คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย HE'S MINE. HE'S MINE. | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
**********
เรื่องนี้ชายxชายข่าาา

คู่ โซโลxซันจิ ด้วยน้าา หุๆๆ

ใครที่ไม่ชอบ หรือรับมิได้ เชิญกดออก ณ บัดนาวว >0<

สวัสดีจ้ารีดเดอร์ทุกคน ไรท์ขอโทษที่ห่างหายไปนานเลยน้าา =/\=

แต่วันนี้ไรท์มาพร้อมกับเรื่องสั้นของคู่    

ZoSan 





เนื้อเรื่องจะมาพร้อมกับวันเกิดของคุณกุ๊กซังงง 
ขอแต่งย้อนหลังเลยละกัน ฮิๆ>,.<
(ถึงจะมาช้าม๊าก มาก แต่ดีกว่าไม่มาน้า งุงิ)

แอบมีข้องใจนิดหน่อยนี่เรื่องสั้นหรือเรื่องยาว งิงิ
ยาวไปมั้ยง่าาา หุๆ

ฝากติเตียน คอมเม้นท์ด้วยน้าา
เพราะไรท์ก็ยังแต่งไม่เก่งเหมือนเดิม
และไรท์จะได้รู้ด้วย ว่ามีใครติดตามไรท์อยู่บ้าง
ขอบคุณทุกคน(คนที่)ที่เข้ามาอ่านเรื่องนี้ด้วยน้า
ขอบคุณมากๆเลย^^


อย่าลืมคอมเม้นท์เพื่อเป็นกำลังใจผู้แต่งด้วย ><
ไรท์ไม่ชอบนักอ่านเงาเน้ออ 
แค่1คอมเม้นท์ไรท์ก็ขอบคุณมากแล้วงิงิ^^


BY : PAYSAGE


ขอบคุณโค้ดสวยๆจาก
M X - X I N E
mx-xine

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 มี.ค. 60 / 01:14


mx-xine          

     มันเริ่มมาจากตรงนั้น ไอ้หัวมอสงี่เง่านั่น....ไอ้เจ้าหัวไม้กวาดนั่น...เจ้านักดาบหลงทาง....
เจ้าหัวเขียวปัญญาอ่อน...      เจ้าบ้านั่น... ผมรู้ได้เลยว่า ตั้งแต่ตอนนี้ไป 
นิสัยของผม(เริ่ม)จะไม่เหมือนเดิม....



          ตั้งแต่ที่ผมรู้จักเจ้าบ้านั่น ไม่สิ ตั้งแต่ที่ผมเริ่มคบกับเจ้าบ้านั่น นิสัยของผมก็เริ่มเปลี่ยนไป ทั้งเริ่มชอบขี้จุกจิก ชอบขี้บ่น ชอบอ้อนเจ้าหัวเขียวนั่นอีก ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเวลาอยู่กับเจ้านั่น นิสัยเผมถึงได้กลายเป็นแมวน้อยไปได้ ชอบหึงและชอบหวงเจ้านั่นด้วย แม้กระทั่งตอนเวลาที่คุณนามิ หรือโรบินจังเข้าใกล้เจ้าบ้านั่นผมก็ยิ่งหึงไปใหญ่ และผมก็ยังชอบกอดหมอนั่นสุดๆไปเลย ผมก็ยังไม่รู้เลยว่านิสัยแย่ๆของผมมันเกิดขึ้นได้ยังไง เท่าที่ผมจำได้นิสัยแย่ๆพวกนี้หมอนั่นมาทำให้ผมเปลี่ยนไป แต่ผมกลับไม่รู้สึกแย่ด้วยซ้ำ ผมกลับยิ่งชอบนิสัยแบบนี้ในเวลาที่อยู่ใกล้ๆกับเจ้าบ้านั่น......

นี่ก็ใกล้วันเกิดผมแล้วจะมีใครจำวันเกิดผมได้มั้ยนะ ยิ่งเจ้าบ้านั่นด้วย 
ถ้าจำไม่ได้จะเตะให้กระดูกสันหลังหักเลยคอยดู....หึ



---------------------------------------------------------------------------------------------------



ซอกแซกๆๆๆ ในห้องครัวที่กำลังเต็มไปด้วยกลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง

"นี่ ลูฟี่! อย่าแย่งข้าวฉันไปสิ ของนายก็มีนี่!"

"อ๊ากกก ลูฟี่ นายแย่งของฉันทำไม ทั้งๆที่นายก็กินของอุซปก็ได้"

"อ่าว ช็อปเปอร์ พูดงี้ได้ไง งั้นเอาของนายมาให้ท่านอุซปคนนี้ซะดีๆ วะฮ่าๆๆๆ"

"อี่ อวกอายอ่าแอ่งอันเอย เอี๋ยวอ็ไอ้อิ่มออก(นี่ พวกนายอย่าแย่งกันเลย เดี๋ยวก็ไม่อิ่มหรอก)"

"ก็เพราะว่านายนั่นแหล่ะ!" อุซปและช็อปเปอร์พากันตบมุข ที่ไม่ใช่มุขเสียเลย

"นี่ พวกนายจะเสียงดังกันทำไม วันนี้มีเสบียงเหลือเฟือ ถ้าพวกนายอยากกินก็บอกฉันนี่ ฉันจะได้ทำให้"
ผมพูดไปด้วยความหงุดหงิด เวลาอาหารทีไรเจ้าพวกนี้จะทะเลาะกันทุกที


"หะ...!/หา... เมื่อกี้นายพูดว่าจะทำให้จริงๆเหรอ?" ช็อปเปอร์กับอุซปถาม
"ใช่สิ ฉันไม่มีวันล้อเล่นเรื่องอาหารหรอก"

"วันนี้วันเกิดใครหรือเปล่าซันจิ?" ลูฟี่ที่อยู่ดีๆก็โผล่มาถาม

"บะ บ้าน่าา ไม่มีหรอก เออ แต่ว่าเจ้าหัวสาหร่ายอยู่ไหน ทำไมยังไม่มากินข้าวอีกหะ?"

"อ๋อ โซโลเหรอ อยู่ท้ายเรือมั้ง"นามิพูด

"ใช่จ่ะคุณกุ๊ก เมื่อกี้ฉันเห็นคุณนักดาบนอนอยู่ท้ายเรือน่ะ" โรบินเสริม

"หน๊อยย เจ้าบ้านั่น ต้องให้ฉันไปตามมาจริงๆใช่มั้ย งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ 
เชิญเลดี้กินอาหารให้อร่อยนะครับ แฮ่ะๆ ส่วนพวกนาย กินส่วนของพวกนายไปก่อน!"


ปังง *เสียงเปิดประตู



     เจ้าบ้านั่น แค่มากินข้าวยังต้องให้มาตามอีกเหรอไง คิดว่าตัวเองเป็นใคร คิดว่าตัวเองเป็นเด็กเหรอไง ที่ต้องให้คุณแม่มาตามไปกินข้าวเนี่ย  ระหว่างที่ผมคิดไป ผมก็เดินไปก็ไปถึงท้ายเรือพอดี.....จริงๆด้วย เจ้าบ้าคนๆนี้ อยู่นี่นี่เอง ถึงผมจะหงุดหงิดที่หมอนี่ไม่ไปกินข้าวตรงเวลา ต้องให้ผมมาเรียกตลอด ทำตัวอย่างกับเด็ก ที่ไม่รู้จักกินอาหารให้ตรงเวลา เดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพาะซะหรอก นั่นไม่ใช่ประเด็นหรอก แต่สำหรับผม มันก็ดีนะ เพราะผมก็อยากอยู่กับหมอนี่สองต่อสองบ้าง ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันเวลาผมอยู่กับหมอนี่ ผมจะขี้อ้อนตลอดทุกที....
"โซโล...ได้เวลาอาหารแล้วนะ" พอผมไปถึงตัวเจ้านั่นผมก็รีบเข้าไปซุกอ้อมอกของโซโล 
วางศีรษะบนไหล่แกร่งของเขา ไหล่ของเขาช่างกว้างอะไรอย่างนี้ ผมคิด
"อ่าว ได้เวลาอาหารแล้วเหรอ หาวว~"  
"อื้อ! แต่นายอย่าเพิ่งไปนะ ฉันขอนอนแบบนี้ต่อซักพัก" ผมดึงเสื้อสีขาวของโซโล กลัวว่าหมอนี่จะลุกไป ผมกอดแขนข้างหนึ่งของโซโล นั่งบนตัก นอนหันหน้าเข้าโซโลและนอนหลับตา ผมชอบอยู่กับโซโลแบบนี้ ผมรู้สึกสงบและสบายใจ เวลาอยู่กับเจ้าบ้าหัวเขียวนี่
"นายนี่ เป็นอะไรมากมั้ย ช่วงนี้ทำไมนายดูขี้อ้อนแปลกๆ เฮ้อ"  ถึงโซโลจะพูดอย่างนั้น แต่เขาก็วางมือลงบนศรีษะของผมและลูบเบาๆ ผมก็ได้แต่คิดว่า คนอย่างหมอนี่ทำอะไรแบบนี้เป็นกับเค้าเป็นด้วยเหรอ แต่ผมก็มีความสุขนะ  
"โซโล" ผมพูดข้างหูโซโลด้วยเสียงเบาๆ และหันหน้ามาตรงกับโซโลพอดี ผมประกบปากของผมกับโซโลเข้าด้วยกัน    อีกฝ่ายทำหน้าอึ้งนิดหน่อยแต่เขาก็ตอบจูบของผม มันเป็นจูบที่อ่อนโยน ผมผละจูบต่อคนตรงหน้า 
"โซโล คิดถึงนะ" ผมกอดเขาเป็นครั้งสุดท้าย 
"เฮ้อแกนี่ ชักวันเริ่มจะขี้อ้อนมากไปแล้วนะ" โซโลพูด 
"ก็แค่เวลาอยู่กับนายเท่านั้นแหล่ะ" ผมจูบโซโลอีกครั้ง เหมือนจะเป็นแค่ปากแตะปากกันเบาๆ
"อ่ะนี่ ลุกขึ้นได้แล้ว ได้เวลาอาหารนานมากแล้ว นายก็ไปกินข้าวซะ เดี๋ยวฉันจะต้องไปทำอาหารให้พวกนั้นเพิ่มอีก โดยเฉพาะลูฟี่"  
"ทำไมต้องลูฟี่ นายก็ต้องทำให้ฉันเพิ่มด้วย"โซโลพูด 
"เอ๊ะ นี่นายหึงฉันเหรอ" ผมมีท่าทีแปลกใจนิดหน่อย 
"ใช่ ฉันหึงนาย ทำของฉันให้มากกว่าลูฟี่ด้วยล่ะ" เมื่อได้ยินที่หมอนั่นพูดแบบนั้น ผมก็แปลกใจสุดๆ แต่ในขณะเดียวกัน ผมมก็มีความสุขที่สุด ที่ได้ยินหมอนั่นพูดแบบนั้น แต่ก็ไม่คิดว่าจะพูดตรงแบบนี้เหมือนกัน 
ทำเอาผมอึ้งไปเลย 

"นี่โซโล ไปได้แล้ว"
"อือ"

---------------------------------------------------------------

ณ ในห้องครัวที่ประกอบไปด้วยกลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง ยกเว้นโซโลและซันจิ
พวกเขาพูดคุยกัน ขณะที่ซันจิไปตามโซโลมากินข้าว

"นี่ พวกนายยยย!! มีข่าวใหญ่มาประกาศ!!"

