หางยาวเท้าปุย กับเส้นทางสู่ยอดปราการ (Yaoi)

ตอนที่ 44 : อาบน้ำแสนหรรษา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    16 ม.ค. 61

*ลงครั้งแรก 20 พ.ย. 60

*ปรับปรุงเนื้อหา 16 ม.ค. 61

 

 

 

ปุย ๆ ปุย ๆ ปิ๊บปี้ ปุย ๆ ปู้ยยยยยยยย

ดึ๋ง ๆๆๆ

 

ท่ามกลางบรรยากาศสดใสของลานหญ้าเขียวขจีที่ประดับแซมไปด้วยดอกไม้สีขาวเป็นระยะ กลุ่มสิ่งมีชีวิตกลมขนาดเล็กจำนวนหนึ่ง กำลังกระโดดพาร่างหยุ่นที่ปกคลุมไปด้วยขนอ่อนนุ่มสีเขียว ไล่จับกันอยู่กลางลานอย่างไร้กังวล

 

ปุ๊ย!? ฟุดฟิด ๆ

ปุย ปุ๊ย?

 

ชั่วขณะหนึ่ง สิ่งมีชีวิตกลมสีเขียวที่กำลังกระโดดนำหน้าก็หยุดชะงัก แล้วหยุดหันสูดดมกลิ่นไปรอบ ๆ ให้ลูกกลม ๆ ที่กระโดดตามมาด้านหลังต้องหยุดมองด้วยความฉงน แล้วทำตามอย่างใคร่รู้

 

ฝูงสิ่งมีชีวิตกลมขนาดเล็กพากันหลับตาพริ้ม กระโดดไปดมไป จนไปหยุด ณ จุดที่มีกลิ่นเย้ายวนเข้มข้นที่สุด เมื่อลืมตาขึ้นก็พบกับใบพืชเรียวยาวสีเขียวเหลือบเงินระยิบระยับที่กำลังโบกสะบัดไปมาล้อแสงแดด ส่งกลิ่นหอมหวนชวนชิมให้ฟุ้งกระจายไปทั่ว หากเมื่อมองเลยขึ้นไปถึงลำก้าน กลับพบว่าก้านพืชนั้นอยู่ในมือสัตว์สองเท้าที่ไม่คุ้นหน้าตัวหนึ่ง ดวงตาสีฟ้าใสที่จ้องมองมานิ่ง ๆ ดั่งคาดหวังอะไรบางอย่าง แม้ไม่มีท่าทีคุกคาม แต่ก็ดูไม่น่าไว้วางใจ

 

“ปุยปุยน้อย ลองชิมผักนี่หน่อยไหม ฉันปลูกเองเลยนะ อร่อยน้า~

 

น้ำเสียงเป็นมิตรกับท่าทางที่ยื่นใบพืชให้อย่างนุ่มนวล เมื่อรวมกับกลิ่นหอมหวานแสนยั่วยวน ก็ทำให้ปุยปุยกล้าตายหัวแถวจด ๆ จ้อง ๆ ค่อย ๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้ใบเรียวทีละนิด พลพรรคด้านหลัง เมื่อเห็นเพื่อนมีความกล้าก็ขยับตามกันมาเป็นขบวน

 

ทว่า ในขณะที่อีกไม่กี่ช่วงตัวก็จะเอื้อมถึงเป้าหมาย รังสีอันตรายดั่งกำลังถูกสัตว์ร้ายจับจ้องก็พาดผ่าน กระตุ้นสัญชาตญาณระวังภัยให้เหล่าสิ่งมีชีวิตกลมพากันตัวแข็งทื่อ ก่อนหันไปทางต้นกำเนิดรังสีช้า ๆ อย่างหวาดระแวง จนสบเข้ากับดวงตากลมโตสีอำพันคู่ใหญ่ของผู้ล่าที่จ้องมองมาตรง ๆ ปุยปุยตัวกลมก็ลืมเลือนสิ้นทุกกลิ่นหอมหวาน พากันกลับหันหลัง วิ่งหนีกันอย่างไม่คิดชีวิตพร้อมส่งเสียงร้องเสียงดังลั่น

 

ปี้ ปู้ยยยยยยยย...

