คัดลอกลิงก์เเล้ว

Broken heart [Draco x Hermione]

‘ความรักจะสวยงาม เมื่อเราเห็นคุณค่าอันแท้จริงของมัน แต่ความรักที่สวยงามนั้น กลับแอบแฝงไว้ด้วยความเจ็บปวด และความรักก็พร้อมจะแปลงร่างเป็นความเจ็บปวดเสมอ หากเรารักใครอย่างหมดหัวใจ แต่สิ่งที่ได้กลับมา คื

ยอดวิวรวม

2,798

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


2,798

ความคิดเห็น


13

คนติดตาม


72
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 พ.ย. 59 / 20:49 น.
นิยาย Broken heart [Draco x Hermione]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


เมื่อไม่มีใครสมหวัง ในความรัก
สิ่งที่ได้กลับมา จึงมีเพียง
ความเจ็บปวด
M A D A M E   B O N J O U R
____________________
Re-written on March 11, 2020 by MADAME  BONJOUR
snap

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 พ.ย. 59 / 20:49



Part 1:  I want you to know that I love you

       “โอ๊ย!” เสียงเด็กสาววัยสิบหกปี ร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อเธอโดนเด็กหนุ่มตรงหน้าผลักเธออย่างตั้งใจและเต็มแรง ทำให้เธอลงไปกองกับพื้นน้ำตาคลอ

       “เป็นบ้าอะไรของเธอ เกรนเจอร์ คิดว่าฉันจะรักเลือดสีโคลนอย่างเธอได้ลงหรอ?” เดรโกมองเธอด้วยสายตารังเกียจอย่างไม่ปิดบัง เบ้ปากราวกับว่าเธอเป็นสิ่งที่น่าขยะแขยง “แล้วก็เอาดอกไม้ชั้นต่ำสกปรกโสโครกของเธอคืนไปซะ!” เดรโกพูดอด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น แล้วขว้างดอกกุหลาบขาวลงบนพื้นข้างกายเธอ กลีบอันบอบบางของมันหลุดออกจากก้านมาสองสามกลีบ ก่อนที่เดรโกจะเหยียบย่ำมันอย่างไม่ใยดี “จำใส่สมองไว้ด้วยว่า ฉันเกลียดเธอ” เขาเน้นย้ำสามคำสุดท้ายอย่างหนักแน่น และรีบเดินไปจากตรงนั้น

       เฮอร์ไมโอนี่มองร่างสูงที่เดินจากไปด้วยแววตาเจ็บปวด ทำได้แค่มองเขาทั้งน้ำตาจนเธอสามารถมั่นใจได้แล้วว่าเขาจะไม่หันหลังกลับมา เด็กสาวร่างบางก้มหน้า เธอหันไปมองดอกกุหลาบที่เธอมอบให้เขา เธอเป็นคนปลูกมันขึ้นมา ดูแลมันอย่างทะนุถนอมและใส่ใจเป็นอย่างดี มันเปรียบเสมือนความรักที่เธอมีต่อเขาอย่างหมดหัวใจ แต่เขากลับใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีเหยียบย่ำมันอย่างไม่ใยดี

       เฮอร์ไมโอนี่เก็บมันขึ้นมาอย่างเบามือที่สุด โอบกอดมันไว้ในอ้อมอก แม้มันจะช้ำเหมือนกับหัวใจของเธอที่เกือบจะแตกสลาย แต่เธอก็ยังเก็บมันขึ้นมาอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่ามันจะช้ำไปมากกว่านี้ เฮอร์ไมโอนี่สะอึกสะอื้น เธอร้องไห้จนตัวสั่นเทา น้ำตาที่ไหลอาบพวงแก้มไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ดั่งความเจ็บปวดที่คงไม่มีวันเลือนหายไปจากหัวใจ

       ทำไม ทำไมเธอต้องทำกับฉันขนาดนี้

       เฮอร์ไมโอนี่คิดอย่างปวดร้าว นึกถึงเรื่องราวตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอรักเขามาก ความรักของเธอที่มีต่อเขามันมากจนเธอไม่สามารถอธิบายให้ใครเข้าใจได้ เธอไม่เคยบอกให้ใครรู้ และเขาก็ไม่เคยสนใจเธอ เด็กสาวอยากให้เขารู้ด้วยตัวเธอเอง และวันนี้เธอก็มาบอกเขาตามที่ใจเธอต้องการ ทั้งที่เธอรู้อยู่เต็มอกว่าเขาไม่มีทางรักเธอ แต่เพราะหัวใจของเธอที่เรียกร้องและสั่งให้เธอทำ เฮอร์ไมโอนี่ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงรักเขามากมายขนาดนี้ ทั้งที่เขาเกลียดเธอมาก แต่ไม่จำเป็นแล้วที่เธอจะหาเหตุผลว่าทำไม ในเมื่อเธอรักเขาไปแล้ว และเขาก็ทำลายมันไปแล้ว

        เฮอร์ไมโอนี่ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืน เธอยังคงโอบกอดดอกกุหลาบเอาไว้ น้ำตาพลั่งพรูและไม่เงยหน้าขึ้นมา สายตาเธอจ้องมองมันด้วยความเจ็บปวด โดยที่เธอไม่ได้สังเกตว่ามีใครบางคนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

       เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ สายตาของเขาจับจ้องเธอ มันเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่ล้นใจและความห่วงใยที่ไม่ปิดกั้น เมื่อเฮอร์ไมโอนี่รู้ตัวว่ามีคนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าที่หมองเศร้าจึงเงยขึ้นช้าๆ มองคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยน้ำตาที่เอ่อล้น ภาพที่เธอเห็นนั้นพร่ามัวไปหมด เธอไม่สามารถที่จะเห็นหน้าใครคนนั้นได้ชัดเจน จนเธอรู้สึกได้ว่าฝ่ามือเย็นๆของคนตรงหน้าปาดน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบา และลูบพวงแก้มของเธออย่างทะนุถนอม ภาพนั้นเริ่มชัดเจนขึ้น ริมฝีปากของเธอสั่น

       “แฮร์รี่...”

       เธอเรียกชื่อนั้นอย่างแผ่วเบา ด้วยเสียงที่สั่นเครือ เด็กสาวยังคงสะอึกสะอื้นอยู่อย่างนั้น แฮร์รี่เองก็ได้แต่มองภาพตรงหน้า เขาจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ เด็กหนุ่มทั้งรู้สึกปวดร้าว สงสาร ห่วงใยและรักเธอมากกว่าสิ่งใด เขาใช้แขนทั้งสองโอบกอดเธอไว้ราวกับเกราะป้องกัน รู้สึกได้ถึงร่างในอ้อมแขนที่สั่นสะท้าน เสียงเสียงสะอื้นของเธอที่ดังอย่างต่อเนื่อง ทำให้เขาอยากจะกอดเธอไว้อย่างนี้ตลอดไป อยากลบความเจ็บปวดในใจของเธอให้หมดไป และสิ่งสุดท้ายที่แฮร์รี่อยากทำมากที่สุด ...เขาอยากให้เฮอร์ไมโอนี่รู้ว่าเขารักเธอมากเพียงใด แต่เขารู้ดีว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ เฮอร์ไมโอนี่เห็นเขาเป็นแค่เพื่อนของเธอเท่านั้น และหัวใจของเธอก็มีเพียงมัลฟอยเท่านั้น! แค่มัลฟอย!