"อ่าวอะไออ๋ออาอิ๊ (ข่าวอะไรเหรอนามิ)?" ลูฟี่ถาม

"ใช่ๆ ข่าวอะไรอ่ะ" อุซปถามต่อ

"พวกนาย วันนี้ เป็นวันเกิดของซันจิคุงเค้าล่ะ!!!"

"ห่ะ หาาาาาาาา/หาาาาาาาาาา/อะไรนะ??!!" ลูฟี่ อุซป ช็อปเปอร์ต่างตกใจ

"นี่พวกนายจำวันเกิดซันจิคุงไม่ได้เลยเหรอ?"นามิถาม

"ไม่อ่ะ/ไม่เลย/ไม่เหมือนกัน" ทั้งสามหนุ่มตอบพร้อมกับหันหน้าสะบัดไปมาพร้อมกัน

"แล้วโรบินจำได้เหรอ"ลูฟี่ถาม

"ได้จ่ะ ฉันจำวันเกิดทุกคนบนเรือได้หมด"โรบินตอบ

"ที่จริงฉันก็เพิ่งรู้ตอนที่โรบินบอกนี่แหล่ะ"นามิตอบอย่างแบบเขินๆ

"อะโด่วววว / หู่ววว / บู้ๆ" สามหนุ่มต่างส่งเสียงโห่

เพี๊ยะ / ตุบ /อั่ก !

"ขอโต๊ดค้าบบ พวกเราจะไม่ล้อแล้วค้าบบ" ลูฟี่อุซปช็อปเปอร์ประสานเสียง

"ดี แต่ว่านะ พวกเราจะทำยังไงดีล่ะ วันเกิดของกุ๊กน่ะเหรอ ถ้าเตรียมอาหารพวกเราทำไม่ดีแน่ๆสุดท้ายก็ต้องให้ซันจิคุงมาเตรียมอาหารอยู่ดี งั้นมาเตรียมงานปาร์ตี้เล็กๆดีมั้ย โดยที่พวกเราพอจะทำได้ แต่อย่าให้ซันจิคุงทำอาหารให้เด็ดขาด"นามิพูด

"โด่ว งั้นก็ไม่มีเนื้อน่ะสิ"ลูฟี่พูดอย่างน้อยใจ

"ใช่ เอาล่ะ พวกนายวันนี้พวกนายต้องเตรียมของขวัญเล็กๆที่พวกนายพอจะมี ฉันว่าแค่นี้ซันจิคุงก็ดีใจแล้วล่ะ"

"ขี้งก!" อุซปแซว

ตุบ! พลั่ก! อึ่ก!

"ขอโต๊ดค๊าบ..."อุซปหัวโนพูด


"แต่ว่านะ ทำไมซันจิคุงไปหาโซโลนานจังเลย เฮ้อ สงสัยไปอ้อนโซโลอีกตามเคย พออยู่กับเราและกับโซโลคนละคนเลย"

"หะ ซันจิอ้อนโซโลเหรอ?"ช็อปเปอร์สงสัย

"ใช่ นี่นายยังไม่รู้เหรอช็อปเปอร์ นายไปอยู่ที่ไหนมาเนี่ย~~~~~ ซันจิน่าาา พออยู่กับพวกเรานายจะเห็นเป็นประจำใช่มั้ยว่าชอบขี้โมโห จุกจิก ขี้บ่น" อุซปพูด 

"ใช่ๆ"ช็อปเปอร์แสดงความคิดเห็น

"แต่พอหมอนั่น ซันจิน่ะนะ พอได้อยู่กับโซโลจะเป็นคนละคนเลย ที่ฉันรู้แน่ๆคือ พออยู่กับโซโลแล้วซันจิจะขี้อ้อนมาก"

"แล้วพวกนายรู้เรื่องนี่ได้ยังไงกันล่ะ?"ช็อปเปอร์ถามต่อ

"ก็อย่างวันนี้นี่แหล่ะช็อปเปอร์ ก็ซันจิไปตามโซโลมากินข้าวแล้วนานมาก พวกเราก็ขี้เกียจเดินไปตามอีกด้วย ไม่ใช่อะไรหรอก พวกเรากลัวลูฟี่กินข้าวของพวกเราหมดก่อนน่ะสิ" 

"อ่าว นามิ ฉันไปเกี่ยวได้ไงเนี่ยยย"ลูฟี่พูด

"นั่นแหล่ะ แล้วโรบินก็เลยอาสาไปดูให้คือใช้พลังผลปีศาจ ยื่นแขนออกแล้วใช้ตาดูตรงที่มือน่ะ พอตอนแรกโรบินพูดว่าเห็นซันจิอ้อนโซโลอยู่ พวกเราก็ไม่เชื่อกันหรอก สุดท้ายจึงเดินออกไปเงียบๆไปดูน่ะ จากนั้นพวกเราก็จึงสรุปได้ว่า พวกนั้นเป็นแฟนกันแล้ว พวกเรารู้เรื่องนี้ทุกคนแหล่ะ ถึงจะเป็นเรื่องที่น่าตกใจ แต่ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ สงสัยวันนั้นนายไปเข้าห้องน้ำล่ะมั้ง เลยไม่รู้น่ะ" นามิอธิบาย

"ใช่จริงๆด้วย วันนั้นฉันปวดฉิ้งฉ่องกะทันหันน่ะ แฮ่ะๆ"ช็อปเปอร์พูดด้วยความเขินอาย




"นี่ ทุกคน ฉันมีแผนแล้วล่ะ หึๆๆๆ" นามิทำหน้าตาชั่วร้ายจนทุกคนต่างกลัว ยกเว้นโรบิน

"มะ มีแผนอะไรเหรอนามิ?"  อุซปที่กล้าถามเลยถามขึ้นมาก่อน

"ในเมื่อพวกนายรู้ว่า ซันจิขี้หึงโซโลเวลามีคนอยู่ใกล้ แถมขี้อ้อนกับโซโลมาก ดังนั้นแผนของฉันคือ วันนี้ทุกคนต้องทำตัวสนิทสนมกับโซโลและใกล้โซโลมากๆ และทุกคนต้องทำตามด้วย" นามิพูด

"ฮิๆ ฉันก็ว่าน่าสนุกดีนะ เวลาแกล้งให้คุณกุ๊กหึงคุณนักดาบ คุณกุ๊กเวลาโดนแกล้งจะน่ารักมากเลย" โรบินพูด

"เอาจริงเหรอ เอางี้มั้ยนามิ วันนี้ฉันจะตัวติดซันจิ เลยทำให้ซันจิได้อยู่กับโซโลน้อยลง"ลูฟี่เสนอความคิดเห็น

"นายแค่อยากกินเนื้อใช่มั้ย" 
"ฮ่าๆรู้ทันฉันด้วย" 
"แต่ก็ดี งั้นตามนั้นลูฟี่" 
"โอเคเลยยย วันนี้ฉันจะได้กินเนื้อเยอะแน่ๆ!"

"ส่วนพวกนาย ตามแผนนะ อยู่ใกล้กับโซโลด้วย"

 "อ่า สุดท้ายพวกเราก็ขัดแผนนี้ไม่ได้สินะ ทำก็ทำ" อุซปและช็อปเปอร์ปลง...

"อ่า แล้วสุดท้ายอย่าลืมของขวัญวันเกิดซันจิคุงล่ะ และอย่าให้ซันจิคุงรู้เด็ดขาด"

"โอเค/จ่ะ"

"นี่ นามิแล้วโซโลจะรู้วันเกิดของซันจิมั้ยอ่ะ?" ลูฟี่ถาม

"ถ้าเป็นแฟนกันแล้ว แล้วเรื่องแค่นี้ยังจำไม่ได้ ก็ไม่สมควรเป็นแฟนกันแล้วล่ะ หึ" นามิพูดด้วยหน้าตาที่นิ่งเกินคาด

"นี่ ทุกคน ตอนนี้คุณกุ๊กกับคุณนักดาบเดินมาทางนี้แล้วล่ะจ่ะ"โรบินพูด
จากนั้นทุกคนต่างแยกย้ายไปนั่งที่เดิมของตนเองและ ทำตัวตามปกติ


--------------------------------------------------------------------------------------------------------


หลังกินข้าวเสร็จ ซันจิจะล้างจาน มันเป็นหน้าที่ของเขา


part sanji :
เอ....ทำไมวันนี้ผมถึงได้รู้สึกหึงโซโลมากกว่าปกติ ทำไมเจ้าพวกนั้นอยู่กับโซโลนานขนาดนั้น แถมวันนี้ เจ้าลูฟี่ก็ตัวติดผมตลอด ไปไหนก็ลำบากแฮะ 
เมื่อผมล้างจานเสร็จ ผมก็จะเดินออกจากห้องครัวเพื่อไปหาโซโล แต่ว่า "นี่ ซานนนจิ วันนี้ฉันอยากอยู่กับนาย ฉันอยากกินเนื้ออีกอ่าาา" 

"นี่ ลูฟี่ปล่อยนะ นายอย่ามากอดฉันสิ" 

"ฉันจะไม่เลิกกอดนาย ถ้านายยังไม่ไปทำเนื้อให้ฉันกิน"

