(Got7) NERD JackJae #พี่หวังเด็กเนิร์ด

ตอนที่ 4 : NERD 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 387
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    16 ม.ค. 63

ตอนที่ 2

 

 #พี่หวังเด็กเนิร์ด

100%




นี่ ทำต่อได้มั้ยองแจทำเสียงอ้อนวอนพร้อมกับขบเม้มไปที่คอของแจ็คสันจนเกิดรอยนิดหน่อย

 

พี่พูดเองนะ ผมไม่ออมมือหรอกนะครับ…”

 

อื้อ

 

ร่างหนาขยับหน้าเริ่มไปคลอเคลียที่คอขาวของรุ่นพี่ที่ด่าเขาไว้เมื่อกลางวัน เขาอดคิดไม่ได้จริงๆนี่คือคนๆเดียวกับตอนเมื่อกลางวันจริงๆหรอ? หรือเพราะว่าตอนนี้พี่ร่างบางคนนี้เมากันแน่ ก็เพราะคนตรงหน้าทั้งน่ารัก แถมเซ็กซี่มากๆ แจ็คสันสูดกลิ่นหอมจากร่างบางมันหอมเหมือนกลิ่นดอกไม้ แต่เขาไม่รู้ว่ามันคือดอกไม้อะไร กลิ่นนี้มันอาจจะทำให้เขากลายเป็นบ้า ร่างหนาส่งลิ้นร้อนไปเล่นบริเวณกกหูและลงมาที่ซอกคอขาวอีกรอบ  มันหอมจนเขาอดทนไม่ไหว  ร่างหนาเผลอกัดเขาไปที่คอขาวนวลของรุ่นพี่

 

“อ๊ะ! อืม

 

เสียงของร่างบางชักความผิดชอบชั่วดีของเขากลับคืนมาได้ทันพอดี แจ็คสันไอ้บ้าเอ้ยยยยเขาไม่เคยที่จะทำผิดอะไรแบบนี้มาก่อน อยากจะด่าคำหยาบคายให้ตัวเองเป็นพันคำ ผมเผลอกัดไปที่คอขาวของพี่ยองแจจนมันขึ้นสีแดงเข้มและมีเลือดซึมออกมานิดหน่อย พี่ยองแจต้องเจ็บแน่ ตายแน่หวัง หวังตายแน่

 

“พ่ะพี่ยองแจผมขอโทษนะครับ” ผมผลักร่างบางออกและก้มหน้าสำสึกผิด

 

“ทำไมล่ะ ทั้งๆที่ของนายก็แข็งมากขนาดนี้ ยองแจช่วยได้นะ” ร่างบางถามพร้อมนำมือบางจับของที่แข็งขึ้นมาอยู่ใต้ผ้ากางเกง “แต่ว่าน้าาา นายนี่คุ้นหน้ายองแจจริงๆแต่นึกยังไงยองแจก็นึกไม่ออก” ยองแจใช้มือขวาลูบตั้งแต่ใบหูของร่างหนาจนมาถึงสันกรามแกร่งและคาง ร่างบางใช้นิ้วชี้และนิ้วโป้งจับคางใบหน้าคมให้ขยับเข้ามาใกล้ๆเขา ยองแจสบตากับดวงตาคมผ่านแว่นอีกครั้ง ร่างบางเขาชอบสายตาคมของเหยื่อคนนี้ของตนเหลือเกิน มันดูมีเสน่ห์และน่าหลงใหล

 

 

 

ร่างหนาจับมือบางทั้งสองข้างของรุ่นพี่ออกมา เขาจับมือบางนั้นและลูบอย่างแผ่วเบา แจ็คสันจ้องไปที่ใบหน้าที่น่ารักของพี่ยองแจ เขาพูดความในใจออกมา

 

“ผมขอโทษครับพี่ยองแจ แต่ว่าผมอยากจะทำก็ต่อเมื่อตอนที่เราสองคนรักกันจริงๆ ตอนที่พี่รักผมไม่ใช่ตอนที่พี่เกลียดขี้หน้าผมเหมือนตอนนี้แถมผมกับพี่ก็ยังไม่รู้จักกันเลย ผมไม่อยากให้ความเมาของพี่และอารมณ์ของผมมาทำให้เราสองคนเข้าใจผิดต่อกัน ผมอยากให้พี่ทำด้วยความเต็มใจ ตอนที่พี่รู้สึกจริงๆ ตอนที่พี่รู้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าพี่นี้เป็นผม ตอนนี้พี่เมามากแล้วและพี่ยังไม่รู้เลยว่าคนที่อยู่กับพี่ตอนนี้เป็นใครกัน ผมขอโทษนะครับ”

 

อ่อก!

     เสียงอาเจียนของร่างบาง อ้วกใส่ตัวแจ็คสันเต็มๆของเหลวที่ไหลออกมาทั้งเปื้อนทั้งเลอะบนตัวเขาเต็มๆโชคดีที่ไม่เลอะที่นอน และร่างบางก็นอนสลบไป ส่วนของแข็งที่รุ่นพี่คนนี้พูด มันหดกลับไปที่เดิมตั้งแต่ร่างบางข้างหน้านี้อาเจียนใส่เขาเรียบร้อย

 

เฮ้อ ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่สินะ
โชคร้ายเพราะรุ่นพี่ที่เกลียดขี้หน้าเราอ้วกใส่ แต่โชคดีที่ทำให้ร่างบางสลบไปได้โดยที่เราสองคนยังไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ พรุ่งนี้วันหยุดด้วยสิงั้นก็ค่อยให้พี่ยองแจตื่นมาตอนเช้าของพรุ่งก่อนแล้วเขาค่อยอธิบาย  ขอให้พี่เค้าจำเรื่องคืนนี้ไม่ได้ด้วยเถิด

 

แต่ก่อนอื่นเลยนะ ผมต้องทำความสะอาดร่างกายของตัวเองที่กลิ่นเหล้าเบียร์ลอยมาเต็ม ผมเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำทำความสะอาดร่างกาย ส่วนผ้าก็เอาไปซักก่อน เมื่อร่างแกร่งชำระร่างกายพร้อมกับสระผมเสร็จแล้วก็เดินออกมาจากห้องน้ำอย่างระมัดระวัง ถอดแว่นแล้วอะไรๆมันก็ลำบากซะจริง  ผมแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยและเดินไปโต๊ะเพื่อเอาแว่นมาใส่ให้อะไรๆในโลกนี้มันชัดเจนยิ่งขึ้น!