       แฮร์รี่ไม่ได้รู้สึกต่างไปจากเธอเลย ความรักที่เขามีต่อเธอไม่ได้น้อยลงสักนิด แม้จะรู้ว่าเธอรักมัลฟอย แฮร์รี่รู้มาตลอดว่าเธอรักมัลฟอย แม้เธอจะไม่บอกใครแต่เขาก็สังเกตได้ เด็กหนุ่มไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเธอถึงรักคนที่ทำร้ายเธอได้อย่างเลือดเย็น ทั้งๆที่หมอนั่นทำให้เธอเจ็บปวด ด้วยคำพูดหยาบคายที่ใช้ด่าทอ และอย่างอื่นอีกสารพัด แต่เธอกลับทุ่มเทให้ผู้ชายคนนั้นด้วยความรัก เขายอมเสียเธอให้มัลฟอยก็ได้ ถ้ามันทำให้เธอมีความสุข แต่ถ้ามัลฟอยจะทำให้เธอเจ็บปวดขนาดนี้ เขาขอดูแลเธอเองแม้เธอจะไม่ได้รักเขาเลยดีกว่า

       “อย่าร้องไห้เลย เฮอร์ไมโอนี่” แฮร์รี่ปลอบเธอ ลูบลอนผมสีน้ำตาลนั้นเบาๆ หวังจะบรรเทาความเจ็บปวดของเธอให้หมดไป ทั้งที่หัวใจของเขาก็แทบจะแตกสลายอยู่แล้ว

      

       ภาพตรงหน้าที่เขาเห็นราวกับมีดคมๆที่กรีดลึกลงในตัวเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฝ่ามือหนากำแน่นอย่างข่มอารมณ์

       เดรโกมองภาพที่แฮร์รี่กอดเฮอร์ไมโอนี่ด้วยสายตาที่รวดร้าว พร้อมกับหัวใจที่แหลกสลาย เขาอยากเป็นคนที่เข้าไปปลอบโยนเธอ โอบกอดร่างบางด้วยแขนทั้งสองข้างให้แนบชิดอกแกร่งที่ปวดร้าวอยู่ตอนนี้ เด็กหนุ่มร่างสูงเองก็รู้สึกไม่ต่างจากแฮร์รี่เลย เขาอยากให้เฮอร์ไมโอนี่ได้รับรู้เช่นกันว่าเขารักเธอมากแค่ไหน เขาอยากจะบอกเธอว่าเขารักเธอหมดทั้งหัวใจ และบอกทุกๆเหตุผลที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวดเพราะเขา แต่เดรโกก็ไม่เคยแสดงออกเลยสักนิด เขาอยากจะเก็บดอกกุหลาบนั้นมา เด็กหนุ่มสัญญาว่าจะเก็บมันไว้ ดูแลมันให้ดี แต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่ได้จริงๆ!

       เดรโกนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น ที่คฤหาสน์มัลฟอย

       “ฉันขอสั่งให้แกเลิกยุ่งกับนังเด็กเลือดสีโคลนอย่างเด็ดขาด” ลูเซียสพูดอย่างกราดเกรี้ยว เมื่อเขารู้ว่าลูกชายคนเดียวของเขา กำลังลดตัวไปยุ่งกับพวกเลือดสีโคลน

       เดรโกไม่กล้าพูดอะไรออกไป เขารู้ว่าพ่อของเขากำลังโกรธมากแค่ไหน

       “ถึงแม้ว่าที่ผ่านมา แกจะโกหกฉัน ว่าแกเกลียดมัน แต่แกจะไม่มีโอกาสพูดโกหกฉันได้อีกต่อไป เพราะนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะให้โอกาสแกเลิกยุ่งกับมัน!

       “และถ้าผมบอกว่า ผมจะไม่ทำตามล่ะ?” เดรโกพูดออกไป พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น

       “งั้นแกก็จะได้เห็นร่างไร้วิญญาณของมัน อย่างแน่นอน!” ลูเซียสพูดอย่างเยือกเย็น ดวงตาสีฟ้าซีดมีแววตกตะลึง

        เดรโกรู้ดีว่าพ่อของเขาพูดจริง และนี่คงจะเป็นโอกาสสุดท้ายของเขาแล้ว อีกทั้งหากเขาทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของลูเซียสต้องขาดผึ่งในที่สุด จนพ่อของเขาทำร้ายเฮอร์ไมโอนี่ เดรโกคงไม่มีวันให้อภัยตัวเอง และเพราะความกลัวว่าเธอจะได้รับอันตราย ดังนั้น สิ่งเดียวที่เขาสมควรทำ คือ ปล่อยเธอไป ทั้งที่เขารักเธอ เขาไม่เคยบอกให้ใครรู้ว่าเขารักเธอ แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่เคยรู้ และจะไม่มีวันรู้ ตราบใดที่พ่อของเขายังมีชีวิตอยู่!

       เหตุการณ์ในวันนั้นยังคงอยู่ในหัวสมองของเขา ทุกคำพูดของพ่อเขายังย้ำเตือนจิตใจของเขาตลอดเวลา เดรโกถอนสายตาจากภาพตรงหน้าอย่างทรมาน เขาต้องเสียเธอไปทั้งที่เขารักเธอมากมายขนาดนี้ แต่แค่เขารู้ว่าเธอรักเขาก็อาจจะเพียงพอแล้วมั้ง สำหรับผู้ชายที่ไม่เอาไหน ไร้ค่าอย่างเขา แถมยังเป็นผู้เสพความตาย เพียงเท่านี้ก็ดีพอแล้ว เพียงแค่เขารู้ว่าเฮอร์ไมโอนี่รักเขา….

       ร่างสูงพิงกำแพงเพื่อประคองตัวเองไว้ เขาหลับตาลง ความรักที่มีอยู่อย่างท่วมท้น กลับกลายเป็นหยดน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสายยาว

……

       ...หลายเดือนผ่านไปหลังจากเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการอยู่ฮอกวอตส์แล้ว นักเรียนทุกคนเก็บสัมภาระของตัวเองลงกระเป๋า และกำลังเดินทางกลับบ้าน พร้อมกับหัวข้อสนทนาที่น่าตกใจในกลุ่มนักเรียนบ้านกริฟฟินดอร์ 

       ตอนนี้ เฮอร์ไมโอนี่กับแฮร์รี่คบกันอยู่ ข่าวของพวกเขาลือลั่นทั่วฮอกวอตส์ ไม่มีใครที่จะไม่รู้เรื่องนี้ แม้แต่เดรโก!

