชิลล์ๆกับเพื่อน และทำธุระเสร็จก็กลับบ้าน วันนี้สบายๆ ไม่มีอะไร

 

ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะแต่ผู้ชายที่อยู่โต๊ะด้านซ้ายมือของผมส่งยิ้มทักทายมาให้ แหม่มีถึงคนส่งยิ้มมาให้ก็ส่งยิ้มแบบน่ารักกลับไปสิครับ

 

“คุณครับ ผู้ชายโต๊ะด้านซ้ายมือเลี้ยงแก้วนี้ให้คุณครับ”  บาร์เทนเดอร์หนุ่มบอกและยื่นแก้วน้ำที่ข้างในใส่น้ำของเหลวสีฟ้าอ่อน พร้อมลูกเชอร์รี่ที่ปักอยู่ตรงขอบแก้วให้ร่างบาง

 

ผมรับแก้วจากบาร์เทนเดอร์ ยกให้ชายคนนั้นดูและดื่มเข้าไปจนหมดแก้ว ไม่วายที่จะส่งยิ้มน่ารักให้ชายคนนั้นไปอีกที

 

“แหมมมม อยากจะแหมไปถึงดาวอังคารจริงจริ๊ง เพื่อนกูนี่มีแต่คนอยากได้ เสน่ห์แรงเยอะหนักนะมึงอ่ะนาก แต่ไมมีแต่ผู้ชายวะยูคงง” ก็ไม่พ้นเพื่อนปากเร็วของคิมยูคยอมไปได้หรอก

 

“เอ่อช่างกูเหอะ”

 

 

 

 

 

 

ชายร่างสูงคนเดิม ชายที่เลี้ยงเครื่องดื่มให้ร่างบางเขาเดินเข้ามาหาเขาทั้งดูดี หล่อ และมีเสน่ห์ในสายตาหลายๆคน แต่นั่นไม่ใช่กับผมผมบอกแล้วไงว่าวันนี้แค่มาสืบเฉยๆน่ะและผมคงจะคิดถูกสินะ ที่เขาเองก็สนใจผมเหมือนกัน

 

“สวัสดีครับคุณเอ่อ..

 

“ยองแจครับ แล้วคุณ?

 

“ผมฮงคยองครับ เรียกคยองเฉยๆก็ได้ครับผมขออนุญาตนั่งดื่มด้วยคนได้มั้ยครับไม่ทราบว่าคุณยองแจเอ่อจะอนุญาตหรือเปล่าครับ?

 

 

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

ฮงคยอง

(Hong Kyung)

홍경

https://korea.tlcthai.com

 

“คุณไม่ต้องเรียกยองแจทางการขนาดนั้นก็ได้ครับ ยองแจอายุ 20 เอง” ร่างบางบอกคนด้านหน้าเขา

 

“หืมงั้นพี่ก็แก่กว่าเราน่ะสิ งั้นขอเรียกว่าน้องยองแจได้มั้ยครับเพราะพี่เพิ่ง 21 เอง เรียกพี่ว่าพี่คยองได้นะครับ” คนหน้าหล่อพูดขึ้นทึกทักเอาเอง แต่จะให้ผมทำยังไงล่ะก็ตามนั้นไปสิครับ

 

“ครับพี่คยอง แต่ว่าเดี๋ยวผมก็จะไปแล้วครับผมแค่มาทำธุระเฉยๆแต่ว่าแก้วเมื่อกี้ขอบคุณมากนะครับ” ผมตอบพร้อมยิ้มอีกครั้ง แต่ว่าเมื่อผมได้พูดกับคนข้างหน้าสักพักแล้วอ่าพี่คยองสินะ นั่นแหละครับพูดคุยๆเพลินๆกันไปสักพัก เพื่อนหน้าหล่อของผมก็เดินเข้ามาบอกว่าผู้จัดการผับอนุญาตแล้ว ผมจึงได้ขอตัวอีกฝ่ายแต่ว่า

 

“น้องยองแจครับ ถ้าพี่จะขอเบอร์ของน้องยองแจจะได้มั้ยครับ”

 

“ครับ?” ที่ครับไปไม่ใช่ว่าตกลงแต่ว่าสงสัยต่างหากเพิ่งจะรู้จักกัน 10 นาทีก่อนหน้านี้ก็ขอเบอร์เลยหรือไง ผมไม่ชอบให้เบอร์ใครถ้าเขาคนนั้นไม่สำคัญพอสำหรับผมในโทรศัพท์ของผมถามว่ามีเบอร์ใครมั่งน่ะหรอ ป๊า ม๊า พี่เงิง ไอ้หมี และก็ไอ้หล่อ ทำไมดูเหมือนเป็นคนที่ไม่มีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีเลยวะ

 

“คือพี่อยากจะรู้จักน้องยองแจมากกว่านี้น่ะครับ” อ๋อนี่คิดจะจีบยองแจคนนี้น่ะหรอขอโทษทีครับพี่คยอง ผมไม่ได้สนใจพี่อ่ะ

 

“เอ่อขอโทษนะครับพี่คยอง” เป็นคนตรงๆไงตรงแบบอ้อมๆอ่ะเข้าใจอ้ะป่าวว

 

“ไม่เป็นไรครับน้องยองแจ” หื้มพี่นี่แปลกคนถ้าเป็นคนอื่นนี่จะมีแต่ตื๊อขอเบอร์ของผม

 

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ขอบคุณอีกครั้งที่เลี้ยงนะครับ” ผมบอกลาพร้อมส่งยิ้มหวานและมองหน้าพี่คยองเป็นครั้งสุดท้ายที่จะเจอกันในผับแห่งนี้ ผมเดินตามมาร์คขึ้นไปตามทางเดินแอบเห็นมีบอดี้การ์ดกล้ามใหญ่เดินตามหลังมาอีกด้วย

 

“นากแปลกว่ะ วันนี้มึงแปลก” ยูคเป็นคนพูด

 

“แปลกยังไง?