 

ผมเดินมาหารุ่นพี่ตัวอวบ เวลาตอนนอนนี่น่ารักจริงๆคนอะไรดูนุ่มนิ่มไปทุกส่วน เขาคิดว่าคนเมาอาจจะนอนไม่สบายเลยเตรียมชามใส่น้ำกับผ้าที่บิดหมาดๆไว้เรียบร้อย เพื่อมาเช็ดคนที่นอนอย่างมีความสุขบนเตียงเขา

 

“พี่ยองแจ เอ่อผมขออนุญาตนะครับ” เขาเอ่ยขออนุญาตร่างบางก่อน ร่างหนาใช้มือปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวบาง ‘!’ ไม่คิดว่าผิวที่อยู่ใต้ผ้าจะขาวมากขนาดนี้ เขาเบนหน้าหนีไปอีกทางและเช็ดให้ร่างบาง ยิ่งถอดเสื้อออกแล้วรอยแดงบนต้นคอของรุ่นพี่ทำให้ร่างหนาหน้าร้อนผ่าว บวกกับความรู้สึกผิด

 

เขาเช็ดตัวไปสักพักจึงคิดด้วยว่า ลืมเช็ดขาด้วย! พี่ยองแจ ผมขอโทษจริงๆนะครับผมได้แต่พูดคำขอโทษอยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำ เขาค่อยๆปลดเข็มขัดออก ตามด้วยถอดกางเกง

 

“อ๊ะ” ร่างบางส่งเสียงร้องออกมา  ผมเบนหน้าหนีอีกรอบ และใช้ผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆเช็ดไปที่ร่างบางเมื่อเสร็จแล้วผมนำผ้าของพี่เค้ามาซักแห้ง ส่วนชามนำไปเก็บ แน่นอนว่าร่างหนาให้เกียรติร่างบางมาก เขาไม่คิดที่จะลอบมองร่างบางเลยทันทีที่เช็ดตัวเสร็จก็คลุมผ้าห่มผืนใหญ่ให้ทันที

 

ร่างหนาหาผ้าของเขาเพื่อจะให้พี่ยองแจใส่ แต่ทำไมมีแต่ตัวใหญ่ดูไปสักพัก ผมก็คิดว่าเสื้อยืดตัวใหญ่ดีดำกับกางเกงขาสามส่วนให้ร่างบางใส่

“พี่ยองแจครับ ขออนุญาตอีกรอบนะครับ”  

 

การใส่ผ้าให้ร่างบางเป็นอะไรที่ยากสำหรับเขาเป็นอย่างมาก ก็จะไม่ลำบากได้ไงล่ะ ใส่ให้แต่ไม่ดู เมื่อใส่ให้เสร็จก็เล่นทำเอาแจ็คสันคนนี้เหงื่อไหลออกมาไม่น้อย  เขาห่มผ้าให้คนตรงหน้าอีกครั้งแต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้แจ็คสันคนนี้ไม่อาจที่จะละสายตาได้นั้นก็คือ ใบหน้าหวานที่ดูน่ารักสำหรับเขาเสียจริง

 

“พี่ยองแจครับ ถ้าค่าตอบแทนสำหรับผมแค่ผมได้เห็นใบหน้าพี่แบบนี้ผมก็พอใจแล้วครับ

.

.

.

ฝันดีนะครับ พี่ยองแจ”

 

วันนี้ผมเสียสละให้พี่ยองแจนอนเตียงผมวันหนึ่งละกัน ส่วนผมก็ไปนอนโซฟาข้างนอกผมคิดว่าค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่ช่างยาวนานจริงๆนะ

40%

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

“ยองแจแสบตาอ่ะไอ้พี่เงิง อย่ามาเปิดผ้าม่านห้องของผมสิ ผมง่วงนะ” แสงแดดที่ผ่านทะลุเข้ามาทางหน้าต่างแสงแดดแยงเข้าที่ตาของร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง แสงแดดยามเช้ามันรบกวนสายตาเขา ยองแจยื่นมือไปโต๊ะข้างเตียงเพื่อจะหยิบโทรศัพท์ดูเวลา

 

“โอ๊ะ ขอโทษครับพี่ยองแจเดี๋ยวผมปิดผ้าม่านคืนนะครับ”

 

หา เสียงใครไม่ใช่พี่แจบอมหนิ  ก่อนที่คนหน้าหมวยจะได้ดูเวลาผมก็ต้องตกใจกับเสียงแหบซ่านที่ไม่คุ้นหู

“เฮ้ย ไอ้แว่นเนิร์ด!!!!! เดี๋ยว ทำไมมึงมาอยู่ที่ห้องของกูได้วะมึงแอบปีนเข้ามาใช่มั้ย ตอบบบ!!” ผมที่ตื่นขึ้นมาก็ต้องใจกับคนที่ผมเจอ ทำไมไอแว่นมาอยู่ห้องเราได้วะ

 

“เอ่อพี่แจครับ

 

“กูคิดว่ากูกับมึงไม่ได้สนิทอะไรกันขนาดนั้นนะ” ร่างบางตอบไปที่ร่างหนา

 

“เอ่อ ขอโทษครับรุ่นพี่ชเวยองแจ”

 

“นั่นก็ทางการเกินไป๊ เรียกกูว่าพี่ยองแจเคมะ?ละนี่มึงเข้ามาทำไมที่ห้องกูละเจือกมาเปิดผ้าม่านกูอีกกูง่วง” ร่างบางตอบด้วยที่อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก ก็เพราะนี่มันเพิ่ง 7 โมงเช้าเองผมรู้ก็ตอบที่เหลือไปเห็นนาฬิกาบนโต๊ะข้างเตียง แต่เดี๋ยวนะห้องผมไม่มีนาฬิกาแบบนี้นี่น่า เดี๋ยวโต๊ะนั่น สีผ้าม่าน เตียง หมอน ผ้าห่ม ผมมองไปรอบๆห้องจนมองสำรวจร่างกายตัวเองเป็นที่สุดท้าย นี่มันไม่ใช่ชุดผมนี่!

 

“นี่มึงคือว่านะ นี่ห้องค่ะใคร?