ดึ๋ง ๆๆๆ

 

แต่ละตัวทั้งกลิ้งทั้งกระโดดด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้ จนสุดท้ายไปยืนตัวสั่นแอบอยู่ด้านหลังเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ที่อายุมากกว่าริมรั้วลานด้านตรงข้าม ที่ซึ่งฝูงปุยปุยเต็มวัยกำลังเคร่งเครียดชุมนุมรุมล้อมปุยปุยจำนวนหนึ่ง ปุยปุยสีซีดเซียวซึ่งผิวมีรอยโดนข่วนโดนกัดถลอกปอกเปิกไปทั่วดั่งโดนทำร้าย ได้แต่นอนพะงาบ ๆ อยู่กึ่งกลางฝูง ให้ผองเพื่อนคาบเศษใบไม้ใบหญ้ามาโปะตามแผล

                                                                                                                                          

“อะ...”

 

ดวงตาสีฟ้าใสมองตามกลุ่มปุยปุยตัวเล็กที่วิ่งหนีไปอย่างแสนเสียดาย ก่อนจะหันขวับไปทางตัวต้นเหตุที่นอนนิ่งอยู่ที่โคนต้นไม้ใหญ่ด้านนอกรั้วลาน ร่างลายสีขาวที่ขณะนี้ทำทีเป็นนอนหมอบซบหัวลงบนขาแล้วหันหน้าไปอีกทาง

 

“เสือน้อย! นายจะรังแกปุยปุยมากเกินไปแล้วนะ ถ้านายจำได้ นายทำให้พวกมันตกใจหนีเป็นครั้งที่ 5 แล้ว!!

 

“ฮึ่มมมมม โฮกกกกกกกกกกกกกก”

-ข้ายังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ก็แค่หันไปมอง พวกมันวิ่งเตลิดไปเองกันทั้งนั้น ใจเสาะกันชะมัด-

 

“ฮึ่ย! นั่นก็ไม่ได้ นายกำลังทำให้พวกปุยปุยกลัวมากกว่าเดิม เข้าในมั้ย”

 

ฮึ่ม! แฮ่ แฮ่มมมมมมมมมมมมมมมมมมมม ฮัมมมมมมมมมมมมม ฮึ่มมมมมมมมมมมมมมมมมมม

-ชิ! แค่มองก็ไม่ได้ จะอะไรกันหนักกันหนาเนี่ย เจ้าเปี๊ยกนั่นก็ไปไล่ต้อนคาบเจ้าพวกตัวกลมนี่มาเหมือนกันแท้ ๆ แค่เปลี่ยนเป็นร่างสองขาได้หน่อย เจ้าพวกนั้นก็ความจำสั้น จมูกไม่ทำงาน จำกันไม่ได้ ไม่มีท่าว่าจะกลัว ข้าก็อยากไปเล่นกับเจ้าพวกนั้นใกล้ ๆ เหมือนกันนะ ไร้ความยุติธรรมสิ้นดี-

 

ร่างลายทางสีขาวบ่นงึมงำในลำคอกับตัวเองเสียงเบา หางลายตวัดฟาดพื้นไปมาอย่างหงุดหงิด หากนั่นก็ไม่เกินความสามารถของอีกฝ่ายที่จะจับใจความ

 

“บ่นอะไร อย่าคิดว่าฉันไม่ได้ยินนะ นายทำตัวเองทั้งนั้น ก็เล่นซะเป็นแผลใหญ่ให้ต้องนอนพะงาบ ๆ อย่างนี้ พวกปุยปุยก็พากันกลัวสิ”

 

“ใช่ครับ น้องจา เสือน้อยน่ะ นิสัยไม่ดีเลย พวกปุยปุยกลัวกันไปหมดแล้ว อย่างนี้เมื่อไหร่เควสท์จะเสร็จได้เปลี่ยนอาชีพสักทีล่ะ พี่ว่า เราน่าจะไล่ให้เสือน้อยไปเล่นที่ไหนไกล ๆ สักพักนะครับ”

 