       และทันทีที่เดรโกรู้เรื่องนี้ ความเสียใจก็ต่างพากันโหมกระหน่ำใส่เขา ความเจ็บปวดที่มีอยู่ก่อนแล้วทำให้เด็กหนุ่มยิ่งกลัดกลุ้มและร้อนใจ ความกลัวว่าจะต้องเสียเธอไปพุ่งสูงขึ้น เดรโกนึกโกรธตัวเองที่เขาสามารถทำได้แค่นั้น เพราะไม่ว่ายังไงเขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี นอกจากมองสองคนนั้นด้วยหัวใจที่พังทลายลง ก่อนหน้านี้เขาคอยแอบมองเธอ เวลาที่เธออยู่กับแฮร์รี่ตามลำพัง แม้ทั้งสองจะไม่ได้ทำอะไรเกินเลย แต่เขาก็ไม่ปฏิเสธความรู้สึกที่ว่า หวงเธอ!

       เฮอร์ไมโอนี่ดีขึ้นแล้ว เธอไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนอย่างวันนั้น เดรโกสังเกตเธอตลอดเวลา ทั้งที่ห้องโถงใหญ่เวลาทานอาหาร ตามทางเดิน เวลาเรียน ในบางครั้งเขาก็ไปที่ห้องสมุด เพื่อที่เขาอยากจะเห็นใบหน้าของเธอ เขาอยากจะขอโทษเธอ แต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้ เมื่อเขารู้ว่าพ่อของเขาสั่งให้เด็กบ้านสลิธีรินจับตาดูเขาไว้ ถ้าเขาไปยุ่งกับเธอ พวกนั้นจะส่งข่าวบอกพ่อของเขาทันที เดรโกจึงไม่กล้าที่จะอยู่ใกล้เธอมากนัก

       นักเรียนทุกคนอยู่บนรถไฟ และกำลังจะออกเดินทางแล้ว ไม่กี่นาทีต่อมา รถไฟก็เคลื่อนตัวช้าๆ มุ่งหน้าสู่สถานีคิงครอส

................

      

      

 

Part 2: The End

       4 ปีต่อมา

       เดรโก มัลฟอย อยู่ในชุดสูทสีดำทั้งชุด เขากำลังยืนก้มหน้าอยู่หน้าหลุมฝังศพของพ่อเขา เดรโกไม่เสียใจ เขาไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้น พ่อของเขาจากไปแล้ว และเขาก็จะเป็นอิสระ เขาอยากเจอเฮอร์ไมโอนี่ เจอเธออีกครั้ง แม้ว่ามันจะผ่านมานานแล้วสำหรับเหตุการณ์นั้น บางทีถ้าเขาได้เจอเธอ และเฮอร์ไมโอนี่ยังมีเยื่อใยต่อเขาอยู่บ้าง เขาจะพูดความจริงทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาจะบอกให้เธอรู้ว่าเขารู้สึกยังไงกับเธอ และเขาอาจจะมีความหวัง ความหวังที่ว่าเธอจะกลับมาหาเขา!

       เดรโกพอจะรู้ที่ทำงานของเธอบ้าง วันนี้เป็นวันอาทิตย์ เธออาจจะว่างมาเจอเขาก็ได้ เดรโกกลับไปที่คฤหาสน์ เขาคิดอย่างดีใจในความคิดบางอย่าง เมื่อเขากลับมาถึงที่คฤหาสน์ เดรโกค้นหาเบอร์โทรติดต่อไปที่ทำงานของเฮอร์ไมโอนี่ทันที และเดรโกกำลังจะติดต่อไป

       “ฮัลโหล ผมขอสายเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ หน่อย” ทันทีที่ปลายสายรับโทรศัพท์ เดรโกแทบจะไม่รอช้าที่จะกรอกประโยคนั้นลงไปอย่างรีบร้อน

       “ไม่ทราบว่าคุณชื่อว่าอะไรคะ แล้วคุณเป็นอะไรกับคุณเฮอร์ไมโอนี่คะ?” เสียงปลายสายถามกลับมา

       เดรโกชะงักกับคำถามนั้น จะให้เขาตอบว่าอะไรล่ะ เพื่อนหรอ...หรือคนรัก เป็นคำถามที่ง่ายแต่ตอบได้ยากมาก และเขาคงโง่มาก ถ้าบอกว่าเป็นคนรักของเธอ

       “ผมมัลฟอย ผม...ผมเป็นเพื่อนเธอ”

       “ต้องขอโทษด้วยนะคะ วันนี้คุณฮอร์ไมโอนี่ ไม่มาที่ทำงานหรอกค่ะ”

       เดรโกร้อนรน เขาควรจะทำยังไงล่ะ เขาอยากเจอเฮอร์ไมโอนี่ และเขาต้องเจอเธอให้ได้

       “ผมขอเบอร์โทร.ของเธอได้มั้ย?” เดรโกถามกลับไป เขารู้สึกใจไม่ดีขึ้นมา

       “เอ่อ ดิฉันให้ไม่ได้หรอกค่ะ”

       “ผมขอร้อง...ได้โปรด ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเธอจริงๆ”

       เดรโกผงะ เมื่อปลายสายตอบกลับมา เขาแทบจะทนไม่ได้ น้ำเสียงของเขาอ้อนวอนอย่างเห็นได้ชัด เดรโกไม่มีวันพูดขอร้องใครอย่างแน่นอน แต่เพราะเป็นเรื่องเฮอร์ไมโอนี่ เขาจึงไม่อยากเสียความหวังนี้ไป

       “ค่ะๆ รอสักครู่” เสียงปลายสายตอบกลับมา เมื่อได้ยินน้ำเสียงนั้น สักพักเธอจึงบอกเบอร์ของเฮอร์ไมโอนี่ไป

       เดรโกรีบจดเบทรศัพท์ของคนที่ยังรักเอาไว้บนกระดาษแผ่นหนึ่ง และวางสายทันทีโดยไม่กล่าวขอบคุณ ชายหนุ่มมองดูเบอร์โทรศัพท์ของเฮอร์ไมโอนี่อย่างตื่นเต้น เขาจะได้พบเธอแล้ว เพียงแค่เขาต้องโทรไปหาเธอเท่านั้น

       เดรโกกดเบอร์โทร.ของเฮอร์ไมโอนี่ด้วยนิ้วมือสั่นๆ ทั้งที่เขาแทบจะรอไม่ได้อยู่แล้ว ก่อนที่เขาจะกดโทรออกและยกโทรศัพท์แนบหู เสียงโทรออกดังเป็นจังหวะช้าๆ แต่หัวใจเขากลับเต้นแรงเร็วราวกับเขาจะได้เข้าพิธีวิวาห์กับเธอในไม่ช้านี้ หัวใจเขาแทบจะหยุดเต้น เมื่อเสียงปลายสายตอบกลับมา...