 

“ห้องของผมเองครับพี่ยองแจ แต่ว่าเมื่อคืนนอนหลับสบายดีมั้ยครับผมว่าพี่ไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะครับ ผมเตรียมชุดไว้ให้แล้วพอพี่เสร็จแล้ว ออกมากินข้าวได้เลยนะครับผมทำไว้ให้แล้ว”

 

หะ? ยองแจคนนี้ขอบอกได้คำเดียวว่าหะ? เกิดอะไรขึ้น?แล้วทำไมไอ้น้องแว่นนี่ต้องมาทำให้ผมเหมือนเป็นผัวของผม “นี่! ตอบกูมานะเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นก็เมื่อคืนกูไปเต้นอยู่ที่ผับอ่ะ แล้วทำไมกูมาอยู่ที่ห้องมึงได้ แล้วทำไมกูถึงแต่งตัวแบบนี้ หรือว่ามึงทำแบบนั้นกับกู ว้ากกก!ไอ้เนิร์ดมึงปล้ำกูใช่มั้ย ฮื้ออออ” ผมที่ตอนนี้สติแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆแล้ว ก็เพราะผมเป็นของพูดไว้เองว่าผมไม่ชอบไอ้แว่นนี่ แต่เมื่อคืน

 

เมื่อคืนเหยื่อที่ผมบอกว่าขอได้มั้ยเป็นไอ้เนิร์ดนี่เองหรอวะ กูทำอารายลงไปฮื้ออออพี่เงิงแจไม่รู้จะทำอะไรต่อดีในชีวิตนี้ ก็ผมจำได้นี่น่าว่าเมื่อคืนผมอยู่กับคนที่ชื่อคิมแจยอง ผมจำได้ถึงตอนที่ผมบอกคิมแจยองว่าขอตัวกลับไปหาเพื่อนก่อน แต่ทำไมตื่นเช้ามาถึงมาอยู่กับเด็กเนิร์ดนี่อ่ะ!

 

“พี่ยองแจใจเย็นๆก่อนครับผมจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้พี่ฟัง พี่ฟังผมก่อนนะครับ”

 

“อื้อ กูฟังอยู่พูดมาก่อนที่กูจะถีบมึง”  (นายเอกเรื่องนี้ฮาร์ดคอเว่อร์:ไรท์)

 

“พี่ยองแจสบายใจได้เลยนะครับ เมื่อคืนเราทั้งสองคนไม่ได้มีอะไรกันไปมากกว่านี้แน่นอน ผมกับพี่ไม่ได้มีอะไรกันเลยครับ ผมสาบานด้วยลูกผู้ชายเลยครับ”

 

“อ่ะอ่าวหรอ ล่ะแล้วทำไมกูมาอยู่ที่ห้องมึงได้อ่ะ!” ผมที่ได้ยินว่าเมื่อคืนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นมันก็ดีใจอยู่นะ แต่ทำไมใจของผมของหวิวๆด้วยวะ ผมเป็นอะไรไปฮื้ออ

 

“ที่พี่มาที่ห้องผมได้ผมเป็นคนพาพี่มาเองครับ”

 

ตุบ เสียงปาหมอนใส่ร่างหนา “กูว่าแล้ว ว่ามึง

 

“พี่ยองแจครับฟังผมก่อนครับ ทำไมพี่เป็นคนใจร้อนอย่างนี้ล่ะครับฟังผมก่อนนะ คือเมื่อวานผมไปเข้าห้องน้ำผิดโซนนั่นก็คือโซนแดนซ์ แล้วผมก็เจอพี่นอนหลับไม่รู้เรื่อง ปลุกพี่กี่ทีๆก็ไม่ยอมตื่นผมเลยถามคนแถวนั้นไปทางด้านจอดรถแล้วพาพี่มานอนที่ห้องผมก่อนไงครับ ส่วนที่พี่ใส่ชุดแบบนี้เมื่อคืนพี่อ้วกใส่ผมแต่ว่า ผมไม่ได้ทำอะไรกับพี่เลยนะครับ ผมแค่เปลี่ยนเสื้อให้ ไม่มองไม่ดูเลยครับ ผมสาบานได้”

 

ร่างหนาอธิบายยาวเหยียด เขาเลือกที่จะเล่าความจริงไม่หมดให้ร่างบางได้ฟัง

 

“เอ่อเอาเป็นว่ากูขอบคุณมึงที่ช่วยดูแลคนอย่างกู ละขอขอโทษที่โวยวายใส่และขอโทษที่อ้วกใส่ด้วย” ผมตอบเสียงเบาแต่คงคิดว่าแว่นนี่มันคงได้ยินแน่นอนก็เพราะในห้องนี่มันเงียบมาก

“แล้ว คนที่ชื่อคิมแจยองมึงได้เจอหรือเห็นรึเปล่า เพราะกูจำได้ว่าเมื่อคืนกูอยู่กับคนนี้” ผมถามออกไป

 

“ไม่ครับ ไม่เจอเลยผมเห็นแต่พี่”

 

“อ๋อ ” ร่างบางประมวลผลแต่ก็ยังนึกข้องใจว่าทำไมก็ตอนแรกเขาบอกคิมแจยองไปว่าเขาจะกลับบ้านแล้ว แต่ทำไมถึงมาอยู่กับแว่นนี่ได้สงสัยไปสงสัยมาค่อยไปหาคำตอบที่ผับเองละกัน

 

“เอ่อกูขอใช้ห้องน้ำมึงแป๊บนะ” ผมพูดเสร็จก็เดินเข้าห้องที่คิดว่าน่าจะใช่ห้อง และก็เป็นอย่างที่คิด หืม?ผมเห็นแปรงฟันที่บีบยาสีฟันเตรียมไว้แล้วและได้แต่คิดว่าของผมแน่ เลยหยิบมาใช้ทันที

 

พอแปรงฟันล้างหน้าเสร็จ จู่ๆก็เห็นรอยแดงๆบนคอตัวเองสีเข้มมากผมคิดว่าไอ้พี่แจยองแน่เลย แต่มันมาทำตอนไหนวะแล้วทำไมต้องกัดซะจนแดงขนาดนี้ รอยมันปิดยากนะเว้ย หงุดหงิด!