พูดจบชายผมทองในชุดสีเขียวชุดใหม่ดูสะอาดสะอ้านก็ยิ้มละไม ร่างที่เพิ่งไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่มาเคลื่อนที่ด้วยความเร็วชั่วพริบตาขึ้นไปนั่งห้อยขาอยู่บนรั้วไม้ด้านหลังฝูงปุยปุย พร้อมส่งสายตามองไปยังเสือขาวฝั่งตรงข้ามอย่างเหนือกว่า สายลมอ่อน ๆ ก็ดั่งจะเป็นใจ พัดผ่านจากด้านหลังให้ผมยาวสีทองสะบัดพลิ้ว เกิดเป็นภาพหนุ่มเจ้าสำอางท่ามกลางธรรมชาติที่แสนงดงาม

 

หากดูเหมือนพวกปุยปุยจะไม่คิดเช่นนั้น กลิ่นเจือจางของพืชสมุนไพรบางอย่างที่ลอยปะปนมากับสายลมทำให้ปุยปุยทั้งฝูงหยุดชะงัก กลิ่นที่แสนคุ้นเคยกระตุ้นให้นึกถึงความทรงจำอันเลวร้ายจากการเคลื่อนไหวไม่ได้ยาวนานนับวันที่เพิ่งผ่านมาสด ๆ ร้อน ๆ จนร่างกลมทุกตัวค่อย ๆ หันหน้าไปมองต้นกลิ่นอย่างพร้อมเพรียง

 

เมื่อรับรู้ได้ถึงการจับจ้อง ดวงตาสีม่วงลึกล้ำก็เบนสายตาลงมองแล้วเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ ด้วยความสงสัย หากสำหรับพวกปุยปุย นั่นกลับเป็นดั่งระฆังสัญญาณ

 

เฮือก! ปี้ ปู้ยยยยยยยยยยยยยยยย...

 

เพียงแค่ได้สบตา ปุยปุยทุกตัวก็สะดุ้งเฮือก เหล่าร่างกลมเคลื่อนที่ถอยหลังเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะได้สติแล้วพากันหันหลังวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต ปุยปุยที่แข็งแรงหน่อยก็ช่วยกันเทินร่างพวกพ้องที่นอนพะงาบ ๆ อยู่บนพื้นขึ้นเหนือหัว แล้วแบกวิ่งหนีตามฝูง ทว่า เมื่อหัวแถวการวิ่งหนีตายสบสายตาเข้ากับลูกแก้วสีอำพันที่จ้องมาจากรั้วด้านหน้าก็ต้องเบิกตากว้าง แล้วพากันวิ่งหักเปลี่ยนทิศกะทันหัน เบนไปยังรั้วไม้ด้านสุดท้ายที่ดูจะปลอดภัยที่สุดแทน

 

ภาพฝูงปุยปุยที่วิ่งอย่างแตกตื่นจากรั้วไม้ด้านหนึ่งไปยังอีกด้าน ก่อนจะเลี้ยวเปลี่ยนทิศวิ่งผ่านร่างของตนที่ยืนนิ่งอยู่กลางลานไปยังรั้วด้านหลัง แล้วยื่นเกาะกลุ่มกันตัวสั่น ช่างเป็นภาพที่น่าขบขัน แต่อัศวินสามสีกลับขำไม่ออก

 

“แฮ่ม โฮกกกกกกกกกกกก กรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร ฮึ่ม!

-อย่าไปฟังมัน เจ้านั่นก็แค่อยากหาเรื่องที่ข้าไล่ต้อนเจ้าพวกตัวกลมเก่งกว่ามันเท่านั้นแหละ ถ้าดูจากท่าทางที่เจ้าพวกตัวกลมมันทำ ข้าว่า หมอนั่นสมควรจะโดนไล่ไปไกล ๆ มากกว่าข้าอีกนะ ฮึ!-

 