หึยยย เจ้าบ้ายางยืดนี่ เอาแต่ใจชะมัด "ก็ได้" สุดท้ายผมก็ต้องยอม ถ้าลูฟี่ไม่กอดผมนะ ผมจะวิ่งไปหาโซโล เหมือนแค่ชวนทะเลาะ แต่จุดประสงค์ของผมก็คือ อยากดึงโซโลออกให้มาห่างๆจากพวกนั้น แถมวันนี้ทำไมคุณนามิ โรบินจังถึงไปหาหมอนั่นบ่อยจัง ถ้าไม่ติดที่ลูฟี่กอดผมนะ ผมจะไปหาโซโลเดี๋ยวนี้เลย ทำไมน่ะเหรอ ที่ลูฟี่กอด ก็เพราะว่าแกะยาก ลูฟี่เป็นยาง แถมหนักด้วย ถ้าไม่ยอมทำตาม แขนของลูฟี่ก็จะรัดผมแน่นมีวิธีเดียวที่จะคลายแขนนี้ออกก็คือ ทำให้ลูฟี่กินเนื้อ ตอนนี้ผมก็ทำได้แค่ทำเนื้อให้ลูฟี่กินอย่างพอใจไปก่อน เพราะว่าลูฟี่จะได้ปล่อยแขน แต่ตอนเวลาผมเห็นพวกนั้นใกล้โซโล ทำไมผมถึงหงุดหงิดอย่างนี้....



part zoro:
          วันนี้ผมก็รู้สึกแปลกๆตั้งแต่กินข้าวเสร็จแล้ว พอเจ้าคิ้วม้วนนั้นจะมาหาผม ก็จะมีพวกอุซปช็อปเปอร์มาใกล้ผม แถมพวกผู้หญิงก็มาใกล้ผมอีก สิ่งที่ทำให้ผมหงุดหงิดที่สุดก็คือ เจ้าลูฟี่ ทำไมเจ้ากุ๊กจะต้องตามใจหมอนั่นด้วย พอเจ้ากุ๊กจะออกมา เจ้าลูฟี่ก็กอดเอวเจ้าคิ้วม้วนไว้ นั่นเป็นสิ่งที่ผมครอบครองได้คนเดียวนะเฟ้ย ทำไมเจ้ากุ๊กจะต้องยอมลูฟี่ด้วยนะ แต่ที่แปลกๆคือ พอกุ๊กจะออกมาหาผม พวกนั้นก็จะเข้ามาใกล้ผม พอเจ้ากุ๊กกลับไป เจ้าพวกนั้นก็ทำกิจวัตรของตัวเองเหมือนเดิม แต่ที่แปลกกว่านั้น พอผมจะไปหาเจ้ากุ๊ก เจ้าพวกนั้นก็เข้ามาหาผม เหมือนไม่ให้เข้าใกล้เจ้ากุ๊ก
เอาล่ะ ผมไม่สนแล้ว ผมจะไปหาเจ้ากุ๊กแล้วพาลูฟี่ออกจากห้องครัวซะ ก็วันนี้เป็น"วันเกิด"ของหมอนั่นนี่นา ผมอยากจะอยู่กับหมอนั่นแค่สองคน...ผมชอบที่กุ๊กมาอ้อนผมเหมือนเป็นเด็ก และชอบที่สุดก็คือ หมอนั่นทำกับผมแค่คนเดียว
ก็ 'หมอนั่นเป็นของผม' นี่นา.........

ผมลุกขึ้นและจะเดินไปหาเจ้ากุ๊ก ว่าแล้ว เป็นไปอย่างที่คิดไว้ เจ้าพวกนั้นมาขัดอีกแล้ว


"นี่โซโล นายจะไปไหนเหรอ?" อุซปเข้ามาถามพร้อมกับช็อปเปอร์

"ฉันจะไปหาเจ้ากุ๊ก" 

"โซโลนายอยากดื่มเหล้าเหรอ เดี๋ยวฉันไปเอาให้" นามิพูด

"ไม่เป็นไร ฉันหยิบเองได้ แล้วก็นะ พวกนายช่วยถอยออกห่างจากตัวฉันได้มั้ย ฉันจะไปหาเจ้ากุ๊ก"

"เอ่อ เชิญค๊าบบ"อุซปกลัวจนไม่กล้าขัด

ตอนนี้ อะไรก็หยุดผมไม่ได้ ผมจะไปหาเจ้ากุ๊ก ผมไม่ให้อะไรมาขัดขวางเราได้หรอก.....!




part sanji:
จนถึงตอนนี้ ถึงผมจะทำเนื้อให้หมอนั่นกินมากเท่าไหร่ เหมือนหมอนั่น เจ้าบ้าลูฟี่...จะไม่ยอมแพ้เอาซะเลย กินเนื้อด้วยแขนข้างหนึ่ง กอดผมด้วยแขนข้างหนึ่ง สรุปหมอนี่ไม่ปล่อยจริงๆใช่มั้ย ต้องการอะไรจากโผมมมมม???????

"นี่ ลูฟี่ ปล่อยได้แล้ว! ฉันก็ทำเนื้อให้นายมากพอแล้ว ปล่อยฉันซักทีเซ่ ฉันจะไปหาเจ้ามาริโมะ ปล่อยฉันๆๆ!"

"ไม่ วันนี้นายต้องอยู่กับฉันซันจิ"
อึก! ทำไมวันนี้เจ้าบ้าลูฟี่ถึงทำตัวอย่างนี้ขึ้นมาได้ 

"ซันจิ แล้วทำไมนายถึงอยากไปหาโซโลนักล่ะ??"

"อึ่ก...เอ่อ ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่เจ้าบ้ามาริโมะมันกวนประสาทฉัน ฉันก็เลยหงุดหงิดแค่นั้น"

"งั้นนายก็อยู่นี่แหล่ะซันจิ"

"นี่ ลูฟี่ นายมีอะไรปิดบังฉันรึเปล่า? ทำไมวันนี้นายถึงทำตัวแบบนี้?"

"อ๋อ ก็วันนี้นามิบอกว่าให้ทุกคนพยายามอย่าให้โซโลกับนายเข้าใก้ลกันง่ะ...อุ๊ป!!......ซันจิ นาย ไม่ได้ยินอะไรใช่มั้ย?"

ผมสังเกตลูฟี่ได้ ได้เลยพฤติกรรมแสดงออกขนาดนี้ เจ้าบ้าลูฟี่นี่ใสยิ่งกว่าอะไรซะอีก เพราะฉะนั้นผมเชื่อได้เลย เรื่องที่ลูฟี่ คือเรื่องจริง! แต่ว่าทำไมคุณนามิถึงไม่ให้ผมกับเจ้าหัวสาหร่ายเข้าใกล้กัน หรือว่าพวกคุณนามิรู้แล้วว่าผมกับเจ้าบ้านั้นคบกัน!!!!???

"ไม่ ฉันไม่ได้ยินหรอก เมื่อกี้นายพูดเร็วเกินไปน่ะ ฉันฟังไม่ถนัด"

"อ๋อ โอเค นึกว่านายได้ยินซะอีก"

"หืม ได้ยินอะไรเหรอ?" ผมถาม

"ม่ะ ไม่มีอะไรน่าาา!!"

"อ่อ เออ ลูฟี่ ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำแปบนึงได้มั้ย เดี๋ยวฉันมาทำเนื้อต่อให้"

"นายไม่ได้ไปหาโซโลใช่มั้ย?" ลูฟี่ถามผม

"ไม่ไปแล้วล่ะ ฉันจะไปเข้าห้องน้ำแทนน่ะ"

"อ่า โอเคซันจิ แล้วรีบๆกลับมาทำเนื้อต่อน้าา ฉันจะกินที่เหลือรอ" 
ลูฟี่ปล่อยแขนที่รัดเอวผมไว้ก่อนหน้านี้ "ได้เลยลูฟี่...หึ" เจ้าลูฟี่ทำไมติ๊งต๊องและใสซื่ออย่างนี้เนี่ย นี่ฉันเลือกกัปตันได้ถูกคนแล้วใช่มั้ยนะ แต่ยังไงเราเลือกแล้ว ก็แล้วแต่โชคชะตาล่ะนะ ผมได้อิสระที่จะไปหาเจ้าหัวเขียวได้แล้ว ผมเดินไปยังประตูเพื่อที่จะเปิดมันออก ผมเดินไปหมุนที่ล็อคและเปิดประตูพร้อมจะก้าวเดินออกจากห้องครัว

"อะ/เอ๊ะ!?" หืมม

"ซ่ะ โซโลลล!?" 

"อ่า เจ้ากุ๊กเองเหรอ นึกว่าใครซะอีก ดีใจจังที่เป็นนาย"

ตะ...ตอนนี้หน้าของผมกับหน้าของโซโลใกล้กันมากๆ จมูกของผมชนกับจมูกของหมอนั่น ปากก็แทบจะ จะ อึ่กผมจะเป็นลมแล้ว อยู่ใกล้กับหมอนี่ ทำไมผมถึงเขินอย่างนี้นะ ตัวผมกำลังจะล้มด้วยความเขิน(ที่ไม่มีเหตุผลเลย) 

*จับ* 
"อึ่ก โซโล..." 

"นายเป็นอะไรรึเปล่า เจ้ากุ๊ก หน้าแดงนะ" 

ผมรีบส่ายหัว ผมเขินจนอยากเอาหน้ามุดไปที่อกของโซโลแล้ว ตอนนี้ไม่อยากมองหน้าเจ้าบ้านี่เลย หน้าของผมอยู่ใกล้กับหมอนี่อีกครั้งแถมหมอนี่ยังโอบเอวผมด้วยแขนข้างเดียว เพราะเมื่อกี้ผมเกือบล้มเพราะเจ้าบ้านี่แล้ว 
"โซโล ปล่อยได้แล้ว เดี๋ยวคนอื่นจะรู้นะ แล้วเอาหน้าออกไปไกลด้วย"

"อ่า เสียใจจัง ฉันก็นึกว่านายจะคิดถึงฉันซะอีก" โซโลปล่อยผมและพูดเสียงดังมาก เหมือนอยากให้ทุกคนในบนเรือได้รู้

"ไอ้บ้าหัวสาหร่าย!  ใครจะไปคิดถึงคนอย่างแกฟร้ะะะะ!!" ตอนนี้ผมทั้งหงุดหงิด โมโห ทั้งเขินและอายอีก
 ถีบ! ผลั่ววว! "อั่ก! ไอ้เจ้ากุ๊กคิ้วม้วน ใครใช้ให้แกมาถีบฉันฟร้ะะ!!! หน๊อยยยย หาเรื่องกันใช่มั้ย!"

  หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ได้กันปะทะกันอีกรอบ


ตุบ ผลั่ว อั่ก!
"พวกนาย หยุดกันซักทีได้มั้ย เมื่อกี้มันอะไรกัน ซีนโรแมนติกกันอยู่ไม่ใช่เหรอ แล้วไหงอยู่ดีๆกลายเป็นเวทีชกมวยไปได้หะ!"
นามิผู้สยบการประทะครั้งนี้ได้ 1 แต้ม *

"เอ๋ คุณนามิครับ ซีนโรแมนตง โรแมนติกอะไรกันครับ ฮ่ะๆๆ" ผมพูดติดฮา แต่รู้สึกฮาไม่ค่อยออกแหะ

"เฮ้ นามิ เธอมายุ่งอะไรด้วยเนี่ย ฉันกำลังคุยกับเจ้ากุ๊กคิ้วม้วนอยู่นะ"

"เฮ้ๆ แกว่าใครคิ้วม้วนหะ เจ้าหัวสาหร่าย"

"หาาา นี่นายจะเอาอีกรอบเหรอ" 

"อั่ก ย้ากก พลุบ พลั่ก!"


ตุบ พลั่ว อั่ก 
นามิผู้สยบการปะทะครั้งที่ 2 ได้ อีก 1 แต้ม รวมเป็น 2 แต้ม นามิคือผู้ชนะ...

"ทำไม พวกนายถึงไม่หยุดทะเลาะกันซะทีล่ะเนี่ยเฮ้อ~ โซโลนายไปนั่งกับโรบิ้นทางนู้นไป ส่วนซันจินายมากับฉัน ไปหาลูฟี่ด้วยกันหน่อย" "อ่า ครับคุณนามิ"

"ทำไมฉันต้องทำตามคำสั่งเธอด้วยยัยปีศาจขี้งก แต่ยังไงฉันก็กลับไปนั่งที่เดิมอยู่ดีแหล่ะน่า เอ้อ เจ้ากุ๊ก เดี๋ยวขอเหล้าด้วยนะ" 

"อือ" ผมตอบไปได้แค่นี้ หลังจากนั้นผมก็เห็นเจ้าหัวสาหร่ายไปนั่งกับโรบิ้นจัง ทำไมผมเห็นภาพนั้น ภาพที่เจ้าหัวสาหร่ายคุยกับโรบิ้นจัง ทำไมภาพนั้น ดูเจ้าหัวสาหร่ายมีความสุขขนาดนั้น เจ้าบ้า คุยกับผู้หญิงคงมีความสุขและสนุกมากกว่าฉันสินะ เจ้าหัวเขียวเอ้ย! แต่ว่า...ทำไมรู้สึกเจ็บปวดเล็กๆแฮะ

"นี่ ซันจิคุง ไปได้แล้ว" "ครับ คุณนามิ..."




ทางด้านโซโล (ตอนที่ซันจิหันหน้ามามองพอดี)

"หึๆๆ" 

"มีอะไรน่าขำรึไง โรบิ้น"

"แหม คุณนักดาบล่ะก็ ไม่รู้จริงๆเหรอ"

"ถ้ารู้ จะถามหรือไง"

"แหม่ พออยู่กับฉันแล้วก็กับคุณกุ๊ก คนละคนเลยนะ"

"หืมม เธอกำลังพูดเรื่องอะไร"

"ก็เรื่องคุณนักดาบกับคุณกุ๊กยังไงล่ะ เมื่อกี้เห็นแกล้งคุณกุ๊ก คงสนุกใช่มั้ยล่ะ ฉันก็อยากแกล้งด้วยอีกคนจัง"

"ฮ่าๆเธอนี่ สมกับเป็นนักฆ่าจริงๆนะ ช่างสังเกตจริงๆ รู้เรื่องของฉันกับหมอนั่นนานแล้วรึยังล่ะ?"

"ก็ซักระยะหนึ่งน่ะ หึหึ"

"แล้วก็นะ หมอนั่น มีแค่ฉันแกล้งได้คนเดียวเท่านั้น"

"โห คุณนักดาบดูน่ากลัวนะเนี่ย ฉันจะเฝ้าดูอย่างเงียบๆแล้วกัน คุณนักดาบกับคุณกุ๊กน่ะ ฉันเป็นกำลังใจช่วยอยู่นะแต่ว่านะคุณกุ๊กน่ารักจริงๆเวลาโดนคุณนักดาบแกล้ง"

"อืมใช่ เจ้ากุ๊กน่ะ ทั้งน่าแกล้ง ทั้งน่ารักด้วยล่ะแล้วหมอนั่นก็เป็นของฉันด้วย แต่ว่าเธอเนี่ยก็รู้เรื่องพวกเราเยอะจังนะ"

"ฉันจะถือว่านั่นเป็นคำชมล่ะกัน หึๆ" 
จากนั้นโรบินก็อ่านหนังสือของเธอไปอย่าเงียบๆพร้อมกับจิบน้ำชายามว่างไปด้วย ส่วนพวกอุซปช็อปเปอร์ก็ไปนั่งตกปลาด้วยความไม่รู้เรื่องอะไรเลย โซโลก็นอนหลับส่วนทางด้านซันจิ


"ซันจิ นายนั่งอยู่ตรงนี้ ห้ามออกจากห้องครัวเด็ดขาด ส่วนเจ้าปัญหา ออกมานี่" คุณนามิสั่งแค่นั้นและก็เดินตรงไป
ทางด้านลูฟี่ด้วยความโมโหสุดๆเลยนะนั่น สงสัยเจ้าบ้านี่คงไม่รู้เรื่องอะไรเลยสินะ

"โอ๊ย! นามิเธอทำอะไรเนี่ย ฉันเจ็บน้าา" ผมเห็นคุณนามิดึงหูลูฟี่จนยานออกไปจากห้องครัวส่วนผมก็ได้แต่นั่งเงียบๆในห้องครัว



ทางด้านนอกห้องครัว ลูฟี่/นามิ

"นี่ ลูฟี่ นายทำอะไรอยู่หะฉันไม่น่าให้นายมาเฝ้าซันจิคุงตั้งแต่แรกเลย นายมัวแต่กินเนื้ออยู่สิท่า"

"อะไรนามิ อย่ามาว่าฉันสิ ฉันก็เฝ้าซันจิอยู่ตลอดแหล่ะน่า"

"งั้น ซันจิคุงเดินออกมาจากห้องครัวได้ไงกันเล่า"

"อ๋อ ซันจิบอกฉันว่าเขาอยากไปเข้าห้องน้ำน่ะ ฉันเลยปล่อยไป ชิๆๆๆ"

"ใช่ที่ไหนกันเล่า เจ้าบ้า! ซันจิคุงเดินออกไปหาโซโลต่างห่าง นายนี่"

"หะะะ งั้นซันจิก็โกหกฉันน่ะสิ!"

"เฮ้อ แต่ก็ไม่เป็นไรลูฟี่ โชคดีที่โซโลยังไม่ได้อยู่กับซันจิด้วยกันสองคน"

"อ๋องั้นก็ไม่เป็นอะไรแล้วใช่มั้ย ฉันไม่ผิดแล้วใช่ม้ัย ชิๆๆๆ"ลูฟี่ยิ้มออกมาอย่างน่าระรื่น

"ผิดย่ะ!" ผัวะะ!!

"โอ๊ย นามิ มันเจ็บนะ เธอมาตบหัวฉันทำไมเนี่ย บู้ๆ"

"จ้า จ่ะ เรื่องนั้นช่างมันเถอะ แต่ว่านี่ใกล้จะมืดแล้วนะพวกเราต้องเริ่มจัดงานให้ซันจิแล้วล่ะ ลูฟี่ฉันมีแผนดีๆให้นายล่ะ ยื่นหูนายมาสิ"

"แผนอะไรของเธออีกล่ะ"ลูฟี่ยื่นหูไปทางนามิ

*พูดเสียงเบามากก* "คืองี้นะ ให้นายไปบอกซันจิว่าเราจะจัดงานเลี้ยงกัน บอกว่านายแค่อยากมีงานเลี้ยง อยากกินเนื้อเฉยๆ แค่นี้นะ แล้วก็บอกด้วยว่าฉันก็อยากให้มีงานเลี้ยง ถ้านายพูดถึงฉันด้วยซันจิคุงจะต้องทำแน่ๆ แต่ว่านะ สุดท้ายก็ต้องให้ซันจิคุงทำอาหารให้อยู่ดี แถมนายคงดีใจสิท่าได้กินเนื้ออีก"

"ได้เลย นามิฉันจะรีบไปบอกซันจิทันที!"

"เดี๋ยว อย่าเพิ่งรีบสิ *ดึงแขนไว้* นายแน่ใจนะว่านายจะไม่บอกใคร เรื่องนี้เรารู้แค่สองคน ทำตามแค่แผนของนายก็พอ"

"โอเคนามิ ! แต่ว่า เธอมีแผนอะไรอีกรึเปล่า?"

"อ่า มีสิเป็นแผนของฉันกับโรบิ้นน่ะ ฮิๆ เอาล่ะลูฟี่เริ่มปฏิบัติแผนการได้!! เดี๋ยวฉันจะไปหาโรบิ้นก่อน"

"รับทราบ วันนี้จะได้กินเนื้ออีกเยอะๆเลยย!!"

จากนั้นนามิก็เดินไปหาโรบิ้นที่มีโซโลอยู่ใกล้ๆและก็ลากโรบิ้นออกมาจากตรงนั้นและไปคุยด้วยกันอีกด้าน
หนึ่ง ส่วนทางด้านลูฟี่ ที่กำลังเดินเข้าห้องครัวเพื่อไปบอกซันจิ
"ซานนนนนนนนนนจิ!!!!" 

"อะไรหะเจ้าบ้า! อย่าตะโกนสิฉันได้ยินอยู่หน่า อะ!? แล้วคุณนามิล่ะ?"

"อ๋อ นามิไปหาโรบิ้นน่ะ"

"อ่อ แต่ว่าเมื่อกี้นายเรียกฉันทำไม?"

"อ่า ใช่ คืนนี้เราจะจัดงานเลี้ยงปาร์ตี้กันนะ!!! ฉันอยากกินเนื้อ!! เดี๋ยวซันจิฟังฉันก่อน นามิบอกให้จัดด้วยนะ ชิๆๆ"

"อะ โอเค>^< ถ้าคุณนามิบอกอย่างนั้นล่ะก็ ได้เลยฉันจะทำอาหารสุดพิเศษในคืนนี้ให้กิน! แต่ว่านายคงไม่โกหกใช่มั้ยลูฟี่?"