 

เมื่อผมแต่งตัวใส่ชุดเดิมของตัวเองเสร็จแล้วก็น้องแว่นซักแห้งให้แล้วอ่ะ คิดไปคิดมาน้องเนิร์ดนี่ก็ดีเหมือนกัน ผมเดินตรงไปที่ห้องครัว  ฮื้อออ กลิ่นหอมอ่ะ

 

“ขอกินได้มั้ย?” ผมถามเด็กแว่น

 

“ครับก็จานนั้นผมทำให้พี่” เมื่อร่างหนาเห็นร่างบางกินแล้วก็อดที่จะถามออกไปไม่ได้ว่า “อร่อยมั้ยครับ?” คำตอบที่ได้มานั้นทำให้แจ็คสันหวังนี่ยิ้มแก้มปริ่ออกมาโดยคนที่กินก็มุ่งมั่นที่จะกินอย่างเดียว

 

“อร่อยสิ โหนี่ไม่บอกกูว่ามึงเป็นคนทำนะกูนึกว่าเชฟแอบมาทำให้กูกินอ่ะ”

 

“พี่ยองแจครับผมเก็บโทรศัพท์กับของๆพี่ไว้ให้แล้วนะครับ”

 

“อื้อขอบใจมาก มึงนี่ใจดีเจรงๆ โอ๊ะแบตหมดตั้งแต่เมื่อไหร่?”ร่างบางพูดกับตัวเอง

 

“เอ่อเนิร์ด มึงไปส่งกูที่บ้านได้มั้ยอ่ะ” ร่างบางลองถาม

 

“ได้ครับ” ร่างหนาตอบด้วยความรวดเร็ว

 

ระหว่างที่ผมนั่งกินข้าวฝีมือของแว่นนี่ก็อร่อยใช่ย่อยนะเนี่ยแต่ว่าแว่นยังไงก็เด็กเนิร์ดอ่ะ ผมก็ไม่ชอบอยู่ดี….ผมคิดเพลินๆก็สะดุดตามาที่ซอกคอแกร่งๆของร่างหนามีรอยด้วย? อย่าบอกนะว่าผมทำ…..! แม่งไม่มีอะไรหรอกก็เด็กนั่นบอกเองนี่น่า

 

“กูอิ่มแล้ว เดี๋ยวล้างให้”

 

ร่างหนาที่เหมือนจะทักว่าไม่เป็นไร แต่ผมเป็นคนกินก็ต้องล้างดิก็ไม่ได้เห็นแก่ตัวขนาดนั้นนนน

 

เมื่อผมล้างเสร็จแว่นก็พาผมไปลงไปที่ลานจอดรถโอ้โหนี่มึงรวยขนาดนี้เลยหรอ อยู่คอนโดเนี่ย เดินตามไปสักพักก็ขึ้นรถเจ้าตัวซะแล้ว

 

“พี่บอกทางผมด้วยนะ”

 

“อืม”

 

 

 

 


ระหว่างขับรถไปเรื่อยๆมันมีแต่ความเงียบ เงียบและเงียบแจ็คสันที่ไม่ค่อยจะชอบบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้สักเท่าไหร่จึงเป็นคนเริ่มบทสนทนา

 

“พี่ยองแจครับ ผมขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยครับ?

 

“ถ้ากูตอบได้อ่ะนะ”

 

“ทำไมเมื่อวานตอนที่ผมกับพี่เจอเมื่อตอนกลางวันทำไมพี่ถึงแสดงท่าทีแบบนั้น พี่ไม่ชอบผมมากขนาดนั้นเลยหรอครับ?” ผมคิดดีแล้วใช่มั้ยที่ถามคำถามนี้ออกไป ก็ผมสงสัยมากนี่หน่าว่าทำไมรุ่นพี่คนนี้เมื่อวานถึงไม่ชอบผมมากขนาดนั้น

 

“ก็ไม่ชอบ”

 

“ผมขอเหตุผลหน่อยได้มั้ยครับ

 

“นายใส่แว่น”

 

“แค่ใส่แว่นเนี่ยนะครับ?

 

“เออ! ก็กูไม่ชอบพวกใส่แว่นอ่ะมึงไม่เข้าใจกูหรอแบบพวกใส่แว่นนี่เวลาสอบทีไรได้คะแนนที่ 1 ตลอดอ่ะยิ่งตอนนั้นนะ กูเคยไปถามเพื่อนผช.ใส่แว่นว่ามึงได้อ่านวิชานี้มาบ้างมั้ย มันยังบ่นกับกูอยู่เลยว่ามันทำไม่ได้แน่ๆ แต่ผลสอบออกมาแม่งได้ท็อปเลย ส่วนกูอ่ะหรอที่โหล่อ่ะสิ กูอินดี้!

 

“พี่มีความแค้นปมในใจใช่มั้ยครับ แต่ว่านะครับพี่บางคนที่ใส่แว่นน่ะบางคนก็ติดเกมจนเสียสายตา จ้องดูโทรทัศน์ใกล้เกินไป ยิ่งจ้องพวกหน้าจอแสงเทคโนโลยีพวกนี้ยิ่งมีโอกาสใส่แว่น หรือบางทีอาจจะอ่านหนังสือมากเกินไป อ้อผมลืมไป อาจจะเป็นกรรมพันธุ์ด้วยนะครับ”

 

“ไม่ต้องมาพูดดีเลย งั้นมึงบอกมาว่าสอบครั้งที่แล้วมึงได้ที่เท่าไหร่” คนหน้าหมวยถามกลับอย่างไม่ยอมแพ้

 

“ที่ 1 ครับ”

 

“นั่นงายยยยย กูว่าแล้วเหมือนไอ้มาร์คเพื่อนกูเป๊ะเลยยย ยิ่งแม่งตอนใกล้สอบนะมันจะหยิบแว่นมาใส่ตลอดเวลาที่อ่านหนังสืออ่ะ น่ากลัวฉิบหาย”

 

“ก็ถนอมสายตาไงครับพี่” ร่างหนาก็ตอบร่างบางพร้อมให้เหตุผลตลอด เขาคิดว่าเขารู้แล้วว่าทำไมร่างบางถึงไม่ชอบคนใส่แว่น

 

 

 

“พี่ยองแจครับ คนใส่แว่นบางคนก็ไม่ชอบหรอกที่ต้องมาใส่แว่นตลอดเวลาอย่างนี้ ทั้งเกะกะและลำบาก ยิ่งเวลาอากาศหนาวไอก็จะคลุมแว่น ยิ่งตอนกินก๋วยเตี๋ยวโหไอนี่ขึ้นแว่นเลยครับ แต่ว่าถึงมันจะลำบากแค่ไหนก็ต้องมีและใส่มันตลอดเวลา เพราะมันจำเป็นกับสายตา 

อย่างผมนี่ขาดมันไม่ได้หรอก ถ้าเลือกได้ผมไม่อยากสายตาสั้นหรอกนะครับไม่อยากใส่แว่นด้วย ผมยังอิจฉาคนที่สายตาปกติอยู่เลย แต่คนที่ใส่แว่นแล้วสอบได้คะแนนเยอะคนพวกนั้นคือคนที่ขยัน มุ่งมั่นและมีความตั้งใจ ไม่เกียจคร้านครับ”