“อ่า... ปกติปุยปุยมันก็ไม่ได้กลัวพี่อย่างนี้นะครับ แต่ครั้งนี้ พี่ก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน เอ๋! หรือว่าจะเป็นเพราะเครื่องรางนักล่าที่พี่หยิบติดมือมาจากในตลาด ต้องเป็นเพราะมันแน่เลยพวกปุยปุยถึงทำอะไรแปลก ๆ อย่างนี้ ไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวพอพี่โยนมันทิ้งไปก็ไม่เป็นไรแล้วเนอะ ขอพี่หาแป๊บนะครับ เอ... อยู่ไหนน้า”

 

เมื่อเห็นสายตาว่างเปล่าของน้องชายที่มองมา เอลฟ์ผมทองก็พยายามหาเหตุผลมาอธิบายแล้วหาทางแก้ไข ทว่า น้ำเสียงจริงจังดั่งเป็นเรื่องสำคัญของอีกฝ่ายก็ทำให้ต้องหยุดมือที่กำลังค้นหาสิ่งของแล้วหันมาตั้งใจฟัง

 

“พี่โจ้ครับ พี่ช่วยอะไรผมหน่อยได้ไหม”

 

“พี่เต็มใจช่วยน้องจาอยู่แล้ว ว่ามาได้เลยครับ”

 

“คือ... ตั้งแต่ไปลงท่อกันมา ทั้งผมทั้งพี่โจ้ก็อาบน้ำกันแล้ว แต่เสือน้อยยังไม่ได้อาบเลย ผมว่า... มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พี่โจ้ช่วยพาเสือน้อยไปอาบน้ำหน่อยได้ไหมครับ”

 

“อ๋อ! เสือน้อยสกปรกสินะ ที่จริงเรื่องอาบน้ำแมวก็ไม่ใช่ปัญหาหรอกนะครับ อย่างเจ้าอ้วนอัศวินพี่ก็อาบให้มันประจำ แต่... เสือน้อยดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบหน้าพี่นี่สิ พี่เลยไม่มั่นใจเท่าไหร่”

 

ชายผมทองพูดพลางเหลือบไปมองเสือขาว แล้วหันกลับมาตอบน้องชายอย่างขอความเห็นใจ หากนั่นกลับทำให้เสือตัวน้อยฮึดฮัดจนต้องลุกขึ้นคำราม

 

“แฮ่ โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ฮึ่มมมมมมมมมมมมมมม กรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร!

-ข้าไม่ได้สกปรกนะเฟร้ย เห็นอย่างนี้ ข้าน่ะ เลียขนทั้งตัวจนสะอาดเอี่ยมอ่องแล้วนะ อาบน้ำอะไรนั่น ไม่เห็นจะจำเป็น แล้วข้าก็ไม่ใช่แมวด้วย อย่าเอาสายพันธุ์ชั้นสูงอย่างข้าไปเทียบกับสายพันธุ์ชั้นรองอย่างนั้นสิฟระ!-

 

“เสือน้อย ถ้านายไม่ยอมไปอาบน้ำ คราวหน้าฉันไม่ทำเนื้อย่างให้กินแล้วนะ”

 

“โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก แฮ่ ฮึ่มมมมมมมมมมมมมมมมม กรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร”

-รสชาติห่วยบรมอย่างนั้น ข้าจะขอบคุณมากถ้าเจ้าไม่คิดจะทำเนื้อย่างกินเองอีก ว่าก็ว่าเถอะ คราวที่แล้ว ข้าน่ะทั้งออกตามหา ทั้งออกแรงไล่จับเจ้าพวกตัวกลมนี่เป็นวัน ๆ แถมยังโดนเจ้าโง่นั่นวางยาพวกเดียวกันจนขยับไม่ได้อีก แต่ได้รางวัลเป็นเนื้อย่างรสชาติพิลึกจนคายทิ้งแทบไม่ทันเนี่ย ไม่คุ้มสุด ๆ นี่เจ้าจะไม่มีของกินอร่อย ๆ อย่างอื่นมาปลอบใจข้าหน่อยเหรอ-

 

ใบหน้าปุยหันมาถามตาใสแล้วรอคอยคำตอบอย่างมีความหวัง หากเนื้อหากลับกระทบคนฟังจนชักสีหน้าใส่ แล้วตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้า

 