"โห่ บู้ๆ ซันจิอ่ะไม่เชื่อใจกันเลย ถ้าไม่เชื่อก็ไปถามยัยนามิได้เลย"

"อ่า ถ้านายพูดขนาดนั้น ฉันเชื่อก็ได้ อะลูฟี่เดี๋ยวนายไปบอกพวกอุซปช็อปเปอร์ตกปลาเพิ่มด้วยนะ เมื่อกี้ฉันเห็นพวกนั้นตกปลากันน่ะ ถ้านายหาสเบียงให้ฉันเพิ่ม ฉันก็จะทำให้นายเพิ่มด้วยนะลูฟี่"

"อ่ะ โอเค!!! ได้เลยซันจิ" 
เมื่อลูฟี่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบเดินออกจากห้องครัวอย่างไวเพื่อไปบอกพวกอุซปช็อปเปอร์ให้หาสเบียง(ปลา)เพิ่ม ถึงตอนนี้จะมืดแล้วก็เถอะ แต่ก็คงมีปลาอยู่นะ ก็นี่มันในแกร์นไลน์หนิ แต่ว่าทำไมคุณนามิถึงจะจัดงานเลี้ยงล่ะ? ทุกทีเห็นลูฟี่อยากจะจัดแต่คุณนามิก็ห้ามไว้ตลอดนี่หน่า ย้ำนักย้ำหนาว่าไม่ให้จัด อย่าบอกนะว่าพวกคุณนามิจะรู้ว่าวันนี้วันเกิดผมถ้าเป็นอย่างนั้นผมคงดีใจสุดๆเลยล่ะ แต่ถ้าไม่ใช่จะทำหน้ายังไงดีล่ะ อ่ะไม่เอาๆผมจะคิดบวกเขาไว้ วันนี้ต้องทำอาหารให้อร่อยกว่าทุกวันเสียแล้ว ต้องให้สมบูรณ์และเพอร์เฟคที่สุด อ่า ผมไม่ลืมที่จะทำเค้กวันเกิดให้ตัวเองหรอก เดี๋ยวทำเสร็จก็แอบเก็บไว้ตู้เย็น แล้วก็แอบเอาเหล้าที่เราทำมาให้หมอนั่นด้วยดีกว่า หวังว่าหมอนั่นคงจะชอบนะ
เหล้าที่ผมทำเองกับมือน่ะ~~~



ทางด้านนามิกับโรบิ้น
"นี่ โรบิ้นอย่าลืมแผนนะ"
"ไม่ลืมหรอกจ่ะ อยากเห็นตอนคุณกุ๊กตอนนั้นแล้วจริงๆ หึๆ"
"ฉันก็อยากเห็นเหมือนกันนั่นแหละน้าาาา~~~ ตอนนั้นซันจิคุงคงแอบหนีไปร้องไห้แน่ๆ แต่ตอนซันจิคุงร้องไห้ดูน่ารักยังไงอย่างงั้นแหนะแต่ว่านะตอนนี้เรารอให้ซันจิคุงทำอาหารให้เสร็จดีกว่า"
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ช่วงเวลารอซันจิให้ทำอาหารและงานเลี้ยงเสร็จ (การจัดงานเลี้ยงหรือปาร์ตี้ ซันจิจะเป็นคนจัดคนเดียวทุกที ถึงจะมีคนอื่นอยากช่วย แต่ซันจิบอกว่าอยากจะทำคนเดียว เพราะกลัวว่ามันจะไม่สมบูรณ์แบบดั่งใจเขา)
.
.
5 นาทีผ่านไป
.
.
10 นาทีผ่านไป
.
.
.
.
20 นาทีผ่านไป
.
.
.
.
.
40 นาที 


ในที่สุดผมก็
"เสร็จแล้วค้าบบบบบบ ทุกๆคน!!! ผมทำอาหารสุดแสนเพอร์เฟค สุดเลิศและแสนพิเศษเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อยแล้วค้า่บบบบบบบ"

"อ่า เสร็จแล้วเหรอซันจิคุง ขอบใจนะจ๊ะ"
อ่า คุณนามิหยีแก้มผมด้วยยย เพื่อเธอผมทำได้เสมอ ทำไมคุณนามิกับโรบินช่างดูน่ารักอะไรขนาดนี้  ระหว่างนั้นผมก็เสิร์ฟน้ำให้กับสาวสวยทั้งสอง พวกเธอยิ้มให้ผมด้วย แต่เอ เจ้าบ้านั่นอยู่ไหนนะ?

"เอ๋???/หาาาา!?  วันนี้มีปาร์ตี้ด้วยเหรออ ทำไมพวกเราถึงไม่รู้เรื่อง" อุซปกับช็อปเปอร์ผู้ตามโลกไม่ทันได้ตกใจกับการที่ว่า วันนี้มีปาร์ตี้

"ไม่รู้ก็รู้ตอนนี้ซะสิ แล้วลูฟี่ไม่ได้บอกพวกนายเหรอว่าฉันให้มาบอกพวกนายว่าตกปลาเพิ่มน่ะ"

"บอกนะ แต่พวกเรานึกว่านายสเบียงไม่พอสำหรับมื้อนี้ซะอีก อ่าา ดีใจฝุดๆ มีงานปาร์ตี้ด้วย เอ้านี่ช็อปเปอร์ตะเกียบคนละคู่!" 

"ได้เลยอุซป พร้อมล่ะนะ"

"ฉันพร้อมตั้งนานแล้วล่ะ ฮิๆ"

"ตะเกียบยัดจะหมูกกกกกกก/จาเกียบยักกจาหมูกก !! เย้ๆ!! เฮ้! สนุกจังเลยยย ฮ่าๆๆๆๆๆ" ช็อปเปอร์กับอุซป เจ้าพวกบ้านั่น สกปรกอีกแล้ว เอาตะเกียวมายัดจมูกและที่ตา แต่ก็นะดูสนุกดีแหะ ผมคิดอย่างนั้นนะ แต่ผมจะไม่ทำหรอก

"เฮ้! อุซป ช็อปเปอร์พวกนายไม่รอฉันเลย ซันจิ! ขอตะเกียบคู่หนึ่ง"

"อ่ะ"
เจ้าบ้าลูฟี่ก็อีกคน ทั้งที่เมื่อกี้ยังกินเนื้อเต้มปากอยู่เลย แต่ก็ไปเล่นกับพวกอุซปช็อปเปอร์ซะได้ เจ้าบ้าพวกนี้นี่

"เน่ๆ ซันจิ ดูนี่สิ"

"หืม?" ผมหันไปตามเสียงลูฟี่เรียก

"จ๊ากกกกก!!! เจ้าบ้า! เล่นอะไรของแกเนี่ย"

"หวาาา นี่เห็นมั้ยช็อปเปอร์ ซันจิตกใจด้วยฮ่าๆๆๆ" เจ้าบ้าอุซปล้อผมอีก อะ เจ้าบ้าลูฟี่ทำหน้าเลียนแบบผมอีก น่าตาน่าเกลียดจัง ทุเรศด้วย อะ ฮ่าๆๆๆๆ เจ้าบ้านี่ ฮ่าๆๆ หยุดได้แล้ว อ่าวช็อปเปอร์นายตะเกียบหักข้างหนึ่งแล้วนั่น ฮ่าๆๆๆๆ เจ้าบ้าพวกนี้ฮ่าๆๆ ทำไมผมถึงฮาด้วยมุขอะไรอย่างนี้เนี่ยแล้วไปเต้นกับพวกนี้ด้วยอีกเนี่ย
แต่มีความสุขแฮะ ลา ลา ๆ~~~~ ฮ่าๆๆ
ถึงพวกเขาจะตลกแถมสกปรกยังไง แต่พวกเขาก็เป็นพรรคพวกของผม อยู่กับเจ้าบ้าพวกนี้แล้วมีความสุขจัง
ถึงพวกเขาจะไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดผม แต่ผมก็มีความสุขนะ

"เอ๋ วันนี้จัดปาร์ตี้เหรอ ทำไมไม่เห็นรู้มาก่อนเลย?"

"โอ๊ะโอ่ มีพวกไม่รู้เรื่องเพิ่มมาอีกคนล่ะ"

"อะไร ยัยนามิ"

"หุๆ คุณต้นหนล่ะก็ ก็คุณนักดาบเอาแต่นอนจะไปรู้ได้ยังไงเนอะ"

"เฮ้อ พวกเธอเนี่ยฉันไม่สนใจหรอก"

อ่า นั่นเจ้ากุ๊กติ๊งต๊องนี่น่า ไปเต้นกับเจ้าพวกนั้นก็ดูติ๊งต๊องไปอีกแต่ดูน่ารักดีแฮะ หมอนั่นดูมีความสุขดีนะ ไปหาหมอนั่นดีกว่า วันนี้วันเกิดเจ้านั่นนี่น่า ผมเตรียมของขวัญชิ้นนี้ให้หมอนั่นนานแล้ว ไปให้เลยดีกว่า แต่ก่อนที่ผมจะเดินไปหาเจ้ากุ๊ก อยู่ดีๆพวกสองสาวก็มาคล้องแขนผม

"นี่ พวกเธอจะทำอะไรน่ะ?" 

"อ่อ ไม่มีอะไรหรอกโซโล แต่ว่าเราไปดื่มเหล้าก่อนดีมั้ย"

"อ่า เหล้าเหรอ ไม่"

"เอ๊ะ ทำไมนายถึงไม่กินล่ะโซโล"

"ตอนนี้ไม่มีอารมณ์ดื่มน่ะ" พวกผู้หญิงนี่เซ้าซี้กันจริงๆแฮะ

"งั้นถ้าฉันพูดเรื่องหนี้ที่นายติดฉัน สามแสนเบรีล่ะ ฉันมีข้อเสนอให้นะถ้านายไปดื่มเหล้ากับพวกฉันฉันจะหักค่าหนี้เพิ่มเป็นอีก 10%"

"อึก ยัยปีศาจ ได้ แค่ดื่มแปบเดียวนะ"

"งั้นคุณนักดาบ เราไปนั่งตรงนั้นด้วยกันนะ แค่ดื่มเล่นน่ะ"

"อืม"
จากนั้นผมก็เดินตรงไปกับพวกสองสาวถึงจะไม่ชอบที่มาคล้องแขนนี่ก็รู้สึกเกะกะแหะ ไม่เหมือนที่เจ้ากุ๊กคล้องแขนผมเลยผมเดินตรงไปที่นั่งปาร์ตี้และนั่งลงดื่มกับสองสาว




ทางด้านซันจิ
เอ๊ะ นั่นเจ้าหัวสาหร่ายหนิ "เฮ้ เจ้านักด่ะ.....ดาบ" อ่ะเอ๋ อะไรกันทำไมหมอนั่นไปกับสองสาวกับคุณนามิโรบิ้นจัง แล้วทำไมคุณนามิกับโรบิ้นจังยังคล้องแขนเจ้าบ้านั่น แล้วเจ้าบ้านั่นทำไมถึงยังให้คล้องแขนได้ง่ายๆกันนะ เห็นแล้ว
น่าหงุดหงิด! 