 

 

 

“เหมือนด่ากูทางอ้อมอ่ะ”

 

“ไม่ได้ว่าพี่ยองแจครับแค่ยกตัวอย่าง เพื่อนพี่คนนั้นเค้าคงสายตาสั้นเพราะอ่านหนังสือมากไปแน่ๆ”

 

“เอ่อ แต่ว่านะแล้วไมมึงไม่ใส่คอนแทคเลนส์เอา”

 

“กลัวอันตรายน่ะครับ ถึงจะมีคอนแทคเลนส์ที่หมอแนะนำแต่ยังไงผมก็กลัวอยู่ดียิ่งถ้าลืมตอนถอดออกหรือว่าตาแห้งไม่มีน้ำตา กลัวตาจะอักเสบ เลือกแว่นคือทางที่ดีที่สุดของผมครับ”

 

“ยอมแพ้ แต่ว่ามึงเป็นพี่หรือรุ่นน้องวะ แต่ถึงจะพูดอย่างงั้นเถอะกูก็อคติกับคนใส่แว่นอยู่ดีมองให้เป็นอื่นนอกจากเด็กเนิร์ดไม่ได้อยู่ดี”

 

“แต่คนใส่แว่นบางคนไม่เนิร์ดนะครับ อาจจะเป็นคนที่พี่ชอบก็ได้

 

“เหอะทุกวันนี้คนที่ใส่แว่นตลอดไม่เคยมีใครเข้าใกล้กูเลยหาว่ากูเป็นคนแรง หยิ่ง กูหยิ่งยังไงนิ?

 

“งั้นผมเป็นคนแรกหรอครับที่ได้เข้าใกล้พี่แบบนี้?

 

“เอ่ออืม มึงคนแรก”

 

เมื่อขับรถได้สักพักร่างหนาก็มาส่งร่างบางที่บ้านพอดี

 

“อ่าว ลงมาก่อนสิแว่นกูไม่ได้ใจร้ายขนาดให้มึงมาส่งละไม่ให้กินน้ำอะไรงี้ลงมาๆ”

 

ร่างหนาที่ตอนแรกคิดว่าจะส่งรุ่นพี่คนนี้เสร็จก็จะกลับไปที่คอนโดทันที แต่ว่าพี่ยองแจชวนเขาแล้วเขาก็คงไม่ปฏิเสธหรอกนะ

 

 




“ไอ้น้องเวรรรรรรร ยองแจเมื่อคืนไปที่ไหนมาสารภาพกับพี่มาซะดีๆ!” แจบอมที่เห็นน้องตัวดีของเขาก็รีบเดินมาทันทีด้วยสภาพที่ใส่ผ้ากันเปื้อนลายนมสตอเบอร์รี่สีชมพู คาดว่าคงจะทำอาหารอยู่ แหม่พ่อบ้านเชียว

 

“พี่แจบอมอ่า ยองแจขอโทษนะครับแต่ยองแจอยากไปเที่ยวกับเพื่อนๆจริงๆนะครับ”

 

แจ็คสันที่ได้ยินรุ่นพี่คนข้างหน้าพูดก็แอบตกใจอยู่เหมือนกัน ถ้าพูดเพราะๆน่ารักแบบนี้กับเขาก็คงจะดีแต่ก็ต้องตกใจอีกครั้งเพราะพี่ของพี่ยองแจเป็นคนที่เขารู้จักมาตั้งแต่เด็ก

 

“อ่าว พี่แจบอมนี่ครับสวัสดีครับ” ร่างหนาก้มทำความเคารพรุ่นพี่ที่เขารู้จักมาตั้งแต่เด็ก

 

“อ่ะอ่าวแจ็คสัน เดี๋ยวทำไมถึงได้มากับยองแจรู้จักกันหรอ แล้วแจ็คสันนายมาได้ไง ยองแจตอบพี่มาสิครับ”

 

“เดี๋ยว คนที่ตกใจควรเป็นยองแจมากกว่ามั้ยล่ะ ทำไมพี่แจบอมกับแว่นรู้จักกันอ่ะ?

 

จึก! เสียงดีดหน้าผาก

“ไปเรียกแจ็คสันว่าแว่นได้ไง เรียกแจ็คสันดีๆนั่นน้องคนสนิทพี่ พี่จำได้ว่าพี่เคยเล่าให้นายฟังล่ะนะว่าตอนที่พี่กับป๊าไปทำงานก็จะมีเพื่อนป๊ากับแจ็คสันไปดูงานด้วย ตระกูลหวังไงล่ะที่ร่วมทำงานกับตระกูลอิมของเรา”

 

“หะ! เดี๊ยววว! แว่นนายชื่ออะไรนะ?

 

“แจ็คสัน หวังครับพี่ยองแจ ขอโทษนะครับที่แนะนำตัวช้าไปและก็ต้องขอโทษอีกครั้งนะครับผมไม่รู้ว่าพี่ยองแจเป็นน้องของพี่แจบอม”

 

“ไม่เป็นไรๆก็คงต้องแปลกใจนั่นแหละก็เพราะใช้คนละสกุลกัน” แจบอมเป็นคนตอบแทน

 

“พี่แจบอมครับพี่ย้ายมาอยู่ที่นี่แล้วหรอครับ? ” แจ็คสันถามรุ่นพี่คนสนิท

 

“อ่าใช่ ฉันกับยองแจย้ายมาอยู่ที่นี่น่ะเรียกไงดีบ้านหลังเล็กงี้ ส่วนบ้านใหญ่ป๊ากับม๊าฉันก็อยู่ที่เดิมนั่นแหละ” แจบอมตอบ

 

“เอ่อผมว่าผมขอไม่รบกวนดีกว่านะครับ งั้นขอตัวกลับก่อนเลยนะครับพี่ยองแจ พี่แจบอม”

 

“อ่าวไม่ดื่มน้ำอ่อแว่น” ยองแจพูด

 

ปึก! เสียงดีดหน้าผากรอบสอง

“สอนนี่เคยรู้จักจำบ้างมั้ย ยองแจ” แจบอมทำโทษคนเป็นน้อง

 

“ก็ยองแจติดเรียกแบบนี้แล้วนี่น่าพี่แจบอมอ่า” คนเป็นน้องพูดตอบต่อ

 