“ไม่มี! เนื้อย่างนั่น พี่โจ้ก็ยืนยันว่าอร่อยแท้ ๆ นายดันไม่ชอบไม่ยอมกินเอง ช่วยไม่ได้ แต่ถ้านายไม่ยอมไปอาบน้ำตอนนี้ พอพี่คิมมา ฉันจะบอกพี่คิมว่าไม่ให้ทำอะไรให้นายกินอีก เอาอย่างงั้นไหมล่ะ เลือกเอาก็แล้วกัน”

 

“ฮะ..ฮึ่มมมมมมมม แฮ่ โฮกกกกกกกกกกก.. แฮ่ม”

-มะ..ไม่เอานะ อาบน้ำก็ได้ ที่ไหนยังไง ว่ามาเลย แต่นายต้องบอกหมอนั่นให้ทำของอร่อยให้ข้ากินเยอะ ๆ นะ น้า... นะ-

 

พูดจบ ร่างลายทางก็วิ่งเข้ามาหาอัศวินสามสีที่กลางลานด้วยความเร็วแสง แถมยังเอาตัวเข้าถูไถขาเรียวอย่างออดอ้อน จนเด็กหนุ่มทนไม่ไหว ต้องช้อนเสือตัวน้อยขึ้นมาอุ้มในอ้อมแขน

 

“งั้นนายต้องไปให้พี่โจ้อาบน้ำให้ดี ๆ ไม่ดื้อไม่ซนด้วย เข้าใจไหม”

 

“แฮ่ม! โฮกกกกกกก”

-ตกลง! แต่เจ้าก็อย่าลืมของอร่อยของข้าล่ะ-

 

“พี่โจ้ครับ ถ้างั้นผมฝากพี่พาเสือน้อยไปอาบน้ำด้วยนะครับ เสือน้อยสัญญาแล้วว่าจะไปอาบน้ำ ดี ๆ ไม่ดื้อไม่ซน

 

การฝากฝังที่ดูประหลาด เพราะท้ายประโยคของหนุ่มผมน้ำตาล กลับเน้นเสียงก้มลงพูดกับร่างปุยในอ้อมแขนแทนที่จะเป็นหนุ่มร่างสูงตรงหน้า

 

“ถ้าน้องจาว่าอย่างนั้นก็โอเคครับ แล้วพี่จะรีบกลับมานะ”

 

“เอ่อ... แล้วอีกอย่าง พี่ช่วยพาเสือน้อยไปอาบน้ำ ไกล ๆ จากที่นี่หน่อยนะครับ เสร็จแล้วก็ช่วยพาไปเดินเที่ยวเล่นต่อ ที่ไหนก็ได้ นาน ๆ เลย ถ้ากลับมากันพรุ่งนี้เย็นเลยยิ่งดี ผมอยากใช้เวลา ส่วนตัว กับพวกปุยปุยหน่อย”

 

“อ่า... จะดีเหรอครับ พี่ว่า...”

 

“นะครับ พี่โจ้”

 

เสียงขอร้องอย่างออดอ้อนพร้อมกับดวงตาพิฆาตมารที่ช้อนขึ้นมองของน้องเล็กของบ้าน ทำให้พี่ชายผมทองตกอยู่ในภวังค์แล้วตอบรับอย่างไม่รู้ตัว

 

“ได้ครับ น้องจา”

 

 

*****-----*****-----*****

 

 

“โฮกกกกกกกก กรรรรรรร”

-น้ำเย็นซะขนาดนี้ ใครจะลงไปกัน บ้าแล้ว-

 

เสือขาวตัวน้อยลองเอาเท้าหน้าข้างหนึ่งจุ่มแตะน้ำในลำธารแล้วชักกลับทันควัน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงคำรามบ่นกระปอดกระแปด ให้เจ้าของดวงตาสีม่วงที่ถอดรองเท้าถลกขากางเกงลงไปยืนเตรียมพร้อมรออยู่ในลำธารหันมอง แล้วพูดออกมาอย่างหงุดหงิด

 

“ฉันฟังนายไม่รู้เรื่องหรอกนะ เจ้าเสือ แต่นายสัญญากับน้องจาแล้วว่าจะอาบน้ำดี ๆ ไม่ดื้อ เพราะงั้นก็รีบลงมา อย่าให้ต้องใช้กำลัง”