 

“ก็วันนี้มึงไม่สนใจผู้ชายว่ะ พี่คนนั้นก็หล่ออยู่หน่า”

 

“เห็นด้วยกับไอ้ยูค ถึงกูจะเข้าไปเห็นช้าแต่กูก็คิดว่าพี่นั่นหล่ออยู่นะมึงงง” มาร์คเสริม

“ไม่อ่ะ วันนี้กูไม่อยากสนใจใครเท่าไหร่”

 

“หรือว่ามึงมีคนในใจแล้ว?” กลับเป็นมาร์คที่ถามโดยที่เลี้ยวตัวเข้ามาถามเขา

 

“บ้าหรือไง ไม่มีหรอกอะไรแบบนั้นน่ะ

 

“งั้นช่างเถอะ” มาร์คตอบอีกครั้ง ไอ้หล่อพาผมและไอ้หมีเดินมาถึงห้องที่ควบคุมกล้องวงจรปิด

“ผู้จัดการครับ นี่เพื่อนผมเองครับยังไงก็รบกวนด้วยนะครับ” เมื่อมาถึงมาร์คก็แนะนำตัวพวกผมไปที่ผู้จัดการผับ ผู้จัดการผับได้แต่ส่งยิ้มมาอ่อนๆและพูดว่า

 

“ไม่รบกวนเลยครับคุณมาร์ค ยังไงถ้ามีอะไรก็บอกผมเลยนะครับ”

 

“งั้นผมขอดูวิดิโอของเมื่อวานประมาณ 5 ทุ่มใกล้เที่ยงคืนหน่อยมั้ยครับ ทางด้านโซนแดนซ์” ผมบอกพี่ที่คิดว่าจะเป็นคนควบคุมและดูกล้องวงจรปิด เขาเลื่อนเมาส์ไปที่หน้าจอภาพขนาดใหญ่และกดเลื่อนเวลาของวิดีโอจนเห็นภาพมันซ้อนกันรัวๆจนน่าปวดตา แต่ก็ต้องสะดุดไปยังภาพบุคคลที่ผมคุ้นเคย ก็นั่นมันผมที่กำลังเต้นอยู่นี่หว่าเต้นท่าอะไรวะกู   แต่เรื่องนั้นมันไม่สำคัญหรอก

 

“เอ่อขอโทษนะครับพี่ช่วยกอไปอีกหน่อยครับ นั่นแหละครับ ขอเล่นตรงนี้ช้าๆมั้ยครับ” นี่วันนี้จะมีเรื่องช็อกเกิดขึ้นกี่เรื่องกัน พูดได้คำเดียวว่าเชี่ยภายในใจเบาๆ ก็ผมเห็นแว่นมันไปต่อยกับไอ้พี่แจยองอ่ะ ก็ไหนมันว่า

 

“พี่ยองแจครับฟังผมก่อนครับ ทำไมพี่เป็นคนใจร้อนอย่างนี้ล่ะครับฟังผมก่อนนะ คือเมื่อวานผมไปเข้าห้องน้ำผิดโซนนั่นก็คือโซนแดนซ์ แล้วผมก็เจอพี่นอนหลับไม่รู้เรื่อง ปลุกพี่กี่ทีๆก็ไม่ยอมตื่นผมเลยถามคนแถวนั้นไปทางด้านจอดรถแล้วพาพี่มานอนที่ห้องผมก่อนไงครับ………………

 

ก็แว่นมันว่าเงี้ยอ่ะ สรุปมันโกหกยองแจคนนี่หรอ? เดี๋ยวแว่นมันต้องเป็นคนมีเหตุผลดิ คงไม่ใช่ชกต่อยใครไปง่ายๆแบบนี้ ผมเกิดความสงสัยจึงบอกให้พี่รบกวนช่วยย้อนวิดีโอไปอีกสักนาที

 

ผมดูวิดีโอช่วงในตอนนั้น เห็นตัวเองที่กำลังเมามากและกำลังดิ้นออกจากอ้อมแขนพี่แจยองผมเห็นพี่เค้าดึงแขนผมจนผมล้มไปนั่งตักเขาแถมไอ้พี่แจยองนี่แม่งลวนลามผม เชี่ยมันเอามือซุกเข้ามาในเสื้อตอนไหนวะ ทำไมตอนนั้นยองแจถึงไม่รู๊ววววว แม่งงงง แต่เดี๋ยวไอ้พี่เชี้ยแจยอง!!!!!! แม่งมาขโมยหอมแก้มผมครับ ถึงผมจะชอบคนหล่อแต่ก็รักงวนสงวนตัวver.แจอยู่นะครับ

 

ถึงตอนนี้ทั้งเพื่อนของผมทั้งพี่ที่ควบคุมกล้องวงจรปิดจะดูวิดีโอนี้พร้อมกับผม ถึงในนั้นจะมีผมเป็นผู้ถูกกระทำ อายแค่ไหนถามใจยองแจดู๊แต่เราต้อง สตรองค่ะ สตร๊องงง  เฮ้!