       “ฮัลโหล ฉันเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ค่ะ”

       เมื่อได้ยินเสียงของเฮอร์ไมโอนี่ เดรโกแทบระงับความดีใจไว้ไม่อยู่ เขาแทบจะพูดอะไรไม่ออก คำพูดที่เรียบเรียงไว้ในหัวถูกกลบทับด้วยสีขาวโพลนเพราะความต่นเต้น สิ่งเดียวที่เขานึกออกตอนนี้ คือ ใบหน้าของเฮอร์ไมโอนี่

       “เกรน...เกรนเจอร์”

       ทันทีที่เขาพูดออกไป เฮอร์ไมโอนี่นิ่งไปอึดใจ เธอชาไปทั้งตัว เฮอร์ไมโอนี่จำเสียงของเขาได้ เสียงของคนที่เธอเคยรักอย่างหมดหัวใจ เสียงของคนที่เคยทำร้ายเธออย่างเลือดเย็น!

       “ฮัลโหล เกรนเจอร์ เธอ...เธอจำฉันได้รึเปล่า?” เดรโกถาม เมื่อไม่ได้ยินเธอตอบกลับ เขาถามเธออย่างมีความหวัง

       “จำได้สิ ทำไมฉันจะจำเธอไม่ได้ล่ะ” ถึงเธอจะเป็นคนที่ฉันไม่น่าจดจำ ..เฮอร์ไมโอนี่บอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง และเสริมในใจ แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เธอก็ยังจำเขาได้เสมอ แม้แต่เหตุการณ์ในวันนั้น เธอก็จำได้ดี “มีอะไร?”

       “เกรนเจอร์ ฉัน...ฉันอยากเจอเธอ” เดรโกพยายามพูดให้น้ำเสียงหนักแน่น แม้จะรู้สึกกังวลแปลกๆ

       “ฉันไม่ว่างหรอก ฉันมีงานต้องทำ ฉันไม่--”

       “ได้โปรด เกรนเจอร์ ฉันอยากเจอเธอ ฉัน...ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ...เยอะเลย นะ เกรนเจอร์ ได้โปรดมาเจอฉันหน่อย!” เดรโกพูดอย่างตื่นตระหนก เพราะกลัวว่าเขาจะเสียโอกาสที่จะได้พบเธอ และเสียเธอไปตลอดกาล

       เฮอร์ไมโอนี่ได้ยินเสียงเดรโกหอบหายใจถี่ๆ เธอรู้สึกได้ว่าเขาอยากเจอเธอมากจริงๆ เฮอร์ไมโอนี่หันไปมองชุดสีขาว มีลูกไม้ประดับอย่างสวยงาม กระโปรงสีขาวยาวถึงพื้น เฮอร์ไมโอนี่มองไปที่การ์ดใบหนึ่ง เธอหยิบมันขึ้นมาดู และคิดอะไรบางอย่างด้วยความรู้สึกที่ไม่แน่ใจนัก สายตาของเธอเศร้าหมอง ก่อนที่เฮอร์ไมโอนี่จะตอบกลับไป

       “ได้ ฉันจะไปพบเธอ ที่ไหนล่ะ?”

.......

       เดรโกนั่งอยู่ในร้านอาหารที่ถูกจัดแต่งอย่างหรูหรา ตั้งอยู่ใจกลางเมืองลอนดอน และห่างไกลจากคฤหาสน์ของเขามาก  เดรโกตื่นเต้นมาก เตรียมคำพูดที่ต้องการจะบอกกับเธอไว้มากมาย เขาสำรวจตัวเองว่าเขาดูดีมั้ย? เดรโกมองช่อดอกกุหลาบที่วางอยู่ข้างตัวเขา เขาตั้งใจจะมอบให้เฮอร์ไมโอนี่ในวันนี้...

       เดรโกถอนสายตาจากดอกกุหลาบ เมื่อเขาได้ยินเสียงประตูร้านเปิดออก เธอมาแล้ว เดรโกลุกขึ้นและเดินอ้อมโต๊ะไปดึงเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามกับที่นั่งของเขาให้เธอ เฮอร์ไมโอนี่นั่งลง เดรโกกลับมานั่งที่ของเขา สายตาเขาจับจ้องเธออย่างหลงใหล ผ่านไปเพียง  4 ปี แต่เฮอร์ไมโอนี่ดูสวยขึ้นมากในสายตาของเดรโก

       เฮอร์ไมโอนี่นั่งตัวเกร็ง เธอวางมือไว้บนโต๊ะ และหันมามองหน้าเขาอย่างเย็นชาที่สุด

       “เธอมีอะไรก็พูดมาสิ?”

       เดรโกไม่พูดอะไร เขาตื่นเต้นมากจนแทบเก็บอาการไว้ไม่อยู่ และแทบจะไม่สังเกตท่าทีของเฮอร์ไมโอนี่เลย เดรโกประสานมือไว้บนโต๊ะ ก่อนที่เขาจะหยิบช่อของดอกกุหลาบขึ้นมาและยื่นให้เธอ

       “ฉันขอมอบให้เธอ”

       เฮอร์ไมโอนี่มองมันอย่างช่างใจ และยื่นมือไปรับมาอย่างทะนุถนอม เฮอร์ไมโอนี่จ้องมองมัน เธอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อ 4 ปีก่อนนั้นอีกแล้ว เฮอร์ไมโอนี่เงยหน้ามองเขาอีกครั้ง

       “พ่อของเธอ--”

       “พ่อฉันตายแล้ว”

       เฮอร์ไมโอนี่ตกใจกับคำพูดนั้น ไม่ทันที่เธอจะพุดจบ เดรโกก็ตัดบทเธอซะก่อน เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าเป็นการรับรู้

       “เธอมีอะไรก็ว่ามา?” เฮอร์ไมโอนี่ถามเขาอีกครั้ง แต่สายตากลับจ้องไปที่แจกันตั้งโต๊ะ

       “เกรนเจอร์ ฉันขอโทษ”     

       เดรโกพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่กลับทำให้เฮอร์ไมโอนี่ละสายตาจากแจกันหันมาหาเขาได้

       “เรื่องอะไร?”