"นี่ ลูฟี่เดี๋ยวฉันไปนั่งกับคุณนามิโรบิ้นจังหน่อยนะ ทำไมคุณนามิกับโรบิ้นจังถึงคล้องแขนเจ้าบ้าหัวสาหร่ายนั่นกันนะ"

"อ่อ ซันจิ ฉันไปด้วยชิๆๆๆ" พอลูฟี่พูดเสร็จแล้วก็โอบเอวผมทันทีที่พูดเสร็จปั๊บ

"เดี๋ยว เจ้าบ้า!โอบเอวฉันทำไม?"

"ช่างฉันเถอะหน่าา นายรีบๆไปได้แล้ว ฉันอยากลองไปกินเนื้อโต๊ะนู่นด้วย ชิๆๆ"

"เฮ้อ นายนี่มัน ช่างนายเถอะอยากจะทำอะไรก็ทำ"
ผมปลงกับลูฟี่หลายทีแล้ว เจ้าบ้านี่ถ้าอยากทำอะไรก็จะทำตามใจตัวเอง ไม่ค่อยชอบฟังคนอื่นสุดท้ายผมก็ให้หมอนี่โอบเอวผม แล้วก็เดินตามหลังมา ผมเดินมาจนถึงโต๊ะที่หมอนั่น เจ้าบ้าหัวสาหร่ายนี่ หึ!

"อ๋าา คุณนามิโรบิ้นจังค้าบบบ ขอผมนั่งด้วยคนสิค้าบบบ"

"อ่า ได้จ่ะซันจิคุงนั่งเลย แต่ว่านะทำไมลูฟี่ถึงได้เกาะอย่างนั้นล่ะ?"

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันอ่ะครับ ฮ่า...ๆ"

"เหอะ! ลูฟี่คงอยากจะอ้อนอะไรเจ้ากุ๊กอีกสิถ้า แถมแกก็คงใจอ่อนทำตามหมอนั่นอีกแล้วใช่มั้ย?"โซโลเป็นคนเริ่มพูดก่อน ก่อนที่ผมจะตอบใส่หมอนั่นแต่ลูฟี่เป็นคนพูดก่อน

"อ่า ไม่ใช่หรอกโซโล ฉันแค่อยากกอดซันจิเฉยๆน่ะ แล้วก็ฉันอยากกินเนื้อนั่นด้วย"พอลูฟี่พูดจบก็หยิบเนื้อมาจากจานโซโล จากนั้นเจ้าบ้าลูฟี่ก็ปล่อยแขนที่โอบเอวผมไว้แล้วก็สวาปามเนื้ออย่างเอร็ดอร่อยแบบไม่สนใจโลกเลย

"หึ ฉันก็ไม่ได้สนใจเรื่องนั้นอยู่แล้วล่ะ" หน๊อยยยยย! เจ้ามาริโมะหัวสาหร่ายหัวตะไคร้น้ำ หึ นี่นายคิดจะไม่สนใจฉันจริงๆใช่มั้ย 

"ลูฟี่! ขอกินเนื้อนั่นหน่อย" ผมบอกลูฟี่และชี้นิ้วไปทางเนื้อที่ลูฟี่ถืออยู่ ผมรู้อยู่แล้วล่ะว่าเจ้าบ้าลูฟี่คงไม่ให้เนื้อนั่นกับผมแต่ไม่ใช่เลย "อ่ะ นายอยากกินเหรอ" ลูฟี่เอาเนื้อนั่นยัดปากใส่ผม แล้วก็กินเนื้อของตัวเองไปอย่างอารมณ์ดี 

"ไม่มีมือรึไง ให้คนอื่นป้อนให้" เจ้าบ้าหัวสร่ายจะกวนประสาทผมอะไรอีก แต่ผมไม่สนใจหรอกน่าหงุดหงิดชะมัด ไม่รู้จริงๆน่ะเหรอว่าผมหึงเจ้าเนี่ย แถมยังให้สองสาวคล้องแขนกันอยู่อีก เชอะ

"ลูฟี่ ขอน้ำนั่นหน่อย" ผมรู้สึกหิวน้ำขึ้นมา เลยชี้น้ำที่อยู่ใกล้ลูฟี่เอามาให้ 

"อ่ะ" ก่อนที่ลูฟี่จะเอาน้ำแก้วนั้นมาป้อนผม

"เอามานี่" เจ้าบ้าโซโลก็ลุกขึ้นและแย่งแก้วน้ำจากมือของลูฟี่แล้วมาใส่ปากของผมอย่างรุนแรง 'อึ่ก ๆ' เจ้าบ้านั่นเอาน้ำมากรอกใส่ปากผม จะฆ่ากันรึไงฟร้ะะ 

"แฮ่ก ๆ นี่ไอ้มาริโมะ แกจะฆ่าฉันรึไงฟร้ะะะ ฉันหายใจเกือบไม่ออกแล้วนะ" ผมพูดพร้อมกับน้ำที่ไหลลงคางและไปเปียกที่เสื้อเชิ้ตสีขาวของผม 
"อ้อเหรอ ก็อยากให้ลูฟี่ป้อนนักไม่ใช่ ฉันกลัวลูฟี่รำคาญก็เลยทำแทนให้ไง"

"โซโล ฉันไม่รำคาญนะ" อยู่ดีๆลูฟี่ก็พูดออกมา 

"เอ้อ ช่างนายลูฟี่ แล้วก็กินเนื้อของนายไป"

"ชิๆๆๆ  ถึงนายจะสั่งฉันอย่างนั้น ฉันก็กินอยู่ดีน่า~~~~~ชิๆๆ"
 



"พอๆกันสักที พวกหนุ่มๆ อ่ะโซโลนี่เหล้าขวดต่อไป"

"อืม ขอบใจ"
อีกแล้ว เจ้าบ้านี่อีกแล้ว....ทำไมถึงยอมให้พวกสาวๆคล้องแขนกันได้นะ แล้วทำไมคุณนามิโรบิ้นจังต้องทำแบบนั้นด้วย ทั้งป้อนเหล้าเจ้านั้น ป้อนกับแกล้ม เทเหล้าให้เจ้านั่น ทำไมถึงเอาอกเอาใจเจ้าบ้านั่นกัน หงุดหงิดจังแฮะ

"อ่ะ นี่คุณนักดาบ เติมเหล้าอีกหน่อยนะ"
"อ่า"

"อ่ะ นี่โซโลกับแกล้มล่ะ อ้ามสิ"

"ไม่ล่ะ ขอบใจ"

"โถ่ โซโล ใจร้ายจังน้า"

"คุณนักดาบ นี่เหล้าอีก ดื่มเก่งจังน้าหุๆ"

"ขอบใจ"

"โซโลนี่ โซโล~~~~~~~~~~" 
"คุณนักดาบ นี่จ่ะ เอาอีกมั้ยหุๆ"

"โซโลนี่ โซโล~~~~~~~~~~" 
"คุณนักดาบ นี่จ่ะ เอาอีกมั้ยหุๆ"

"โซโลนี่ โซโล~~~~~~~~~~" 
"คุณนักดาบ นี่จ่ะ เอาอีกมั้ยหุๆ"

"โซโลนี่ โซโล~~~~~~~~~~" 
"คุณนักดาบ นี่จ่ะ เอาอีกมั้ยหุๆ"

ผมชักเริ่มจะหงุดหงิดแล้วนะ เจ้าบ้านั่น แถมพวกสาวๆด้วย

"โซโลนี่ โซโล~~~~~~~~~~" 
"คุณนักดาบ นี่จ่ะ เอาอีกมั้ยหุๆ"

เจ้าบ้านั่น ทำไมยังไม่เลิกอีก แค่ลุกแล้วเดินออกไปจากตรงนี้มันยากนักรึไง แล้วทำไมสาวๆ ทำไมวันนี้ถึงได้เอาอกเอาใจเจ้าหมอนั่นขนาดนี้ด้วย มันทำให้ผมหงุดหงิดนะ ทำให้ผมหึงหมอนั่นมากด้วย

"โซโลนี่ โซโล~~~~~~~~~~" 
"คุณนักดาบ~~~~~"

ผม.....ผม....ไม่ไหวแล้วนะ!! ผมลุกขึ้นอย่างเร็วซึ่งมันทำให้ทั้งโซโล  คุณนามิ โรบิ้นจังและลูฟี่ตกใจมาก แต่ผมไม่สนใจหรอก แล้วไงใครแคร์ ผมเดินอ้อมไปหลังโซโล ผมเดินเข้าไปใกล้โซโลและจับแขนของคุณนามิและโรบิ้นจังออกจากแขนโซโลคนละข้าง

"เอ๊ะ ทำอะไรน่ะซันจิคุง!?/คุณกุ๊กทำอะไรเอ่ย?"

"ขอโทษนะครับ คุณนามิโรบิ้นจัง แต่ว่า" ผมให้โซโลลุกขึ้นและสอดแขนของตัวเองเพื่อไปคล้องกับแขนโซโล


"คนๆนี้ โซโลน่ะ เขาเป็นของผมครับ!"