 

แต่ทันที่ภาพในตอนที่พี่เชี้ยแจยองหอมแก้มผม ทันใดนั้นผมก็เห็นไอ้เด็กแว่นต่อยเข้าไปที่หน้า อื้มหืม แว่นทำไมฉากนั้นเหมือนกูดูพระเอกซีรีย์เกาหลีชกตัวร้ายที่มาลวนลามนางเอกวะ ละนางเอกห่าไรทำไมนอนสลบอย่างกะไส้เดือน ได้แต่มองและอนาถใจตัวเองเบาๆ ผมกลับไปสนใจดูวิดีโอต่อ

 

ดูไปดูมาก็ได้แต่สงสัยพูดไรกันอ่ะ กันแว่นทั้งพี่เชี้ยแจยอง

 

“นาก ทำไมไอ้พี่ห่านั้นมันคุกเข่ากอดขาแจ็คสันวะ? ทำหน้าอย่างคนจะตาย” โอ้โหนี่เพื่อนหรือพ่อหมอ คิดได้ตรงใจกูจริงจริ๊งบักมาร์คเอ้ย กูก็สงสัยแต่ผู้เฉลยข้อความนี้ให้กระจ่างจะเป็นใครไปไม่ได้!!! นอกจากกกกกกก!

 

ตัดเข้าโฆษณา

 

โอ้โห! โอ้โห!
'ไก่ย่าง!!'

น้ำจิ้มมากับเจ้าไก่
จิ้มสักนี๊ดดด อร่อยติดใจ
ฉีกซองเห็นเป็นกุ๊กไก่
เคี้ยวเคี้ยวไป
กลายเป็นไก่ย่างงงงงงง

ขนมทอดกรอบตราไก่ย่าง
อร่อยยั่วปาก
หอมยั่วใจ

 

พูดละหิวเลยคนๆนั้นก็คือ

 

ผู้จัดการผับ….

 

 

 

 

“ผมว่าคนๆนั้นก็สมควรที่จะคุกเข่าอ้อนวอนต่อคุณหวังแล้วล่ะครับ” ผู้จัดการผับเอ่ยขึ้นมา

 

“ทำไมล่ะครับ?” มาร์คถาม

 

“ก็คุณหวัง ก็คุณแจ็คสันหวังไงล่ะครับเป็นลูกของตระกูลหวังที่มีชื่อเสียงมากมาย ใครๆก็กลัวอิทธิพลของตระกูลหวังทั้งนั้นครับไม่มีใครกล้าเข้าไปท้าทายหรือหาเรื่องหรอกครับ” ผู้จัดการอธิบาย

 

“ไม่เคยได้ยินชื่อเลยว่ะ แต่น่ากลัวขนาดนั้นเลยรึไงกัน?” มาร์คพึมพำเบาๆ

 

“ตระกูลหวังหรอ เหมือนเคยได้ยินชื่อที่ไหนอ๋อ! กูจำได้ละตระกูลหวังแม่งทำธุรกิจกับตระกูลคิมกูด้วย! กูเคยได้ยินว่าตระกูลนี้มีบุตรอยู่ 2 คน แต่ไม่รู้ว่าไอ้น้องแว่นมันเป็นลูกของตระกูลนี้” ยูคยอมพูดกับเพื่อนทั้งสองของตน

 

“ที่จริงกูก็เพิ่งรู้เมื่อวานเหมือนกันนี่แหละว่าไอ้แว่นลูกตระกูลหวัง พี่เงิงเพิ่งบอกกูมาว่าตระกูลหวังก็ทำธุรกิจกับตระกูลอิมเหมือนกัน” นากน้อยตอบ “แล้วมึงอ่ะมาร์ค ตระกูลหวังได้ทำธุรกิจกับตระกูลต้วนเปล่า?” ยองแจถามเพื่อนต่อ

 

“ไม่รู้ว่ะจำไม่ได้เดี๋ยวกูค่อยไปถามแม่ให้ แต่เรื่องธุรกิจทางบ้านกูไม่ค่อยได้สนใจเท่าไหร่หรอก” มาร์คตอบกลับมา แต่ก็มีเสียงหนึ่งเข้ามาแทรก นั่นคือเสียงผู้จัดการหนุ่ม จะไม่ให้เขาแทรกได้อย่างไรล่ะก็ทั้งตระกูลที่โด่งดังทั้ง 3 ได้มายืนอยู่หน้าเค้าแล้วเมื่อวานก็ว่าตกใจแล้วที่คุณหวังมาเหยียบที่ผับแห่งนี้

 

แต่ตอนก่อนหน้านี้นั่งนับเงินอยู่ในห้องจิบกาแฟสบายใจอยู่ดีๆ ลูกน้องก็มาบอกว่าคุณมาร์คขอเข้าพบ แต่ตอนนี้ไม่ให้ดีใจไม่ได้แล้ว ก็ตระกูลคิมกับตระกูลอิมเข้ามาอยู่ในผับแห่งนี้แล้ว ถ้ากล้องวิดีโอบันทึกภาพไว้คงเอาไปขายได้หลายราคาน่าดู ทำไมเขาคิดไม่ทันนะ

 

“เอ่อขออนุญาตนะครับ คุณคิมเป็นบุตรของตระกูลคิมหรอครับ ส่วนคุณชเวเป็นบุตรของตระกูลอิมหรอ..ครับ?