       “ทุกๆเรื่อง ที่ฉันทำไม่ดีกับเธอ และโดยเฉพาะวันนั้น...” เดรโกเว้นจังหวะการพูด เขามองหน้าเธออย่างจริงจัง “ฉันไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้นจริงๆ”

       “ช่างมันเถอะ อย่าพูดถึงมันอีกเลย” เฮอร์ไมโอนี่พูด้วยเสียงที่เรียบนิ่งและไม่มองหน้าเขา เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร

       เมื่อได้ยินดังนั้น เดรโกมีท่าทีโล่งใจขึ้นมาหน่อยแล้ว เขากำลังลังเลอะไรบางอย่าง เขาอยากบอกเฮอร์ไมโอนี่มาก และเขาต้องบอก เดรโกเอื้อมมือไปกุมมือเธอข้างหนึ่ง เฮอร์ไมโอนี่หันมามองหน้าเขาอย่างรวดเร็ว เธอไม่สะบัดมือออก

       “เกรนเจอร์ ฉัน...” เดรโกพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ฉันมีเรื่องอยากจะบอกกับเธอ”

       เฮอร์ไมโอนี่มองหน้าเขา เธอพยายามเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ และเธอก็ไม่ต้องเดาแล้วเมื่อเดรโกพูดออกมา

       “ที่ผ่านมา ฉันคิดถึงเธอมากเลยนะเกรนเจอร์”

       เฮอร์ไมโอนี่ขมวดคิ้ว เธอส่ายหน้าน้อยๆอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่เธอได้ยิน แต่หัวใจของเธอมันกลับรู้สึกสั่นไหวแปลกๆ

       “ฉันแทบบ้า วันที่ฉันทำให้เธอต้องเจ็บปวด ฉันอยากกลับไปแก้ไขในสิ่งที่ฉันทำลงไปทั้งหมด แต่ฉันรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ ฉันอยากบอกทุกอย่างกับเธอ ในวันนั้น”

       เฮอร์ไมโอนี่ไม่พูดอะไร เธอเพียงแต่รับฟังเขาอย่างสงบนิ่ง เธอพยายามไม่สนใจในสิ่งที่เดรโกพูด เฮอร์ไมโอนี่พยายามคิดว่าเขาแค่อยากจะโกหกเธอเท่านั้น เขาคงอยากจะให้เธอปวดใจเล่นๆ แต่เธอจะไม่รู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว ในตอนนี้เฮอร์ไมโอนี่คิดว่าหัวใจเธอเข้มแข็งดีแล้ว เธอจะไม่ยอมใจอ่อนให้กับผู้ชายที่ทำร้ายเธอ ทำลายความรักที่เธอเคยมีต่อเขา

       “ฉันไม่เคยเกลียดเธอเลยนะ เกรนเจอร์ แต่ที่ฉันต้องทำแบบนั้นกับเธอ เพราะพ่อของฉัน...” เดรโกผ่อนลมหายใจ แล้วพูดต่อ “พ่อของฉันสั่งห้ามฉันไปยุ่งกับเธออีก ไม่อย่างนั้น พ่อของฉัน...ก็จะฆ่าเธอ และฉันรู้ว่าพ่อของฉันทำจริงแน่ ถ้าฉันผิดคำสั่ง พ่อของฉันสั่งให้เด็กบ้านสลิธีรินคอยจับตาดูฉันไว้ ถ้าฉันไปยุ่งกับเธอ พวกนั้นก็จะส่งข่าวบอกพ่อฉันทันที ก่อนหน้านั้น ฉันต้องโกหกพ่อว่าฉันเกลียดเธอ ทั้งที่จริงแล้วฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด เธอเจ็บ แต่ฉันก็เจ็บ เพราะฉันทำให้เธอต้องเจ็บปวดมากในตอนนั้น ฉันทำร้ายเธอ ทำลายความรักของเธอที่มีต่อฉัน และฉันยิ่งต้องเจ็บปวดมากขึ้นอีก เมื่อฉันรู้ว่าเธอกับพอตเตอร์คบกัน ฉันต้องคอยแอบดูเธออยู่ห่างๆ ฉันอยากเข้าไปคุยกับเธอ ฉันอยากจะขอโทษเธอ แต่ฉันก็ได้แค่แอบมองเธออยู่อย่างนั้น แต่ฉันกลับไม่มีโอกาสเลย” ...เดรโกหัวเราะในลำคอ แต่กลับรู้สึกเจ็บปวดอยู่ในหัวใจ “เธอคงคิดจริงๆใช่มั้ย เกรนเจอร์ เธอคงคิดว่าฉันเกลียดเธอ แต่เธอไม่รู้หรอกว่าฉันรู้สึกดีแค่ไหน ในวันที่เธอมาบอกรักฉัน แต่ฉันกลับทำร้ายเธออย่างไม่ใยดี ทั้งที่ฉันอยากจะเป็นคนปลอบโยนเธอ แต่ฉันต้องเก็บความรู้สึกเหล่านั้นเอาไว้คนเดียว...”

       เฮอร์ไมโอนี่ตัวชา น้ำตาที่สั่นสะเทือนคลออยู่ในดวงตาคู่สวยของเธอ เธอไม่รู้จะพูดอย่างไร คราวนี้เธอไม่อาจปฏิเสธความรู้สึกตัวเองได้อีกแล้ว เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกว่าหัวใจที่เธอคิดว่าเข้มแข็งแล้ว มันเริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ...

       “...สิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากจะบอกเธอมาตลอด ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธออย่างหมดหัวใจของฉัน...” เดรโกบีบมือเธอเบาๆ เป็นการยืนยันว่าเขาพูดความจริงทั้งหมด “...ฉันรักเธอนะ เกรนเจอร์ ฉันรักเธอมากจริงๆนะ ที่ฉันพูดมาทั้งหมดนั่น ฉันไม่ได้โกหกเธอเลยนะ ถึงเวลาจะผ่านไป 4 ปีแล้ว ...แต่ฉันก็ยังรักเธอ แค่เพียงเธอนะ เกรนเจอร์”

       เดรโกพูดความในใจทั้งหมดออกมา และเขายินดีที่จะให้เธอรับรู้ วันนี้เขาได้บอกเธอแล้ว และประโยคสุดท้ายนี้ ที่เขาจะบอกเอราวกับจะเป็นความหวังอันมากล้น ความหวังที่เขาคิดว่าเขาจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับเธอ

       “และถ้าเธอยังรักฉันอยู่” เดรโกมองมือของเขาที่บีบเธอ เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “เรามาเริ่มต้นใหม่ด้วยกันนะ ไม่มีอุปสรรคอะไรอีกแล้ว ไม่มีพ่อของฉัน มีแค่เราสองคน และเราก็รักกัน เพียงแค่นี้ทุกอย่างก็สมบูรณ์แล้ว”

       คำพูดนั้นฟังช่างดูดี แต่มันเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของเฮอร์ไมโอนี่ ดูเหมือนจะง่ายดายเหลือเกินในสิ่งที่เขาพูด แต่มันเป็นไปไม่ได้ ทำไมเขาเพิ่งมาบอกเธอเอาตอนนี้ ถ้าเป็นเมื่อตอนปี 6 เธอคงดีใจเป็นที่สุด แต่ในเวลานี้ ตอนนี้ เขาไม่รู้เลยหรือไงนะ ว่ามันสายเกินไปแล้ว 4 ปีที่ผ่านมานับตั้งแต่วันนั้นมันสายเกินไปแล้วจริงๆ แม้ว่าเขาจะบอกว่าเขารักเฮอร์ไมโอนี่เป็นพันๆครั้ง แต่เธอก็ทำได้เพียงแค่รับฟังและเก็บไว้ในความทรงจำเท่านั้น!