 

“ฮึ่ม! แฮ่ กรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร แฮ่มมมมมมมม”

-ฮึ! ข้ารับปากเจ้าเปี๊ยกแค่ว่าจะอาบน้ำ ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าตอนไหน ถ้านายไม่พอใจ แล้วคิดว่ามีปัญญาจะลากข้าลงไปได้ก็ลองดู อา... ที่จริงบรรยากาศแถวที่ก็เหมาะกับการนอนอาบแดดดีจังน้า-

 

เสือขาวตัวเล็กหันมองชมนกชมไม้ไปรอบ ๆ แล้วทิ้งตัวลงหมอบนอนลงริมตลิ่งในบริเวณที่แสงแดดส่องถึง ปากเล็กหาวหวอดโชว์เขี้ยวขาว แล้วก็เอนตัวแกว่งหางอย่างอารมณ์ดี ท่าทีที่ทำให้คู่สนทนาอารมณ์ขึ้น ยกมือกอดอก แล้วจ้องมองตรงมานิ่ง ๆ

 

“ท่าทางอย่างนั้นคือจะไม่อาบดี ๆ ใช่ไหม”

 

“ฮึ่มมมมมมมม”

-ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ตอนนี้ แดดนี่อุ่นกำลังดีเลย-

 

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มวางศีรษะลงบนหน้าขาแล้วหลับตาพริ้ม ร่างสีเหลือบฟ้าอมเขียวก็มองไปรอบ ๆ อย่างครุ่นคิด ก่อนจะยิ้มร้ายออกมาเมื่อมองเห็นบางสิ่ง

 

“แล้วอย่ามาร้องโอดครวญก็แล้วกัน”

 

 

*****-----*****-----*****

 

 

“โฮกกกกกกกกกกกกกกกกก”

-ม่ายยยยยยยย เอาข้าขึ้นไปเดี๋ยวนี้นะ เจ้าบ้า-

 

เสียงร้องโหยหวนของเสือขาวตัวน้อยทำเอาเหล่านกบนยอดไม้ตกใจจนบินหนีกระจัดกระจาย เหล่าปลาที่แหวกว่ายก็ลี้หนีหายไปจนหมด เสือขาวที่บัดนี้นอนแผ่หลานิ่งเป็นอัมพาตอยู่บนแพต้นกกที่ต่อขึ้นอย่างง่าย ๆ แพที่ยามนำลงน้ำก็ลอยปริ่มผิวน้ำอยู่แล้ว เมื่อต้องรับน้ำหนักของเสือขาวเพิ่มอีกจึงยิ่งจมลึกไปถึงครึ่งค่อนตัวของร่างลาย พอรวมกับคลื่นน้ำในลำธารเชี่ยวที่ซัดสาดเข้ามาก็ทำให้เสือตัวน้อยเปียกม่อลอกม่อแลกไปทั้งตัว

 

“เป็นไงเสือน้อย อาบน้ำสดชื่นดีไหม นี่ฉันอุตส่าห์เลือกยาตัวใหม่ให้นายโดยเฉพาะเลยนะ ขยับไม่ได้แต่รับรู้ครบทุกความรู้สึก พูดได้ปกติ แถมยังกันน้ำด้วย ที่จริง ยาตัวนี้เป็นสูตรพิเศษที่ฉันคิดค้นเองกับมือ ถ้าเอาไปขายก็แพงใช่เล่น นายน่าจะดีใจที่ได้ใช้ฟรี ๆ นะ ฮึ ๆๆ”

 

“โฮกกกกกกกกกกกก กรรรรรรร ฮึ่มมมมมมมมมมมม”

-สดชื่นบ้านนายเซ่ หนาวจนจะถึงกระดูกอยู่แล้ว อย่าให้ข้ารอดไปได้นะ จะเอาคืนให้สาสมเลย-

 