 

“อ่าหะ/ครับ”

 

“งั้นพวกเราทั้ง 3 คนก็ตกข่าวทั้งกลุ่มอ่ะดิ ทำไมไม่เคยเอะใจกับแว่นนั่นเลยนี่ไปอยู่ที่ไหนกันมาวะฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ” มาร์คพูด

 

“นี่คุณผู้จัดการผับครับ อย่าเอาเรื่องของพวกผมสามคนไปเผยแพร่และห้ามบอกใครเด็ดขาด กรุณาช่วยลบคลิปของผมกับแว่นเอ่อคุณหวังด้วยครับ ถ้าผมเผอิญไปเจอคลิปนี้ที่ไหนสักแห่งไม่ใช่แค่ว่าผมจะไม่มาผับแห่งนี้ แต่ผับแห่งนี้จะหายไปทันทีเลยนะครับ

 

น่าเสียดายนะครับถ้าคุณผู้จัดการเอาคลิปนี้ลง ผมกับเพื่อนก็ชอบมาที่ผับแห่งนี้บ่อยด้วยสิครับ เรียกว่าลูกค้าคนประจำเลยดีกว่า  แต่ถ้าคุณผู้จัดการไม่ คุณผู้จัดการก็จะหายไปจากโลกนี้ด้วยล่ะครับ อ้อคลิปของวันนี้ที่มาที่นี่ด้วยนะครับพวกผมไม่ชอบตกเป็นข่าว”

 

“อ่ะ….เอ่อ ไม่มีทางอยู่แล้วครับคุณชเว! สบายใจได้เลยครับ!” หลังจากที่ผู้จัดการผับได้ฟังจากปากของบุตรจากตระกูลอิมแล้วก็ตอบทันทีด้วยความเร็ว ก็ใครอยากจะเอาชีวิตมาแขวนบนหน้าผาล่ะ ดีไม่ดีถูกเตะจนตกหน้าผาเลยก็ว่าได้ ทางที่ดีควรเอาชีวิตของตัวเองที่และหาเงินอยู่รอดปลอดภัยดีกว่า

 

“ขอบคุณมากเลยครับ งั้นวันนี้ผมขอตัวก่อนล่ะครับ อ้อ!นี่ค่าขอบคุณสำหรับผู้จัดการที่ช่วยรบกวนให้ผมด้วยนะครับ” ยองแจพูดขอบคุณพร้อมยื่นกระดาษใบเช็ดเงินให้ผู้จัดการหนุ่ม ทันทีที่ผู้จัดการหนุ่มเห็นก็ได้แต่คิดว่า ไม่ต้องไปแอบเอาคลิปรูปภาพไปขายหรอก ปิดผับไปสัปดาห์ก็ยังได้เงินไม่เท่านี้ คนรวยนี่มันดีจริงๆ ก็เงินที่คุณชเวให้นั่นมันเป็น 10,000 !!! รวยโคตร! รู้งี้หางานแค่เปิดคลิปให้คนรวยดูก็ได้เงินละบางกรณีนะ

 

“ไม่รบกวนๆ เลยครับขอบคุณมากนะครับ วันหลังเชิญมาที่ผับแห่งนี้อีกนะครับผับนี้ยินดีต้อนรับคุณเสมอ”

 

“อย่าลืมที่ผมบอกเมื่อกี้ด้วยล่ะครับ” ยองแจพูดกับผู้จัดการเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมรอยยิ้มที่เสียวสันหลัง ผู้จัดการหนุ่มได้แต่พูดในใจว่า ให้ตายเขาก็ไม่มีวันไปยุ่งกับตระกูลทั้ง 4 นี่หรอก

 

เหล่าหนุ่มทั้ง 3 เดินออกมาจากผับได้ไม่นาน เพื่อนตัวโย่งก็เปิดบทสนทนา

“ยองแจ เมื่อกี้มึงดูชิค คูลเท่มากเลยสาสสสส” ยูค

 

“หึ้ยยย ยองแจของป๋าทะมายถึงโซฮอต โซแฮนด์ซั่มอย่างนี้ซ์ ขอลุคดาร์กๆแบบเมื่อกี้อีกด้ายปร่ะ” มาร์คพูด

 

“อย่าแซวเพื่อนครับ แต่ว่าวันนี้กูขอบคุณพวกมึงมากนะเว้ยที่มาส่งละอยู่เป็นเพื่อนกู และก็กูอยากกลับบ้านแล้วอ่ะ หมีมีมีมีไปส่งกูหน่อยยยย” ยองแจพูดขอบคุณเพื่อนทั้งสองและเลี้ยวตัวไปหายูค

 

“อ่าวว หนูยองแจทำไมไม่ให้ป๋ามาร์คไปส่งล่ะ นี่มันรถสปอร์ตเลยนะ….เอ่อกูลืมว่ามึงเมารถ งั้นก็ไอ้ยูคไปส่งนากด้วย ตอนขามาก็มาด้วยกันแล้วหนิ กูก็อยากกลับบ้านเหมือนกัน กูจะไปต้มมาม่าใส่ไข่ 2 ฟองกินก่อนหิวข้าวอ่ะ” มาร์คพูดจบก็เดินหนีไปที่รถคู่ใจของเขาทันที

 

“ไอ้ห่านี่รวยจริงหรอวะ กินแต่มาม่าได้ทุกวันนาก มึงจะกลับเลยยัง อ่ะนี่หมวกกันน็อค” ยูคที่บ่นให้ไอ้หล่อจบก็หันหน้ามาทางผมพร้อมหมวกกันน็อคลายมุมิเชียวมึ้งงง ทีของมึงทำไมลายเท่จังวะ บ่นไปยังไงแต่ก็ต้องใส่อยู่ดี อ่าวตอนมาใส่ได้แล้วทำไมตอนกลับใส่ไม่ได้ล่ะ ใช่มะ? 