       เฮอร์โอนี่เริ่มมีน้ำตาหนักขึ้น ภาพที่เธอเห็นเริ่มพร่ามัว เพราะหยาดน้ำตา มือเธอสั่นเทา ริมฝีปากสั่นระริก หัวใจของเธอหายวูบเมื่อสิ่งที่เธอกำลังพูดออกไปนั้นจะทำให้เขารู้สึกอย่างไร แต่ไม่ว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร สักวันหนึ่งเขาก็ต้องรู้อยู่ดี...

       “มัลฟอย...” เฮอ์ไมโอนี่เรียกชื่อเขา น้ำเสียงสั่นเครือโดยที่เธอไม่อาจบังคับได้ เธอมองหน้าเขาทั้งน้ำตา ”ฉันขอโทษ”

       เดรโกหุบยิ้มลง เขาไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร เขาเริ่มหวั่นใจเล็กๆ แล้วมองน้ำตาที่แทบจะเอ่อล้นขอบตาของเธอในอีกไม่ช้า

       “เกรนเจอร์...เธอ” เดรโกเรียกชื่อเธอเสียงแผ่วเบา

       “ฉันรักเธอไม่ได้อีกแล้ว มันเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว มัลฟอย”

       เดรโกไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง เขาต้องการคำตอบ เขาต้องการเหตุผล เขาเพิ่งรู้ได้ในตอนนี้เองว่า เธอเปลี่ยนไปแล้ว  เดรโกใจหายวูบ เขาเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวอยู่ที่ขอบตา

       “ทำไมล่ะ?” สายตาของเขามองเธออย่างร้อนรน

       เฮอร์ไมโอนี่ดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา เดรโกมองมือของเธอที่เคลื่อนไปหยิบบางอย่างในกระเป๋าของเธอ ใจเขาเต้นแรงเร็ว เมื่อเธอหยิบการ์ดใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าของเธอ เฮอร์ไมโอนี่ยื่นมันให้เดรโกช้าๆ เดรโกรับมันมา การ์ดสีชมพูอ่อนสวยงาม วันเวลาและสถานที่บอกอย่างชัดเจน ชื่อของเฮอร์ไมโอนี่และแฮร์รี่พิมพ์อยู่บนการ์ดนั้นอย่างประณีต มีรูปหัวใจสองดวงคล้องกันอยู่ระหว่างชื่อของสองคนนั้น..

       การ์ดแต่งงาน

       เดรโกมองมัน หัวใจแทบจะหยุดเต้นทันที และราวกับเขาไร้เรี่ยวแรง เดรโกเงยหน้าขึ้นมามองเธอช้าๆ สายตาของเขาปวดร้าวอย่างถึงที่สุด เธอกำลังจะแต่งงาน... เฮอร์ไมโอนี่ ผู้หญิงที่เขารักกำลังจะแต่งงานกับ แฮรืรี่ พอตเตอร์ ที่เขาเกลียด เดรโกถือการ์ดใบนั้นไว้ในมือ เขาอยากจะขยำมันทิ้งเดี๋ยวนี้เลย การ์ดที่ราวกับมีดกรีดแทงทั้งตัวและหัวใจเขาไม่ยั้ง เขาไม่นึกมาก่อนเลยว่าเธอกำลังจะแต่งงาน เพราะเขาคิดว่าเฮอร์ไมโอนี่รักเขา แต่ทำไมเธอถึงแต่งงานกับคนอื่น ทำไมถึงไม่เป็นเขาแทนที่จะเป็น แฮร์รี่

       “ทำไม เกรนเจอร์?” เดรโกถาม สายตาเจ็บปวด “เธอรักฉันไม่ใช่หรอ แล้วทำไมเธอถึงแต่งงานกับพอตเตอร์?”

       “ใช่ ฉันรักเธอ แต่มันผ่านมาแล้วนะ แฮร์รี่รักฉัน เขาทำให้ฉันรู้สึกดี เขาไม่เคยทิ้งฉันเลย เขาทำให้ฉันพยายามตัดใจจากเธอ และฉันก็ทำ แม้แต่ตอนนี้ ที่เธอมาบอกรักฉัน” เฮอร์ไมโอนี่เหลือบตาไปข้างบน เธอพยายามกั้นน้ำตา “มัลฟอย... ฉัน...ฉันไม่ได้รักเธออีกแล้ว คนที่ฉันรัก คือ แฮร์รี่ ไม่ใช่เธออีกแล้ว”

       และเมื่อความพยายามสุดท้ายหมดลง เฮอร์ไมโอนี่ไม่สามารถกั้นน้ำตาที่เอ่อล้นขอบตาเธอได้อีกต่อไป เธอเจ็บปวด... เจ็บปวดจากการที่เหมือนกับเธอมาให้ความหวังเขาในวันนี้ เดรโกมองภาพตรงหน้า เขาไม่อยากเชื่อ เขาไม่เชื่อว่าเธอจะตัดใจจากเขา เดรโกส่ายหน้าช้าๆ เขาอยากให้วันนี้เป็นแค่ความฝัน อยากให้เธอพูดว่าโกหก ทั้งหมดนี่มันไม่จริง ขอบตาของเขาร้อนกว่าเดิม

       “ฉันกำลังจะแต่งงานกับเขาแล้ว ในวันพรุ่งนี้”

       เดรโกหายใจกระตุกเมื่อคำพูดนั้นออกมาจากปากเธอ เขาก้มหน้ามองการ์ดนั่นอีกครั้ง และเพราะคำพูดของเธอทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมาอย่างตกใจ

       “ลาก่อน...”

       เฮอร์ไมโอนี่ลุกจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจว่าเขาจะเป็นยังไง แต่ไม่ทันที่เธอจะก้าวขาออกไปจากร้าน เดรโกก็ลุกจากเก้าอี้ เขาไม่มีแรงแม้แต่จะยืนให้มั่นคง เดรโกทรุดเข่าลง และโอบกอดเอวเธอจากด้านหลัง น้ำตาของเขาไหลออกมาในที่สุด

       “ไม่ม่ม่!!...

       เป็นคำพูดที่สั้น แต่กลับแสดงให้เห็นว่าความเจ็บปวดของเขามันถึงขีดสุด น้ำเสียงของเขาอ้อนวอนเธอ แขนของเขาโอบกอดเธอแน่นและไม่ยอมปล่อย ราวกับว่าเขาจะไม่เหลืออะไรอีกแล้วหากเขาเสียเธอไป

        เฮอร์ไมโอนี่สัมผัสได้จากแผ่นหลังของเธอที่เปียกชื้นเพราะน้ำตาจากเขา เดรโก มัลฟอย ที่เคยแข็งกร้าวและเย็นชา แต่ตอนนี้เขากลับอ่อนแอและเจ็บปวด เมื่อเธอจะไปจากเขา

       “อย่าไปจากฉันเลย...ได้โปรด” เดรโกยังขอร้องเธอราวกับร้องขอชีวิตจากเธอ แต่ในตอนนี้เขาก็ราวกับตายทั้งเป็น

       “ปล่อยฉัน”

       “เกรนเจอร์...ได้โปรด อย่าทิ้งฉันไป” เขาร้องไห้ราวกับเด็กน้อยที่ถูกตี เขาสะอึกสะอื้นและกอดเธออย่างอ่อนแรง