"ขอโทษนะครับ" ผมรีบก้มหน้าเพื่อซ่อนความเขินที่ตัวเองกล้าทำเรื่องบ้าๆแบบนี้ได้ยังไงกัน ตอนนี้ผมยังคล้องแขน จะใช้คำว่ากอดเลยก็ได้ ผมยังกอดแขนหมอนี่ไว้แน่นเลย แล้วก็นะแต่จะมีแฟนคู่ไหนกันบ้างล่ะ ที่เห็นแฟนตัวเองอยู่กับผู้หญิงคนอื่นแล้วทนได้ ผมเห็นสีหน้าของเจ้าบ้าโซโลตกใจเล็กน้อย แต่ผมก็เห็นหมอนั่นหันหน้าไปอีกด้านเพื่อซ่อนความเขิน ผมก็เขินแถมอายไม่แพ้กันหรอกนะ ผมเห็นเจ้าบ้านั่นแอบหัวเราะหน่อยๆด้วย 
"หัวเราะอะไรหะ เจ้าบ้า" 
"ไม่ได้หัวเราะสักหน่อย ดีใจต่างหากที่นายหึงฉันน่ะ" 
"จะ..จะ...เจ้าบ้าเอ๊ยย!!" ผมเขินจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้วนะ  แต่นั่นมันยังไม่ใช่ประเด็น ผมเพิ่งพูดออกไปหยกๆเองว่า เจ้าบ้าหัวสาหร่ายเป็นของผม ตอนนี้ คนทั้งเรือ ยกเว้นผมกับไอ้บ้ามาริโมะ ที่ยังยืนอึ้ง แถมทำหน้าตกใจเอาอย่างมาก โดยเฉพาะลูฟี่ เนื้อที่คาปากตอนนี้ถึงกับตกลงมา




"เอ่อ.." ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไร

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" หะ? ทำไมคนบนเรือถึงได้หัวเราะกันล่ะ

"นี่ ซันจิคุง ฉันไม่นึกเลยนะว่านายจะกล้ามากขนาดนี้"

"ขอโทษครับ"ผมได้แต่ก้มหน้า

"นายจะขอโทษฉันทำไม แล้วก็ไม่ต้องอายด้วย พวกฉันน่ะ รู้เรื่องที่นายกับโซโลคบกันเป็นแฟนนานแล้วย่ะ"

"หาาาาาาาาา/ห่ะ!!??" ผมกับโซโลหันมามองหน้ากันรอบหนึ่งเพราะงงว่าทำไมทุกคนบนเรือถึงรู้

"ระะะ...รู้ได้ยังไงครับ???"

"ง่ายจะตาย ก็นายตัวติดกับโซโลขนาดนั้น แถมตอนนี้นายยังกอดแขนโซโลหนึบเลยน้า"
คุณนามิชี้มาทางที่ผมกอดแขนเจ้าบ้าไว้แน่น ผมกำลังจะรีบกระชากแขนผมออกแต่โซโลหยุดไว้

"นี่ เจ้ากุ๊กในเมื่อทุกคนรู้เรื่องอยู่แล้ว ก็ไม่ต้องอายแล้วก็ไม่ต้องปิดบังแล้วนะ เรื่องของเราน่ะ หึ"

"อึ่ก จะ เจ้าบ้า!"


"ช่ายยย พวกนายไม่ต้องปิดบังอะไรอีกแล้ว พวกฉันน่ะรู้อยู่แล้วล่ะ แต่ว่านะซันจิ ตอนที่นายบอกว่าโซโลเป็นของนานยน่ะ ประโยคนี้ทำให้ฉันกับช็อปเปอร์อ้าปากค้างไปรอบหนึ่งเลยนะฮ่าๆๆๆ" อุซปพูดแถมช็อปเปอร์พยักหน้าตามที่อุซปพูด

"ฉันก็ด้วย เนื้อตกเลยเห็นมั้ย ชิๆๆ"ลูฟี่ก็แสดงความคิดเห็นตาม

"ฉันว่าพวกนายยังตกใจน้อยไปนะ ดูฉันกับโรบิ้นนี่สิ นั่งอึ้งเลยล่ะ ไม่คิดว่าซันจิคุงจะเดินเข้ามาอย่างนี้ ฉันกับโรบิ้นคิดแผนไว้อีกแบบว่า ซันจิคุงคงจะน้อยใจโซโลที่พวกเราเข้าไปยุ่งกับโซโลและคิดว่านายจะหึงมากซะจนแอบหนีไปนั่งร้องไห้ในห้องครัวซะอีกฮ่าๆๆๆ"

"หะ อะไรนะครับ?" ผมได้แต่ยืนอึ้ง 

"อ่อ ที่จริงแผนนี้เองเหรอนามิ" อยู่ดีๆลูฟี่ก็พูดขึ้นมา 
'นี่นายรู้อยู่ก่อนแล้วเหรอลูฟี่?' ผมถามลูฟี่ 
'ใช่ แต่ไม่รู้ว่าแผนอะไรน่ะสิ'

"นี่ๆ คุณต้นหน เราเล่าแผนของเราไปแล้วนะ หุๆ"

"อ่ะ เอ๋??? เอ่อ ซันจิคุง นายอ่าา ฉันขอโทษน้าาาาแล้วก็ลูฟี่ เงียบไปเลยไป๊!"

"เอ่อ ไม่เป็นไรครับแฮ่ะๆ"

"นายคงไม่โกรธฉันสินะ เอาล่ะ ดีแล้ว นี่ๆ ทุกคนได้เวลาแล้วล่ะ มารวมตัวกันใกล้ซันจิคุง"

"หืม?" คุณนามิบอกให้ทุกคนมารวมตัวที่ผม (ยกเว้นโซโล ก็ผมกอดแขนเจ้าบ้านี่อยู่นี่น่า) ผมมองหน้าโซโล หน้าหมอนั่นก็บอกได้ชัดเจนเลยว่า ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน

"เอาล่ะ ทุกคน พร้อมแล้วนะ"

"พร้อมตั้งนานแล้วล่ะ/ใช่ๆๆ/พร้อมจ่ะ/พร้อมเสมอ!"

"เอาล่ะนะ นับถอยหลังกัน"

"10"!

"9" !

'นี่ ทุกคนจ่ะทำอะไรน่ะ นี่โซโลนายรู้มั้ย?' 
'ฉันพอจะรู้แล้วล่ะ นายยืนดูอยู่เงียบๆหน่า'

"8"!

"7"!

"6"!

'ใกล้ได้เวลาแล้วล่ะ เจ้ากุ๊ก"
"หืม อะไรกันน่ะ เอ๋ ยะ...อย่าบอกนะว่า ทุกคน..."

"5"!

'ทุกคนจำ...'

"4"!

"3"!

"2"!

"1"!!!!!!!!!!


"สุขสันต์วันเกิดซันจิ/คุณกุ๊ก/ซันจิคุง"!!!!!!!!!!!
.
.
'ทุกคนจำวันเกิดของฉันได้....อึ่ก'

"อึ่ก....ทุกคน โฮฮฮฮฮฮ" ผมน้ำตาไหลโฮออกมา ไม่นึกว่าทุกคนจะจำวันเกิดของผมได้ ผมดีใจ ดีใจที่สุด!

"แหม่ ซันจิคุงนายดีใจนาดนั้นเลยเหรอ"

"อื้อ" ผมพยักตอบรับ

"อ่ะนี่จ่ะ ของขวัญวันเกิดจากฉัน ส้ม 1 ผล กับจุ๊บแก้ม 1 ครั้ง" 

"คุณกุ๊กส่วนของฉันหนังสือทำอาหารกับจุ๊บแก้ม 1 ครั้งนะฮิๆ"

"อ๊ากกกก!! ค่ะ...คุณนามิซังงงงงงงงงง โรบิ้นจวางงงงง ผะ ผมดีมากกกกกกกกกก!! มากที่สุดเหลือเกินนนนนน" เลือดกำเดาผมไหลนิดหน่อย

"แหม่ ซันจิคุงถึงนายจะเป็นแฟนกับโซโลแต่ความหื่นนายก็ไม่เคยหายเลยนะยะฮ่าๆๆ"

"นี่ ซันจิจากของฉันด้วยซอสวาสโก้ที่เผ็ดที่สุดในโลกจากกัปตันอุซป ถ้านายเจอศัตรูนะ เพียงแค่นายขว้างซอสนี่ใส่ศัตรู ศัตรูก็หายไปทันที เพราะมันเผ็ดมากกเลยไง ผู้ทดลอง กัปตันอุซปเอง"

"ฮ่าๆๆ ขอบใจมากนะอุซป"

"นี่ ซันจิ ของฉันเป็นหนังสือสูตรการทำอาหารนะ" ช็อปเปอร์ยื่นให้ผม

"นาย นี่ใจดีจังเลยนะช็อปเปอร์"

"จะ เจ้าบ้า ฉันไม่ได้ใจดีอะไรขนาดนั้นหรอกน่าาา~~~~~~" ช็อปเปอร์พูดไปบิดตัวไป เก็บอาการไม่เก่งเลยนะ

"อ่ะนี่ ซันจิของขวัญจากฉัน เนื้อ!"  

"อ่ะ เอ่อขอบใจนะลูฟี่ แต่ว่าเนื้อนี่ฉันทำนะ" เหมือนลูฟี่จะไม่ได้เตรียมอะไรให้ผม ดูเหมือนเจ้าตัวจะคิดหนักมากแฮะ ว่าจะเอาอะไรให้ผม ก่อนที่ผมจะบอกลูฟี่ว่าไม่เอาอะไรหรอกแต่ลูฟี่ดันพูดออกมาซะก่อนว่า 

"งั้นที่ฉันป้อนเนื้อนายถือว่าเป็นของขวัญละกันนะ ชิๆๆๆ" 

"อ่ะ ขอบใจนะ ฮ่าาๆ"

"ลูฟี่ แบบนั้นก็ได้เหรอ?"อุซปถาม

"หึ" เสียงสถบเบาๆจากเจ้าหัวสาหร่าย

"ไม่พอใจอะไรเจ้าหัวสาหร่าย"

"ไม่พอใจที่ลูฟี่ป้อนเนื้อนาย"

'อึ่ก เจ้าบ้านี้'

"อ่าว ทีนี้ทุกคนให้ของหมดแล้วใช่มั้ย เหมือนขาดใครไปนะ อ๊ะ!! โซโล อย่าบอกนะว่านายลืมวันเกิดซันจิน่ะ"อุซปพูดขึ้นมา เมื่อผมได้ยินอย่างนั้น ผมแอบรู้สึกน้อยใจแฮะ

"เงียบไปเลย เจ้าจมูกยาว" 

"โซโลน่ากลัวอีกแล้ววว"อุซปหันไปกอดช็อปเปอร์แทน

เมื่อโซโลพูดจบเขาก็มากุมมือผมไว้พร้อมพูดคำว่า "สุขสันต์วันเกิดเจ้ากุ๊ก" มันทำให้ผมดีใจมากๆที่สุด! แต่สิ่งที่ทำให้ผมแปลกใจกับหมอนี่ก็คือ เขานั่งลงคุกเข่าต่อหน้าผม และนำมือของผมออกมา