 

ผมก้าวขาขึ้นมอเตอร์ไซต์รุ่น BMW R 1200 GS ลูกรักของมัน เคยถามนะว่าราคาเท่าไหร่คำตอบที่ได้ก็คือ

แค่ เก้าแสนกว่าเอง    พ่องงงงงง แค่ ของมึงหรือไงไอห่ายูคทุกวันนี้ผม ไม่สิบางทีให้พี่เงิงไปรับไปส่งอยู่เลย ไม่งั้นก็ให้ไอยูคนี่แหละมารับบ้างส่งบ้าง เคยไปกับไอมาร์คนานๆที่เพราะส่วนมาก มาร์คชอบเอาลูกรักรถสปอร์ตมันมามากกว่า แล้วผมก็ไม่ถูกกับรถยนต์เท่าไหร่ จึงเป็นภาระให้ยูคมารับมาส่งบ่อยๆ

 

ไม่เป็นไรเนอะ ก็เพื่อนกันอ่ะจะว่าไปลูกรักของหมีมันก็เท่เหมือนกัน วันหลังซื้อมาขับบ้างดีกว่า

 

นั่งคิดไปไม่ทันไรยูคก็มาส่งถึงหน้าบ้าน เร็วจุงเพื่อนยูค

 

“พรุ่งนี้เจอกัน กูไปละ บรัย”

 

“อื้ม”

 

ยูคพูดแค่นั้นจบก็ขับรถ ปรื้นๆ ออกไป  (หนูจะทำเสียงตามรถทำไมลูก นึกภาพยองแจตอนออกเสียง น่ารักกก)  ภาพเดิมที่เห็นตอนเข้าบ้านทันทีก็คือพี่เงิงใส่ผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายสตอเบอร์รี่ ไมพี่เรามุมิจังวะ

 

“ยองแจไปไหนมา พี่ทำอาหารไว้รอแล้วนะครับ อร่อยเด้ออ” พูดเสร็จละก็ชมฝีมือตัวเองไปอีกไม่พอยิ้มยิงฟันใส่น้องทะมายยยย

 

“ไปเที่ยวห้างกับยูค มาร์คด้วย พอดียองแจเบื่อๆอ่ะ ละพี่ทำอะไรกลิ่นหอมเชียวววว ขอกินเลยนะครับ” อื้มหืมมมม  ถ้าใครได้พี่ผมไปเป็นสามี คุณโชคดีมากเลยล่ะครับ ไม่ได้อวยพี่ ไม่ได้กลัวพี่ว่าจะขายไม่ออกด้วย แต่นี่ไม่อยากจะพูดถึงข้อดีของพี่ผมเลยนะเนี่ย ทำอาหารเป็น ทำงานบ้านทุกอย่างเป็น แต่ห้องตัวเองเสือกซกมก ผ้าใส่เสร็จก็กองไว้ตรงนั้น อ่าวไหงกลายเป็นเผาพี่  ก็ทำเป็นแต่ขี้เกียจทำไงครับ ดีที่พี่มันทำอาหารอร่อยอ่ะนะ

 

“ไม่เบื่อบ้างรึไง เที่ยวได้ตลอดไม่สนใจมาช่วยพี่กับป๊าทำงานที่บริษัทมั่งหรอยองแจ?” คนเป็นพี่ถาม

 

“ไม่อ่ะ ยองแจไม่ถนัด ไปนั่งเย็บปักถักร้อย จัดดอกไม้ ยังง่ายกว่าเลย” ผมตอบไปตามความจริง ก็ส่วนมากตอนเด็กม๊ามักจะสอนให้ผมจำตลอดว่านี่คืองานของผู้ชายโดยเฉพาะผม แต่ไมม๊าไม่สอนพี่แจบอมมั่งอ่า สอนแต่ทำอาหารให้พี่แจบอม ถึงจะเคยสอนผมแลวก็เถอะนะ ห้องครัวไหม้ตลอดเลย ต้องเรียกแม่บ้าน พ่อบ้าน รถดับเพลิง หน่วยพยาบาลมาตลอด แค่ทำอาหารเองม๊า!

 

 

“เอ่อ นั่นก็ใช่พี่ไม่บังคับน้องหรอกเลือกในสิ่งที่น้องชอบเถอะนะครับ เดี๋ยวกินเสร็จก็ขึ้นไปอาบน้ำ นอนเลยนะดึกแล้ว ว่างๆก็เคลียร์งานด้วยนะยองแจ”

 

“คร้าบบ กินอิ่มแล้วขึ้นไปละนะ” ผมที่กำลังจะขึ้นบันไดไปพอดี “แล้วพรุ่งนี้พี่ไม่มีเรียนหรอ?” ผมเอียงคอถามด้วยความสงสัย

 

“พรุ่งนี้พี่มีเรียนบ่ายน่ะ ขึ้นไปอาบน้ำเลยเดี๋ยวตรงนี้พี่จัดการเอง”

 

“คับโผมม” ผมตอบเสร็จก็ขึ้นไปทันที แต่ว่านี่พี่ใครเนี่ยยย ทำไมใจดีจุงงง

 







แจบอม part

 

น้องใครทำไมน่ารักอย่างนี้เนี่ย ดูตอนเอียงคอถามด้วยความใสซื่อแบบนั้นสิ ผมที่มีน้องชายคนเดียวแต่ทำไมน้องชายถึงได้น่ารักมากขนาดนี้ ป๊าเคยบอกผมเสมอว่าให้ดูแลน้องอย่างดี ถ้าได้ยินข่าวว่ามีใครจะจีบน้องให้รีบมาบอกป๊า ป๊าพร้อมจะติดหนวดปลอมแล้วถือปืนยาวออกมาขู่ (นี่ละครไทย?) ก็ทั้งป๊าทั้งผมหวงน้องมากนี่น่า มีน้องน่ารักมากขนาดนี้ ทั้งถนุถนอมมาตั้งแต่เด็ก

 