“ไม่เป็นไรครับพี่แจบอม”   เพราะพี่ยองแจเป็นคนแรกที่เรียกผมแบบนี้ประโยคนี้ขอแอบพูดในใจก็แล้วกัน  “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” และร่างหนาก็เดินออกจากบ้านอิมชเวขับรถออกไป

 

 

 

 

 

 

“นี่ มานี่เลยเจ้าตัวดีเมื่อคืนแอบมาที่ผับใช่มั้ย พี่บอกว่ายังไงนะไม่ให้มาไม่ใช่หรอ? แล้วทำไมพี่ถึงไม่เห็นหรือว่าแอบไปโซนแดนซ์อีกแล้วยองแจ” แจบอมถามน้องชายคนเดียวของตัวเองอย่างไม่วางตา ส่วนคนน้องก็ได้แต่ก้มหน้าแต่ก็ยังเถียงต่อ

 

“ถ้ายองแจไม่ไปยองแจก็ไม่ได้เห็นพี่จ้องจินยองจนไม่วางสายตาแบบนั้นน่ะสิ ไม่ไปก็อดเจอของดีอ่ะดิ”

 

“ใครจินยอง?

 

“ก็คนที่พี่จ้องมองตอนที่ร้องเพลงเมื่อวานยังไงล่ะ”

 

“คนที่หน้าแมวใช่มั้ย นายรู้จักคนๆนั้นด้วยหรอ?

 

“เพิ่งรู้จักเมื่อวาน ก็เป็นเพื่อนของแว่นไง อย่าบอกนะว่าพี่สนใจอ่ะ” ยองแจถามด้วยความแปลกใจ

 

“ใช่แล้นนนนนน  ยองแจพี่ว่าพี่ได้พี่สะใภ้ให้นายแล้วล่ะ”

 

“จะทำอะไรก็ตามใจพี่เถอะแต่ว่าผมไม่กินข้าวแล้วนะ แว่นทำให้กินแล้ว”

 

“แล้วนี่จะขึ้นไปนอน?

 

“อื้ม”

 

จบบทสนทนาของพี่น้องอิมชเว หลังจากที่ผมชวนคุยเปลี่ยนเรื่องเสร็จ ผมเดินขึ้นบันไดเพื่อที่จะเข้าห้องนอนไปนอนโง่ๆสักชั่วโมงสองชั่วโมง แต่ว่านะเมื่อมาคิดถึงพี่เงิงของผม พี่เงิงยังไงก็คือพี่เงิงอ่ะจะห่วงน้อง น้องจะทำผิดแค่ไหนก็จะยกโทษให้ผมได้เสมอ อยากเป็นน้องชายของพี่อย่างนี้ไปตลอดจังเลย แต่ว่านะไอพี่เงิงจะจีบรุ่นน้องที่ชื่อจินยองจริงๆน่ะหรอ?

 

ถ้ารุ่นน้องมาเป็นพี่สะใภ้ของผม ผมจะเรียกคนนั้นว่ายังไงดีล่ะเนี่ย แต่ก่อนอื่นเลยนะ ผมยังข้องใจกับเรื่องเมื่อคืนของผม กับคนที่ชื่อคิมแจยองอยู่เลย

“ไอ้หมี คืนนี้มึงไปส่งกูที่ผับที”

 

“ไอ้นากกกก มึงหายไปไหนมา!! กูละเป็นห่วงมึงจริงๆแม่งมาร์คก็เมาฉิบหาย เนี่ยมันยังนอนสลบอยู่ห้องกูอยู่เลย แต่ว่าไปไมอ่ะ”

 

ผมต่อสายโทรศัพท์โทรเข้าหาเครื่องยูคทันที เพราะถ้าโทรหาไอ้หล่อน่ะหรอแม่งเมาอย่างนั้นแล้วจะมารับไหวได้ไง ทั้งยูคทั้งผมรู้ว่ามาร์คคออ่อน ส่วนยูคมันคือคนที่มีสติที่สุดผมไม่เคยเห็นมันดื่มจนไม่ได้สติเหมือนมาร์ค หล่อแต่สติออบซอแบบนี้เพื่อนก็ช่วยไม่ไหวนะเออ

 

“กูไปสืบอะไรสักหน่อยว่ะ ไปส่งกูที”

 

“เออๆ”

 

“กูไปด้วยยยยยยย”

 

“เฮ้ยย! มึงอย่ามาแย่งโทรสับกูทีดิ๊ เมาก็ไปนอนไอ้ห่ามาร์ค” ยูคที่โวยวายเพราะอยู่ดีๆไอ้คนที่นอนเมาก็มาดึงแย่งโทรศัพท์ไป

 

ยองแจที่ได้ฟังเสียงจากสายโทรศัพท์แล้วก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

“ก็มากันทั้งสองคนนั่นแหละ มารับกู1ทุ่มตามเดิม”

 

“มึงแค่ไปสืบเฉยๆใช่มั้ยนาก” ยูคถามต่อ

 

 

 

 

“อื้ม สืบเฉยๆแค่อยากรู้ว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ งั้นแค่นี้ก่อนนะ”

ผมตอบกลับพร้อมตัดสายทิ้ง จะไม่ให้ผมสงสัยได้ยังไงล่ะ ก็เมื่อคืนผมอยู่กับคิมแจยองแล้วทำไมถึงได้มาอยู่กับแว่นได้ล่ะแถมรอยบนคอนี่อีก มันแดงชัดเกินไป ผมเดินไปหยิบปลาสเตอร์ลายน่ารักขึ้นมาปิดรอยแต่ก็ยังคงเห็นอยู่ดี เข้มซะขนาดนี้คงอีก 2-3 วันคงหาย หงุดหงิดเว้ย!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“แหม นยองพ่อเสือของแบม ส่องสาวๆอีกแล้วน้า เมื่อไหร่พ่อเสือคนนี้จะจริงจังกับใครสักคนสักที”

หนุ่มแก้มยุ้ยแซวเพื่อนของเขา เมื่อแอบเห็นแชทของเพื่อนเสือหนุ่มของเขาคุยแชทกับสาว

 

“แบมๆอย่ามาส่องแชทนยองสิ ส่วนจะจริงจังกับใครน่ะหรอยังไม่มีหรอกเพราะช่วงนี้ไม่ใครคนไหนที่ทำให้ฉันหวั่นไหวได้เลย แล้วแบมๆล่ะไม่คิดจะมีบ้างรึไง” จินยองถามกลับ

 

“ไม่มีหรอก ช่วงนี้ก็ไม่มีคนไหนเข้าฉันเลยแต่ว่าก็มีอยู่คนหนึ่งอ่ะนะแต่คนๆนั้นบ้าอ่ะ”

 

“ฮ่าๆๆๆ ขนาดนั้นเชียว” จินยองได้แต่หัวเราะพร้อมรอยขีดที่ตา มองดูไปดูมาก็เหมือนหนวดเสือสำหรับผู้หญิงแต่ถ้าผู้ชายล่ะ? แมวน้อยชัดๆ...