เมื่อแพน้อยหมุนวนจนใบหน้าเสือขาวหันมาพอดี ดวงตาสีม่วงจึงได้สบเข้ากับนัยน์ตาสีอำพันที่จ้องมาอย่างอาฆาต หากเอลฟ์หนุ่มกลับไม่มีแม้แต่ส่วนเสี้ยวของความเกรงกลัว หนุ่มผมทองเผยรอยยิ้มอ่อนโยนแบบที่ชอบใช้กับน้องชายจนเสือเป้าหมายรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ อย่างไร้สาเหตุ และก็ต้องเปล่งเสียงร้องดังลั่นป่า เมื่อมือเรียวผ่อนเชือกที่กุมโชคชะตา ส่งให้แพลำน้อยลอยไกลไปจนเกือบถึงกลางธารใสซึ่งน้ำไหลเชี่ยวที่สุด

 

“ฮะ..โฮกกกกกกกกกก”

-วะ..เหวอออออ ม่ายยยยยยยยยย-

 

“น้องจาบอกให้ไม่ต้องรีบกลับด้วยสิ งั้นนายน่าจะอาบน้ำนานกว่านี้อีกหน่อยจะได้สะอาด ๆ ไม่สิ สักครึ่งวันเลยดีกว่า นิสัยเสีย ๆ จะได้โดนล้างไปกับน้ำบ้าง เอ... งั้นฉันคงต้องโรยยาให้นายเพิ่มอีกสักหน่อยละมั้ง”

 

“กรรรรรรรรรร”

-ไม่ต้องเลยเจ้าบ้า ปล่อยข้าน้า-

 

ติ๊ด ๆๆ

 

“เห!? เรื่องด่วนซะด้วย ใครส่งเมลเสียงมานะ”

 

ในขณะที่หนุ่มผมทองกำลังจะสาวเชือกดึงแพกลับเข้าฝั่งเพื่อปฏิบัติการโรยยา อยู่ ๆ สัญลักษณ์การติดต่อจากภายนอกก็กะพริบขึ้นมาดึงความสนใจ ให้ต้องรีบเปิดข้อความเสียงทันทีที่ได้รับ

 

“ด่วนที่สุด สืบเนื่องจากอุบัติเหตุไฟไหม้ใหญ่ที่เขต C47 จึงขอเรียกตัวนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 6 ซึ่งประจำแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลในเขตดังกล่าวและเขตใกล้เคียงทุกคน ให้เข้ารายงานตัวที่ห้องฉุกเฉินประจำโรงพยาบาลของตนภายในเวลา 30 นาที หากมีข้อสงสัยใดกรุณาสอบถามที่หน่วยฉุกเฉินกลางเขต C

 

“กรรม ต้องรีบละ”

 

“แฮ่ โฮกกก”

-จะมีกงมากรรมอะไรก็ปล่อยข้าก่อนเซ่-

 

เสียงประท้วงดึงความสนใจหนุ่มผมทองให้ย้อนกลับมามอง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างครุ่นคิด

 

ตัวภาระชัด ๆ ถ้าเอาไปส่งคืน น้องจาก็จะลำบาก หืม แค่ให้กลับไปหาหลังพรุ่งนี้เย็นก็พอนี่นา หึ ๆ

 

เสียงหัวเราะชวนสยองที่ทำเอาเสือน้อยขนลุกชัน แม้ยามอีกฝ่ายโรยยาน่าสงสัยเพิ่มบนร่างของตนก็ยังไม่กล้าเอ่ยปากทักท้วงใด ๆ

 

“ไหน ๆ นายก็เคยอวดว่าสกิลดมกลิ่นของนายเจ๋ง งั้นก็ไปเที่ยวทางใต้ให้สนุกนะ แล้วหาทางดมกลิ่นกลับมาเองก็แล้วกัน โชคดี”

 

รอยยิ้มอำลาอ่อนโยนที่ดูช่างเสแสร้งเหลือเกินสำหรับเสือขาว พร้อม ๆ กับแรงถีบขอบแพลำน้อยให้ลอยละล่องออกมาจากฝั่ง หากคราวนี้ไร้เส้นเชือกคอยดึงรั้งเหมือนอย่างเคย แพลำเล็กหมุนคว้างแล้วล่องลอยไปไกลตามกระแสน้ำเชี่ยว จนดวงตาเสือตัวเดียวบนแพเบิกกว้าง โก่งคอเตรียมร้องประท้วง ทว่ากลับไม่มีเสียงอะไรหลุดรอดออกมา!?