ตอนเด็กๆผมจำได้แม่นเลยล่ะว่ายองแจไม่ชอบเล่นกับเพื่อนผู้ชายเท่าไหร่น้องเคยบอกผมว่า

 

เพราะเด็กผู้ชายก้าวร้าว นิสัยไม่ดี ชอบแกล้งยองแจ ยองแจไม่ชอบ

 

ตอนนั้นยองแจก็เป็นเพียงแค่เด็กผู้ชายตัวน้อยๆที่ขี้แง ใครแกล้งอะไรก็จะร้องไห้ ป๊าเคยสอนให้ผมและยองแจว่าเป็นลูกผู้ชายต้องเข้มแข็ง แต่กับยองแจไม่ได้ผล ตอนที่ผมอยู่ชั้น ป.3 น้องอยู่ ป.2 ตอนนั้นผมนั่งเล่นกันดั้มอยู่ก็เห็นยองแจพาเด็กผู้ชายสองคนมาที่บ้านนั่นก็คือ มาร์คกับยูค ผมในตอนนั้นก็แปลกใจมากเพราะยองแจพาเด็กผู้ชายเข้าบ้าน และพาเพื่อนเข้าบ้านครั้งแรก

 

ตั้งแต่วันนั้นมายองแจก็ติดยูคกับมาร์ค จนพี่แจบอมคนนี้กลายเป็นส่วนเกินไปทันที ได้แต่คิดถึงวันเก่าๆ นั่งเล่นกันดั้มตัวโปรดไปพลางๆ ก่อนที่มาร์คกับยูคจะมา ยองแจยังเล่นตัวติดกับผมอยู่เลยยย พี่แจบอมคนนี้เศร้าใจจจจ  แต่เห็นน้องมีเพื่อนกับเค้าสักที พี่คนนี้ก็ดีใจแล้ว (นี่จะดราม่าเรื่องถูกน้องตัวเองไม่เล่นด้วย!?)  

 

ตั้งแต่ที่ยูคกับมาร์คมาเป็นเพื่อนยองแจในวันนั้น ผมไม่เคยเห็นยองแจถูกแกล้ง หรือร้องไห้กลับมาที่บ้านอีกเลย  เห็นน้องพี่แข็งแกร่งขึ้นก็ดีใจ

 

ได้แต่คิดถึงตอนที่น้องชายที่น่ารักเรียกผมในตอนเด็ก

 

 

พี่แจบอมฮะ ยองแจอยากเล่นด้วย

 

พี่แจบอม ฮื้ออ ยองแจโดนเด็กผู้ชายคนนั้นแกล้ง

ไหน คนไหนพี่จะไปจัดการให้ครับ บอกพี่มา

 

พี่แจบอมทำอาหารอร่อยที่สุดในโลกเลยฮะ

 

พี่แจบอม วันนี้แต่งตัวหล่อจังเลย ยองแจอยากแต่งตัวหล่อๆเหมือนพี่แจบอม

 

วันนี้พี่แจบอมไปทำงานกับป๊าอีกแล้วหรอฮะ กลับมาเล่นกับยองแจเร็วๆนะฮะ

 

ยองแจรักพี่แจบอมที่สุดในโลกเลยฮะ พี่แจบอมของยองแจหล่อที่สุดเลย!

 

 

ดู๊ดู ยองแจในตอนเด็กน่ารักขนาดไหน

 

แต่ยังไงยองแจก็เป็นเด็กที่อ่อนไหวง่ายเกินไปใสซื่อ และบริสุทธิ์ เป็นเด็กที่มีแต่สีขาว จนกระทั่งมาถึงช่วงยองแจอยู่มัธยมปลาย ปีสามใกล้จบแล้ว จากเด็กที่ใสซื่อไร้เดียงคนนั้นก็เปลี่ยนไปราวกับคนอีกคน รู้อยู่ว่าโตมาก็อาจจะมีพูดมึงๆกูๆบ้างงง ผมก็พูดครับกับน้องตลอดถึงบางทีอาจจะเผลอว่าน้องบ้าง

 

แต่จากเด็กในวันนั้นที่ไม่ชอบเด็กผู้ชายเหมือนกัน(แต่มาร์คกับยูคเว้นไว้กรณีพิเศษ ก็เพื่อนน้อง)  ยองแจก็ทำตัวนอนกับผู้ชายไม่ซ้ำหน้า มาเกือบเดือน  ยองแจเสพติดการมีเซ็กส์กับผู้ชายด้วยกันเอง ถึงช่วงนี้จะเพลาๆลงบ้างหรือไม่มีนั่นก็เป็นเรื่องดี  แต่เด็กที่ใสซื่อบริสุทธิ์ในวันนั้น ทำไมกัน ทำไมในวันนี้เด็กคนนั้นเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้

 

ย้อนไปประมาณ 2 ปี

 

ในวันที่ผมออกไปช่วยป๊าและม๊าทำงานที่ต่างประเทศ ผมที่ตอนนั้นอายุ 19 พวกเราปล่อยให้ยองแจอยู่ที่บ้านใหญ่คนเดียว เพราะคิดว่าไปต่างประเทศแค่ 4 สัปดาห์ ช่วงนั้นเป็นช่วงปิดเทอมพอดีแต่ผมได้กลับบ้านมาสัปดาห์ที่ 3 เพราะผมกลัวว่าน้องชายคนเดียวของผมจะอยู่ที่บ้านคนเดียวแล้วจะเหงา  ผมที่กลับมาถึงบ้านในเวลาเที่ยงคืนกว่า ทุกคนเข้าสู่ห้วงนิทราทั้งบ้านใหญ่  ผมที่เป็นห่วงน้องก็ขอแอบขึ้นไปดูสักหน่อยว่าน้องอวบของพี่นอนหรือยัง อิอิ

 

“อ๊ะ ….ระ แรงกว่านี้หน่อยสิ! ทำให้ได้อย่างที่พูดไว้หน่อยพี่ อึก อ๊า!