       เฮอร์ไมโอนี่แกะมือเขาออกจากตัวเธอและผลักเขาไปข้างหลัง เดรโกหงายหลัง เขามองเธออย่างปวดร้าว เฮอร์ไมโอนี่หันไปมองเขา สายตาของเธอมีเพียงแค่ความรู้สึกสงสารเท่านั้น แต่สิ่งที่เธอเห็นในดวงตาของเขามันกลับเต็มไปด้วยความรัก  เฮอร์ไมโอนี่เดินออกไปจากร้านอย่างรวดเร็วและไม่หันกลับมาอีก เดรโกที่ราวกับหมดแรงแต่เพราะความรักและต้องการเหนี่ยวรั้งเธอไว้มันทำให้เขาไม่ย่อท้อเลย แต่ก่อนที่เขาจะวิ่งตามเธอออกไปจากร้าน สายตาของเดรโกกลับเห็นช่อดอกกุหลาบวางอยู่บนเก้าอี้ข้างตัวที่เธอนั่ง เขาหยิบมันขึ้นมาดู และรีบวิ่งออกไปจากร้าน

       เขาหันซ้ายหันขวา กวาดสายตามองไปทั่ว แต่เขาไม่พบเธอเลย เดรโกวิ่งไปตามทางเดิน เขาเห็นเธอ เขาเห็นเฮอร์ไมโอนี่แล้ว เธอเดินไปไกลมากแล้ว เดรโกไม่รอช้าเขารีบวิ่งตามเธอไป พร้อมกับในมือที่ถือช่อดอกกุหลาบ

       “เกรนเจอร์...รอฉันก่อน!!!” เดรโกตะโกนเรียกเธอด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พร้อมกับน้ำตาที่ยังหลั่งรินอยู่

       เฮอร์ไมโอนี่หันมามองเขาแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น ก่อนที่เธอจะรีบเร่งฝีเท้าเดินหนีเขาอีก เดรโกจึงต้องรีบวิ่งให้ทันเธออย่างยากลำบากเพราะผู้คนพลุกพล่านและรถราเต็มท้องถนน เขาใกล้จะถึงตัวเธอแล้ว อีกนิดเดียวเท่านั้น... แค่เพียงเขาต้องออกแรงวิ่ง เฮอร์ไมโอนี่หันมามองเขาอีกครั้ง เธอรู้ว่าถ้าเขาถึงตัวเธอเมื่อไหร่ เขาคงไม่ปล่อยเธอมาวิ่งหนีเขาแบบนี้อีกแน่นอน เฮอร์ไมโอนี่ตัดสินใจจะวิ่งข้ามถนนไปอีกฝั่งหนึ่ง แต่ในขณะที่เธอวิ่งข้ามถนน รถคันหนึ่งก็วิ่งมาด้วยความแรงเร็ว!

      เดรโกมองเห็นรถคันนั้น เขาหันไปมองเฮอร์ไมโอนี่ และรีบวิ่งไปหาเธออย่างรวดเร็ว เขาผลักเธอไปให้พ้นทาง!

      กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!’

       เสียงผู้คนมากมายกรีดร้องด้วยความตกใจ ร่างของเดรโกกระแทกกับกระโปรงรถคันนั้นอย่างแรง ตัวของเขากลิ้งไปตามถนนเพราะแรงอัดจากรถคันนั้น เลือดมากมายใหลออกมาจากตัวเขา เปราะเปื้อนเสื้อผ้าราคาแพง รถคันนั้นหยุดจอด ก่อนจะขับหนีเพราะกลัวความผิด

       เฮอร์ไมโอนี่พยุงตัวเองลุกขึ้นหลังจากที่เธอโดนเดรโกผลัก เฮอร์ไมโอนี่ใจหายวูบ เมื่อภาพที่เธอเห็นปรากฏสู่สายตา!

       เฮอร์ไมโอนี่รีบวิ่งไปหาร่างของเขาด้วยเท้าที่เจ็บร้าวของเธอ เฮอร์ไมโอนี่ยกฝ่ามือทั้งสองข้างปิดปาก พร้อมกับน้ำตาที่คลอเคล้าที่เปลือกตาของเธอ เฮอร์ไมโอนี่เดินฝ่าวงล้อมไปหาร่างของเดรโก เธอทรุดเข่าลงและโอบกอดร่างของเขา น้ำตาของเธอใหลเป็นสายยาว เธอพร่ำเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า น้ำตาล่วงเผาะ เลือดจากตัวเขาเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าของเธอ

       “มัลฟอย...มัลฟอย ใครก็ได้ช่วยที!!!

       เดรโกลืมตาขึ้น เขามองเธออย่างเลือนราง ทุกอย่างพร่ามัวไปหมด เขาได้ยินเพียงเสียงเฮอร์ไมโอนี่เท่านั้นที่เรียกชื่อเขาไม่หยุด เดรโกน้ำตาใหลยามที่เขามองใบหน้าของเธอ ลมหายใจและร่างของเขากระตุก ราวกับเดรโกจะรู้ตัวดีว่าเขาจะเป็นอย่างไรต่อไป เขาเสียใจที่เขาทำร้ายเธอ เขาเสียใจที่ไม่อาจเหนี่ยวรั้งเธอไว้ได้ เขาเสียใจที่เขาไม่สามารถทำให้เธอกลับมารักเขาได้เหมือนเดิม และที่เขาเสียใจที่สุด คือไม่สามารถจะอยู่เพื่อรักเธอได้อีกต่อไป...

       น้ำตาหยดหนึ่งของเฮอร์ไมโอนี่สัมผัสกับใบหน้าของเขา เดรโกรู้สึกได้ เขาไม่มีแรงมากพอที่จะโอบกอดเธอได้ และแม้แต่จะยกมือปาดน้ำตาให้เธอ หัวใจของเขาเต้นช้าลงทุกวินาทีที่เขาหายใจอย่างแผ่วเบา เดรโกรวบรวมเรี่ยวแรงสุดท้ายที่เขาเหลืออยู่ บอกกับเธอ ประโยคสุดท้ายที่เขาจะบอกกับเธอ... ชั่วนิรันดร์

       “ฉันรักเธอ ลาก่อน...ที่รัก”

       น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา และจับใจความไม่ได้เลย เฮอร์ไมโอนี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาพูดอะไร และเธอจะไม่มีวันได้ยินมันอีกต่อไป... เฮอร์ไมโอนี่ได้ยินเสียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเขา เธอหันมามองหน้าเขา น้ำตาของเธอใหลอาบแก้ม ความเจ็บปวดร้าดร้าวแทรกซึมเข้าไปในหัวใจของเธอ เฮอร์ไมโอนี่กอดเดรโกแน่น เหมือนกับที่เขากอดเธอ เธอเรียกชื่อเขา เขย่าตัวเขาหวังจะให้เขาฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง แต่สิ่งเดียวที่เธอรับรู้ได้คือร่างไร้วิญญาณ ไร้การตอบสนองจากเดรโก

       “มัลฟอย...”