 

ไม่นะ จะ..เจ้าบ้า ม่ายยยยยยยยยยยยยยย.....

 

                                                                                                             

*****-----*****-----*****

 

 

ณ ลานหญ้าเขียวขจีที่ประดับแซมไปด้วยดอกไม้เล็กสีขาวแห่งเดิม เจ้าของกลุ่มผมหนานุ่มสีน้ำตาลกำลังนั่งเอนตัวเท้าแขนไปด้านหลัง หันหน้ามองดูปุยปุยตัวเล็กน่ารักที่กำลังแทะกินผักที่ตนยื่นให้อย่างเอร็ดอร่อย โดยมีฝูงปุยปุยต่างขนาดทั้งเดินทั้งกระโดดหยอกล้อเล่นกันอยู่รอบตัว ไร้ความหวาดกลัวเป็นฉากหลัง

 

“หืม!?

 

ติ๊ด

 

“มีอะไรรึเปล่าครับพี่โจ้”

 

-น้องจาครับ พอดีพี่โดนทางโรงพยาบาลเรียกตัวด่วน ต้องรีบไปแล้ว พี่ไม่อยู่ด้วย น้องจาต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะครับ อย่าไปเชื่อ รับของ หรือตามคนแปลกหน้าไปไหนนะ รู้ไหม-

 

“เฮ้อ... รู้แล้วครับ ผมโตแล้วนะครับพี่โจ้ พี่โจ้รีบไปทำธุระเถอะ เอ่อ... แล้วเสือน้อยละครับ”

 

-อ๋อ เสือน้อย เหมือนจะติดใจการเล่นน้ำ เลยเดินทางตามลำธารไปเที่ยวเล่นทางใต้น่ะ พี่อยากสนับสนุนก็เลยปล่อยไป เดี๋ยวก็คงตามกลิ่นกลับมาเองนั่นแหละ ไม่ต้องห่วงนะครับ-

 

“งั้นเหรอครับ ดีเหมือนกัน ผมนึกว่าจะทำให้พี่โจ้ลำบากซะแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็เดินทางดี ๆ นะครับ”

 

-แล้วพี่จะรีบกลับมานะครับน้องจา ดูแลตัวเองดี ๆ ล่ะ-

 

ติ๊ด

 

สายตัดไปแล้ว แต่ร่างเล็กยังคงเหม่อมองตรงไปข้างหน้า คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน เนื่องจากรู้สึกถึงบางอย่างที่แปลกประหลาดในบทสนทนาที่เพิ่งผ่านพ้น

 

เสือน้อยเนี่ยนะ ติดใจเล่นน้ำ ปกติเห็นแค่นั่งดูเฉย ๆ นี่ แต่เอ... คราวที่แล้วเห็นบอกตอนเจอปุยปุยก็เดินตามลำธารมา คงจะติดใจจริง ๆ ละมั้ง ช่างเถอะ ว่าแต่ปุยปุยน้อย จะออกไข่เมื่อไหร่น้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #524 MitsukiCarto (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 12:56
    เอส!! แกมันเอส!! อิพี่โจ แกมันร้ายยยยยย!
    #524
    0
  2. #487 เต่าหมุน^0^ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 00:55
    โธ่อธิราชลูกแม่ ไปดีนะตัวเอง
    #487
    0
  3. #485 Fantasy World (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 14:35
    โบกมือลาเสือน้อย555
    #485
    0
  4. #484 Whatever it is (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 08:50
    ลาก่อน เสือน้อยยนนย
    #484
    0
  5. #483 C-Chinemon (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 06:07
    เสือน้อยผู้น่าสงสาร...5555555
    #483
    0
  6. #482 เจ้าหญิงแห่งสงคราม (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 02:23
    สงสารเสือน้อย
    ทำไมทำกับเสือน้อยแบบเน้ๆๆๆ555555555
    #482
    0