 

เสียงอะไร นั่นเสียงยองแจนี่? ผมที่ตกใจจนเผลอเปิดประตูเข้าไป ภาพที่ผมเห็นคือ น้องชายของผมมีอะไรกับผู้ชายอีกคนบนเตียงและห้องของยองแจ

 

“พะพี่แจบอม!! ไหนพี่ว่าจะกลับมาสัปดาห์หน้าไงครับ!?

 

“ยองแจ อธิบายให้พี่มาทีสิครับพี่รอฟังคำอธิบาย ส่วนมึงออกไปจากห้องของน้องกูและบ้านกูเดี๋ยวนี้! หรือมึงเลือกที่จะเป็นศพที่สุสาน!!!

 

ผมที่ตะคอกไล่ ชายอีกคนรีบแต่งตัวชุดชุ่ยๆไม่เป็นระเบียบและวิ่งออกไปทันที ผมจะตะโกนเสียงดังแค่ไหนก็ไม่มีใครได้ยินนอกจาก 3 คนที่อยู่ในห้อง เพราะคนรับใช้นอนอยู่บ้านเล็กข้างนอก

 

“เดี๋ยวก่อนพี่ เรายัง“ ยองแจตะโกนเรียกชายคนนั้นแต่ไม่จบผมก็พูดก่อน

 

“ยองแจ อธิบายทั้งหมดให้พี่ฟังเดี๋ยวนี้ครับ” ผมพูดเสียงเย็นให้น้องชายคนเดียวของผมได้ยิน ยองแจดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดร่างกายไว้ผมลงไปนั่งเตียงข้างๆของน้อง สภาพร่างกายของยองแจ เละเทะไม่เหลือเค้าโครงเหมือนก่อน 3 สัปดาห์ก่อนหน้านี้เลย อะไรมิต่ออะไรเละเทะ กระจัดกระจายไปหมด

 

“อึก ฮื้อผมขอโทษครับพี่แจบอม”  ผมเห็นน้ำตาของน้องไหลลงมาได้แต่ใจหายวูบ น้ำตาที่ไม่ได้เห็นตั้งแต่ในคืนนั้น ในคืนวันที่ฝนตก ฟ้าร้องอย่างหนัก

 

“ตั้งแต่ตอนไหนที่ทำแบบนี้ และพาคนนอกเข้าที่บ้านได้ยังไง” ผมก็ยังใช้เสียงธรรมดาที่จะคุยกับน้อง ไม่ตะคอก ไม่โมโห เพราะว่ายองแจน่ะ อ่อนไหวง่ายผมไม่อยากให้เขารู้สึกแย่ไปกว่านี้ เพราะผมรู้ว่าทำไมน้องเป็นแบบนี้แค่นี่ทำไมยิ่งนานวันเข้าไป อาการของยองแจยิ่งแย่

 

“ตั้งแต่ พี่ป๊ากับม๊าไปต่างประเทศแล้วครับ อึกผะ ผมให้เขาเข้ามาตอนช่วงดึก พะ พี่แจบอมอย่าโกรธยองแจเลยนะครับ ยองแจทนไม่ไหวแล้วจริงๆ” น้ำตาของผู้เป็นน้องชายเพียงคนเดียวของเขาไหลออกมาด้วยความเจ็บปวดและทรมาน

 

“พี่จะไม่โกรธยองแจ พี่จะไม่บอกป๊ากับม๊าด้วย แต่ยองแจสัญญากับพี่ได้มั้ยครับว่าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว มันอันตรายนะครับ พี่มียองแจ น้องชายของพี่เพียงแค่คนเดียวนะครับ”

 

“ถ้ายองแจทนไม่ไหวล่ะ ถ้ายองแจอยากนอนกับผู้ชายอีก ยองแจไม่รู้ว่าทำไมร่างกายของยองแจเป็นแบบนี้ ฮึก พี่แจบอม..ยองแจควรทำยังไงดีครับ

 

“บอกพี่ได้มั้ยว่าน้องเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ อย่าบอกนะว่าตั้งแต่คืนวันนั้น…?

 

“ฮื้อ ครับ”

 

ในคืนวันนั้นที่ฝนตกหนัก ทั้งฟ้าผ่า และฟ้าร้องเหมือนท้องฟ้าและน้ำฝนที่ตกลงมาพร้อมใจกัน เป็นวันที่มืดมิด ทั้งบ้านวุ่นวายกันตามหายองแจ ป๊าม๊าไม่รู้เรื่องนี้เพราะสั่งให้ทุกคนเงียบไว้ ไม่อยากให้ป๊าม๊าต้องเป็นห่วง ผมและทุกคนในบ้านต่างหายองแจกัน ยองแจหายไปจากบ้านได้ 3 วันแล้ว ผมไม่อยากแจ้งตำรวจแต่ขอความช่วยเหลือจากนักสืบ จนถึงตอนนี้ก็ไม่มีใครสามารถหายองแจได้ ไม่ได้ยินแม้แต่ข่าว ผมมันเป็นพี่ประสาอะไรวะ น้องหายไปตั้ง 3 วันแต่ยังไม่มีเบาะแส ยังหาไม่เจอ

 

 

 

แต่ทันใดนั้นเอง ผมที่กำลังวุ่นวายกับการโทรหานักสืบ ผมเห็นยองแจกลับมาที่บ้านด้วยสภาพที่เปียกโชนเพราะตากฝน ตาบวมจากการร้องไห้มาอย่างหนัก ร่างกายอ่อนแรงเพราะไข้พิษ ทำไมยองแจถึงเป็นแบบนี้!