"โซโลทำอะไรน่ะ อายเขานะ" ผมกระซิบบอกโซโลแต่เขาก็เงียบ

"เจ้ากุ๊ก แต่งงานกับฉันนะ"

"อึ่ก" ตอนนี้ผมเขินมาก จนอยากมุดหน้าหนีอีกแล้ว แต่ในความเขินนั้นผมมีความสุขที่เอ่อล้นออกมาอย่างมาก

"นายจำได้มั้ย ตอนที่เราตกลงกันเป็นแฟนกันในวันแรก เราตกลงกันในตอนวันเกิดนายนะ"

"นายจำได้"

"นายจะยอมตกลงแต่งงานกับฉันมั้ย?" เขามองหน้าผมอย่างจริงจังและหนักแน่น


"แต่งเลยๆๆ/แต่งเลยซันจิคุง/แต่งๆๆๆ/แต่งเลยเอ้า แต่งเลยย!"
เสียงเหล่าพรรคพวกของผมคอยยืนเชียร์ให้ผม แบบนี้มันยิ่งให้เขินหนักมากเลยนะ


"นายจะแต่งงานกับฉันมั้ย?" โซโลเขาถามผมรอบที่ 3 ถ้ายังไม่ตอบตกลงก็ไม่ใช่ผมแล้วล่ะ 
ก็ผู้ชายคนนี้ของผมนี่น่า

"แต่ง! ฉันจะแต่งกับนาย" 



"เย้!!!!!!!!!!!/ดีใจดด้วยซันจิคุง/บนเรือเรามีคู่รักคู่ใหม่แล้วว/เย้ๆๆ"


เมื่อผมตอบตกลงกับโซโลผมเห็นเขาดึงตลับกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆออกมาจากกระเป๋าของเขา เมื่อผมเห็นเขาเปิดออกมา ผมต้องตกตะลึง เพราะนั่นมันคือแหวน!!!  เขาดึงมือข้างซ้ายของผมแล้วนำแหวนมาสวมนิ้วนางข้างซ้ายของผม 


"เฮ้ๆๆๆๆ!!! ฮิ้วววววววววววว!!! วีดวิ้ววววว!!! อัลล่าาา!! โว้วว้าวววว!!!!" เสียงตะโกนจากเหล่าพรรคพวก


ผมร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เพราะนี่มันเรื่องที่น่าแปลกใจและเรื่องที่น่าดีใจที่สุดในโลก ผมไม่คิดว่าวันนี้มันจะสมบูรณ์แบบ แบบนี้ ทั้งเรื่องที่น่าแปลกใจและน่ายินดีแบบนี้ ผมดีใจที่สุดในโลก ผมเห็นโซโลลุกขึ้นมาและเดินมาบอกผมว่า 


"นายเป็น ""เมีย"" ของฉันแล้วนะ หึ คืนนี้ไม่รอดแน่!"
"อ่ะ เอ๋อ๋อ๋อ๋??????!!"


"อ่า ทุกคน ฉันกับเจ้ากุ๊กขอตัวก่อนนะ เชิญให้ทุกคนสนุกกับงานปาร์ตี้ให้เต็มที่"

"จ่ะ ตามสบาย"นามิตอบแบบปลงๆ

จากนั้นโซโลก็อุ้มซันจิในท่าเจ้าสาวแล้วพาเข้าห้องนอนของเขาอย่างรวดเร็ว





ทางด้านอุซป

"นี่ คู่นี้เร็วดีเนาะ แต่งปุ๊บเข้าเรือนหอปั๊บ"

"อืม ช่ายอุซป แต่ว่าเรามาเล่นตะเกียบกันต่อเถอะ ลูฟี่มานายก็มาด้วย!" ช็อปเปอร์บอก

"ได้เลนนนน/โอเคคค" จากนั้นพวกอุซป ช็อปเปอร์และลูฟี่ก็อยู่งานปาร์ตี้อย่างสนุกสนาน

ส่วนพวกสาวๆ ก็พากันไปนั่งคุยเม้าท์มอยตามประสาตามผู้หญิง  และจิบชาเล่น



ทางด้านคู่รักคู่ใหม่
"ฮาส์ ในที่สุดก็ถึงวันนี้ซักที รู้มั้ยเจ้ากุ๊กว่าฉันอดกลั้นมานานแค่ไหน" 
ตอนนี้โซโลก็เหมือนกับเสือตัวใหญ่ๆที่เห็นผมเป็นสุนัขจิ้งจอก(เหยื่อ)นอนอยู่ พร้อมที่จะกินหรือขย้ำเมื่อไหร่ก็ได้สมใจ โซโลวางผมลงบนเตียงอย่างเบามือ และประกบจูบปากผมทันที เขาจูบผมอย่างรุนแรงและเร้าร้อน ผมตกใจกับการจูบครั้งนี้มาก เพราะเขาไม่เคยจูบผมรุนแรงแบบนี้มาก่อน 
"อึ่กๆ" เขาจูบผม ผมแถบไม่มีช่วงเวลาได้อากาศหายใจ ผมทุบอกเขาอย่างรุนแรงและเขาก็ผละจูบออก สีหน้าเขาบ่งบอกได้ชัดเลยว่าเขาไม่พอใจอย่างมาก 
"อะ อึ่กๆ...แฮ่กๆ นี่เจ้าบ้า นายอดอยากมาจากไหนหะ"

"นี่นายไม่รู้จริงๆเหรอ ก็ตอนที่นายมาอ้อนฉันยังไงล่ะ รู้มั้ยว่าทำตัวน่ารักแบบนั้นฉันต้องอดทนแค่ไหนกัน แถมนายก็ยังยั่วฉันไปทุกทีเลยนะ แล้วก็นายอย่าไปทำแบบนี้กับใครด้วย" 

อะ ไม่คิดว่าเขาจะหวงผมได้ขนาดนี้ น่ารักจัง 
"เอ ถ้าฉันยั่วนายแบบนี้ได้มั้ยล่ะ" 

ผมเข้าไปโอบกอดโซโลและประกบจูบอีกครั้ง จูบนี้เป็นจูบที่อ่อนโยน ผมผละจูบออกอีกครั้ง 

"โซโล รักนะ" 
"รักนายมากนะ ซันจิ" 

เมื่อเขาพูดประโยคนี้จบ มันทำให้ใจของผมเต้นและสั่นไม่เป็นจังหวะ หัวใจของผมเต้นแรงมาก เหมือนมันจะหลุดออกมาเมื่อไหร่ก็ได้วันเกิดปีนี้เป็นวันเกิดที่ดีที่สุดของผม

"อ่ะ โซโล นายอยากดื่มเหล้ามั้ย ฉันทำเหล้าไว้ให้นายด้วยนะ"

"อ่า มันต้องแน่นอนอยู่แล้ว กินสิเพราะนั่นเป็นฝีมือของนายนี่หน่า แต่ว่านะ..."

"หืม? อะไรเหรอ?"


"ตอนนี้ฉันจะขอกินนายก่อนละกันนะ ตอนนี้แหละต้องขอกินอาหารหลักก่อนแล้วล่ะ" ผมเห็นแววตาที่หื่นกระหายของเขาอย่างชัดเจน

"มีอาหารรองและของหวานด้วยนะ กินให้หมดล่ะอย่ากินให้เหลือ" ผมมองหน้าโซโลพร้อมกับเลียปากและกระดิกนิ้วเรียกเขา เชิงกับเป็นว่า ผมต้องการเขาตอนนี้เสียแล้ว

"แกนี่ ชอบยั่วฉันอยู่เรื่อยเลยนะ ซันจิพรุ่งนี้นายลุกจากเตียงไม่ขึ้นแน่"

"จะ...เจ้าบ้านี่=///="
.
.
.
.
.
     ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่สุดแสนวิเศษณ์สำหรับผม กับการที่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับคนที่ผมรักและคนที่รักผม แถมได้ชีวิตในบนเรือพร้อมกับพรรคพวกของผมอีก อ่า...มันช่างเป็นค่ำคืนที่สุดแสนจะวิเศษณ์ที่สุด 
ผมว่าราตรีนี้ยังคงอีกยาวไกล...ผมชอบเวลาแบบนี้ที่สุดเลย....



END....จบ


---------------------------------------------------------------------------------------------------

ชอบมั้ยเอ่ยยย แต่ไรท์ช๊อบชอบ เวลาที่ซันจิอ้อนโซโลและหวงโซโลมากๆเนี่ย
มันกรี๊ด มันฟินยังไงไม่รู้ววว บางฉากนี่ แต่งเองเขินเองก็มีนะเนี่ย ฮิๆๆ>w<
// ขอบคุณสำหรับคนที่เข้ามาอ่านจนจบด้วยน้า ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจริงๆ หวังว่าคงจะชอบน้าา
//อย่าลืมคอมเม้นท์เพื่อให้กำลังใจกับผู้แต่งด้วยน้าจุบๆ^^



BY : PAYSAGE

ผลงานอื่นๆ ของ Paysage

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 03:08
    ฟินค่ะ~`♡`)
    #4
    0
  2. #3 wapis (@toon-666) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 14:30
    โอ้ยยยยย คือดีย์งาม โซซันน่ารัก แถมคนบนเรือก็ช่วยอีก ดีงามมมมมม น่าร้ากกกกกกกกกกก
    #3
    1
    • #3-1 Paysage (@supanita2121) (จากตอนที่ 1)
      15 มีนาคม 2560 / 14:35
      แฮร่ ขอบคุณมากๆนะค้า//นี่ชอบให้คนบนเรือช่วยมาก เนื้อเรื่องจะไปได้ง่ายดี555 ตึ่งโป๊ะ!
      #3-1
  3. #2 vis
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 22:02
    ชอบมากกกมายยย ฟินสุดๆ
    #2
    1
    • 14 มีนาคม 2560 / 23:04
      ขอบคุณมากๆเลยนะค้า//ซึ้งฝุดๆ T-T
      #2-1
  4. วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 20:11
    เขิลลลลลลลลลลลลลล!!!!! อิย๊าาาาาาา!! ชอบง่าาาาาาา!!!
    #1
    3
    • 15 มีนาคม 2560 / 12:23
      ขออนุญาติเอานิยายเธอไปแนะนำในเพจเราหน่อยเน่!!~~
      #1-2
    • 15 มีนาคม 2560 / 14:32
      ได้เลยค้าา >< ขอบคุณมากๆด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆจริงๆค้า T^T//ขอความกรุณาด้วยนะคะ ฮิๆ><
      #1-3