 

 

 

 

 

 

 

 

ตึ้ง!  MARK  เพิ่มคุณเป็นเพื่อนจากหมายเลข

 

 

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของแบมๆดังขึ้น “เดี๋ยวพี่สติออบซอคนเมื่อคืนนี่น่า แต่ว่าไปเอาเบอร์ของเรามาจากที่ไหน” ร่างเล็กที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหลังจากมีการแจ้งเตือนก็ต้องตกใจเพราะคนที่ทักเขามาก็คือคนที่บอกชอบเขาตอนอยู่ที่ผับ!

 

 

MARK   17:05

หวัดเดค้าบน้องบัมมม จำพี่คนหล่อคนนี้ได้มั้ยเอ่ยยย ?

(Read) 17:07 BAMBAM

พี่เอาเบอร์ของผมมาจากไหน?

MARK  17:07

เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอกครับ เรื่องของเราสองคนมากกว่าครับที่สำคัญกว่า

                (Read) 17: 08 BAMBAM

นี่พี่พูดเรื่องอะไรครับ

MARK 17:08

อย่าบอกนะครับว่าน้องแบมๆลืมเรื่องเมื่อคืนนี้แล้วพี่เสียจัยยยยอ่ะ

(Read) 17:08 BAMBAM

พี่ไม่ได้เมาหรอกหรอครับ ผมนึกว่าพี่เมาละพูดอะไรมั่วๆออกมา

MARK 17:08

เรื่องของแบมๆ ไม่มีคำว่ามั่ว เพราะหัวใจของพี่ตอนนี้อยู่ที่น้องแล้ว

(Read) 17:08  BAMBAM

พี่พูดมาตรงๆเลยครับ ที่แอบไปเอาเบอร์ผมมาเพิ่มเพื่อนนี่จะทำอะไร

MARK 17:09

จีบน้องแบมไงครับ พี่บอกแล้วไงว่าชอบน้องตั้งแต่แรกเห็น

(Read) 17:10 BAMBAM

ผมไม่หวั่นไหวให้ง่ายๆหรอกนะครับ ถ้าจะจีบให้ติดคงอีกนาน

 

 

 

 

MARK 17:10

งั้นพี่จะจีบจนให้น้องแบมๆหวั่นไหวให้พี่มาร์คนหล่อคนนี้ให้ดูเลย

.

.

.

.

.

.

(Read) 17:15 BAMBAM

บ้า! ผมไม่คุยกับพี่แล้ว

 

MARK 17:15

เขินก็บอกน่า

 

MARK 17:15


 à¸£à¸¹à¸›à¸ à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง

MARK 17:15

 à¸£à¸¹à¸›à¸ à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง

 

 

 

 

 

 

หลังจากจบบทสนทนาของทั้งคู่แล้ว ผมก็ได้แต่ยิ้มเขินคนเดียวก็ไม่เคยโดนคนหล่อขนาดนี้เป็นฝ่ายทักมาก่อนนี่น่า แถมจะจีบผมด้วยถึงจะบ้าไปนิดแต่ก็ขอลองดูหน่อย ว่าพี่คนนี้จะเล่นหรือจริงกับเรา

 

“แหมคุยกับใครยิ้มหน้าบานเลยนะแบมๆ มีใครแล้วไม่บอกนยองรึเปล่าเนี่ย?” จินยองที่เห็นแบมๆนั่งคุยแชทกับใครสักคนก็ได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คนเดียวจึงอดที่จะแซวเพื่อนตัวเล็กไม่ได้

 

“บ้า นยองไม่มีใครหรอกน่า” แบมๆตอบกลับมาด้วยท่าทีที่น่ารัก

 

“แล้วแบมๆจะกลับห้องรึยัง?” จินยองถามเพราะวันนี้แบมๆมาที่ห้องของเขาตั้งแต่เช้าแล้ว

 

“อื้อ สักพักละกัน

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

 

 

ทางอีกด้าน ผมมาร์คต้วนคนหล่อเจ้าเดิม เพิ่มเติมคือหายเมาแล้วหลังจากไปนอนที่ห้องไอ้หมีมา ตอนเช้าได้ยินไอ้หมีมันคุยกับนากว่าจะไปสืบอะไรกันสักอย่างนี่แหละ แหมไม่มีคนเจือกอย่างผมไปด้วยพลาดนะเออ จึงเสนอหน้าไปด้วยกับพวกนั้น ผมหายเมาแล้วก็บอกยูคว่าจะกลับมานอนที่ห้องต่อแต่ได้รับคำตอบที่คำให้ผมซาบซึ้งในความเป็นเพื่อนของเราสองคนมักๆเลยคับป๋ม

 

“หายเมาก็ดีแล้ว ไปไกลๆตีนกูเลยไอ้ เ-ี้ย มาร์ค เมาทีไรเป็นภาระให้กูทุ๊กที สัสสส!

 

ฮื้อออออออ ทะมายทุกคนต้องใจร้ายกับมาร์คต้วนคนนี้ด้วย มาร์คต้วนอ่อนแอ มาร์คบอบบางน้า ฮื้ออออออออออออออออออออ TT พร่ำเพ้อไปก็แค่นั้นเพราะผมมีอะไรที่สำคัญกว่า

 

“ที่ให้ไปหาได้ยัง?