 

“ยองแจ ยองแจไปที่ไหนมาครับ ทำไมถึงกลับบ้านมาสภาพแบบนี้ ใครทำอะไรยองแจ บอกพี่มาพี่จะไปจัดการมัน!!!” ผมที่เห็นยองแจกลับบ้านมาด้วยสภาพที่อ่อนแรงแบบนี้ คนเป็นพี่หรอที่จะอยู่เฉยน่ะ การที่เห็นน้องที่ตัวเองถนุถนอมมาตั้งแต่เด็ก ทำไมยองแจถึงมีสภาพแบบนี้

 

“พะ พี่แจบอมฮื้ออ ยองแจมันไม่น่ารักหรอครับ ยองแจมันไม่ดีตรงไหนครับ ยองแจให้ทุกอย่างไปกับพี่เค้าแล้ว ทำไมพี่เค้าถึงทิ้งยองแจไว้แบบนี้ ฮื้อยองแจยอมหมดทุกอย่างแล้ว แม้กระทั่งร่างกายและหัวใจของยองแจ ยองแจก็ให้พี่เค้าไปหมดแล้ว อึกทำไมพี่เจียเออร์ถึงทิ้งยองแจไปแบบน่ะนี้

 

ยองแจพูดแค่นั้นและก็สลับไป

“ยองแจจจจ!!!!!!  ผมที่เห็นน้องสลบไปในอ้อมกอดก็บอกให้แม่บ้านโทรหาหมอประจำตระกูลทันที

 

 






กลับมาปัจจุบัน

 

จนถึงตอนนั้นมายังวันนี้ยองแจก็ไม่ยอมที่จะปริ่ปากพูดถึงคนที่ชื่อเจียเอออร์อีกเลย พอพูดถึงชื่อนี้ทีไรยองแจจะเกิดอาการร้องไห้อย่างหนัก และไม่กินข้าวไม่ดูแลตัวเอง ขังตัวอยู่แต่ในห้อง เจียเออร์ เป็นชื่อต้องห้ามของตระกูลอิม

 

ที่น่าเจ็บใจที่สุด นี่มันก็  2 ปีมาแล้วผมยังไม่รู้เลยว่าเจียเออร์มันเป็นใคร มันบังอาจมาทำร้ายยองแจที่บริสุทธิ์ให้กลายเป็นแบบนี้ ให้ยองแจกลายเป็นคนติดคำว่า เซ็กส์

 

ถึงจะมาผ่านมา 2 ปีแล้วและยองแจเองก็ดีขึ้นมาก ต้องขอบคุณมาร์คกับยูคที่มาอยู่เป็นเพื่อนและไม่เคยทิ้งให้ยองแจอยู่คนเดียวตลอดตั้งแต่เด็ก ผมได้แต่ขอบคุณ แต่ผมก็ยังเป็นพี่ที่ไม่ได้เรื่องอยู่ดีผมอยากเป็นพี่ที่ดูแลยองแจได้ดีกว่านี้

แต่ในคืนวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้น และเจียเออร์มันเป็นใครกันแน่!?

 




-------------------------------------------

TALK
PAYSAGE
15/5/61 2:10

ช่วงตอนท้ายคือช่วงอดีตย้อนของย้อน ไม่งงใช่มะ5555

อยากมีพี่แบบแจบอมมากกก โฮฮฮฮพี่ที่แสนดี แต่ถึงยังไงก็แอบงอนน้องที่น้องไปเล่นกับคนอื่น แต่พี่แจบอมของเรานั้นชิคไงล่ะ เล่นกันดั้มคนเดียวก็ด้ะ โถ่ววววว

......................


รีดเดอร์ทุกคน อย่าเบื่อคำนี้ของไรท์

ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์และ fav มากเลยน้าา เปิดเข้ามาดีใจจจจจ

มีเรื่องจะสารภาพที่จริงจะลงวันที่ 13 แล้วแต่ว่ามัวแต่ส่องทวิต #JACKJAE เพลินมากกก 

วันนั้นเป็นวันที่โมเมนต์เต็มคอนมากเลยจ้าา เรียกได้ว่าแจ็คแจเดย์ นี่ใจบางไปยังดาวเสาร์

 ปล.อย่าลืม #พี่หวังเด็กเนิร์ด น้า

ปล.1 ขอลงอีกรอบ เมื่อกี้ลงแล้วแล้วมันไม่ขึ้นอ่า TT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

32 ความคิดเห็น

  1. #19 choichoijae (@thoithoijae) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 19:21
    เจียเออร์เป็นใคร แล้วเจียเออร์ทำอะไรยองแจ นายเป็นใครเจียเอ๊อร์!! บอกฉันม๊าาา
    #19
    0
  2. #18 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 08:33
    เจียเออร์. แกคงไม่ใช่แจ็คสันใช่มั้ย
    #18
    0
  3. #17 W.com (@OHMLlove) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 02:45
    เจียเออร์!!!...นายคงไม่ใช่คนๆนั้นหรอกนะ เเบบว่า คนที่ใส่เเว่นอ่ะ
    #นายคิดเหมือนชั้นมั๊ยB1#ชั้นก้อคิดเหมือนนายเเเหละB2#มโนวนปายยย#จนกว่าจะรู้ความจริง
    #17
    0
  4. #16 Paysage (@supanita2121) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 02:34
    สารภาพมาใครยังไม่นอน ไรท์ไงงงงง
    #16
    0