       เฮอร์ไมโอนี่กระซิบอย่างเจ็บปวด แม้ว่าเขาจะไม่ได้ยิน เธอไม่นึกเลยว่าเขาจะยอมสละชีวิตเพื่อเธอมากขนาดนี้ แม้ว่าเขาจะรู้ว่า เธอไม่ได้รักเขาอีกต่อไปแล้ว

       เฮอร์ไมโอนี่กอดร่างที่แน่นิ่งของเดรโกเอาไว้ หลับตาลงอย่างปวดร้าว พร้อมกับน้าตาที่หลั่งริน ทั้งที่เขาไม่ได้สัมผัสถึงความรู้สึกนี้เลย ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ เขาคงจะกอดตอบเธออย่างแนบแน่น แต่ในตอนนี้ เขาไม่สามารถทำแบบนั้นได้อีกแล้ว หัวใจของเขาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังและความรัก มันแตกสลายไม่มีชิ้นดี ความเจ็บปวดที่เขาเคยรู้สึกนั้น มันจะไม่มีอีกแล้ว...

       ดอกกุหลาบสีขาวที่เหี่ยวเฉามากกว่าเดิมราวกับมีชีวิตที่สามารถแปรเปลี่ยนไปกับอารมณ์ที่หมองเศร้า เต็มไปด้วยเลือดจากตัวเขา มันนอนจมกองเลือด และท้ายที่สุด มันก็ตายไปพร้อมกับเจ้าของของมัน ตลอดกาล...


- the end -



ผลงานอื่นๆ ของ Madame Bonjour

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

13 ความคิดเห็น

  1. #13 สายลมหนาวในยามเย็น
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 23:37

    ฮือ~~~เศร้าอ่ะเดรกไม่น่าเลย

    #13
    1
    • 8 มิถุนายน 2563 / 21:21
      ฮือออ ร้องไห้
      #13-1
  2. #12 สายลมหนาวในยามเย็น
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 23:34

    แต่งซะจนเราน้ำตาไหลเลย ถ้าเดรโกมาเร็วกว่านี้เฮอร์ไมโอนี่อาจจะเลือกเดรโกก็ได้ อยากให้จบแบบHappy Ending แต่แบบนี้มันก็เข้าถึงอารมณ์และความรู้สึกได้ดีกว่า(ความคิดเห็นส่วนตัวนะค่ะ) สงสารเดรโกกับเฮอร์ไมโอนี่จังรักกันขนาดไหนก็ยังมีอุปสรรคมาขวางกั้น ผลสุดท้ายก็ต้องจากกัน......ตลอดกาล ปล.ฟิคแบบนี้เป็นฟิคแนวที่เราชอบมากหายากด้วย(เขียนทำไม่ก็ไม่รู้) ขอให้มีผลงานออกมาเยอะๆให้รีดเดอร์ได้อ่านอีกนะค่ะ

    #12
    1
    • 8 มิถุนายน 2563 / 21:23
      ไรท์ชอบเขียนแนวดราม่ามากๆเลย แต่นานๆจะมีพล็อตสักเรื่อง ขอบคุณนะคะที่ชอบบ ><
      #12-1
  3. #11 ninko
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 23:53
    ร้องไห้เลยยย เศร้ามาก
    เดรมาช้าไป และไม่พูดไม่อธิบายอะไร
    เลยทำให้หนูเฮอร์ตัดใจแบบนี้ แง้

    แต่เดรก็เท่มาก ช่วยชีวิตหนูเฮอร์
    #11
    0
  4. #10 WHATTHEFUCK
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 21:44
    งื้ออออ เศร้าไปอีกกก
    #10
    0
  5. #9 Guggig
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 17:18
    จบได้เศร้ามากเลย สงสารเดรโก T_T
    #9
    1
    • 1 เมษายน 2559 / 15:40
      เราเองก็ยังสงสารเหมือนกันคะ
      #9-1
  6. วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 16:04
    สาบานว่าอ่่านจบเราน้ำตาไหล
    อะไรมันจะเศร้ามากมายขนาดนี้
    ไม่รักกันไม่พอ ตายด้วย ฮือออ TT
    #8
    0
  7. วันที่ 3 มกราคม 2559 / 21:15
    อืม...น่าสงสารทั้งสามคนเลยอ่ะ แต่เรืองของความรักมันไม่ง่ายนี่นะ ทำไงได้ล่ะ

    แต่ท้ายที่สุด ก็ต้องเจ็บปวดกันไปหมด เห้อ พูดไม่ถูกเลยจริงๆ
    #7
    1
    • 5 มกราคม 2559 / 14:31
      จริงค่ะ ....ถ้าชอบก็ช่วยกดแชร์ด้วยนะคะ ขอบคุณมากกค่ะที่เข้ามาอ่าน
      #7-1
  8. วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 22:09
    เศร้าอ่ะไรต์แต่ก็ชอบนะค่ะ   ฟิคเรื่องสั้นแบบนี้หาได้ยากมาก
    #6
    1
    • #6-1 ไรท์เองค่ะ
      1 พฤศจิกายน 2558 / 17:13
      ขอบคุณมากค่ะ เรื่องนี้ไรท์แต่งสุดฝีมือเลย
      #6-1
  9. #5 kanompung
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 08:23
    เศร้าอ่ะ T-Tอ่านกี่ทีก็เศร้าาาาา ฮืออออออ
    #5
    1
    • #5-1 ไรท์เองค่ะ
      1 พฤศจิกายน 2558 / 17:19
      ไรท์เองก็คงเศร้าเหมือนกันถ้าไม่ได้แต่งเอง....แต่แต่งเองก็ยังเศร้าอยู่เหมือนกันค่ะ...สงสารเดรก.... ดีใจนะคะที่อ่านเรื่องนี้ ไรท์ตั้งใจแต่งเหลือเกินนนนนน..
      #5-1
  10. วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 16:28
    ร้องไห้หนัก TT งึก ไม่คิดว่าเดรกจิตาย YY 
    #4
    0
  11. #3 ชีสเค็ก
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 16:34
    สงสารเดรโก ฮือๆๆๆๆๆ
    #3
    0
  12. #2 Phannie
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 11:47
    โอ้ยย ไม่ไหวเเล้ว มันหยุดน้ำตา ตัวเองไม่ได้จริงๆ ทำไมมันเศร้าอย่างนี้ ฮืออออ~~,, รับไม่ได้ ฮืออออ~~ ฉันรักเธอ ..เดรโก มัลฟอย
    #2
    1
    • 29 กันยายน 2558 / 11:55
      โห ร้องไห้หนักมาก
      #2-1
  13. #1 Pi_pin
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 19:37
    จบเศร้าจังค่ะ😢😢😢
    #1
    1
    • 29 กันยายน 2558 / 11:46
      ไม่รู้ว่าจะให้จบยังไงดีน่ะค่ะ
      #1-1