 

“ได้เบอร์ตามที่ท่านต้องการแล้วครับ เบอร์ของคุณแบมๆ อักษรปี1

 

“ดีมว๊ากกกก เด๋วผมเพิ่มโบนัสให้นะเลขาคัง”

 

“ขอบคุณครับท่านแต่ว่าใครกันนะที่ทำให้คุณท่านยิ้มไม่หยุดอย่างนี้กัน ผมชักสงสัยแล้วสิ”

 

เลขาคังแอบแซวผม รู้อยู่หรอกน่าแต่ผมไม่ตอบหรอกเพราะตอนนี้ยิ้มอยู่ไม่ว่างตอบ

 

เลขาคังหรือคนสนิทผมเป็นเหมือนเพื่อนของผม หลังจากที่พบหน้าน้องแบมๆครั้งแรกที่ผับเมื่อคืน พี่มาร์คคนนี้ก็มอบทั้งใจให้น้องแบมๆไปหมดแล้ว คนอะไรน่ารักได้มากขนาดนี้กัน ทำให้คนหล่อใจละลายอ่ะ

 

ผมที่เจอหน้าน้องแบมๆครั้งแรกก็อยากได้เบอร์จึงทักแชทไปบอกไลน์เลขาคังว่าต้วนจะเอาคนนี้ ไปหาเบอร์มาให้หน่อย มาร์คจะจีบครับ! คนนี้มาร์คจริงจัง หลังจากที่ได้เบอร์มา ผมก็แอดเพื่อนไปที่ช่องแชทฮิตสีเขียว

 

ผมทักไปหาน้องเค้า

 

 (Read) 17:05 MARK  

หวัดเดค้าบน้องบัมมม จำพี่คนหล่อคนนี้ได้มั้ยเอ่ยยย ?

 

 

แอบลุ้นสิครับ น้องเค้าจะตอบผมกลับมารึเปล่า

 

BAMBAM 17:07

พี่เอาเบอร์ของผมมาจากไหน?

(Read) 17:07 MARK 

เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอกครับ เรื่องของเราสองคนมากกว่าครับที่สำคัญกว่า             

 

ขอหยอดไปนิสนุงงง

 

BAMBAM 17: 0 8

นี่พี่พูดเรื่องอะไรครับ

(Read)  17:08 MARK

อย่าบอกนะครับว่าน้องแบมๆลืมเรื่องเมื่อคืนนี้แล้วพี่เสียจัยยยยอ่ะ

BAMBAM 17:08

พี่ไม่ได้เมาหรอกหรอครับ ผมนึกว่าพี่เมาละพูดอะไรมั่วๆออกมา

 

 

ขอหยอดอีกครั้งตามสเต็ปคนหล่อ

 

 

(Read) 17:08 MARK

เรื่องของแบมๆ ไม่มีคำว่ามั่ว เพราะหัวใจของพี่ตอนนี้อยู่ที่น้องแล้ว

BAMBAM 17:08 

พี่พูดมาตรงๆเลยครับ ที่แอบไปเอาเบอร์ผมมาเพิ่มเพื่อนนี่จะทำอะไร

(Read) 17:09 MARK

จีบน้องแบมไงครับ พี่บอกแล้วไงว่าชอบน้องตั้งแต่แรกเห็น

BAMBAM 17:10

ผมไม่หวั่นไหวให้ง่ายๆหรอกนะครับ ถ้าจะจีบให้ติดคงอีกนาน

 

 

 

(Read) 17:10 MARK

งั้นพี่จะจีบจนให้น้องแบมๆหวั่นไหวให้พี่มาร์คคนหล่อคนนี้ให้ดูเลย

 

 

นี่ผมพูดตรงเกินไปรึเปล่า ทำไมน้องเค้ายังไม่ตอบผมเลยอ่ะ

.

.

.

.

BAMBAM 17:15

บ้า! ผมไม่คุยกับพี่แล้ว

 

 

 (Read) 17:15 MARK

เขินก็บอกน่า

 

(Read) 17:15 MARK

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

 

(Read) 17:15MARK

 

 à¸œà¸¥à¸à¸²à¸£à¸„้นหารูปภาพสำหรับ สติ๊กเกอร์ไลน์ รัก

 

คนอะไรเขินน่ารักจริงๆนี่ ขนาดยังไม่เห็นหน้านะ! มาร์คต้วนจะไม่ทน!



----------------------------------------------------------------------

TALK
PAYSAGE

40%

หึ้ยยย เค้ารู้นะว่าพวกเธอรอฉากncใช่มั้ยย ยัง...ยังไม่มาหรอก เพราะพระเอกเรื่องนี้เค้าเป็นสุภาพบุรุษยังไงล่ะ55555 

// ขอบคุณสำหรับคน fav และเมนต์ด้วยน้าาเพิ่งเข้ามาดูดีใจมากเลยอ่ะ ไรท์เห็นแล้วมีความสุขมากๆเลย ขอบคุณจริงๆนะคะ><


100%

ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ ผู้ FAV ที่เพิ่มขึ้น และรีดเดอร์ทุกคนมากๆเลยนะคะ ดีใจมากมาย กระสับกระส่ายนอนไม่หลับ เว่อร์.....

ช่วงนี้พี่มาร์คมาแรงค่ะ 555555 

     วันนี้ก็วันที่ 11/5/61 แล้วก็ใกล้ช่วงเปิดเทอมของหลายๆคนและก็ส่วนใครที่ได้ไปคอนฝากกำลังใจส่งถึงให้กัซด้วยนะค้าาา นี่นกค่ะTT อย่าลืมเอาเอสกับสาหร่ายไปกินด้วยนะคะเดี๋ยวหิว ปล.แอบเอาโมเมนต์มาฝากกันด้วยน้า คึๆๆๆ><

สุดท้าย ฝากเมนต์กันด้วยนะคะ คอมเมนต์นี่แหละค่ะคือกำลังใจของผู้แต่งทุกท่านรวมถึงไรท์ด้วย^^

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

32 ความคิดเห็น

  1. #13 PYJJ (@PYJJ) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 23:28
    อุ้ยอยากใ้ต่ออีกอ่ะกำลังสนุกเลย
    #13
    0
  2. #12 Ratichonlada (@Ratichonlada) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 23:02
    ต่อค้าา คือ ฟินมากกก ยองแจจจ อ๊ากกก เป็นเมนยองแจด้วยสิ แอด ขอบคุณมากคร่าา ดีต่อใจจจ
    #12
    0
  3. #10 choichoijae (@thoithoijae) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 23:14
    โอ้โห้ แจ็คสันสุภาพบุรุษมากอ่ะ ตบมือให้รัวๆเลยค่ะ
    #10
    0
  4. #9 BaimonWarachaya (@BaimonWarachaya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 21:06
    เเจ็คสันน่ารักที่สุดดดด
    #9
    0
  5. #8 nuttomi gokudera (@nuttomi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 13:14
    ตื่นมาจะโวยวายไหมล่ะนั่น ยองแจ
    #8
    0
  6. #7 PYJJ (@PYJJ) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 11:56
    ต่อเลยได้ไหมกำลังกรี๊ดๆๆเลย
    #7
    0
  7. #6 Anima1 (@flowerwrite) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 09:18
    สุภาพบุรุษที่สุดแจ็คสัน
    #6
    0